คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 178

ตอน 178

ตอนที่ 178 กลับมาแล้ว

แถบแพรหลากสีบนกลองหนังไหวเบา ๆ ตามจังหวะก้าวเดินของไป๋หลิงเหมี่ยว

นางเดินเพียงลำพังไปตามตรอกอันทรุดโทรมของหมู่บ้านสกุลเฉียน

ชาวนาเท้าเปล่าที่จูงวัว และสตรีที่อุ้มเด็ก ต่างหันมามองนางด้วยสายตาประหลาดใจเป็นระยะ

สาวน้อยที่แต่งกายเช่นนี้ ชาวบ้านไม่เคยเห็นในหมู่บ้านมาก่อน จึงแปลกตายิ่งนัก

ไป๋หลิงเหมี่ยวสีหน้าประหม่าอยู่บ้าง นางก้มหน้าเดินต่อไปยังตำแหน่งที่ร่างทรงรองบอก

เดินไปได้ไม่นาน ไป๋หลิงเหมี่ยวก็แลเห็นเรือนเตี้ยสองหลังตั้งเคียงกัน หลังหนึ่งใหญ่หลังหนึ่งเล็ก นางสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวเข้าไปในลานบ้าน

“โฮ่ง! โฮ่ง โฮ่ง!!” สุนัขลายด่างตัวใหญ่ที่เฝ้าบ้านเห่าขึ้นจนไป๋หลิงเหมี่ยวสะดุ้งโหยง

ทว่าเสียงเห่านั้นก็ช่วยให้นางไม่ต้องกระอักกระอ่วนกับการส่งเสียงเรียกเจ้าของบ้าน

เสียง “เอี๊ยด” ดังขึ้น ประตูเปิดออก ชาวนาท่าทางซื่อ ๆ คนหนึ่งเดินออกมา แววตาแฝงความหวาดกลัวขณะเอ่ยถาม “เจ้ามาหาผู้ใด”

ไป๋หลิงเหมี่ยวขยับปาก ชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไร เพราะเรื่องเช่นนี้นางทำมาไม่กี่ครั้งจริง ๆ

ลังเลอยู่นาน ไป๋หลิงเหมี่ยวจึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “เอ่อ..... คือว่า..... ในบ้านท่านมีผู้ใดถูกของหรือเจ้าคะ”

“ปัง!” ประตูที่เพิ่งเปิดก็ถูกปิดกระแทกกลับไป

“อ๊ะ...” ไป๋หลิงเหมี่ยวยืนเก้ออยู่กับที่ นางเอียงหน้ามองร่างทรงรองที่อยู่ข้างกาย แล้วพูดกับอีกฝ่ายในใจ “เจ้าดูสิ... พวกเขาปิดประตูแล้ว บางทีอาจไม่มีเรื่องอะไรก็ได้”

จากนั้นไป๋หลิงเหมี่ยวคล้ายได้ยินบางสิ่ง จึงพูดแก้ต่างเสียงเบาด้วยสีหน้าลำบากใจ

“ข้ารู้ว่าบัดนี้ท่านเซียนเร่งรัดเข้ามาแล้ว หากยังไม่ทำงาน พวกเขาจะหาเรื่องพวกเรา แต่บ้านนี้อาจจะไม่มี... เฮ้อ... ก็ได้ ข้ารู้แล้ว ข้าจะลองไปอีกที”

นางเดินกลับไปอีกครา ยกมือขาวผ่องขึ้นเคาะประตู

“รบกวนเปิดประตูสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ! ข้าน้อยร่ำเรียนวิชาขับไล่สิ่งอัปมงคลจับภูตผีมา หากมีเรื่องเดือดร้อนด้านนั้นจริง ข้าน้อยช่วยได้เจ้าค่ะ!”

เคาะอยู่อีกหลายครั้ง ขณะที่ไป๋หลิงเหมี่ยวคิดว่าพวกเขาคงไม่เปิดแล้ว บานไม้ก็แง้มออกเป็นร่องแคบ ดวงตาเหลืองซีดราวขี้ผึ้งอันชราภาพข้างหนึ่งโผล่ออกมากะทันหัน ทำเอานางสะดุ้งสุดตัว

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าบ้านเราถูกผีเข้า”

ได้ยินเสียงพูด ไป๋หลิงเหมี่ยวจึงเข้าใจว่าดวงตาเหลืองซีดนั้นเป็นตาของคน

“เอ่อ...” ชั่วขณะนั้นไป๋หลิงเหมี่ยวยังคิดหาข้ออ้างดี ๆ ไม่ออก

“ท่านผู้เฒ่า อย่าถามเลยว่าข้ารู้ได้อย่างไร เรื่องเช่นนี้ข้าช่วยท่านได้จริง ๆ เจ้าค่ะ สิ่งอัปมงคลจะอยู่บนร่างคนนานเกินไปมิได้ มิเช่นนั้นจะเกิดเรื่องใหญ่”

“จ้างเจ้าต้องใช้กี่อีแปะ”

“ห้าสิบอีแปะเจ้าค่ะ ไม่ว่าสิ่งอัปมงคลจะร้ายกาจเพียงใดก็ห้าสิบอีแปะทั้งสิ้น” ไป๋หลิงเหมี่ยวแจ้งราคามาตรฐานของคนทรงเจ้าออกไป

สิ้นเสียง ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ได้ยินเสียงชายหนุ่มดังมาจากหลังประตู “พ่อ เลือกนางเถอะ คนทรงคนนี้ถูกกว่ายายชุยหมอข้าวสารตั้งมาก!”

ประตูถูกปิดลงอีกครั้ง สองพ่อลูกข้างในไม่รู้ว่าปรึกษาอะไรกัน ขณะที่ไป๋หลิงเหมี่ยวรอจนเริ่มกระวนกระวาย เสียง “เอี๊ยด” ก็ดังขึ้น ประตูเปิดออก

ชาวนาชราร่างเตี้ยล่ำบึกบึนคนหนึ่งถือไม้คานเดินออกมาจากประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

เขากวาดตามองไป๋หลิงเหมี่ยวอีกรอบ แล้วว่า “ห้าสิบอีแปะ เจ้าพูดเองแล้วนา บ้านข้ายากจน เจ้าอย่าได้มารังแกพวกข้า”

ได้ยินดังนั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ถอนหายใจโล่งอก ยกเท้าก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป

ทันทีที่ก้าวเข้าไป ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ต้องสะดุ้งกับสีขาวโพลนที่ปะทะสายตา

ภายในเรือนจัดไว้ราวกับโถงไว้ทุกข์ ไม่ผิดแน่ นอกจากไม่มีโลงศพแล้ว ที่นี่ก็คือโถงไว้ทุกข์ดี ๆ นี่เอง

“ท่านผู้เฒ่า ป้ายวิญญาณไม่นำไปไว้ที่ศาลบรรพชน ตั้งไว้ในเรือนเพื่อการใดเจ้าคะ”

ได้ยินดังนั้น ชายชราก็ถอนหายใจยาว “หากเอาไปไว้ได้ ข้าคงเอาไปนานแล้ว เจ้าตามมาเถิด มีบางเรื่องข้าจะพาเข้าไปเล่าข้างในให้ละเอียด”

ทะลุเรือนออกไปด้านหลังเป็นลานบ้านเล็ก ๆ ที่สว่างโล่ง ในลานยังเลี้ยงไก่ไว้หลายตัว

สองพ่อลูกพาไป๋หลิงเหมี่ยวออกมาที่ลานด้วยท่าทีตึงเครียด ลากม้านั่งไม้ไผ่มาวางตรงหน้านาง แล้วนั่งยองลงตามความเคยชิน เริ่มระบายความทุกข์

“ยายเฒ่าของข้าไปเมื่อห้าวันก่อน..... อายุเจ็ดสิบเอ็ดแล้ว ก่อนตายก็มิได้ทรมาน นับว่าเป็นงานศพมงคลได้อยู่ ทว่ายังไม่ทันพ้นเจ็ดวันแรกก็เกิดเรื่อง หลานชายที่เฝ้าศพตอนกลางคืนได้ยินเสียงคนเคาะฝาโลง”

ได้ฟังคำบอกเล่านี้ หัวใจไป๋หลิงเหมี่ยวก็บีบรัดขึ้นมาทันที นางกวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง ทว่าไม่พบสิ่งผิดปกติใด

“พวกข้ากลัว จึงรีบเอานางไปฝัง ใครจะคิดว่าคืนที่สองหลังฝัง นางกลับกระโดดกลับมาเอง...”

แม้ถ้อยคำของชาวนาจะเรียบแห้งไร้สีสัน ทว่ากลับทำให้ไป๋หลิงเหมี่ยวรู้สึกเย็นวาบในอก มือเท้าเย็นเฉียบ เรื่องนี้ดูจะต่างจากที่เคยพบมาก่อน

“ยายเฒ่าผลักประตูเข้ามาก็บอกว่าจะกินเนื้อ ตอนนั้นข้ากับลูกตกใจแทบแย่ ท่าทางนางเหมือนกับว่า หากไม่เอาเนื้อให้กิน นางจะกินพวกข้าแทน”

“พวกข้าก็เลยปลดขาหมูครึ่งซีกที่แขวนไว้บนขื่อเก็บไว้กินช่วงปีใหม่ลงมา นั่นเป็นเนื้อรมควันเชียวนา นางกลับแทะกินดิบ ๆ อย่างนั้น”

“พอนางแทะขาหมูจนเกลี้ยงทั้งท่อนก็จากไป แถมก่อนไปยังพูดอีกว่า พรุ่งนี้จะมาใหม่”

เมื่อตาเฒ่าเล่ามาถึงตรงนี้ สีหน้าอมทุกข์ก็ยิ่งทวีความหม่นหมองขึ้นไปอีก

“ข้ามิได้ตระหนี่จนไม่ยอมให้ยายเฒ่ากินหรอก แต่นั่นไม่ใช่ยายเฒ่าบ้านข้าแน่ ๆ ท่าทางตอนแทะเนื้อเหมือนสัตว์เดรัจฉาน แทะจนปากเลือดโชกน่ากลัวยิ่งนัก ผีที่เข้ามาคราวนี้พิลึกนัก.....”

“เพื่อส่งยายเฒ่าไปฝัง หมูสองตัวในบ้านก็ขายไปหมดแล้ว หากนางยังกลับมาอีกแล้วไม่มีเนื้อให้กิน นางคงจะแทะพวกข้าสองพ่อลูกเป็นแน่”

“หากเจ้าทำให้ยายเฒ่าของข้าไปผุดไปเกิดได้อย่างสงบ เจ้าก็คือพระโพธิสัตว์หญิงของบ้านข้า”

ร่ายยาวมาชุดใหญ่แล้ว ตาเฒ่าก็คอตกเหี่ยวแห้ง ไม่พูดอะไรอีก

“ตายแล้วศพลุกขึ้นรึ นี่ถูกอะไรเข้าสิงกันแน่” ไป๋หลิงเหมี่ยวคิดในใจ แล้วเริ่มคำนวณความอันตรายของเรื่องนี้

หลังจากปรึกษากับร่างทรงรองในหัวจนแน่ใจว่าอันตรายไม่มากนัก นางก็เงยหน้ามองฟ้าดูเวลา แล้วพูดว่า “ท่านผู้เฒ่า ตะวันใกล้ลับเขาแล้ว ในเมื่อมาแล้ว คืนนี้ข้าจะเฝ้าอยู่ที่นี่ ท่านเห็นเป็นอย่างไร”

ในเมื่อมาแล้วก็ต้องจัดการให้สิ้นเรื่อง หลังจากผ่านเรื่องราวมามากมายอยู่ข้างกายศิษย์พี่หลี่ กับเรื่องเล็กเพียงนี้ ไป๋หลิงเหมี่ยวพบว่าตนเองค่อนข้างมั่นใจทีเดียว

“หา เจ้ามีวิธีจริง ๆ รึ” ตาเฒ่าตื่นเต้นขึ้นมาทันที

เมื่อครู่เห็นแม่หนูผู้นี้อายุยังน้อย เขายังนึกว่าคงไม่มีฝีมืออันใด

ครั้นเห็นไป๋หลิงเหมี่ยวพยักหน้ายืนยัน ตาเฒ่าก็ลุกพรวดขึ้น แล้วกระโจนเข้าจับไก่ในลาน

“ได้! มื้อค่ำกินที่บ้านพวกข้านี่แหละ ไม่ต้องเกรงใจ!”

คืนนั้น สิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าไป๋หลิงเหมี่ยวคือไก่ทั้งตัว ทว่านางไม่มีกะจิตกะใจจะกิน ได้แต่รอยามราตรีมาเยือนด้วยความตึงเครียด

ราตรีมาถึง สองพ่อลูกก็หลบไปนอนในเรือนหลัง ทิ้งไป๋หลิงเหมี่ยวไว้ตามลำพังในโถงกลางที่ไม่ต่างจากโถงไว้ทุกข์

บ้านหลังนี้ดูยากจนนัก ทั้งเรือนมีตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียว แสงไฟวูบวาบสลัวรางไปทั่ว ทำให้บรรยากาศที่น่าขนลุกอยู่แล้วยิ่งวังเวงขึ้นไปอีก

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 178
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 179 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 177กลับหน้าเรื่อง
ตอน 177ตอน 179