ตอนที่ 185 โฉมงาม
ได้ยินหลี่ฮั่วหวังบอกให้ยืนพูดในลาน เกาจื้อเจียนก็มองซ้ายมองขวาที่ว่างเปล่าอย่างลังเล “ขะ-ข้า..... ข้าอะ-อาจ..... อาจจะ..... เป็น..... หวง.....”
เสียงของเกาจื้อเจียนค่อย ๆ แผ่วลงจนแทบไม่ต่างจากเสียงยุงบิน
“อะไรนะ เจ้าเป็นหวงอะไร พูดดัง ๆ หน่อย”
ได้ยินหลี่ฮั่วหวังพูดเช่นนั้น ใบหน้าใหญ่ของเกาจื้อเจียนก็แดงขึ้นด้วยความอับอาย เขาก้มหน้าเดินกลับเข้าเรือนไป
“ทำไมไม่พูดอีกล่ะ หมอนี่เล่นอะไรของมัน หวงอะไร ทองคำ ฟ้าเหลือง หรือดินเหลือง”
หลี่ฮั่วหวังสงสัยจนเกือบจะลงไปถาม ทว่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้ว เขาก็ปิดหน้าต่าง เดินไปยังเตียงที่ปูไว้แล้ว
เรื่องของตนเองยังมีกองพะเนิน จะมีแก่ใจไปสนเรื่องส่วนตัวของผู้อื่นได้อย่างไร
อีกอย่าง ตนที่เป็นจิตวิสุทธิ์ก็ไม่น่าพึ่งพาในเรื่องเช่นนี้นัก ไม่เหมาะจะไปชี้แนะผู้ใด เดี๋ยวจะพาอีกฝ่ายหลงทางลงคูไปด้วย
เกาจื้อเจียนดูจะมีความลับที่ยากจะเอ่ย หลี่ฮั่วหวังก็ไม่มีความคิดจะขุดคุ้ยแม้แต่น้อย
อีกอย่าง เขาแค่หัวช้าไปหน่อยเท่านั้น ใช่ว่าจะโง่ไปทั้งหมด ย่อมมีความคิดของตนเอง รอวันใดที่เขาอยากพูด เขาก็จะบอกเอง
รออยู่ครู่หนึ่ง เห็นเกาจื้อเจียนไม่ขึ้นมาจริง ๆ เทียนก็ถูกเป่าดับ หลี่ฮั่วหวังนอนบนเตียงมองขื่อคานมืดสลัวเหนือศีรษะ
“จริงสิ เจ้ายังจำได้หรือไม่ ที่ที่เจ้าทึ่มจะไปคือที่ใดนะ”
ไป๋หลิงเหมี่ยวที่หลับตาอยู่ขยับเข้ามาซุกในอ้อมอกหลี่ฮั่วหวัง
“สองสามวันก่อนข้าถามเขาแล้ว ตัวเขาเองก็พูดไม่ชัด คราวก่อนดูเหมือนจะบอกว่าแคว้นเหลียง คราวนี้กลับบอกว่าแคว้นชิงชิว คงเป็นเพราะตัวเขาเองก็จำไม่ได้แน่ชัดเจ้าค่ะ”
“แคว้นชิงชิวรึ.....”
แผนที่ผุดขึ้นในห้วงคิดของหลี่ฮั่วหวัง พ้นโฮ่วสู่ไปก็คือชิงชิว พ้นชิงชิวไปอีกก็ถึงแคว้นเหลียง จุดหมายปลายทางของพวกเขา
เมื่อไปถึงเขาหนิวซินบ้านเกิดของไป๋หลิงเหมี่ยว การรอนแรมยาวไกลนี้ก็จะสิ้นสุดลงเสียที เขาก็จะได้ลงหลักปักฐาน
“พอไปถึงแล้ว ฉันจะทำอะไรดีนะ จัดงานแต่งแบบวันนี้แล้วแต่งเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าบ้านเหรอ ไม่สิ ฉันไปบ้านนาง แบบนี้ต้องนับว่าแต่งเข้าบ้านเจ้าสาวแล้ว”
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าเล็กน้อย ใช้คางไถเบา ๆ บนเรือนผมนุ่มสลวยของนาง
ความสัมพันธ์ของทั้งสองไม่มีเรื่องราวตราตรึงจนลืมไม่ลง ทั้งไม่ใช่รักแรกพบ
เขาไม่ค่อยเป็นในการเอาอกเอาใจสตรี ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ไม่ใช่คนช่างออดอ้อน
ทั้งสองเป็นดั่งสายน้ำเล็ก ๆ ที่ไหลรินไม่ขาดสาย ไหลไปไหลมาจนกลายเป็นทะเลสาบกว้างใหญ่
หลี่ฮั่วหวังไม่ได้รู้สึกอะไรอื่น เขาเพียงรู้สึกว่าการอยู่ข้างนางนั้นสบายใจ อยากอยู่เช่นนี้ตลอดไป
เพียงแต่หลี่ฮั่วหวังยังคงไม่ยอมจำนนนัก เขายังกังวลกับปัญหาเดียวที่ติดตัวเขาอยู่
“หรือว่าจะไม่มีทางแก้เรื่องจิตวิสุทธิ์ได้จริง ๆ”
นี่ไม่ใช่เพียงเรื่องความรับผิดชอบ ที่สำคัญยิ่งกว่าคือภัยแฝงในวันข้างหน้า
ยามนี้หลี่ฮั่วหวังเองก็ไม่มีความมั่นใจ เขากลัวจริง ๆ ว่าวันใดวันหนึ่งตนจะหลงเชื่อว่าฝั่งนั้นเป็นของจริงอีก แล้วทิ้งไป๋หลิงเหมี่ยวไปโดยสิ้นเชิง
ก่อนหน้านี้มีช่วงหนึ่งที่หลี่ฮั่วหวังปักใจเด็ดขาดว่า ในเมื่อตนรู้แล้วว่าฝั่งนั้นเป็นของปลอม ย่อมไม่มีทางหลงผิดอีก
ทว่าความเป็นจริงได้สอนบทเรียนแก่เขา ทุกสิ่งล้วนเป็นไปได้ บัดนี้เขาไม่กล้าฟันธงเช่นเมื่อก่อนอีกแล้ว
คิดไปคิดมา หลี่ฮั่วหวังก็อดนึกถึงคำพูดก่อนตายของคนจากนิกายลวงลืมผู้นั้นไม่ได้
“ชีเฒ่าเฉินหงซิ่วนั่นจะไปรู้อะไร! ข้าบอกความจริงให้! ลมเหนือหนึ่งในสี่วายุของนิกายลวงลืมก็เป็นจิตวิสุทธิ์! เขาอายุร้อยเก้าสิบปีแล้ว ตอนนี้ก็ยังอยู่ดีมิใช่หรือ! ไม่มีความหลงผิดใดมาพัวพันเขาอีก!”
เขาครุ่นคิดถึงคำนี้อยู่นาน ยิ่งคิดยิ่งว้าวุ่น
หลี่ฮั่วหวังพลันรู้ตัวว่าตนตกหลุมพรางของอีกฝ่ายอีกแล้ว จึงสบถเบา ๆ “เชี่ยเอ๊ย! ไอ้พวกบ้านี่ ตายไปแล้วยังคิดจะหลอกฉันอีก!”
“ศิษย์พี่หลี่..... เป็นอะไรไปเจ้าคะ...”
มองไป๋หลิงเหมี่ยวที่ตาปรือด้วยความง่วง หลี่ฮั่วหวังเพิ่งจะอ้าปากพูด ก็พลันรู้สึกถึงบางสิ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที “เร็ว! เอาโซ่มาเร็ว!!”
ไป๋หลิงเหมี่ยวไม่ซักถามสักคำ รีบคลานข้ามตัวหลี่ฮั่วหวังลงจากเตียง คว้าโซ่เหล็กที่หุ้มเศษผ้าไว้มาเริ่มมัดตัวหลี่ฮั่วหวัง
“ออกแรง! แรงอีก! มัดให้แน่น! อย่าให้ข้าดิ้นหลุด!!”
เห็นไป๋หลิงเหมี่ยวที่วุ่นอยู่บนตัวเขาส่งสายตาปลอบโยนมาให้ หลี่ฮั่วหวังก็ถอนหายใจโล่งอก แล้วทิ้งตัวพิงไปด้านหลังอย่างแรง
ชั่วขณะถัดมา หมอนแกลบที่ดังกรอบแกรบอยู่ใต้ท้ายทอยก็กลายเป็นหมอนนุ่นนุ่มนิ่ม
หลี่ฮั่วหวังค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองทุกสิ่งรอบตัวที่ขาวโพลน ห้องผู้ป่วยนี้ไม่คุ้นตานัก ไม่ใช่ห้องที่เขาเคยอยู่
อยู่โรงพยาบาลมานาน หลี่ฮั่วหวังก็พอรู้ผังห้องอยู่บ้าง นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นห้องผูกยึดของโรงพยาบาลจิตเวช โรงพยาบาลทั่วไปไม่มีห้องเช่นนี้
ครุ่นคิดอยู่นาน หลี่ฮั่วหวังจึงต่อเรื่องราวในภาพหลอนได้ “ฉันนี่..... ย้ายโรงพยาบาลแล้วเหรอ”
คิดมาถึงตรงนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ยิ้มขื่นพลางส่ายหน้า จะไปสนใจมากมายทำไม ในเมื่อเป็นภาพหลอนทั้งนั้น ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ไม่น่าแปลก
มองเพดานขาวสะอาด ชั่วขณะนั้นหลี่ฮั่วหวังก็ไม่รู้ว่าควรทำอะไร
เขามองสายผ้าแถบกว้างที่รัดมือทั้งสองข้างไว้ทางซ้ายทีขวาที แล้วเงยหน้าพูดกับไมโครโฟนที่หัวเตียง “มีพี่พยาบาลอยู่เวรไหมครับ ผมอยู่ห้องสิบสาม ช่วยเอาโทรศัพท์ผมมาให้หน่อยได้ไหมครับ ผมจะโทรหน่อย”
หลังเสียงซ่าครู่สั้น ๆ เสียงผู้ชายคนหนึ่งก็ดังออกมา “หลี่ฮั่วหวังใช่ไหม สวัสดี อาการของเธอผมรู้แล้ว”
“ผมแซ่หวัง เรียกผมว่าพยาบาลหวังก็ได้ เธออยากโทรหาใคร ผมต่อสายเข้าลำโพงหัวเตียงให้ได้เลย”
“พยาบาลผู้ชายเหรอ” หลี่ฮั่วหวังเบ้ปาก “ได้ครับ พยาบาลหวัง ช่วยต่อสายหาหยางน่า-”
คำสองคำนี้เพิ่งหลุดจากปาก ใบหน้าคุ้นเคยของไป๋หลิงเหมี่ยวก็ผุดขึ้นในหัวหลี่ฮั่วหวังทันที “ฉันกำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย ทำไมฉันถึงไปตอบโต้กับภาพหลอนเอง ไป๋หลิงเหมี่ยวต่างหากที่เป็นคนเป็น ๆ หยางน่าเป็นของปลอม”
“อ๊าาา!! น่ารำคาญชะมัด! โทรมาแต่เช้าเลย!” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากลำโพงหัวเตียง
ได้ยินเสียงหงุดหงิดตอนเพิ่งตื่นที่แสนคุ้นหู ความลังเลทั้งหมดในใจหลี่ฮั่วหวังก็หายวับไป “น่าหน่า”
“ฮั่วหวัง!!” หยางน่าร้องออกมาด้วยความดีใจทันที
“กี่โมงแล้ว ยังไม่ตื่นอีก เมื่อวานไปเที่ยวที่ไหนมาเหวี่ยงขนาดนั้น”
ได้ยินดังนั้น หยางน่าก็เริ่มบ่นระบายใส่หลี่ฮั่วหวังชุดใหญ่ทันที
“จะมีเวลาเที่ยวที่ไหนกัน ปีหนึ่งนี่มันมอเจ็ดชัด ๆ วัน ๆ ยุ่งจะตายอยู่แล้ว”
“ไม่ต้องเข้าคาบอ่านหนังสือตอนค่ำแล้ว แถมวันหนึ่งก็ไม่ได้มีเรียนเต็มวัน ยังจะเหนื่อยอีกเหรอ”
“ใครบอกล่ะ เธอยังไม่เคยเรียนมหาวิทยาลัย รอเข้าไปแล้วจะรู้ ที่ครูบอกว่าเข้ามหา’ลัยแล้วเล่นได้ตามใจน่ะ หลอกกันทั้งเพ!”
พูดถึงตรงนี้ หยางน่าก็เงียบไปชั่วขณะ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงพูดด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง “ฮั่วหวัง ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะสะกิดใจเธอ”
หลี่ฮั่วหวังมองลำโพงสีดำที่หัวเตียงแล้วยิ้มอย่างรู้ใจ “แค่นี้คิดจะสะกิดใจฉันเหรอ ยังเจาะเกราะฉันไม่เข้าด้วยซ้ำ จริงสิ วันนั้นที่ฉันฉลองวันเกิดให้เธอ เธอได้ยินไหม”
“อืม ได้ยินสิ ขอบใจนะที่ฉลองวันเกิดให้ ฉันยังรอของขวัญวันเกิดจากเธออยู่นะ”
กำลังโหลดความเห็น...