คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 182

ตอน 182

ตอนที่ 182 คนเฝ้าหมู่บ้าน

ในเมื่อหัวหน้าใหญ่ตกลงแล้ว เรื่องที่เหลือก็ง่ายดาย เปิดใบสัญญาคุ้มภัย รับเงินมัดจำ ประทับลายนิ้วมือ

มองข้าวของถูกขนขึ้นรถม้าของตนทีละชิ้น หลี่ฮั่วหวังก็หันไปมองหัวหน้าใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ

“จริงสิ หัวหน้าใหญ่ ขอรบกวนถามสักหน่อย หลายวันก่อนมิใช่ว่ากำลังทำศึกหรือ การค้าได้รับผลกระทบหรือไม่”

“จะไม่กระทบได้อย่างไร ว่ากันถึงอาชีพคุ้มภัย แม้ว่ายิ่งบ้านเมืองวุ่นวายยิ่งทำเงินได้ ทว่าหากบ้านเมืองวุ่นวายจนพังไปหมดจริง ๆ ก็ทำเงินไม่ได้หรอก”

“พึงรู้ว่าทหารผ่านที่ใดก็เตียนโล่งราวโกนด้วยมีด ไอ้พวกทหารเลวนั่นไม่สนกฎเกณฑ์อะไรหรอก ทว่าปรมาจารย์คุ้มครอง บัดนี้สงบศึกแล้ว”

ได้ยินดังนั้น หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกประหลาดใจ “หัวหน้าคุ้มภัย ท่านพอรู้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุใดจึงสงบศึกกะทันหัน”

เขายังจำได้ว่าการปะทะครั้งนั้นมีคนตายไปไม่น้อย ไม่น่าจะใช่การกระทบกระทั่งธรรมดา

หากเป็นไปตามครรลองปกติ ไม่ว่าแพ้หรือชนะก็ไม่ควรออกมาเป็นสภาพเช่นนี้

น่าจะมีเหตุบางอย่างผลักดันให้ทั้งสองฝ่ายหยุดมือ ไม่ถูก ดูเหมือนจะมิใช่เพียงสองฝ่าย แคว้นที่ร่วมศึกมีมากกว่าสองแคว้นนัก

ทว่าพวกเขากลับหยุดพร้อมกันราวกับนัดกันไว้ ข้อนี้ช่างพิลึกยิ่งนัก

“เรื่องนี้ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร หากข้ารู้ บัลลังก์ฮ่องเต้แห่งซื่อฉีมิต้องให้ข้านั่งแล้วหรือ”

“แต่ว่านะ ข้าได้ยินพวกที่ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารแล้วกลับมาเล่าว่า แรก ๆ ก็ยังปกติดี จู่ ๆ คนที่ตายในสนามรบก็ไม่เน่าเสียอย่างนั้น แม้แต่แมลงวันก็ไม่ตอม”

คำนี้ทำให้สีหน้าหลี่ฮั่วหวังตึงขึ้น วนไปวนมาสุดท้ายก็วกกลับมาที่ซือไท่อยู่ดี การสงบศึกอย่างไม่ทันตั้งตัวครั้งนี้กลับเกี่ยวพันกับความเน่าเปื่อยที่หายไปด้วย

“หรือเป็นเพราะในสายตาผู้กุมอำนาจพวกนั้น การที่ความเน่าเปื่อยหายไปสำคัญกว่าการตีเมืองชิงแผ่นดินมาก ฮ่องเต้พวกนั้นถึงยอมสงบศึก แล้วร่วมมือกันแก้ปัญหานี้งั้นเหรอ”

“หรือว่าการที่ความเน่าเปื่อยหายไปจะทำให้ใต้หล้าพลิกผันครั้งใหญ่”

หลี่ฮั่วหวังคาดเดาไปเรื่อยเปื่อย พลางหันไปมองถนนอีกฝั่ง ถนนของตำบลชายแดนคึกคักยิ่งนัก รถม้า เกวียนวัว และอูฐสัญจรไปมาไม่ขาดสาย ไม่ได้รับผลกระทบจากความเน่าเปื่อยที่หายไปแม้แต่น้อย

โลกนี้ดูเหมือนกำลังเกิดเรื่องสำคัญยิ่ง ทว่าทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวกับเขา บัดนี้เขาก็เป็นเพียงหนึ่งในสรรพสัตว์ไม่ต่างจากชาวบ้านเหล่านี้

ฟ้าถล่มลงมาก็มีคนตัวสูงคอยค้ำไว้

บางทีในโลกนี้ความเน่าเปื่อยที่หายไปอาจสำคัญยิ่ง ทว่านับแต่ซือไท่ตายไป เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับหลี่ฮั่วหวังอีกแล้ว

ไม่ทันรู้ตัว ของคุ้มภัยที่หลี่ฮั่วหวังรับมาก็บรรทุกเสร็จ รถม้าสองคันอัดแน่นจนเต็ม ต่อไปตอนกลางคืนคงต้องลงไปนอนข้างล่าง

“สหายน้อย เจ้าเพียงส่งสินค้าเหล่านี้ไปถึงสำนักคุ้มภัยเฟิงเถิงในเมืองจี้ของโฮ่วสู่ ก็จะได้ค่าตอบแทนเจ็ดสิบตำลึง”

เจ็ดสิบตำลึง! หลี่ฮั่วหวังอดตะลึงกับค่าตอบแทนนี้ไม่ได้ ต้องรู้ว่าแต่ก่อนคณะสกุลลวี่เล่นงิ้วผีหนึ่งรอบได้ค่าตอบแทนเพียงสิบตำลึง ดูท่าการทำสำนักคุ้มภัยในยามบ้านเมืองวุ่นวายจะทำเงินจริง ๆ

“เจ้าก็อย่าได้รังเกียจว่าน้อย อย่างไรเสียก็เพิ่งเป็นครั้งแรก ขอเพียงฝีมือถึง วันหน้าการค้าของพวกเราย่อมยิ่งทำยิ่งรุ่ง นี่คือใบสัญญาคุ้มภัย ขอให้เก็บติดตัวไว้ให้ดี”

หลี่ฮั่วหวังยื่นมือรับใบสัญญาคุ้มภัยที่เป็นหลักฐานของสำนักมา แล้วคารวะอีกฝ่ายตามธรรมเนียมพรต “หัวหน้าใหญ่ แล้วพบกันใหม่”

“รักษาตัว ขอให้เดินทางราบรื่น”

เดินออกจากสำนักคุ้มภัยแล้ว หลี่ฮั่วหวังมองตำบลที่ตนผ่านไปมาหลายรอบนี้อีกครั้ง แล้วถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย ตนไม่มีสิ่งใดผูกพันในซื่อฉีอีกแล้ว นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้มาที่นี่

“ใต้หล้ากว้างใหญ่ปานนี้ ที่ไหนกันคือบ้านของฉัน”

เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว ล้อรถก็เริ่มหมุนอีกครั้ง เขานำทุกคนมุ่งหน้าสู่โฮ่วสู่ที่ยิ่งไปยิ่งแห้งแล้ง

หากถามว่าการเป็นผู้คุ้มกันต่างจากเมื่อก่อนอย่างไร ก็คือเดินทางช้าลงกว่าเดิม เพราะข้าวของมากขึ้น ม้าลากรถก็เหนื่อยล้า

เพื่อเลี่ยงการแก้แค้นจากญาติพี่น้องของพวกที่เล่นละครนัว หลี่ฮั่วหวังจึงไม่แวะพักในตำบลก่อนหน้านั้น แต่จงใจอ้อมไปทางไกล

เป็นเช่นนี้อยู่ราวครึ่งเดือน ครั้นเห็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งอีกครา หลี่ฮั่วหวังกับพวกที่ฝุ่นจับเต็มตัวจนริมฝีปากแห้งแตกก็จำต้องเข้าไปพัก

ไม่มีน้ำล้างหน้าล้างตาจนเนื้อตัวมอมแมมยังไม่เท่าไร ทว่ากินเสบียงแห้งทุกวันทำให้ร้อนในจริง ๆ

ยามนี้ที่มุมปากหลี่ฮั่วหวังมีตุ่มพองใสแจ๋วเม็ดใหญ่ผุดอยู่

“อาวู~” หมั่นโถวส่งเสียงหอน หลี่ฮั่วหวังตบหัวขนสีเหลืองนุ่มสลวยของมันเบา ๆ “นี่เป็นถิ่นคนอื่น เบาเสียงหน่อย”

หลี่ฮั่วหวังปล่อยให้หมั่นโถวเลียมือ พลางกวาดตาสำรวจหมู่บ้านเล็ก ๆ กลางโกบีตรงหน้า

ราวกับต้องการต่อกรกับความเวิ้งว้างรกร้างของโกบีภายนอก บ้านทุกหลังจึงถูกฉาบด้วยสีแดงสะดุดตา นอกนั้นก็ไม่มีอะไรพิเศษ

เห็นชายคนหนึ่งสวมเสื้อหนังแกะขาดวิ่นเดินออกมาจากหมู่บ้าน หลี่ฮั่วหวังก็รีบพาคนเข้าไปหา

“ท่านผู้นี้-” หลี่ฮั่วหวังเพิ่งเอ่ยปากได้คำเดียวก็พูดต่อไม่ออก เพียงเพราะน้ำมูกเขียวบนหน้าของคนผู้นี้ยืดเป็นสายยาวลงไปถึงหน้าอก

ดูจากความหนาแล้ว เห็นได้ชัดว่าต้องถูกลมพัดจนแห้งแล้วสะสมทับกันไม่รู้กี่ชั้นจึงจะหนาเพียงนี้

“เอ๊ะ คนนอกรึ” ชายผู้นี้ยืนเท้าบิดเข้าใน เอียงคอมองหลี่ฮั่วหวังแล้วหัวเราะแหะ ๆ อย่างทึ่ม ๆ

หลี่ฮั่วหวังดึงหน้ากากเหรียญทองแดงบนใบหน้า ดูไม่ออกว่าคนผู้นี้โง่จริงหรือแกล้งโง่ จึงยืนมองเขาอยู่กับที่อย่างระแวดระวัง

“เจ้าทึ่ม เจ้าทึ่ม บ้านสกุลอู๋จัดงานมงคล! รีบมาช่วยเร็ว! ทำดีจะได้ซาลาเปาอบ!”

ได้ยินเสียงชายชราตะโกนเรียกมาแต่ไกล ดวงตาคนผู้นี้ก็เป็นประกายทันที แล้วหันหลังวิ่งไปทางนั้น

“นี่มันคนแบบไหนกัน” ขณะที่หลี่ฮั่วหวังงุนงงไม่เข้าใจ เกาจื้อเจียนที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดขึ้น “คะ-คน..... คะ-คนเฝ้า..... คนเฝ้าหมู่บ้าน!”

“อะไรนะ” หลี่ฮั่วหวังหันไปมองเขา แล้วได้รู้ความหมายของคำนี้จากปากที่พูดตะกุกตะกักของเขา

บางหมู่บ้านจะมีคนปัญญาอ่อนอยู่หนึ่งคน คนเช่นนี้เรียกว่าคนเฝ้าหมู่บ้าน ว่ากันว่าพวกเขาเกิดมาไร้สติปัญญาไปทั้งชีวิต ก็เพื่อรับเคราะห์แทนหมู่บ้าน

ทว่านั่นเป็นเพียงคำพูดให้ฟังดูดี คนเฝ้าหมู่บ้านส่วนใหญ่ชีวิตไม่ได้สุขสบาย วัน ๆ อดมื้อกินมื้อ ขอแค่ไม่อดตายก็พอ

มีเพียงยามที่ในหมู่บ้านมีงานมงคลหรืองานศพ แล้วพวกเขาเข้าไปช่วยงานเอง จึงจะได้กินเศษข้าวเศษกับข้าวจนอิ่มท้องสักครั้ง

หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง ข้าไม่เคยพบมาก่อน เพิ่งรู้เป็นครั้งแรก”

ในตอนนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังก็พลันสะดุ้งในใจ เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าซื่อ ๆ ของเกาจื้อเจียน

“เรื่องอื่นเจ้าไม่รู้อะไรเลย เหตุใดเรื่องเช่นนี้กลับรู้ชัดแจ้งนัก หรือว่าเจ้า..... เมื่อก่อนก็เป็นคนเฝ้าหมู่บ้าน”

เกาจื้อเจียนส่ายหัวรัวราวกลองป๋องแป๋งทันที “มะ-ไม่..... มะ-ไม่..... ไม่ใช่! ขะ-ข้า..... ข้า..... ข้า... ข้าไม่ใช่!”

เห็นท่าทางลนลานของเขา หลี่ฮั่วหวังก็พยักหน้า “ได้ ไม่ต้องอธิบายแล้ว ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่”

สิ้นเสียง โก่วหวาที่อยู่ข้าง ๆ ก็ช่วยพูดเสริม “ใช่ ๆ ๆ เจ้าไม่ใช่ เจ้าไม่ใช่”

“ข้า..... ข้า..... ไม่ใช่จริง ๆ!” เกาจื้อเจียนร้อนรนจนหน้าแดงก่ำ

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 182
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 183 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 181กลับหน้าเรื่อง
ตอน 181ตอน 183