ตอนที่ 184 คารวะสุรา
“ไหว้..... ไหว้เทพมงคลคู่หรือขอรับ ไม่มีขอรับ อย่างน้อยในแคว้นเหลียงของพวกเราก็ไม่มี”
“ข้ายังจำได้ ตอนพี่รองของข้าแต่งงาน ปกติเจ้าสาวเข้าประตูมาแล้ว ก็ไหว้ฟ้าดินก่อน แล้วจึงไหว้พ่อแม่ขอรับ”
“แต่งานแต่ง ประตูหน้าต่างก็ติดอักษรกลม ๆ แบบนี้เหมือนกันขอรับ”
โก่วหวาใช้กีบแกะในมือชี้ไปยังอักษรซวงสี่ที่ตัดจากผ้าแดงในโถงใหญ่ไกลออกไป
ได้ยินคำตอบนี้ สีหน้าหลี่ฮั่วหวังก็ไม่ได้ดีขึ้นสักเท่าใด
เขายืนอยู่กับที่นานพักใหญ่ จนเห็นว่าอักษรมงคลคู่สีแดงทรงกลมไกลออกไปนั้นไม่มีความผิดปกติใด จึงค่อย ๆ นั่งลง
“รีบกินเถอะ กินเสร็จแล้วหาที่นอนพักสักงีบ” ได้ยินคำของหลี่ฮั่วหวัง คนอื่น ๆ ก็เร่งกินเร็วขึ้น
หลี่ฮั่วหวังแกะพุทราแห้งเม็ดหนึ่งออกจากหมั่นโถวพุทราข้างตัว เคี้ยวช้า ๆ พลางจับตาดูทุกสิ่งที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะรอบด้านอย่างระแวดระวัง
ใจของเขายังวางลงไม่ได้ทั้งหมด
จะโทษเขาว่าเป็นนกที่เคยต้องธนูก็ไม่ได้ ล้มแล้วย่อมต้องจำ ในโลกที่บ้าคลั่งไปแล้วนี้ ไม่ว่าระวังเพียงใดก็ไม่นับว่ามากเกินไป
ยิ่งไปกว่านั้น เขาล้มมากี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้
หลี่ฮั่วหวังไม่อยากรู้ว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ เขาเพียงอยากพาคนข้างกายมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างสงบปลอดภัย
ฟ้าค่อย ๆ มืดลง คบเพลิงร้อนแรงถูกจุดเสียบไว้ตามกำแพง งานเลี้ยงมงคลยิ่งกินยิ่งคึกคัก
เห็นเจ้าภาพเดินคารวะสุราตามโต๊ะอื่น หลี่ฮั่วหวังเดิมคิดว่าโต๊ะคนต่างถิ่นอย่างพวกตนคงไม่มีใครมา ใครจะคิดว่าพวกเขาส่งคนมาจริง ๆ
ชายหนุ่มหน้าเหลี่ยมที่ตีฆ้องรับเจ้าสาวเมื่อครู่ มือหนึ่งถือจอกสุรา อีกมือถือกาสุรา เดินยิ้มแย้มตรงมายังหลี่ฮั่วหวัง
เขามาถึงหน้าโต๊ะ ไม่พูดพร่ำทำเพลง รินสุราเต็มจอกก่อน แล้วยกสองมือขึ้นกล่าวกับหลี่ฮั่วหวัง
“มา ๆ ๆ! ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมงานแต่งของพี่ใหญ่ ผู้น้อยโหวเหวินขอคารวะท่านผู้คุ้มกันทุกท่านหนึ่งจอก ขอให้ทุกท่านสมปรารถนาทุกประการ เดินทางราบรื่น!”
อีกฝ่ายพูดถึงเพียงนี้ คนอื่น ๆ จะนั่งเฉยได้อย่างไร ต่างยกจอกขึ้นคารวะตอบ แม้แต่หลี่ฮั่วหวังก็ใช้ชาแทนสุรา
ตามหลักแล้ว แขกต่างถิ่นได้รับการต้อนรับเช่นนี้ก็นับว่าดีมากแล้ว
ทว่าโหวเหวินมือหนึ่งจับคอจอก อีกมือรองก้นจอก แหงนหน้าดื่มจนหมด แล้วรินเต็มอีกจอกทันที คารวะหลี่ฮั่วหวังเพียงผู้เดียว
“ท่านนักพรต ผู้น้อยขอคารวะท่านเป็นพิเศษหนึ่งจอก ขอให้ท่านได้ขี่กระเรียนท่องแดนเซียน บรรลุเต๋าเหาะสู่สวรรค์โดยเร็ว!”
แม้คำนี้จะเป็นคำมงคล ทว่าเข้าหูนักพรตเก๊อย่างหลี่ฮั่วหวัง ฟังอย่างไรก็ขัดหูนัก
“เกรงใจแล้ว เกรงใจแล้ว” หลี่ฮั่วหวังยกถ้วยชาขึ้นแหงนหน้าดื่ม ทันทีที่ถ้วยชาบังสายตาเขาไว้
เขาก็รับรู้ได้อย่างเฉียบไวว่าชายตรงหน้ากำลังจ้องมองตนอยู่
มิใช่ หากจะพูดให้ถูก อีกฝ่ายมิได้จ้องเขา แต่จ้องกระบี่ที่ซือไท่มอบให้ซึ่งสะพายอยู่บนหลังเขาต่างหาก
ทันทีที่หลี่ฮั่วหวังวางถ้วยชาลง สายตานั้นก็หายวับไป ชายหนุ่มตรงหน้ายังคงยิ้มแย้ม
หากประสาทสัมผัสของหลี่ฮั่วหวังไม่เหนือกว่าคนอื่นมากนัก ก็คงถูกเขาหลอกไปแล้วจริง ๆ
“หมอนี่จะมองกระบี่ฉันทำไม มันดูออกเหรอว่ากระบี่เล่มนี้ร้ายกาจแค่ไหน”
ไม่ว่าหลี่ฮั่วหวังจะคิดอย่างไร ชายหนุ่มคารวะสุราเสร็จก็ไม่ได้ทำอะไรอื่น ถือกาสุราหันไปยังโต๊ะอื่น
ราวกับว่าที่เขามาครั้งนี้ มาเพื่อคารวะสุราจริง ๆ เท่านั้น
“ทุกท่านกินให้อิ่มดื่มให้สำราญ ต้องสนุกให้เต็มที่ก่อนกลับนะขอรับ!”
มองแผ่นหลังที่ห่างออกไป หลี่ฮั่วหวังสีหน้าซับซ้อน หันไปพูดกับคนอื่น “กินพอแล้ว พวกเราไปกันเถอะ”
คนอื่น ๆ มองกับข้าวเต็มโต๊ะที่ยังกินไม่หมดอย่างเสียดาย ทว่าในเมื่อหลี่ฮั่วหวังสั่งแล้ว สุดท้ายก็จำใจลุกขึ้น
การได้กินเลี้ยงมื้อนี้ นอกจากอิ่มหนำสำราญแล้ว ยังมีข้อดีอีกอย่าง คือหาที่พักได้ง่ายขึ้นมาก
เห็นว่าเป็นผู้คุ้มกันที่เพิ่งกินเลี้ยงด้วยกัน เจ้าของบ้านต่างยินดีให้พัก แม้แต่ค่าที่พักที่ไป๋หลิงเหมี่ยวยื่นให้ก็ยังทำทีปฏิเสธพอเป็นพิธี
“โธ่เอ๋ย มากินเลี้ยงแล้วก็คือแขก จะเอาเงินเอาทองอะไรกัน เกรงใจไปทำไม”
ปากเอ่ยคำพูดเกรงใจตามมารยาท ทว่าชายชราผู้มีน้ำเสียงก้องกังวานผู้นั้น สุดท้ายก็รับเหรียญทองแดงไปด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข
ต้องยอมรับว่าเงินมีประโยชน์ยิ่งนัก ไม่นานอีกฝ่ายก็จัดเรือนดินสองชั้นหลังเก่าหลังหนึ่งให้พวกหลี่ฮั่วหวังพัก
เรือนดินแม้จะเก่า ทว่าเป็นเรือนเดี่ยวมีลานในตัว ถูกใจหลี่ฮั่วหวังพอดี
ราตรีค่อย ๆ ลึกลง หมู่บ้านที่เคยคึกคักก็ค่อย ๆ เงียบลง
หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่ริมหน้าต่างชั้นสอง ทอดมองโคมแดงของบ้านที่จัดงานมงคลไกลออกไป
ไป๋หลิงเหมี่ยวนั่งตะแคงอยู่บนเตียง นางเอาเส้นด้ายเข้าปากเม้มให้ชื้น แล้วอาศัยแสงเทียนข้าง ๆ ค่อย ๆ สอดเข้ารูเข็มอย่างระมัดระวัง
จากนั้น นางก็ค่อย ๆ เย็บเศษผ้าที่ไม่ใช้แล้วหุ้มโซ่ตรวนที่วางอยู่บนม้านั่งข้าง ๆ
เย็บจนตาเริ่มล้า ไป๋หลิงเหมี่ยวจึงเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างที่ริมหน้าต่าง “ศิษย์พี่หลี่ บางทีเขาอาจแค่เหลือบมองกระบี่ของท่านสองสามทีเท่านั้น ไม่แน่ว่าจะคิดฆ่าชิงทรัพย์เสียหน่อยเจ้าค่ะ”
“ข้าสะพายกระบี่ไว้สองเล่ม เหตุใดเจ้าหมอนั่นจึงมองแต่เล่มนี้ ใจคิดระวังคนจะขาดไม่ได้ ประเดี๋ยวเจ้าลงไปข้างล่าง บอกคนอื่น ๆ ในเรือนด้วย ยังต้องผลัดกันเฝ้ายามกลางคืน”
ไป๋หลิงเหมี่ยวพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แล้วเริ่มปูผ้าห่ม
“ละ-หลี่..... หลี่..... หลี่.....”
“มีเรื่องอะไร” หลี่ฮั่วหวังก้มหน้ามองลงไปยังลานข้างล่าง เกาจื้อเจียนกำลังเงยหน้ามองเขาอยู่
“ขะ-ข้า..... ข้าไม่ใช่จริง ๆ..... ข้าไม่ใช่คนเฝ้า..... หมู่บ้าน” เห็นได้ชัดว่าเกาจื้อเจียนถือสาเรื่องนี้ยิ่งนัก
“ได้ ข้ารู้แล้วว่าเจ้าไม่ใช่คนเฝ้าหมู่บ้าน แล้วเจ้ามาจากที่ใด คงไม่ได้กระโดดออกมาจากก้อนหินหรอกกระมัง”
เพราะสติปัญญาและอาการติดอ่างของเกาจื้อเจียน หลี่ฮั่วหวังกับคนอื่นจึงไม่ค่อยอยากคุยกับเขา เพราะเขาพูดยืดยาดเกินไปจริง ๆ
ด้วยเหตุนี้ เรื่องของเกาจื้อเจียน นอกจากรู้ว่าเขาอ่านออกเขียนได้ เรื่องอื่นพวกเขาก็ไม่รู้แม้แต่น้อย
เกาจื้อเจียนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ยืนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ละ-หลี่..... หลี่..... ศิษย์พี่หลี่!! ทะ-ท่าน..... ท่านเชื่อข้า..... ขะ-ข้า..... ข้า”
“ข้าเชื่อ ข้าเชื่อ เจ้ารีบพูดมาเถิด ขืนยังอืดอาดอยู่ กว่าเจ้าจะพูดจบฟ้าก็สว่างพอดี”
“ทะ-ท่าน!! ท่านอย่า..... อย่าขัด! อย่าขัด..... ตอนข้าพูด!” นี่เป็นครั้งแรกที่เกาจื้อเจียนพูดกับหลี่ฮั่วหวังด้วยน้ำเสียงเช่นนี้
“ขะ-ข้า..... ข้าเกลียด..... เกะ-เกลียด..... เกลียดที่สุด! ที่คนอื่น..... ขะ-ขัด..... ขัดตอนข้า..... ข้าพูด!”
หลี่ฮั่วหวังมองใบหน้าที่ร้อนรนจนแดงก่ำของเขา และกำปั้นที่กำไว้แน่น แล้วพยักหน้า “ได้ เจ้าพูดมา”
“ละ-หลี่..... หลี่..... ศิษย์พี่หลี่!! ทะ-ท่าน..... ท่านเชื่อใจข้า..... ขะ-ข้า..... ข้าได้หรือไม่ มะ-ไม่..... ไม่ว่า..... คำพูดของข้า..... จะนะ-น่า..... น่าตื่นตระหนกสะท้านโลกเพียงใด!”
“ข้าเชื่อใจเจ้า เจ้าพูดมา”
ได้ยินดังนั้น เกาจื้อเจียนก็กระทืบเท้าอย่างตัดสินใจเด็ดขาด “ขะ-ข้า..... ข้า..... ข้าจะขึ้นไปพูด!!”
หลี่ฮั่วหวังปรายตามองไป๋หลิงเหมี่ยวข้างหลัง แล้วห้ามเกาจื้อเจียนที่กระสับกระส่ายไว้ “เจ้าไม่ต้องขึ้นมา พูดตรงนั้นแหละ พูดจบจะได้กลับไปนอน”
กำลังโหลดความเห็น...