คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 179

ตอน 179

ตอนที่ 179 แปลกประหลาด

ขณะที่ไป๋หลิงเหมี่ยวกอดกลองไว้ พยายามข่มความประหม่าในใจครั้งแล้วครั้งเล่า

ร่างทรงรองก็มายืนอยู่ด้านหลังนางโดยไร้สุ้มเสียงแล้ว ทอดตามองประตูใหญ่ที่ลงดาลไว้ไกลออกไปอย่างเงียบงัน

“ข้ารู้ว่าทุกเรื่องจะพึ่งศิษย์พี่หลี่ไม่ได้ ข้ามิได้คิดจะพึ่งเขา เจ้าอย่าพูดอีกเลย” ไป๋หลิงเหมี่ยวบ่นเสียงแผ่ว

“ข้ารู้แล้ว เจ้าอย่าพูดอีกได้หรือไม่ อีกอย่างเขาก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า”

ไป๋หลิงเหมี่ยวเพิ่งพูดจบ เล็บแหลมคมของร่างทรงรองก็แนบเข้ากับลำคอนาง

“เจ้าเองก็รู้ดีแก่ใจ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกันยิ่งนัก.....”

ได้ยินดังนั้น สีหน้าไป๋หลิงเหมี่ยวก็หมองลงหลายส่วน ไม่พูดอะไรอีก

ครั้นโถงกลางเงียบลง ไป๋หลิงเหมี่ยวกลับยิ่งใจคอไม่ดี จึงหาเรื่องชวนคุย “หากข้าไม่ช่วยท่านเซียนทำงาน พวกเขาจะทำอย่างไรกับข้ารึ”

“ข้ามิใช่ไม่อยากช่วยพวกเขา ข้าเพียงหมายความว่าบางครั้งก็อาจไม่ว่าง ปลีกตัวมาไม่ได้”

ได้ยินเสียงที่ดังอยู่ในหัว สีหน้าไป๋หลิงเหมี่ยวก็อดหมองลงอีกไม่ได้ “เช่นนั้นรึ..... แล้วมีหนทางแก้ไข-”

พูดได้เพียงเท่านั้น เสียงทุบประตูก็ดังขึ้นจนไป๋หลิงเหมี่ยวสะดุ้งสุดตัว

“ปัง!” บานประตูไม้ถูกบางสิ่งข้างนอกกระแทกเข้าอย่างแรงอีกครั้ง ปริออกเป็นร่องในพริบตา

ผ่านร่องนั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวเห็นดวงตาคู่หนึ่งเบิกโพลง ไร้ประกายชีวิตโดยสิ้นเชิง

“มาแล้ว!” ไป๋หลิงเหมี่ยวรีบยัดกลองใส่อ้อมแขนร่างทรงรอง แล้วเลิกผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงของอีกฝ่ายมาคลุมศีรษะตนเอง

เสียงสตรีเล็กแหลมแผ่วบางลอยไปไกลในราตรีอันมืดมิด “เชิญ~~~เทพ~~เอย~~”

“ปัง!” เสียงดังสนั่นอีกครา ประตูไม้ล้มฟาดลงกับพื้นพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าด

หญิงชราผมขาวโพลนในชุดผู้ตายสีแดงปรากฏตัวตรงหน้าไป๋หลิงเหมี่ยว

รอบปากนางเลือดเนื้อเละเปรอะ สีหน้าแข็งทื่อ แววตาเหม่อลอย ยืนนิ่งอยู่กลางความมืดราวกับผีดิบ ชวนให้ขนลุกเกรียวขึ้นมาในใจ

“ตึง!” หญิงชรากระโดดสองขาพร้อมกัน ข้ามธรณีประตูพุ่งตรงเข้ามาในเรือน

รองเท้าที่ผูกติดกันทั้งคู่ กับเชือกดำที่มัดข้อเท้าไว้ ทำให้นางเคลื่อนไหวได้ด้วยการกระโดดเท่านั้น

“ตะวันลับทิวเขาเอย~ ฟ้ามืดมิด~ สิบเรือนลั่นดาลไปเก้า เหลือเพียงเรือนเดียวประตูยังมิได้ปิด.....”

ต่อหน้าโองการผู้ช่วยขับขานที่ทั้งเร่งทั้งเร็วนั้น หญิงชรากลับไม่มีปฏิกิริยาใดเลยแม้แต่น้อย นางเบิกตาจ้องไม่กะพริบ กวาดมองหาบางสิ่งไปทั่วเรือน

ครั้นไม่พบสิ่งที่ต้องการ สายตาของหญิงชราก็หันมาจับที่ไป๋หลิงเหมี่ยว แล้วเริ่มกระโดดทีละจังหวะเข้าหานาง

“กระบวยบูรพากระบวยประจิมกดไว้เสมอกัน กระบวยอุดรยามเที่ยงตรวจทุกธุลี ผลิในวสันต์ตายในสารท ณ โรงเตี๊ยมหญ้ารก เหมันต์คิมหันต์ยืนยงในป่าสนทึบ ดาราสลัวดวงหนึ่งบนฟากฟ้า ร่วงสู่ดินเกิดชีวิตหนึ่งกำมือ!”

ธูปสี่ดอกปรากฏขึ้นในมือไป๋หลิงเหมี่ยว นางสะบัดแรงทีเดียว ปลายธูปก็ติดไฟขึ้นเองโดยไม่ต้องจุด

“ฟ้ามีสวรรค์สิริมงคลสมปรารถนา ดินมีด่านประตูผีแห่งเฟิงตู วันก่อนยามยังมีชีวิตเจ้ากอบโกยไว้มาก วันนี้ยามโลกมนุษย์จงอย่าได้ละโมบ!”

ตามจังหวะเพลงเชิญวิญญาณ ธูปที่จุดไว้พร้อมควันขาวก็ฟาดเข้าใส่ร่างหญิงชรา ทว่าทันทีที่แตะชุดผู้ตายบนร่างนาง กลับเหมือนจุ่มลงน้ำ ธูปดับวูบในพริบตา

หญิงชราอ้าปากขึ้นฉับพลัน งับลงบนมือไป๋หลิงเหมี่ยวอย่างแรง ทว่าเมื่อผิวหนังถูกกัดขาด ข้างในกลับเป็นขนเม่นสีดำ

ขนแหลมพุ่งออกมา ทะลวงคางของนางจนทะลุ

“ตึง ตึง ตึง! ท่านปู่ทวดหงรีบยกทัพ ตึง ตึง ตึง! กลองแรกหุงข้าวศึก ตึง ตึง ตึง! กลองสองรัดเสื้อรบ ตึง ตึง ตึง! กลองสามดาบออกจากฝักเอย ตึง ตึง ตึง! กลองสี่เข้าปะทะทัพ!”

ตามเสียงกลอง ขนสีขาวนุ่มสลวยเป็นกระจุก ๆ ก็งอกยาวออกมาจากปลายแขนเสื้อและใต้ผ้าคลุมหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยวอย่างรวดเร็ว

ใต้ชายกระโปรงก็เริ่มงอกหางจิ้งจอกที่แตกแขนงออกไม่หยุด

ขนเหล่านั้นราวกับมีชีวิต พุ่งชอนไชเข้าสู่ทวารทั้งเจ็ดของหญิงชรา

หญิงชรายังคิดดิ้นรน ทว่าไม่มีโอกาสตอบโต้แม้แต่น้อย ความเคลื่อนไหวค่อย ๆ อ่อนแรงลง

ทันใดนั้นร่างหญิงชราก็อ่อนยวบลง ก้อนดำทะมึนขนาดใหญ่มุดออกมาจากขากางเกงชุดผู้ตาย อาศัยความมืดสลัวหายลับออกไปนอกประตูอย่างรวดเร็ว

“ตึง ตึง ตึง! เจ้าจะไปข้าไม่ขวาง จูงม้าออกจากรางอาหารฌ้อปาอ๋อง ปลดบังเหียนแล้วจึงผูกอาน ท่านเซียนเฒ่าหวดแส้ควบม้าคืนขุนเขาเอย! ตึง ตึง ตึง!”

ไป๋หลิงเหมี่ยวกลับคืนสู่สภาพปกติ ปลดผ้าคลุมหน้าสีแดงลง ถอนหายใจโล่งอกแล้วก็หัวเราะออกมาอย่างตื่นเต้น

นี่เป็นครั้งแรกที่นางรับมือเรื่องเช่นนี้เพียงลำพัง ทั้งยังสะสางได้อย่างราบรื่น

เรื่องนี้ทำให้นางมั่นใจขึ้นอีกหลายส่วน วันหน้าหากศิษย์พี่หลี่เจอเรื่องยุ่งยากอีก ตนก็จะช่วยเขาได้แล้ว

สามีนำภรรยาตาม เรื่องยุ่งยากของศิษย์พี่หลี่นางไม่อาจบ่นว่าสิ่งใด สิ่งที่นางทำได้คือยามศิษย์พี่หลี่มีเรื่องเดือดร้อน ก็ออกแรงช่วยเขาสักส่วนหนึ่ง

“วิชาร่างทรงต้องทำอย่างไรถึงจะเก่งขึ้นรึ ข้ารู้สึกว่ายังใช้ไม่ค่อยพอ”

“หือ เหตุใดต้องให้ข้าหัดร้องเล่า ทั้งที่เจ้าเป็นคนร้องแท้ ๆ อ้อ..... เช่นนั้นก็ได้ ข้าจะลองดู”

เห็นหญิงชราบนพื้นไม่ไหวติงอีก ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ย่อตัวลงข้าง ๆ จัดชุดผู้ตายที่ยับยู่ยี่บนร่างนางให้เรียบร้อยอย่างใส่ใจ

“ดูท่าข้าจะเดาไม่ผิด มีบางสิ่งเกาะสิงศพของนางอยู่จริง ๆ เมื่อครู่มันหนีเร็วเกินไป ข้าจึงมองไม่ทันว่าเป็นตัวอะไร”

จัดเสร็จแล้ว ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ไปเรียกสองพ่อลูกจากเรือนหลังออกมา รับค่าตอบแทนห้าสิบอีแปะแล้วก็รีบกลับทันที

ทว่าเพิ่งก้าวพ้นประตู เงาร่างดำทะมึนข้างทางก็ทำให้นางสะดุ้งเฮือก “ใครอยู่ตรงนั้น!”

เงาร่างนั้นเดินออกมา จูงมือนางพากลับไปยังที่พัก “วันหน้ามีเรื่องเช่นนี้ให้บอกข้าก่อน จะได้มีคนคอยหนุนหลัง”

เมื่อรู้ว่าหลี่ฮั่วหวังเป็นห่วงนางถึงกับยืนรออยู่ข้างนอกนานเพียงนี้

หัวใจไป๋หลิงเหมี่ยวในยามนี้ก็หวานฉ่ำราวกับได้กินน้ำผึ้ง นางเอนตัวพิงเขาอย่างเขินอาย “อืม.....”

ทั้งสองเดินกลับไปตามทางเล็กในหมู่บ้านที่ค่อนข้างเฉอะแฉะอย่างเงียบ ๆ

ต่างไม่มีใครพูดอะไร ดื่มด่ำกับความเงียบสงบนี้

ทว่าความเงียบนี้ถูกทำลายลงในไม่ช้า หญิงชราหลังค่อมคนหนึ่งเดินสวนมา ข้อมือคล้องตะกร้า มือถือไม้ไผ่ลำหนึ่ง

“ต๊อก ต๊อก ต๊อก” ไม้ไผ่กวาดไปมาบนพื้นเพื่อคลำทาง หญิงชราผู้นี้ตาบอด

ได้ยินเสียงฝีเท้า หญิงชราตาบอดก็หยุด เอียงหูมาทางพวกเขาแล้วถาม “พ่อหนุ่ม พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าบ้านเฉียนหนิวเซิงอยู่ที่ใด บ้านเขาถูกผีเข้า ข้าจะไปช่วยขับไล่ให้”

“เอ๋ ท่านยาย ท่านมาช้าไปแล้วเจ้าค่ะ สิ่งชั่วร้ายที่บ้านเขาไม่อยู่แล้ว”

“หา~! หลอกคนตาบอดเล่นหรือไร!”

หญิงชราตาบอดโมโหจนควันออกหู เท้าสะเอวพลางพ่นคำหยาบคายออกมาเป็นชุด ทักทายบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของเฉียนหนิวเซิงจนครบถ้วน

จนสุนัขแถวนั้นพากันเห่ารับเป็นทอด ๆ

มองหญิงชราดุดันตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังกลับเกิดความสนใจขึ้นมา

“อายุปูนนี้แล้วท่านยังออกมาขับไล่สิ่งอัปมงคลอีกรึ ขอถามว่าท่านแซ่อะไร ร่ำเรียนมาจากสำนักใด”

ได้ยินดังนั้น หญิงชราตาบอดที่กำลังเกรี้ยวกราดก็เก็บท่าทีดุดันลงทันที

“ยายเฒ่าอย่างข้าแซ่ชุย เรียกข้าว่าเซียนกูชุยก็พอ พวกเจ้ามีธุระอะไรรึ อยากให้ข้าช่วยหรือ”

เพิ่งพูดจบ สีหน้าเซียนกูชุยก็กลายเป็นฉงน นางหนีบไม้ไผ่ไว้ใต้รักแร้ แล้วเดินโซซัดโซเซคลำทางตรงเข้าหาหลี่ฮั่วหวัง

หลี่ฮั่วหวังคิดจะหลบ ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายจะตามติดมา ยื่นสองมือผอมแห้งราวกรงเล็บเหยี่ยวมาทาบบนใบหน้าเขาตรง ๆ

“เจ้านี่..... ชาติก่อนไปทำบาปหนักอะไรมา ช่างประหลาดนักเชียว!”

“คนอื่นน่ะ ไม่ขาดน้ำก็ขาดไฟ ต่อให้ดวงซวยสุด ๆ ก็ขาดแค่สองธาตุ ดีละ เจ้าหนุ่มนี่ธาตุทั้งห้าขาดครบทั้งห้าธาตุ!”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 179
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 180 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 178กลับหน้าเรื่อง
ตอน 178ตอน 180