ตอนที่ 181 มหาเทพ
ความเคลื่อนไหวที่หลี่ฮั่วหวังก่อขึ้นทำให้เซียนกูชุยตกใจจนได้สติกลับมาในพริบตา
“ไอหยา นี่มันอะไรกัน เจ้ามาถามข้าวสารมิใช่หรือ เหตุใดถึงฮึดฮัดเอาจริงเอาจังขึ้นมาเล่า” น้ำเสียงนางลนลาน ราวกับไม่รู้จริง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น
หลี่ฮั่วหวังที่เงื้อกระบี่เตรียมฟันชะงักลง เขามองยายชุยหมอข้าวสารที่ทำหน้าตื่นตะลึงอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าแปรปรวนยากคาดเดา
ไม่รู้ว่านางแสร้งทำหรือเป็นจริง ตามหลักแล้ว หากพวกมันสนใจจิตวิสุทธิ์อย่างเขาจริง ก็ไม่ควรแสดงท่าทีเช่นนี้
“เจ้าจะถามหรือไม่ถาม ไม่ถามข้าไปละนะ” พูดจบ ยายชุยหมอข้าวสารก็จะคว้าตะกร้าเดินจากไป
เห็นเช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังกลับไม่อยากให้นางไปเสียแล้ว เขาลากม้านั่งไม้ข้าง ๆ มา ถือกระบี่นั่งลงอย่างองอาจผึ่งผาย “ข้าจะถามต่อ เจ้าเรียกเทียนจุนอะไรนั่นมาอีกที”
ยายชุยหมอข้าวสารลังเลอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็วางตะกร้าลง แล้วจุดธูปขึ้นใหม่
ผ่านพิธีแบบเดียวกับเมื่อครู่ไปอีกรอบ เสียงของชายผู้นั้นก็ปรากฏขึ้นอีกครา
เมื่อรู้ว่าหลี่ฮั่วหวังขาดธาตุทั้งห้า เขาก็ให้วิธีที่ประหลาดยิ่งนักมา “เปลี่ยนชื่อ~ เปลี่ยนแซ่~! ขาดธาตุใด~ เติมธาตุนั้น!!”
สิ้นคำ เขาก็กอบข้าวสารในตะกร้าขึ้นมากำมือหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ แล้วซัดลงบนพื้นตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง
จินจ้าวมู่ อักษรสามตัวนี้ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
เปลี่ยนชื่องั้นเหรอ หลี่ฮั่วหวังมองชื่อใหม่ของตนบนพื้นอย่างงงงวยจับต้นชนปลายไม่ถูก แค่ในชื่อมีธาตุทั้งห้าก็นับว่าเติมธาตุทั้งห้าแล้วเหรอ หมอนี่คงไม่ได้หลอกฉันหรอกนะ
ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็ตัดสินใจลองหยั่งความสามารถของสิ่งนี้อีกครั้ง
หลี่ฮั่วหวังถามยายชุยหมอข้าวสารที่กำลังดื่มสุราจิบชาอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง “ขอบคุณที่ไขข้อข้องใจ ในใจข้ายังมีข้อสงสัยอีกข้อ จะไขให้ได้หรือไม่”
“ถามมา~!”
“เหตุใดช่วงนี้สรรพสิ่งในใต้หล้าจึงไม่เน่าเปื่อย” หากสิ่งที่ไม่รู้ที่มาที่ไปนี้ตอบได้จริง หลี่ฮั่วหวังจะเปลี่ยนชื่อเสียตรงนั้นทันที
การที่ความเน่าเปื่อยหายไปย่อมเกี่ยวกับความตายของซือไท่แน่นอน หลี่ฮั่วหวังยังติดค้างใจกับความตายของซือไท่อย่างยิ่ง อยากรู้นักว่าแท้จริงเกิดอะไรขึ้น
“พระโพธิสัตว์ทรงเมตตา~ สงสารสรรพสัตว์ใต้หล้าที่ต้องทุกข์ทรมานจากความเน่าเปื่อย”
“เจ้าคนลวงโลก! หางโผล่แล้วกระมัง! ไม่มีพระโพธิสัตว์อะไรทั้งนั้น ไม่มีพระพุทธองค์อะไรทั้งนั้น!! เหนือฟ้าเหนือฟ้าขึ้นไปมีเพียงพวกนั้น..... พวกนั้น.....”
แววตาหลี่ฮั่วหวังค่อย ๆ ฉายความหวาดกลัว เขาพูดต่อไปไม่ได้ ไม่รู้ว่าควรจะพรรณนาสิ่งเหล่านั้นอย่างไร
สิ่งเหล่านั้นที่นับแต่เขาตื่นขึ้นมา ก็จงใจหลบเลี่ยงไม่ยอมนึกถึงมาตลอด
เขาคิดว่าขอเพียงไม่นึกถึง ก็จะแสร้งทำได้ว่าพวกมันไม่มีอยู่จริง สิ่งที่ยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งเกินมนุษย์ปุถุชนไปไกลลิบ สิ่งที่ขอเพียงมันต้องการ ก็ฆ่าทุกคนได้อย่างง่ายดาย!
ครั้นนึกถึงพวกมันขึ้นมาอีก หลี่ฮั่วหวังก็ไม่อาจเพิกเฉยได้อีกต่อไป สีหน้าเขาเริ่มบิดเบี้ยวทรมาน ลมหายใจถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ เสียงบางอย่างที่ไม่อาจบรรยายได้เริ่มดังขึ้นข้างหูเขา
“ศิษย์พี่! อย่าคิด! อย่าไปคิดถึงมัน!!” เสียงร้อนรนของไป๋หลิงเหมี่ยวดึงสติหลี่ฮั่วหวังกลับมา
มองใบหน้างดงามที่เต็มไปด้วยความกังวลนั้น หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจลึกแล้วพยักหน้า “ใช่ ฉันจะไม่คิด ฉันจะไม่คิด.....”
“ใช่ ถูกแล้ว ไม่ว่าสิ่งพวกนั้นจะเป็นอะไร ไม่ว่าที่นางพูดจะจริงหรือเท็จ ยังไงโลกนี้ก็บ้าไปแล้ว ฉันทำอะไรไม่ได้ ฉันแค่ใช้ชีวิตของฉันไปอย่างสงบก็พอ”
ด้วยการปลอบประโลมไม่หยุดทั้งจากไป๋หลิงเหมี่ยวและจากตัวเขาเอง หลี่ฮั่วหวังก็ค่อย ๆ สงบลง โยนสิ่งที่ไม่ควรคิดเหล่านั้นทิ้งไว้เบื้องหลัง
เมื่อกลับมาสงบได้แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็มองยายชุยหมอข้าวสารตรงหน้าอีกครั้ง ความเชื่อถือที่เขามีต่ออีกฝ่ายลดลงไปมากแล้ว
“ข้าจะถามเจ้าอีกข้อ แท้จริงแล้วจิตวิสุทธิ์คืออะไร”
คำถามนี้ทำให้อีกฝ่ายหยุดชะงัก ดวงตาขาวโพลนหันมองมา หลี่ฮั่วหวังสัมผัสได้ถึงสายตาแปดคู่ที่จับจ้องมาจากดวงตาบอดคู่นั้น
“องค์ข้าย่อมรู้ ทว่าหากบอกเจ้า เจ้าจะต้องตายคาที่เป็นแน่” คำนี้ทำให้ไป๋หลิงเหมี่ยวตกใจจนคว้าแขนเสื้อหลี่ฮั่วหวังกระตุกไม่หยุด
“ฮึ!” หลี่ฮั่วหวังแค่นหัวเราะเย็นชา สายตาที่มองยายชุยหมอข้าวสารไม่เหลือความเชื่อถือแม้แต่น้อย
“มาทำลึกลับกับข้ารึ นิกายลวงลืมสอนข้าไว้ข้อหนึ่ง นั่นคืออย่าเดินตามทางที่ผู้อื่นปูไว้”
กระบี่ยาวคมกริบที่แผ่จิตสังหารไม่หยุดถูกยกขึ้น ปลายกระบี่ชี้ตรงไปที่ศีรษะยายชุยหมอข้าวสาร “ไสหัวไป! ไม่ว่าเจ้าเป็นตัวอะไร มีจุดประสงค์ใด ไสหัวไปเสีย ได้ยินหรือไม่!”
“จิตวิสุทธิ์~ ตัวกระจ้อย~ น่าขัน~ น่าขัน~ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ องค์ข้าจะบอก~ เจ้า~~ ว่าสิ่งใดคือจิตวิสุทธิ์~ เอิ๊ก”
ทว่ายังไม่ทันพูดประโยคถัดไป เสียง “ฉัวะ” ก็ดังขึ้น กระถางทมิฬ ตะกร้าใส่ข้าวสาร และกระจกทองแดงถูกฟันขาดเป็นสองซีกทั้งหมด คมกระบี่จ่ออยู่ที่ลำคอของหมอข้าวสารแล้ว
“โอ๊ย~ นี่จะทำอะไร!” เสียงของยายชุยหมอข้าวสารกลับเป็นปกติ
“กลับมาอีกแล้วรึ แสร้งทรงเจ้าเข้าผีได้แนบเนียนดีนี่ ข้าจะพูดอีกครั้ง! ไสหัวไป!!”
เห็นได้ชัดว่ายายชุยหมอข้าวสารขวัญหนีดีฝ่อกับหลี่ฮั่วหวังที่แผ่จิตสังหารไปทั้งร่าง นางกอบข้าวของที่กลิ้งเกลื่อนพื้นขึ้นมาด้วยใบหน้าลนลาน แล้ววิ่งโซซัดโซเซออกไปข้างนอก
“เคร้ง~!” คมกระบี่คืนฝัก ในห้องค่อย ๆ กลับสู่ความสงบ
“ไปเถอะ ไปนอนได้แล้ว มีเตียงทั้งทีก็พักให้เต็มที่” พูดจบอย่างรวบรัด หลี่ฮั่วหวังก็เดินเข้าห้องใน แล้วสวมหน้ากากเหรียญทองแดงลงบนใบหน้า
สัมผัสถึงน้ำหนักอันหนักอึ้งนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ถอนหายใจโล่งอก “ต่อไปยังต้องใส่ของนี่ไว้ ตัวตนจิตวิสุทธิ์ของฉันมันล่อตาล่อใจคนเกินไปจริง ๆ”
“ท่านสามี~ หาก... นางพูดจริงเล่าเจ้าคะ”
“ก็เพราะคำว่าหากนี่แหละ เมื่อครู่กระบี่นั้นของข้าจึงไม่ฟันลงบนตัวนาง มิเช่นนั้นข้าไม่มีทางปล่อยนางออกจากประตูนี้ไปได้ อีกอย่าง อย่าเรียกข้าว่าท่านสามี!”
คืนนั้น หลี่ฮั่วหวังแทบไม่ได้หลับ ด้วยเกรงว่าอีกฝ่ายจะลอบโจมตีในยามวิกาล
ต่อให้ทั้งคืนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น หลี่ฮั่วหวังก็ยังรีบให้ทุกคนเก็บสัมภาระ ออกจากถิ่นวุ่นวายแห่งนี้โดยเร็ว
จนกระทั่งมาถึงตำบลหน้าด่านของซื่อฉี เข้าสู่ถนนใหญ่ที่คึกคัก หลี่ฮั่วหวังจึงถอนหายใจโล่งอกได้ในที่สุด อย่างน้อยก็ไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น
เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ที่นี่ผ่อนคลายลงมากอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนจะไม่ทำศึกกันแล้วจริง ๆ
หลี่ฮั่วหวังกับพวกพักฟื้นกำลังที่ตำบลนี้แล้ว ก็เตรียมจะกลับเข้าโฮ่วสู่อีกครั้ง ทว่าก่อนหน้านั้น ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องทำ
ในสำนักคุ้มภัยหัวพยัคฆ์ หัวหน้าใหญ่ร่างล่ำสันบึกบึนมองจดหมายแนะนำในมือ พลางพินิจนักพรตประหลาดผู้สวมชุดแดง ใบหน้าสวมหน้ากากเหรียญทองแดง หลังสะพายกระบี่คู่ผู้นี้
ครุ่นคิดอยู่นาน เขาก็วางจดหมายรับรองลง “ก็ได้ ในเมื่อหัวหน้าคุ้มภัยจ้าวเป็นผู้ค้ำประกัน ข้าก็เชื่อเจ้า! ทว่าข้าขอตกลงไว้ก่อน หากเจ้าจะคุ้มภัย ทุกงานพวกข้าต้องหักสองส่วน อย่างไรเสียสัญญาค้ำประกันนี้พวกข้าเป็นผู้ลงนาม เจ้าว่าเช่นนี้ได้หรือไม่”
“ได้” หลี่ฮั่วหวังย่อมตกลงอยู่แล้ว ของคุ้มภัยนี้เป็นเพียงของที่พาไปด้วยระหว่างทาง ไม่ต่างจากเงินที่เก็บได้เปล่า ๆ
“หากของคุ้มภัยสูญหาย ข้าก็จะไม่เอาเรื่องเจ้า ย่อมมีผู้ค้ำประกันชดใช้ ในเมื่อเมื่อครู่เจ้าบอกว่าหัวหน้าคุ้มภัยจ้าวเป็นสหาย ก็หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้หัวหน้าคุ้มภัยจ้าวต้องผิดหวัง”
กำลังโหลดความเห็น...