ตอนที่ 177 หมู่บ้าน
ไป๋หลิงเหมี่ยวคอยเคียงข้างหลี่ฮั่วหวัง เดินทางไปอย่างเงียบ ๆ พลางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อให้ตนเองและหลี่ฮั่วหวังอยู่เป็นระยะ
บัดนี้ใกล้เข้าสู่ช่วงซานฝูขึ้นทุกที อากาศเริ่มร้อนอบอ้าว ต่อให้ออกเดินทางในยามสายที่แดดยังไม่แรง เหงื่อก็ยังผุดซึมออกมาทั่วร่างไม่ขาดสาย
หลังจากซับเหงื่ออีกรอบ ไป๋หลิงเหมี่ยวครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงเอ่ยเสนอแก่หลี่ฮั่วหวัง “ศิษย์พี่หลี่ ตอนบ่ายอากาศร้อนยิ่งนัก มิสู้พวกเราพักผ่อนช่วงบ่าย แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยออกเดินทางให้เช้าขึ้นดีหรือไม่เจ้าคะ”
“อืม” หลี่ฮั่วหวังหยิบแผนที่ออกมาจากรถม้าแล้วกางดูอีกครา
เวลานี้พวกเขายังอยู่ในเขตแคว้นซื่อฉี โชคดีที่ยังมิได้ทิ้งแผนที่เดิมไป จึงยังนำมาใช้ได้อยู่
“เที่ยงนี้งดมื้อกลางวัน เร่งเดินทางเข้า ข้างหน้ามีหมู่บ้านแห่งหนึ่ง คืนนี้ไปค้างแรมที่นั่น”
ครั้นได้ยินว่าจะมีเตียงให้นอน ทุกคนก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา ฝีเท้าต่างเร่งเร็วขึ้นโดยพลัน
เดินต่อไปอีกหนึ่งชั่วยาม ขณะที่ทุกคนคอแห้งผากปากแตกระแหง ในที่สุดริมทางก็ปรากฏผืนนาที่แผ้วถางไว้เป็นแปลง ๆ
ถัดจากผืนนาไปเบื้องหลัง คือกลุ่มเรือนกระเบื้องสีดำที่ปลูกติดกันเป็นพืดขนาดใหญ่ ถึงหมู่บ้านแล้ว
“พวกท่านดูสิ ริมคันนามีดอกไม้ด้วย บานแดงสดเสียจริง”
ไป๋หลิงเหมี่ยวแววตาเปี่ยมยินดี เพิ่งจะก้าวออกไปหมายจะเด็ด ทว่ากลับถูกหลี่ฮั่วหวังคว้าแขนรั้งไว้เสียก่อน
“อย่าไป ดอกไม้นั่นไม่ชอบมาพากล”
หลี่ฮั่วหวังจ้องดอกไม้ดอกใหญ่เหล่านั้นอย่างระแวดระวัง กลีบของมันม้วนตลบไปด้านหลังแล้วแผ่สยายออก ขอบกลีบหงิกย่นเล็กน้อย
“นี่คือดอกไม้โพ้นฝั่ง”
แม้จะจำไม่ได้ว่าเคยได้ยินมาจากผู้ใด ทว่าในความทรงจำของหลี่ฮั่วหวัง ดอกไม้ชนิดนี้ดูจะมีบางอย่างชั่วร้ายแฝงอยู่
สิ้นคำของหลี่ฮั่วหวัง บรรยากาศก็เงียบงันลงชั่วขณะ ทุกคนต่างทำหน้างุนงง ไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไร
“ฮ่า ๆ เจ้ายังเก่งไม่เท่าข้าหรอก จำผิดแล้ว”
เสียงเด็กชายใสกังวานดังขึ้นจากด้านข้าง
ทุกคนหันไปตามเสียง ก็เห็นเด็กชายเท้าเปล่าคนหนึ่งแบกตะกร้าไม้ไผ่ที่สูงกว่าตัวเองยืนหัวเราะอยู่ตรงนั้น ดูแล้วน่าจะอายุเพียงเจ็ดแปดขวบ
“นี่ไม่ใช่ดอกไม้โพ้นฝั่งหรอก ข้าจะบอกให้ นี่เรียกว่าดอกปู แม่ข้าบอกว่าดอกนี้เอาไปเลี้ยงหมูไม่ได้ หมูกินเข้าไปจะปวดท้อง เนื้อหดผอมลงง่าย ๆ”
เด็กชายเอื้อมมือไปดึงเคียวออกมาจากตะกร้าด้านหลัง แล้วตวัดฟันดอกปูขาดไปหลายดอกอย่างไม่ใส่ใจ
ดูจากท่าทีไม่แยแสของเขา เห็นได้ชัดว่าพบเห็นอยู่เป็นประจำ คงเป็นคนในหมู่บ้านแห่งนี้
หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปหา “เจ้าหนู เจ้าไปทำอะไรมารึ”
“ไปเกี่ยวหญ้าหมูมาไง บ้านข้ามีหมูตั้งสองตัวแน่ะ! ทุกวันมันต้องกินหญ้าที่ข้าเกี่ยวมา บ้านเจ้ามีกี่ตัว”
ครั้นรู้ว่าบ้านหลี่ฮั่วหวังไม่มีหมูสักตัว เด็กชายก็หัวเราะจนหุบปากไม่ลง “ฮ่า ๆ! บ้านเจ้าจนจริง ๆ ยังรวยไม่เท่าบ้านข้าเสียอีก”
“ใช่แล้ว บ้านข้าจนยิ่งนัก บ้านเจ้าอยู่ที่นี่รึ พาพวกเราไปดูหน่อยได้หรือไม่”
“ได้สิ!” เด็กน้อยไร้เล่ห์เหลี่ยมใด ๆ แม้แต่น้อย พาพวกหลี่ฮั่วหวังเดินเข้าหมู่บ้านไปทันที
“จริงสิ ตอนนี้ยังทำศึกกันอยู่อีกหรือไม่”
“ทำศึกรึ ไม่มีทำศึกแล้ว แม้แต่อาสามที่ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารก็กลับมาแล้ว”
“อ้อ เช่นนั้นก็ดี ไม่มีศึกก็ดีแล้ว”
เด็กที่ไร้เดียงสาถึงเพียงนี้ ไม่นานสิ่งที่รู้ทั้งหมดก็ถูกหลี่ฮั่วหวังล้วงถามออกมาจนแทบหมดเปลือก
หมู่บ้านแห่งนี้ชื่อหมู่บ้านสกุลเฉียน มีผู้คนอยู่หลายร้อยคน ไม่ใหญ่ไม่เล็ก
ชาวบ้านล้วนทำนาในฤดูร้อน พอถึงฤดูหนาวก็เข้าป่าข้างหมู่บ้านไปหาของป่ามาประทังชีวิต
ในแคว้นซื่อฉี หมู่บ้านบนเขาเช่นนี้มีอยู่ดาษดื่น หาได้มีสิ่งใดพิเศษไม่
หมู่บ้านเช่นนี้ปกติมักไม่ต้อนรับคนนอก ทว่าภายใต้อานุภาพของเหรียญทองแดง ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็ได้เข้าพักชั่วคราวที่บ้านของเด็กชายผู้นั้น
ภายในห้องรับแขกเก่าคร่ำคร่าห้องหนึ่ง กระบี่หนักอึ้งสองเล่มถูกวางลงบนโต๊ะ หลี่ฮั่วหวังรู้สึกตัวเบาขึ้นมาไม่น้อย
เขายื่นมือหมายจะปลดบันทึกมหาภพที่ข้างเอวลง กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า
หลี่ฮั่วหวังจึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าบันทึกมหาภพของตนถูกใช้จนหมดสิ้นไปตั้งแต่การต่อสู้ครั้งก่อนแล้ว
“เฮ้อ” ว่ากันตามตรง หลี่ฮั่วหวังยังรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
แม้บันทึกมหาภพจะต้องแลกด้วยราคาแสนแพง ทว่ามันไม่จำเป็นต้องฝึกปรือหรือบำเพ็ญเพียรแต่อย่างใด
ขอเพียงยอมจ่ายสิ่งตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อ ก็จะได้พลังที่เทียบเท่ากันกลับมา
เมื่อไร้มันแล้ว ยามต้องรับมือกับเรื่องยุ่งยาก บัดนี้เขาก็พึ่งได้เพียงกระบี่ที่ซือไท่มอบให้
“จริงสิ ยังมีของสิ่งนี้อยู่นี่” หลี่ฮั่วหวังหยิบสัจคัมภีร์อัคคีอ่าวที่ห่อด้วยขี้ผึ้งขาวออกมา แล้วพินิจศึกษาอย่างละเอียด
มีได้ย่อมมีเสีย วิชานี้เขายังไม่คล่องมือนัก ต้องหมั่นฝึกฝนให้มากจึงจะใช้การได้
ขอเพียงฝึกจนสำเร็จ ในมือก็จะมีวิธีรักษาชีวิตเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งอย่าง
ไป๋หลิงเหมี่ยวถือจานมันเทศเผาเดินเข้ามา ครั้นเห็นแผ่นหลังที่กำลังจดจ่ออยู่นั้น นางก็ย่องถอยออกไปอย่างแผ่วเบา
นางยืนถือจานมันเทศเผาอยู่ที่ปากประตู ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วใบหน้าก็ผุดรอยยิ้มลอบยินดี ก่อนเดินไปยังห้องของตนกับเสี่ยวหม่าน
“พี่เสี่ยวหม่าน มันเทศเพิ่งเผาเสร็จร้อน ๆ จะกินหรือไม่เจ้าคะ”
ทว่าไป๋หลิงเหมี่ยวเพิ่งก้าวเข้าห้อง ก็เห็นชุนเสี่ยวหม่านกำลังกุมท้องโก่งคออาเจียนใส่กระโถนอยู่
นางตกใจจนหน้าถอดสี รีบวางมันเทศลงแล้วเข้าไปตบหลังให้อีกฝ่ายเบา ๆ
ตบหลังอยู่นานพักใหญ่ ชุนเสี่ยวหม่านจึงค่อยทุเลาลง นางนั่งลงข้างเตียงทั้งที่ยังขวัญไม่กลับเข้าร่าง มือกุมลำคอหอบหายใจแรง
“พี่เสี่ยวหม่าน ท่านกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเจ้าคะ ไม่น่าเป็นไปได้ ทุกคนกินข้าวหม้อเดียวกันแท้ ๆ เหตุใดท่านเป็นอยู่คนเดียว คนอื่นกลับไม่เป็นอะไร”
เสี่ยวหม่านส่ายหน้า “ข้าไม่เป็นไร คงเป็นเพราะเมื่อคืนนอนถีบผ้าห่มกระมัง เลยเป็นไข้ลมร้อนเข้า”
“แต่ยามที่ข้านอนกับท่าน ท่านไม่เคยถีบผ้าห่มเลยนี่เจ้าคะ”
เห็นแววเคลือบแคลงในดวงตาของไป๋หลิงเหมี่ยว ชุนเสี่ยวหม่านก็รีบพูดขึ้น “น้องสาว เจ้าไปโรงครัวต้มน้ำขิงให้ข้าสักหน่อยเถิด ข้าขอร้อง ข้าทรมานเหลือเกินจริง ๆ”
“เช่นนั้น... ก็ได้เจ้าค่ะ”
เห็นไป๋หลิงเหมี่ยวเดินจากไปแบบก้าวหนึ่งเหลียวหลังสามครา ชุนเสี่ยวหม่านจึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
จากนั้นนางเลิกผ้าห่มบนเตียงขึ้น ม้วนไม้ไผ่สีแดงฉานดุจโลหิตก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
บันทึกมหาภพเล่มนี้ ชุนเสี่ยวหม่านเก็บได้จากในถ้ำแห่งนั้นแล้วแอบซ่อนเอาไว้
เคยเห็นศิษย์พี่หลี่ใช้มันมาหลายครา ชุนเสี่ยวหม่านย่อมเข้าใจมานานแล้วว่าสิ่งนี้หมายถึงอะไร
ทว่าเห็นได้ชัดว่านางประเมินความอดทนของตนสูงเกินไป พอนึกถึงพิธีกรรมนองเลือดน่าสยดสยองที่บันทึกไว้เหล่านั้น “อุแหวะ!”
ชั่วขณะนี้ นางจึงเข้าใจอย่างแท้จริงเสียทีว่าที่ผ่านมาศิษย์พี่หลี่ต้องสละสิ่งใดไปบ้าง และสละไปมากมายเพียงใด
ทว่าเมื่ออาเจียนเสร็จ ชุนเสี่ยวหม่านก็กัดฟันอ่านต่อไปอีกครั้ง
เมื่อเทียบกับความทรมานเหล่านี้ ชุนเสี่ยวหม่านกลับถือสาเรื่องการติดค้างบุญคุณผู้อื่นมากกว่า
นางไม่ยอม ทุกครั้งที่เกิดเรื่อง ล้วนเป็นศิษย์พี่หลี่ที่ออกหน้ารับไว้ เช่นนี้ทำให้ตนดูไร้ประโยชน์ยิ่งนัก
นับตั้งแต่ลงมือฆ่าบิดาของตนเอง ชุนเสี่ยวหม่านก็ตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะไม่ยอมเป็นคนไร้ค่าเด็ดขาด
“ศิษย์พี่หลี่ทนได้ ข้าก็ต้องทนได้!” ชุนเสี่ยวหม่านคว้าบันทึกมหาภพมาไว้ในสองมือ กัดฟันกรอดแล้วอ่านต่อ
ขณะเดียวกัน ไป๋หลิงเหมี่ยวที่กำลังต้มน้ำขิงอยู่ในโรงครัว มองฟืนไฟในเตาด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม
“อาเจียนหนักถึงเพียงนั้น ช่วงนี้ยังทำตัวแปลก ๆ อีก หรือว่าจะตั้งครรภ์จริง ๆ เสียแล้ว”
“ศิษย์พี่หลี่เป็นไปไม่ได้ ข้านอนกับเขาทุกคืน”
“ถ้าเช่นนั้นจะเป็นของผู้ใดเล่า โก่วหวารึ เกาจื้อเจียนรึ หรือซุนเป่าลู่ แต่พี่เสี่ยวหม่านไปมีอะไรกับ... ตั้งแต่เมื่อใดกัน”
ไป๋หลิงเหมี่ยวหนีบขาสองข้างเข้าหากัน ใบหน้าซับสีแดงระเรื่อ
ทว่าเมื่อความเขินอายผ่านพ้นไป ไป๋หลิงเหมี่ยวก็อดเป็นห่วงสถานการณ์ของพี่สาวคนสนิทไม่ได้
การเดินทางรอนแรมไกลถึงเพียงนี้ หากตั้งครรภ์ขึ้นมาจริง เกรงว่าคงเดินทางลำบากเป็นแน่
ขณะที่นางกำลังกังวลอยู่นั้น จู่ ๆ ก็รู้สึกได้ว่ามีใครมายืนอยู่ข้างหลัง
ได้กลิ่นกายที่เหมือนกับของตนไม่ผิดเพี้ยน ไป๋หลิงเหมี่ยวขมวดคิ้วเรียวงาม “มีอะไรรึ”
ด้านหลังนาง ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงของร่างทรงรองไหวน้อย ๆ “เอากลองไปด้วย ในหมู่บ้านมีงานให้ทำแล้ว”
กำลังโหลดความเห็น...