ตอนที่ 175 เสียสติ
“หยุดเดี๋ยวนี้! เข้าไปแล้วเจ้าก็ต้องตายเหมือนกัน!”
มองพระโพธิสัตว์ที่ใกล้เข้ามาทุกที น้ำเสียงของตันหยางจื่อเจือความหวาดกลัวอย่างลึกซึ้งอย่างที่หาได้ยาก ทว่าหลี่ฮั่วหวังยามนี้กลับดูปลงตกยิ่งนัก
“ไม่เป็นไร! เพื่อให้ท่านอาจารย์บรรลุมรรคาเป็นเซียน ชีวิตเดียวของศิษย์นับเป็นอะไรได้!!”
แรงของหลี่ฮั่วหวัง ประกอบกับแรงดึงในสายลมแผ่วเบานั้น ต่อให้ตันหยางจื่อดิ้นรนสารพัด พวกเขาก็ยังเคลื่อนเข้าหาประตูแห่งเหมาที่เปิดอ้าอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคง
แล้วรัศมีวงกลมสีขาวหลังศีรษะของพระโพธิสัตว์ก็สาดต้องร่างทั้งสอง
ขนนกของตันหยางจื่อที่ราวกับถูกยางมะตอยเคลือบไว้เริ่มลอกคราบแปรเปลี่ยน กลายเป็นผ้าโปร่งสีขาวเช่นเดียวกับที่อยู่บนร่างพระโพธิสัตว์
ไม่ว่าเลือดเนื้อที่ดิ้นยั้วเยี้ย หรืออวัยวะภายในที่ปลิ้นออกมาบิดไปมาบนร่างตันหยางจื่อ อวัยวะใดก็ตามที่ถูกผ้าโปร่งขาวห่อไว้ ล้วนจมสู่ความตายอันเงียบงันโดยสิ้นเชิง
เมื่อตันหยางจื่อรู้สึกว่าร่างของตนกำลังค่อย ๆ ตาย เขาก็ไม่ยอมจำนนอย่างรุนแรง เขายังไม่ได้เป็นเซียน ไม่อยากตายอย่างน่าอัปยศเช่นนี้
“ฮั่วหวัง! จะทำถึงเพียงนี้ไปไย! ร่างเนื้อของเจ้ายังใช้ได้ ขอเพียงเราลงไปตอนนี้ เจ้าเดินถนนของเจ้า ข้าข้ามสะพานของข้า! ต่อจากนี้เราจะไม่พบกันอีก!”
ทว่าหลี่ฮั่วหวังยังไม่ทันพูด ภาพหลอนท่าทางเหมือนโจรป่าตนหนึ่งก็รีบเตือนขึ้นมาทันที
“พ่อหนุ่ม! อย่าไปเชื่อมัน ปากไอ้แก่นี่ไม่มีความจริงสักคำ! ใจมันอำมหิตนัก!”
ขณะที่ตันหยางจื่อถลึงตามองภาพหลอนนั้นอย่างอาฆาต ผ้าโปร่งขาวบางเบาชั้นหนึ่งก็คลุมศีรษะของเขาไว้ ศีรษะนั้นพับลง จมสู่ความเงียบงันแห่งความตายโดยสิ้นเชิง
ศีรษะเด็กหนุ่มอีกหัวของตันหยางจื่อเห็นภาพนี้ก็ขวัญหนีดีฝ่อ ทิ้งหน้าตาศักดิ์ศรีในพริบตา เริ่มอ้อนวอนหลี่ฮั่วหวัง
“ฮั่วหวัง! เจ้าชนะแล้ว เจ้าชนะแล้วได้หรือไม่ ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป เราต้องตายกันหมด! อีกอย่างฟ้าเท่านั้นที่รู้ว่านั่นมันตัวอะไร! ไม่แน่อาจจบลงอย่างน่าอนาถยิ่งกว่าตาย!”
“ข้าโขกศีรษะให้เจ้าได้หรือไม่ ให้เจ้าเป็นอาจารย์ข้าก็ได้ เจ้ามีเมตตาไว้ชีวิตข้าเถิด!”
ผ้าบางเป็นหย่อม ๆ คลุมดวงตาทั้งสองของหลี่ฮั่วหวัง ทว่ายามนี้เขากลับยิ้มอย่างมีความสุขที่สุด
“ไม่ได้หรอก ท่านอาจารย์ ตอนนั้นท่านตกลงไว้แล้วนี่ ว่าเราจะบรรลุเซียนไปด้วยกัน”
สิ้นเสียง ในที่สุดพวกเขาก็ทะลุผ่านเยื่อที่มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้ชั้นนั้น เข้าสู่หลังประตูแล้ว
ทันทีที่ผ่านประตู ร่างของหลี่ฮั่วหวังกับตันหยางจื่อก็พลันแยกจากกัน
ทั้งคู่มองอีกฝ่ายที่โปร่งแสงอยู่ไกลออกไป ยังไม่ทันได้พูดแม้ครึ่งคำ
ร่างน่าสะพรึงของตันหยางจื่อก็แตกกระจายในพริบตาราวกับฟองสบู่ ดังเปาะ
ตันหยางจื่อที่ทรมานหลี่ฮั่วหวังมานานถึงเพียงนี้ สลายไปง่าย ๆ ราวกับมดปลวก ตายอย่างไร้สุ้มเสียง
จากนั้นวัตถุหลากสีก็กระจายออกจากร่างตันหยางจื่อ ลอยลึกเข้าไปในประตู
เมื่อหลี่ฮั่วหวังเห็นสิ่งเหล่านั้น เขาเข้าใจทันทีว่ามันคืออะไร ทว่ากลับไม่อาจใช้ภาษาปกติบอกออกมาได้อย่างถูกต้อง
หากจะฝืนบอก ก็คือความปรารถนา ความโลภ ความยึดติด ความเกลียดชัง และเจตนาสังหาร
แม้หลี่ฮั่วหวังจะไม่ได้ตายเหมือนตันหยางจื่อ แต่สถานการณ์ของเขาก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก
พระโพธิสัตว์ที่ใหญ่โตดั่งขุนเขายื่นกรงเล็บกระดูกขาวเน่าเปื่อยมหึมาข้างหนึ่งออกมาจากผ้าโปร่งขาว ตะครุบเข้ามาหาเขา
ทว่าในขณะที่เงามหึมานั้นกำลังจะทาบทับลงบนตัวเขา จากที่ที่ไกลแสนไกลก็มีเสียงแหลมเล็กอย่างยิ่งคล้ายเสียงปี่ซั่วหน่าดังแว่วมา
ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น ทุกสิ่งในสายตาหลี่ฮั่วหวังเริ่มบิดผิดรูป ในชั่วขณะนี้ เขามีการมองเห็นห้าแบบที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงพร้อมกัน
ในหนึ่งในนั้น พระโพธิสัตว์ไร้พักตร์ตรงหน้าก่อตัวขึ้นจากซากศพที่กองทับถมกัน
และใต้ร่างของนางยังมีสายสะดือเส้นหนึ่งเปล่งประกายอยู่
ไม่ใช่เพียงนาง ทุกสิ่งหลังประตูแห่งเหมาล้วนมีสายสะดือผูกอยู่ใต้ร่างเส้นหนึ่ง
ไม่ใช่เพียงการมองเห็นที่บิดผิดรูป ทุกอย่างของหลี่ฮั่วหวังเริ่มบิดผิดรูป การรับรู้บางอย่างที่ไม่ใช่ของเขาก็ถูกยัดเยียดเข้ามาเช่นกัน
ทีละน้อย หลี่ฮั่วหวังพบว่าตนเริ่มเคลื่อนที่ ลอยเข้าสู่โลกของนครหยกขาวอย่างรวดเร็ว
ยิ่งลอยลึกเข้าไป หลี่ฮั่วหวังก็ยิ่งรับรู้ความเคลื่อนไหวได้มากขึ้น
“ไม่... ไม่ ไม่!! ไม่!!”
หลี่ฮั่วหวังเริ่มเข้าใจโลกนี้ทีละน้อย ทว่าสิ่งเหล่านี้ก็แทบจะอัดเขาจนระเบิดเช่นกัน
ท่ามกลางเสียงร้องอย่างสิ้นหวังของหลี่ฮั่วหวัง เขาที่ค่อย ๆ เข้าใจทุกสิ่งก็ร่วงดิ่งลึกลงไปในนครหยกขาวไม่หยุด
ขณะที่ทุกสิ่งรอบด้านพลิกกลับอย่างรวดเร็ว ภาพสุดท้ายที่หลี่ฮั่วหวังผู้เข้าใจทุกสิ่งโดยสมบูรณ์ได้เห็น คือกองความเจ็บปวดและความทรมานที่กำลังเคลื่อนเข้าหาตน นั่นคือปาฮุย!
ในแคว้นซื่อฉี บนเนินเขาทิวทัศน์งดงามแห่งหนึ่ง คนกลุ่มหนึ่งในชุดไว้ทุกข์ผ้าป่านกำลังล้อมหลุมศพใหม่ ทั้งโปรยเหรียญทองแดง เผาตำลึงกระดาษ ทั้งร่ำไห้คร่ำครวญ
“ศิษย์พี่หลี่! ฮือ ฮือ อยู่ดี ๆ ท่านตายไปได้อย่างไร ท่านตายแล้วพวกเราจะทำอย่างไร”
โก่วหวาตาแดงก่ำคุกเข่าร้องไห้โฮเสียงดัง ร้องไปได้ครึ่งทางก็รีบหยุดเสียง แอบชำเลืองมองไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ข้าง ๆ
เทียบกับความเกินเหตุของเขา ไป๋หลิงเหมี่ยวกลับนิ่งสงบผิดปกติ ไม่มีน้ำตาสักหยด เผากระดาษทีละแผ่น ทีละแผ่น
แม้ข้างมือจะไม่มีกระดาษเหลือแล้ว นางก็ยังส่งมือออกไปไม่หยุด
เห็นภาพนี้ โก่วหวาก็ถอนหายใจ สูดจมูกฟึดหนึ่ง แล้วทอดตัวลงหน้าป้ายหลุมศพ ร้องไห้โฮขึ้นอีกครั้ง
“ศิษย์พี่หลี่เอ๋ย ไม่เจ็บไม่ไข้ เหตุใดท่านจึงจากไปเช่นนี้! ไม่มีท่านคอยหนุนหลัง พวกเรามิถูกคนอื่นรังแกจนตายหรือ”
ขณะที่เขากำลังร้องไห้อาลัยอย่างสุดแรง ก็พลันเห็นเนินดินหลุมศพเริ่มนูนดุ๊กดิ๊ก
“หือ” โก่วหวานึกว่าตาฝาด ขณะที่เขาขยี้ตาโดยไม่รู้ตัว มือข้างหนึ่งก็พุ่งพรวดออกจากกองดินมาตรงหน้า
“แม่เจ้าโว้ย!! ศพลุก!!” โก่วหวาตกใจจนล้มลงไปกองกับพื้น
ทว่าไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ข้าง ๆ กลับตั้งสติได้ก่อนใคร นางที่อารมณ์พังทลายลงในทันใดโผเข้าหากองดินหลุมศพ ตะกุยดินอย่างสุดชีวิต
ไม่นานศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นก็ตั้งสติได้ พากันกรูเข้ามาช่วย
ทว่ายังไม่ทันขุดเปิด หลี่ฮั่วหวังในชุดศพก็พลันปรากฏขึ้นบนเนินดินหลุมศพโดยไร้วี่แวว
เขาสีหน้าบิดเบี้ยว กอดศีรษะตนเองไว้แน่น หนังหน้ากระตุกพลางพึมพำกับตัวเอง ท่าทางน่ากลัวยิ่งนัก
“ศิษย์พี่หลี่!” เมื่อไป๋หลิงเหมี่ยวที่น้ำตานองหน้าพุ่งเข้าไป นางกลับถูกหลี่ฮั่วหวังคว้าตัวไว้หมับ
ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดจ้องเขม็งไปที่เด็กสาวตรงหน้า “มีชีวิต! ล้วนมีชีวิต! โลกนี้มันมีชีวิต!!”
เห็นภาพนี้ เสี่ยวหม่านที่อยู่ข้าง ๆ และเตรียมชักกระบี่ก็ถอนหายใจโล่งอก “ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ใช่ศพลุก เป็นศิษย์พี่หลี่จริง ๆ”
เผชิญหน้ากับหลี่ฮั่วหวังที่พิลึกเช่นนี้ ไป๋หลิงเหมี่ยวกลับไม่สนความกลัว มองเขาด้วยความเป็นห่วงยิ่งนัก “ศิษย์พี่หลี่ ท่านเป็นอะไรไปกันแน่เจ้าคะ”
“เจ้าฟังข้า! ข้ารู้แล้วว่าตรงไหนที่ผิดปกติ!!” เสียงตะโกนอย่างเสียสติของหลี่ฮั่วหวังกลบทุกสิ่งรอบด้าน
“โลกนี้มีชีวิต! มีชีวิตก็หมายความว่าเรื่องที่เกิดกับคน ก็เกิดกับมันได้เหมือนกัน!”
“ข้าไม่ได้บ้า!! โลกนี้ต่างหากที่บ้าไปด้วย!! มันบ้าไปแล้ว!!”
พูดจบ หลี่ฮั่วหวังก็เหวี่ยงไป๋หลิงเหมี่ยวล้มลงกับพื้นอย่างแรง
มือหนึ่งชี้ท้องฟ้าครึ้มเหนือศีรษะ อีกมือชี้อกตนเอง หลี่ฮั่วหวังพร่ำซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างหมกมุ่นสุดขีด
“มันบ้าไปแล้ว มันบ้าไปแล้ว! มันบ้ากว่าข้าเสียอีก!!”
เมื่อพูดประโยคนี้ซ้ำไปสิบกว่ารอบ หลี่ฮั่วหวังที่ตึงเครียดราวสายธนูก็พลันตัวอ่อนยวบ ล้มฟาดลงกับพื้น
กำลังโหลดความเห็น...