ตอนที่ 176 พูด
“กุบกับ กุบกับ” เกือกม้ากระทบพื้นไม่ขาดสาย ส่งเสียงกีบม้าใสกังวานเป็นจังหวะ
ล้อรถม้าที่ตามหลังค่อย ๆ บดทับรอยกีบม้า ถัดมาจึงเป็นรอยเท้ากว้างใหญ่ของเกาจื้อเจียน
ทั้งกลุ่มเดินตามรถม้าไปตามทางเล็กต่อไปเรื่อย ๆ
ทุกคนดูเหมือนมีเรื่องในใจ เป็นระยะยังมีคนแอบชำเลืองมองหลี่ฮั่วหวังที่เดินนำหน้า
ในสายตาพวกเขา หลี่ฮั่วหวังตายไปแล้วแท้ ๆ แม้ไม่มีแมลงวันตอม แต่ตรวจดูซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายรอบว่าตายสนิทแน่นอน
ทว่าเขากลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาอย่างกะทันหันเช่นนี้ ทุกอย่างช่างประหลาดเกินไป
แน่นอนว่าเรื่องพิลึกไม่ได้มีเพียงเท่านี้ ยังรวมถึงที่ร่างของเขาจู่ ๆ ก็ออกมาอยู่นอกหลุมศพ พูดเพ้อว่าโลกบ้าไปแล้วไม่กี่คำ ก็พลันหมดสติไปอีก
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เร็วจนพวกเขาตั้งตัวไม่ทัน
หากศิษย์พี่หลี่ไม่ได้ยังคงเป็นคนเดิมที่คุ้นเคย พวกเขาคงนึกไปแล้วว่ามีสิ่งอื่นเข้าสิงร่างศิษย์พี่หลี่
สิ่งเดียวที่ทำให้พวกเขาเบาใจ คือศิษย์พี่หลี่ที่ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งนั่งเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็กลับเป็นคนเดิม
เมื่อพวกเขาถามว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ คำตอบเดียวที่ได้รับคือ ทุกอย่างผ่านไปแล้ว
เขาบอกว่าผ่านไปแล้ว ก็คือผ่านไปแล้ว ไม่มีใครกล้าถามอีก คนยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว
“พักได้ กินข้าวเย็น” คำพูดของหลี่ฮั่วหวังทำให้ล้อรถม้าหยุดลง
บางคนไปตักน้ำ บางคนไปเก็บฟืน บางคนไปเด็ดผักป่า ผ่านมาหลายวัน พวกเขาประสานงานกันได้อย่างรู้ใจ
ส่วนหลี่ฮั่วหวังไม่ทำสิ่งใด เขานั่งอาศัยแสงตะวันรอนที่เหลืออยู่ไม่มาก เปิดคำแปลของสัจคัมภีร์อัคคีอ่าวออกอ่าน
ตัวอักษรที่อิงจื่อเขียนค่อย ๆ ปรากฏต่อสายตาหลี่ฮั่วหวัง เมื่อตันหยางจื่อตาย ความรู้ที่หายไปของหลี่ฮั่วหวังก็ค่อย ๆ กลับคืนมา เขาไม่ใช่คนไม่รู้หนังสืออีกแล้ว สิ่งที่เขียนอยู่บนนั้นเขาอ่านออกได้ทั้งหมด
นี่ยังยืนยันทางอ้อมได้ว่า ตันหยางจื่อตายแล้วจริง ๆ ไม่ได้แสร้งซ่อนตัวเหมือนคราวก่อน
สัจคัมภีร์อัคคีอ่าวใช้อักษรของอิงจื่อกำกับเสียงอ่าน ผ่านคำแปลนี้ หลี่ฮั่วหวังค่อย ๆ เข้าใจวิธีใช้ตำราประหลาดที่หุ้มขี้ผึ้งเล่มนี้
ทว่าสิ่งนี้ก็เรียนไม่ง่ายนัก บนนั้นเขียนไว้ว่ายามร่ายวิชา ต้องมีใจเปี่ยมเมตตา
ร่ายวิชายังต้องปลุกอารมณ์ด้วย ข้อนี้หลี่ฮั่วหวังคาดไม่ถึง
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังท่องคาถาอย่างอ้อแอ้ ขี้ผึ้งขาวบนตำราก็เริ่มละลายทีละน้อย และพยายามรวมตัวเป็นก้อน
ทว่าหลี่ฮั่วหวังฝึกได้ไม่นานก็ถูกขัดจังหวะ
“ศิษย์พี่หลี่ ฮิ ฮิ ศิษย์พี่หลี่ขอรับ ยุ่งอยู่หรือ” โก่วหวาที่หนีบกิ่งไม้แห้งไว้ใต้รักแร้สองสามท่อนยิ้มทะเล้นเข้ามาหา
เขามองซ้ายมองขวา เห็นว่าไป๋หลิงเหมี่ยวที่ไปเด็ดผักป่ายังไม่กลับมา ก็ชะโงกเข้าไปกดเสียงต่ำถาม “ศิษย์พี่หลี่ เพื่อแสดงความกตัญญูต่อท่าน ก่อนหน้านี้ข้าแอบเผาหุ่นกระดาษให้ท่านที่หน้าหลุมศพตอนศิษย์น้องไป๋ไม่อยู่ถึงสองตัว ผู้หญิงด้วยนะขอรับ!!”
“หือ”
เห็นหลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้ว โก่วหวาก็กลอกตาลอกแลกมองไปรอบ ๆ แล้วชะโงกเข้ามาถามต่อ “ศิษย์พี่หลี่ ผู้หญิงสองคนนั้น ตอนท่านอยู่ทางโน้นได้รับหรือไม่ขอรับ”
คำพูดของโก่วหวาทำเอาหลี่ฮั่วหวังพูดไม่ออก “ข้าไม่ได้ตายเสียหน่อย”
“ข้ารู้ว่าท่านยังมีชีวิตอยู่ แต่ก่อนหน้านี้ท่านตายไปแล้วไม่ใช่หรือขอรับ ข้าคิดว่าถ้าท่านได้รับจริง ข้าก็จะเผาผู้หญิงเพิ่มไว้รอตัวเองอีกหลายคน”
“ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้ตายเลย ได้รับไม่ได้รับอะไรกัน”
“แต่ตอนนั้นท่านไม่มีลมหายใจเหลือสักนิดแท้ ๆ พวกเรายังตั้งท่านไว้สามวันถึงค่อยฝัง เป็นอย่างไรขอรับ ท่านไม่ถูกหัววัวหน้าม้าลากไปรายงานตัวที่ยมโลกหรือ จริงสิ ยมโลกหน้าตาเป็นอย่างไรขอรับ”
หลี่ฮั่วหวังมองเขาอย่างรำคาญ คิดหาทางจบเรื่องไร้สาระนี้ให้เร็วที่สุด “ข้าได้รับแล้ว”
“โอ้โฮ! ดีจริง ๆ ขอรับ!” โก่วหวาดีใจจนออกนอกหน้า ตบมือฉาด ดีใจจนแทบกระโดด ในใจเริ่มคิดคำนวณบางอย่าง
“ได้รับอะไรหรือ” เสียงสตรีจากด้านหลังทำเอาโก่วหวาสะดุ้งโหยง
เขาหันกลับไป เห็นไป๋หลิงเหมี่ยวกับชุนเสี่ยวหม่านที่เด็ดผักป่ากลับมา ก็รีบหัวเราะกลบเกลื่อน “ไม่มีอะไร ไม่มีอะไรขอรับ ข้าแค่คุยเล่นกับศิษย์พี่หลี่”
มื้อเย็นวันนี้คือแป้งก้อนต้ม อาหารชนิดนี้ทำง่ายกินสะดวก
เพียงเอาแป้งผสมน้ำเย็น นวดเป็นก้อนแป้งกึ่งเปียกกึ่งแห้ง วางบนฝ่ามือ แล้วบีบผ่านง่ามนิ้วโป้งลงหม้อ
เห็นก้อนแป้งเริ่มลอยขึ้นเล็กน้อย ไป๋หลิงเหมี่ยวก็หยิบกระปุกน้ำมันหมู ตักใส่หม้อเหล็กดำหนึ่งช้อนใหญ่ สุดท้ายจึงใส่ผักป่าสีเขียวสดที่สุกง่ายที่สุดลงไป
ไม่นาน ก้อนแป้งสีขาวกับผักป่าสีเขียวก็พลิกตัวไปมาในน้ำเดือดไม่หยุด
เห็นภาพนี้ และได้กลิ่นหอมที่ลอยขึ้นมา ทุกคนก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ เดินทางไกลเช่นนี้ ทุกคนล้วนต้องเติมกำลัง
“เฮ้ นึกไม่ถึงว่าข้าโจโฉจะมีวันได้กินแป้งขาวทุกวันกับเขาด้วย จะไปหาที่ไหนได้อีก” โก่วหวาเคาะตะเกียบพูดอย่างภาคภูมิ
ชามแรกที่ตักขึ้นจากหม้อร้อนกรุ่น ย่อมเป็นของหลี่ฮั่วหวัง
ไป๋หลิงเหมี่ยวยกไปวางตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง เห็นเขายื่นสองมือมารับแล้วกินอย่างมูมมาม ใบหน้าของนางก็เปี่ยมด้วยรอยยิ้มยินดี
ศิษย์พี่หลี่ของนางไม่ได้หลอกนางจริง ๆ แขนที่ขาดไปงอกกลับมาแล้วจริง ๆ
“มองข้าทำไม เจ้าไม่กินหรือ”
ไป๋หลิงเหมี่ยวพยักหน้า ตักให้ตัวเองหนึ่งชาม แล้วนั่งยองลงข้างหลี่ฮั่วหวังอย่างว่าง่าย เริ่มกิน
คนกลุ่มนี้มีไม่มากนัก แต่มีนักกินจุอย่างเกาจื้อเจียนกับไป๋หลิงเหมี่ยว แป้งก้อนต้มหม้อใหญ่จึงถูกกินจนไม่เหลือแม้แต่น้ำแกง
ล้างหม้อชามตะเกียบเสร็จ ฟ้าก็มืดลงแล้ว ค่ำมืดเช่นนี้ไม่มีอะไรให้ทำ ก่อกองไฟพอเป็นพิธี แล้วทุกคนก็เข้านอน
คืนนี้เกาจื้อเจียนเฝ้ายาม ประกอบกับมีหมั่นโถวที่จมูกไว หลี่ฮั่วหวังจึงไม่มีอะไรต้องกังวล เขาล้างหน้าล้างตาที่ริมน้ำแล้วก็นอนพักในรถม้าแต่หัวค่ำ
หลับตาได้ไม่นาน หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกถึงร่างอ่อนนุ่มที่มุดเข้ามาจากมุมผ้าห่ม
หลี่ฮั่วหวังที่ยังหลับตาอยู่จับตัวนางไว้ แล้วโอบเข้ามาในอ้อมแขนเบา ๆ
ไม่นาน หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายกอดตนตอบด้วยสองแขน และกอดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับจะฝังร่างเข้ามาในตัวเขา ไม่นานต่อมา หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกว่าอกเสื้อของตนเปียกชื้น และได้ยินเสียงสะอื้นน่าสงสาร
“ร้องไห้ทำไม” หลี่ฮั่วหวังลูบเส้นผมสลวยบนแผ่นหลังของไป๋หลิงเหมี่ยวลงช้า ๆ
“เมื่อก่อนแม่ข้าสอนข้าเสมอว่า ภรรยาที่ดีต้องขยัน ต้องดูแลบ้านเป็น ต้องใจกว้าง ต้องพูดจาเป็น และยังว่าห้ามก้าวก่ายเรื่องของผู้ชาย”
“แต่ท่านรู้หรือไม่เจ้าคะ ข้ากลัวจริง ๆ..... กลัวว่าสักวันท่านจะจากไปกะทันหันเหมือนวันนั้นอีก แล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย...”
ภายในรถม้าเงียบงัน หลี่ฮั่วหวังรู้สึกได้ถึงความรู้สึกจริงใจที่อีกฝ่ายมีต่อตน
น้ำเสียงของไป๋หลิงเหมี่ยวเจือเสียงสะอื้น
“ศิษย์พี่หลี่ เหตุใดท่านชอบแบกทุกเรื่องไว้คนเดียว เหตุใดไม่บอกข้า หรือในใจท่าน ข้าไม่มีความหมายอะไรเลยจริง ๆ เจ้าคะ”
“เพราะข้าไม่อยากให้เจ้าได้รับอันตราย แต่ในเมื่อทุกอย่างผ่านไปแล้ว ข้าจะเล่าให้เจ้าฟังทั้งหมด”
หลี่ฮั่วหวังก้มลงจูบเส้นผมของไป๋หลิงเหมี่ยว ถอนหายใจเบา ๆ แล้วเริ่มเล่าความเป็นมาของเรื่องทั้งหมดให้นางฟังทีละเรื่อง
เขาเล่าต้นสายปลายเหตุทั้งหมดให้นางฟังอย่างละเอียด พูดพร่ำไปเรื่อย ๆ ตั้งแต่อารามลมใสจนถึงประตูแห่งเหมาในตอนท้าย
แล้วเขาก็พลันติดขัด
“แล้วต่อมาเล่าเจ้าคะ ต่อมาเป็นอย่างไร ตันหยางจื่อตายหรือยัง แล้วท่านกลับมาได้อย่างไร” ฟังมาถึงตอนสำคัญ ใจของไป๋หลิงเหมี่ยวก็อดลุ้นไม่ได้
สีหน้าหลี่ฮั่วหวังเริ่มทุรนทุราย เส้นเลือดเขียวปูดเต้นตุบ ๆ ทีละเส้นบนหน้าผาก เขากอดศีรษะไว้โดยไม่รู้ตัว
“สิ่งเหล่านั้น... สิ่งเหล่านั้น... มัน!! ขะ-ข้า... ข้าไม่รู้จะบรรยายอย่างไร! ข้าไม่อาจใช้ภาษาบรรยายมันออกมาได้!!”
กำลังโหลดความเห็น...