คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 183

ตอน 183

ตอนที่ 183 วิวาห์ยามสนธยา

เห็นเกาจื้อเจียนดูจะร้อนรนจนเริ่มโมโหจริง ๆ จ้าวอู่ที่บังคับรถม้าอยู่ก็เอ่ยขึ้น “โก่วหวา อย่าแหย่เขาเลย ขืนแหย่จนเขาโมโหจริงขึ้นมา ได้โดนกระบองสักทีหรอก”

“ศิษย์พี่หลี่ ดูท่าข้างในกำลังจัดงานมงคล เข้าไปดูสักหน่อยหรือไม่ขอรับ คนในหมู่บ้านน่าจะอยู่ที่นั่นกันหมด”

หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามองฟ้าที่ตะวันยามเย็นแดงฉานดั่งเปลวไฟ แล้วพยักหน้า พาทุกคนเดินเข้าหมู่บ้านไป “ธรรมเนียมของโฮ่วสู่นี่ช่างแปลก ถึงกับแต่งงานกันยามพลบค่ำ”

“ศิษย์พี่หลี่ แถวบ้านข้าก็แต่งงานกันยามนี้เหมือนกันขอรับ!”

“จริงรึ เพราะเหตุใด”

“ไม่ได้มีเหตุอะไรหรอกขอรับ ทำกันเช่นนี้มาตลอดแล้ว”

หลี่ฮั่วหวังพูดคุยเรื่อยเปื่อยกับพวกเขา พลางค่อย ๆ เดินลึกเข้าไปในหมู่บ้าน

บ้านที่จัดงานแต่งหาไม่ยากนัก เพราะชาวบ้านที่หาบถังใส่ข้าวสารกับไข่ไก่ได้นำทางให้หลี่ฮั่วหวังโดยไม่รู้ตัว

ใช่ว่าจะมีเพียงข้าวสารกับไข่ไก่ บ้านที่มีฐานะหน่อย ในตะกร้ายังมีไก่เป็น ๆ กับลูกแกะตัวน้อย

พวกหลังนี้เมื่อเทียบกับพวกแรก ใบหน้าดูมีหน้ามีตากว่าอย่างเห็นได้ชัด ทั้งยังจงใจเดินช้า ๆ ไม้คานก็แกว่งแรงกว่า ราวกับอยากอวดให้ผู้อื่นเห็น

เดินตามคนเหล่านี้ไป ไม่นานหลี่ฮั่วหวังก็พบบ้านที่จัดงานแต่ง

สิงโตหินสองตัวหน้าประตูบ่งบอกว่าบ้านนี้ไม่ธรรมดาเหมือนบ้านอื่นในหมู่บ้าน

สองคนที่ยืนยิ้มรับแขกอยู่หน้าประตูเห็นกลุ่มของหลี่ฮั่วหวังก็รีบเข้ามาต้อนรับ “ทุกท่าน รถม้าจอดไว้หน้าประตูได้เลยขอรับ ผู้น้อยจะช่วยดูให้”

เมื่อรู้ว่าพวกหลี่ฮั่วหวังเป็นผู้คุ้มกัน ทั้งได้ดูใบสัญญาคุ้มภัยแล้ว สองคนนั้นนอกจากไม่ระแวงแล้ว ยังดึงพวกเขาไปนั่งที่นั่งแขกเกียรติยศอย่างกระตือรือร้น

ดูเหมือนแถบนี้ งานแต่งยิ่งมีคนมาร่วมมากก็ยิ่งมีหน้ามีตา

ฐานะผู้คุ้มกันยังมีประโยชน์ที่คาดไม่ถึงเช่นนี้ด้วย หลี่ฮั่วหวังยิ่งรู้สึกว่าตนเลือกรับงานคุ้มภัยถูกแล้ว

ทว่าที่อีกฝ่ายทำเช่นนี้ได้ อาจเป็นเพราะการแต่งกายของพวกเขาไม่ต่างจากคนทั่วไปด้วย เพื่อกันลมทราย คนที่นี่ส่วนใหญ่ล้วนสวมงอบและผ้าคลุมหน้า

หากเป็นที่ซื่อฉี ย่อมไม่มีทางเชิญคนกลุ่มหนึ่งที่สวมงอบคลุมผ้าโปร่งดำเข้าร่วมโต๊ะเป็นแน่

หลี่ฮั่วหวังนั่งขัดสมาธิอยู่ที่นั่งเกียรติยศของโต๊ะเตี้ยตัวเล็ก เขาหยิบตะเกียบขึ้นคีบอาหารทุกจานมาจานละชิ้นเล็ก ๆ แล้วแอบส่งให้หมั่นโถวที่อยู่ใต้โต๊ะก่อน

แม้ทำเช่นนี้จะดูไม่งามนัก ทว่าหลี่ฮั่วหวังหน้าหนาพอจะไม่ใส่ใจ เขากลัวมากกว่าว่าหมู่บ้านนี้จะเป็นรังโจร แล้วแอบใส่ยาสลบไว้ในอาหาร

เรื่องวุ่นวายสารพัดยังฝ่าฟันมาได้ หากมาพลาดท่าเพราะเรื่องเช่นนี้ก็คงน่าขันพิลึก

ผ่านไปครู่หนึ่ง เห็นหมั่นโถวเลียปากส่ายหางตะกายขึ้นมาบนตัวเขา หมายจะขออาหารเพิ่ม

หลี่ฮั่วหวังจึงพยักหน้าให้คนอื่น ๆ “กินเถอะ”

รอนแรมมาไกลตลอดทาง เห็นอาหารเลิศรสเต็มโต๊ะ ยามนี้ทุกคนก็ไม่สนใจท่าทางการกินแล้ว ต่างพากันกินอย่างตะกละตะกลาม

หลี่ฮั่วหวังไม่แตะอาหาร กลับยกน้ำชาเข้มข้นข้าง ๆ ขึ้นดื่มก่อน

ตุ่มพองที่ปากนั้น สำหรับคนที่ประสาทสัมผัสถูกเสริมจนเฉียบไวอย่างเขา ทุกขณะก็ไม่ต่างจากถูกลงทัณฑ์ ตอนนี้เขาเพียงอยากดับร้อนในให้เร็วที่สุด

ทว่าอาหารของโฮ่วสู่ต่างจากซื่อฉีมาก นั่นคือมีผักน้อยนัก

ส่วนใหญ่เป็นเนื้อกับนม และยังมีซาลาเปาอบกับหมั่นโถวพุทรา

อย่างเดียวที่พอนับเป็นของไม่ใช่เนื้อได้ ก็มีแต่ผลไม้แห้งในจานสวยกับน้ำชา หลี่ฮั่วหวังจึงแทบไม่มีให้เลือก

“จ้าวอู่ ลองชิมซาลาเปาอบนี่ดู! ซาลาเปาอบนี่ไม่เลวเลย! ข้างนอกกรอบข้างในหอม! อร่อยนัก!”

ใช่ว่าทุกคนจะสนใจแต่เรื่องกิน ไป๋หลิงเหมี่ยวยืดลำคอขาวผ่องมองไปทางประตูด้วยความอยากรู้

นางเห็นเจ้าสาวที่คลุมผ้าคลุมหน้าสีแดงถูกคนประคองลงจากเกี้ยวมงคล

ขณะนั้น ชายหนุ่มคิ้วกระบี่หน้าตาคมคายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ตีฆ้องในมือดังสนั่น ตะโกนรับกับจังหวะงาน “เจ้าสาวเข้าประตู! เงินทองไหลมาเทมา!!”

“ดี!!”

เห็นคนอื่น ๆ ลุกขึ้นปรบมือโห่ร้องกันหมด หลี่ฮั่วหวังก็ใช้ศอกกระทุ้งเกาจื้อเจียนที่กำลังกินอย่างตะกละตะกลามอยู่ข้าง ๆ แล้วลุกขึ้นยืนด้วย

“เคร้ง~” เสียงฆ้องดังขึ้นอีก

“เจ้าสาวข้ามกระถางไฟ~! รุ่งเรืองโชติช่วง~!!”

“ดี! พูดได้ดี!!” บรรยากาศในลานบ้านยิ่งคึกคักรื่นเริงขึ้นไปอีก

“เคร้ง~!!”

“เจ้าสาวข้ามอานม้า~! โชคลาภสงบสุข~!”

มองรอยยิ้มแย้มแจ่มใสบนใบหน้าทุกคนรอบตัว แม้แต่หลี่ฮั่วหวังก็อดอารมณ์ดีขึ้นมาไม่ได้

แล้วเขาก็เห็นแววอิจฉาเปี่ยมปรารถนาในดวงตาของไป๋หลิงเหมี่ยว

เขาเอื้อมมือไปบีบมืออ่อนนุ่มของนางเบา ๆ ไป๋หลิงเหมี่ยวหันกลับมาส่งยิ้มอุ่นใจให้เขา

“ศิษย์พี่หลี่ คนอื่นต่างมอบของขวัญกันหมด พวกเราควรมอบบ้างหรือไม่เจ้าคะ เช่นนี้จึงจะไม่เสียมารยาท”

“ได้ เจ้าว่าอย่างไรก็ตามนั้น”

“พวกเรามอบผลไม้แช่อิ่มของขึ้นชื่อซื่อฉีก็ได้เจ้าค่ะ ที่นี่ไม่มีของเช่นนั้น ทั้งแสดงน้ำใจของพวกเรา และไม่สิ้นเปลืองเงินมากนัก”

นางพูดได้เพียงเท่านั้น ฆ้องครั้งที่สี่ก็ดังขึ้นอีก “กราบ~ไหว้~เทพมงคลคู่~!!”

“อะไรนะ!” หลี่ฮั่วหวังแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “เมื่อครู่เขาบอกว่าไหว้อะไรนะ”

ในสายตาเขา บรรยากาศคึกคักอบอุ่นรอบกายเมื่อครู่พลันหายไปอย่างไร้ร่องรอย ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกเข้าปกคลุมทั่วร่างหลี่ฮั่วหวังในพริบตา

“ศิษย์พี่หลี่ เมื่อครู่พวกเขาบอกว่าไหว้เทพมงคลคู่ขอรับ” ซุนเป่าลู่ที่มีเนื้อแพะเต็มปากพูดทวนให้

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของหลี่ฮั่วหวัง คู่บ่าวสาวถูกญาติพี่น้องที่หัวเราะร่าเริงพาเข้าโถงใหญ่ แล้วคุกเข่ากราบอักษรมงคลคู่สีแดงทรงกลมบนผนังอย่างนอบน้อม

ชายหนุ่มที่ใบหน้าเปื้อนยิ้มยกฆ้องขึ้นจะตี ทว่าเมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังในฝูงชน สีหน้าก็ไม่สู้ดีขึ้นมา

“น้องรอง! มองอะไรอยู่! รีบตีฆ้องสิ!” ได้ยินเจ้าบ่าวเร่งเสียงต่ำอย่างร้อนรน ชายหนุ่มก็ยกไม้ตีฆ้องที่หุ้มผ้าแดงฟาดลงอย่างแรง

“เคร้ง~~” เสียงฆ้องแสบแก้วหูดังขึ้นอีกครา

“วันนี้ โหวเฉียว บุตรคนโตตระกูลโหว มีงานมงคล!! รับหลัวเถียนเข้าเป็นสะใภ้ตระกูล! เจ้าสาวงามพร้อมทั้งคุณธรรมและกิริยา ขอเทพมงคลคู่คุ้มครองให้ตระกูลรุ่งเรือง แตกกิ่งก้านสาขา! มีบุตรชายไว ๆ!”

“ฮ่า ๆ! ดี!!”

บรรยากาศพุ่งถึงขีดสุดในชั่วขณะนี้ ทุกคนยิ้มแย้มปรบมือกันเกรียว

เมื่อเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าประตูข้างไปแล้ว คนอื่น ๆ ก็ทยอยนั่งลง กินไปพลางคุยกันไปพลาง

ทำให้หลี่ฮั่วหวังที่ยังยืนอยู่ลำพังดูผิดที่ผิดทางเป็นพิเศษ

รู้สึกว่ามีคนดึงแขนเสื้อ หลี่ฮั่วหวังที่สีหน้าไม่สู้ดีก็นั่งลงอีกครั้ง

จากข่าวที่เขาเคยได้มา เทพมงคลคู่คือสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเทพมงคลเสียอีก บางทีมันอาจเป็นหนึ่งในสิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังนครหยกขาวก็เป็นได้

ทว่าสิ่งเช่นนี้กลับกลายเป็นเทพเซียนผู้คุ้มครองงานมงคล ช่างเป็นเรื่องย้อนแย้งอย่างไม่ต้องสงสัย

แม้ไม่รู้ว่าธรรมเนียมนี้มีที่มาอย่างไร แต่ที่แน่ใจได้ก็คือ คนที่กราบไหว้เหล่านี้ไม่รู้แม้แต่น้อยว่าสิ่งที่ตนกราบไหว้อยู่คืออะไร!

“ศิษย์พี่หลี่ เป็นอะไรไปขอรับ ก็ไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นนี่ เหตุใดทำหน้าเช่นนี้ ท่าน..... อาการกำเริบอีกแล้วหรือขอรับ”

หลี่ฮั่วหวังปรายตามองโก่วหวาผู้พูด แล้วชี้ไปยังอักษรสีแดงทรงกลมขนาดใหญ่บนผนัง “ที่อื่นแต่งงานก็ต้องไหว้ไอ้สิ่งนั้นด้วยรึ”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 183
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 184 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 182กลับหน้าเรื่อง
ตอน 182ตอน 184