ตอนที่ 180 ถามข้าวสาร
“ธาตุทั้งห้า..... ขาดทั้งห้าธาตุรึ”
ชั่วพริบตาที่ได้ยินคำนี้ หลี่ฮั่วหวังก็ยกมือขึ้นคลำท้องของตน คลำไปยังตำแหน่งที่อวัยวะทั้งห้าควรจะอยู่
เขานึกถึงสิ่งที่ตนทำลงไปในวันนั้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว วันนั้นเขาทั้งต้องการแก้แค้นนิกายลวงลืม ทั้งจงใจแสวงหาความตาย
จึงใช้วิชาแทรกอธิกเบญจธาตุในบันทึกมหาภพ สังเวยอวัยวะทั้งห้าของตนให้แก่ปาฮุย
หากธาตุทั้งห้าในร่างตนอันตรธานไปจริง ก็คงเป็นในตอนนั้นเอง
ทว่าหากถามว่าการขาดธาตุทั้งห้ามีอะไรผิดแผกไป หลี่ฮั่วหวังกลับไม่รู้สึกถึงสิ่งใดเป็นพิเศษ
หลี่ฮั่วหวังสอดมือเข้าไปใต้ชุดนักพรตสีเลือด คลำหารอยแผลเป็นน่าเกลียดน่ากลัวที่ผ่าท้องของตนเปิดออก
ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งนักคือ ผิวหนังบริเวณอกของเขากลับเรียบลื่น ไม่มีแผลเป็นสักรอย
หลี่ฮั่วหวังพยายามนึกย้อนถึงเรื่องในตอนนั้น ทว่าไม่มีความทรงจำหลงเหลือแม้แต่น้อย “ร่างกายฉันมันเป็นอะไรกันแน่ หายดีได้ยังไง”
เขาฉงนสนเท่ห์ไม่หาย จึงเงยหน้ามองหญิงชราตาบอดตรงหน้า “เซียนกูชุย หากคนผู้หนึ่งไม่มีทั้งอวัยวะทั้งห้าและธาตุทั้งห้า เขายังจะมีชีวิตอยู่ได้หรือไม่”
ได้ยินคำถามของหลี่ฮั่วหวัง หญิงชราตาบอดก็โวยวายเกินเหตุขึ้นมาทันที “ไม่มีอวัยวะทั้งห้ากับธาตุทั้งห้าเรอะ แล้วจะยังเป็นคนได้อย่างไร นั่นมันคนตายชัด ๆ”
ชั่วขณะที่ได้ยินคำนี้ หลี่ฮั่วหวังพลันรู้สึกราวกับมีบางสิ่งในสมองขาดผึงลง ความเจ็บปวดค่อย ๆ แผ่ลามออกจากหน้าอก ทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ จนเขาเริ่มหายใจไม่ออก!
“เกิดอะไรขึ้น นางเป็นคนลงมือเหรอ อิทธิฤทธิ์วาจาสิทธิ์งั้นเหรอ นางดูออกว่าฉันเป็นจิตวิสุทธิ์แล้วเหรอ คิดจะฆ่าชิงทรัพย์หรือไง”
หลี่ฮั่วหวังฝืนทนความเจ็บปวดแสนสาหัส จ้องมองเซียนกูที่แต่งตัวเหมือนยายแก่บ้านนอกตรงหน้า
ขณะที่ใบหน้าหลี่ฮั่วหวังซีดเทาราวคนตาย ร่างซวนเซกำลังจะล้มลง เซียนกูชุยก็เอ่ยขึ้นอีก
“ทว่าเจ้าหนุ่มนี่ขาดธาตุทั้งห้าแล้วยังมีชีวิตอยู่ดี จะพูดให้เด็ดขาดปานนั้นก็คงไม่ได้”
สิ้นคำนี้ ความเจ็บปวดบนร่างหลี่ฮั่วหวังก็หายวับไปทันที เขากุมอกไว้ สีหน้าแปรปรวนไม่แน่นอนขณะจ้องหญิงชราตรงหน้า
ยามนี้เขาชักดูไม่ออกแล้วว่าเซียนกูผู้นี้มีจุดประสงค์ใดกันแน่ หากความเจ็บปวดเมื่อครู่เกิดจากนาง เหตุใดมันจึงหายไปกะทันหันเช่นนี้
“ถ้านี่ไม่ใช่ฝีมือนาง แล้วร่างกายฉันมันมีปัญหาอะไรกันแน่” หลี่ฮั่วหวังคิดในใจ
ความเจ็บปวดเมื่อครู่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน มันรู้สึกราวกับกำลังจะตายในอีกอึดใจจริง ๆ
“แต่ว่านะ ข้าขอเตือนเจ้า รีบหาธาตุทั้งห้ากลับคืนมาเสียเถิด หากไม่หาคืนมา ไม่ช้าก็เร็วต้องเกิดเรื่องใหญ่”
หลี่ฮั่วหวังยื่นแขนกันไป๋หลิงเหมี่ยวไว้ด้านหลัง แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทั้งสงสัยทั้งหยั่งเชิง “เซียนกูชุย คนเช่นข้า ท่านพอจะมีหนทางแก้ไขหรือไม่”
“ข้าไม่มีปัญญาหรอก แต่คนอื่นมี หากเจ้าอยากถาม ข้าช่วยถามให้ได้ ว่ากันตามจริง ธาตุทั้งห้าของเจ้าต้องรีบหาคืนมา มิเช่นนั้นต่อให้รอดชีวิตอยู่ได้ ก็จะติดขัดไปทุกเรื่อง”
“ถามผู้ใด”
“ข้าเป็นหมอข้าวสาร จะไปถามใครได้อีกเล่า ก็ต้องถามข้าวสารน่ะสิ”
“ถามข้าวสารรึ นี่มีของใหม่มาอีกแล้วหรือ”
ไม่นาน หลี่ฮั่วหวังกับไป๋หลิงเหมี่ยวก็พาเซียนกูชุยผู้นี้กลับมายังที่พัก
ขอข้าวสารจากเจ้าบ้านมาหลายชั่งแล้ว เซียนกูชุยก็เริ่มพิธีที่เรียกว่าการถามข้าวสาร
ขั้นแรก นางหยิบของในตะกร้าออกมาวางทีละอย่าง
กระจกทองแดงบานเล็กถูกวางไว้กลางโต๊ะ
หน้ากระจกวางกระถางดินเผาขนาดเท่าฝ่ามือ ในกระถางจุดธูปเหลืองดอกเล็กยาวราวนิ้วมือสิบสามดอก
จากนั้นนางเทข้าวสารที่ยืมมาลงในตะกร้า แล้ววางไข่ไก่ดิบสิบสามฟองไว้บนหน้าข้าว
รินสุราหนึ่งจอก น้ำชาหนึ่งถ้วย ตักข้าวสวยหนึ่งชาม ตั้งไว้ต่อหน้าข้าวสารกับไข่ในตะกร้า
เซียนกูชุยหลับตา วางสองมือคลุมลงบนไข่ พิธีถามข้าวสารก็เริ่มขึ้น
“มหาเทพชมจันทร์คุ้มครองเรือน เชิญท่านอาจารย์ท่านยายขึ้นมาเอย เทพเซียนภูตพรายทั้งบูรพาทักษิณประจิมอุดร มหาเทพทั้งปวงโปรดคุ้มครอง.....”
เซียนกูชุยร้องบางอย่างด้วยภาษาถิ่นที่ฟังยากยิ่ง พลางกอบข้าวสารในตะกร้าขึ้นมาซัดใส่ศีรษะหลี่ฮั่วหวัง
“นี่มันลูกไม้อะไรอีกล่ะ” มองเซียนกูที่ทำท่าทางลึกลับเหมือนคนเข้าทรง หลี่ฮั่วหวังก็แอบเพิ่มความระวังขึ้นในใจ
ผ่านเรื่องราวมามากมาย ยามนี้เขาไม่ต่างจากนกที่เคยต้องธนู มองสิ่งใดก็แฝงความระแวงไว้เสมอ
ร้องอยู่ครู่หนึ่ง เซียนกูก็หยุดกะทันหัน นางยื่นมือขวาไปทางหลี่ฮั่วหวัง แล้วแบออกอย่างสั่นงันงก
มองมือชราที่เหมือนตีนไก่นั้น เห็นได้ชัดว่าหลี่ฮั่วหวังไม่เข้าใจความหมาย ทว่ายังดีที่ไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ข้าง ๆ เข้าใจ
นางล้วงเศษเงินจากในอกเสื้อออกมาวางลงบนมืออีกฝ่าย
เซียนกูชุยทั้งที่ยังหลับตาคว้าเงินยัดเข้าปากกัดดู ใบหน้าก็ปรากฏรอยพอใจขึ้นทันที
“เจ้าหนุ่ม อย่ามัวยืนบื้อ บอกวันเดือนปีเกิดยามเกิดมา”
“อะไรนะ วันเดือนปีเกิดรึ ไม่มี”
เซียนกูชุยถอนหายใจ ใช้นิ้วไล่กดข้อนิ้วคำนวณชะตาหลี่ฮั่วหวัง แล้วร้องต่อ คราวนี้หลี่ฮั่วหวังยังฟังไม่ออกเช่นเดิม ทว่าเนื้อร้องต่างจากเมื่อครู่
ไม่นานนัก ร่างหลี่ฮั่วหวังก็เกร็งขึ้น ด้วยประสาทสัมผัสอันเฉียบไว เขาเหลียวมองประตูที่มืดสนิทโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะเงยมองขื่อคานที่ว่างเปล่า
มีบางสิ่งมาแล้ว
“เอิ๊ก~” เสียงเรอทำให้สายตาหลี่ฮั่วหวังตวัดกลับมาที่หมอข้าวสารตรงหน้าซึ่งเริ่มโยกหัวโคลงเคลงไปมา
เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าเซียนกูชุยตรงหน้าเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงแล้ว มีบางสิ่งเข้ายึดร่างของนาง
“ทำไมรู้สึกว่าคล้ายกับร่างทรงเลย ร่างทรงเชิญท่านเซียนมา แล้วถามข้าวสารนี่เชิญอะไรมากันแน่” หลี่ฮั่วหวังถอยห่างออกไปอีกเล็กน้อยอย่างระแวดระวัง
“ผู้ใด~ อยู่ใต้เวที~ จะถาม~ เรื่องใดเล่า~~ เอิ๊ก”
เสียงชายชราดังออกมาจากปากเซียนกูชุย น้ำเสียงเจือลีลาเอื้อนแบบงิ้วอย่างชัดเจน
เดิมทีหลี่ฮั่วหวังคิดจะถามเรื่องอวัยวะทั้งห้าที่หายไป แต่คิดอีกทีก็ไม่ถาม หากอวัยวะทั้งห้าไม่มีอยู่จริง ตนคงตายไปนานแล้ว
แม้ไม่รู้ว่าตันหยางจื่อใช้วิธีใดช่วยหาอวัยวะทั้งห้าคืนมาให้ ทว่านั่นค่อยคิดทีหลัง สิ่งเร่งด่วนที่สุดตอนนี้คือหาธาตุทั้งห้าที่ขาดไปกลับคืนมา
“มีวิธีใดเติมธาตุทั้งห้าที่ข้าขาดไปคืนมาได้บ้าง”
“หือ~ ผู้ใด~~ อยู่ใต้เวที เอิ๊ก แจ้ง~ นาม~ มา!”
เซียนกูชุยสูดหายใจเฮือกใหญ่ ควันขาวที่ลอยจากธูปข้าง ๆ ก็ถูกนางสูดเข้าจมูกไปเช่นนั้น
“หลี่ฮั่วหวัง เจ้าเป็นใคร หรือควรพูดว่า... เจ้าเป็นตัวอะไร” หลี่ฮั่วหวังพูดจบอย่างระแวดระวัง มือก็กุมด้ามกระบี่ไว้โดยสัญชาตญาณ
“ฮึ~! ข้าคือ~ เทพบดีแห่งวังทอง~ ผู้ครองนภาเก้าชั้น~ ทรงสัจจะสูงส่งอภัยบาป~ มหาเทียนจุน~ จิตวิสุทธิ์~ ตัวกระจ้อย~ น่าขัน~ น่าขันนัก~ เอิ๊ก”
รูม่านตาหลี่ฮั่วหวังหดเล็กลง อีกฝ่ายมองออกว่าเขาคือจิตวิสุทธิ์!!
“อย่ากลัว~ อย่ากลัว~ อึฮ่าฮ่าฮ่า~~ เอิ๊ก” เสียงหัวเราะของอีกฝ่ายทำให้ลมเยียบเย็นพัดวนขึ้นทั่วห้องเป็นสาย ๆ
“เคร้ง!” กระบี่ยาวถูกชักออกจากฝัก จิตสังหารอันเข้มข้นแผ่ไปทั่วห้อง สลายลมหยินในห้องจนสิ้นในพริบตา
ธูปในกระถางทมิฬก็ดับวูบลงในทันใด
กำลังโหลดความเห็น...