คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 175

ตอน 175

ตอนที่ 175 เสียสติ

“หยุดเดี๋ยวนี้! เข้าไปแล้วเจ้าก็ต้องตายเหมือนกัน!”

มองพระโพธิสัตว์ที่ใกล้เข้ามาทุกที น้ำเสียงของตันหยางจื่อเจือความหวาดกลัวอย่างลึกซึ้งอย่างที่หาได้ยาก ทว่าหลี่ฮั่วหวังยามนี้กลับดูปลงตกยิ่งนัก

“ไม่เป็นไร! เพื่อให้ท่านอาจารย์บรรลุมรรคาเป็นเซียน ชีวิตเดียวของศิษย์นับเป็นอะไรได้!!”

แรงของหลี่ฮั่วหวัง ประกอบกับแรงดึงในสายลมแผ่วเบานั้น ต่อให้ตันหยางจื่อดิ้นรนสารพัด พวกเขาก็ยังเคลื่อนเข้าหาประตูแห่งเหมาที่เปิดอ้าอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคง

แล้วรัศมีวงกลมสีขาวหลังศีรษะของพระโพธิสัตว์ก็สาดต้องร่างทั้งสอง

ขนนกของตันหยางจื่อที่ราวกับถูกยางมะตอยเคลือบไว้เริ่มลอกคราบแปรเปลี่ยน กลายเป็นผ้าโปร่งสีขาวเช่นเดียวกับที่อยู่บนร่างพระโพธิสัตว์

ไม่ว่าเลือดเนื้อที่ดิ้นยั้วเยี้ย หรืออวัยวะภายในที่ปลิ้นออกมาบิดไปมาบนร่างตันหยางจื่อ อวัยวะใดก็ตามที่ถูกผ้าโปร่งขาวห่อไว้ ล้วนจมสู่ความตายอันเงียบงันโดยสิ้นเชิง

เมื่อตันหยางจื่อรู้สึกว่าร่างของตนกำลังค่อย ๆ ตาย เขาก็ไม่ยอมจำนนอย่างรุนแรง เขายังไม่ได้เป็นเซียน ไม่อยากตายอย่างน่าอัปยศเช่นนี้

“ฮั่วหวัง! จะทำถึงเพียงนี้ไปไย! ร่างเนื้อของเจ้ายังใช้ได้ ขอเพียงเราลงไปตอนนี้ เจ้าเดินถนนของเจ้า ข้าข้ามสะพานของข้า! ต่อจากนี้เราจะไม่พบกันอีก!”

ทว่าหลี่ฮั่วหวังยังไม่ทันพูด ภาพหลอนท่าทางเหมือนโจรป่าตนหนึ่งก็รีบเตือนขึ้นมาทันที

“พ่อหนุ่ม! อย่าไปเชื่อมัน ปากไอ้แก่นี่ไม่มีความจริงสักคำ! ใจมันอำมหิตนัก!”

ขณะที่ตันหยางจื่อถลึงตามองภาพหลอนนั้นอย่างอาฆาต ผ้าโปร่งขาวบางเบาชั้นหนึ่งก็คลุมศีรษะของเขาไว้ ศีรษะนั้นพับลง จมสู่ความเงียบงันแห่งความตายโดยสิ้นเชิง

ศีรษะเด็กหนุ่มอีกหัวของตันหยางจื่อเห็นภาพนี้ก็ขวัญหนีดีฝ่อ ทิ้งหน้าตาศักดิ์ศรีในพริบตา เริ่มอ้อนวอนหลี่ฮั่วหวัง

“ฮั่วหวัง! เจ้าชนะแล้ว เจ้าชนะแล้วได้หรือไม่ ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป เราต้องตายกันหมด! อีกอย่างฟ้าเท่านั้นที่รู้ว่านั่นมันตัวอะไร! ไม่แน่อาจจบลงอย่างน่าอนาถยิ่งกว่าตาย!”

“ข้าโขกศีรษะให้เจ้าได้หรือไม่ ให้เจ้าเป็นอาจารย์ข้าก็ได้ เจ้ามีเมตตาไว้ชีวิตข้าเถิด!”

ผ้าบางเป็นหย่อม ๆ คลุมดวงตาทั้งสองของหลี่ฮั่วหวัง ทว่ายามนี้เขากลับยิ้มอย่างมีความสุขที่สุด

“ไม่ได้หรอก ท่านอาจารย์ ตอนนั้นท่านตกลงไว้แล้วนี่ ว่าเราจะบรรลุเซียนไปด้วยกัน”

สิ้นเสียง ในที่สุดพวกเขาก็ทะลุผ่านเยื่อที่มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้ชั้นนั้น เข้าสู่หลังประตูแล้ว

ทันทีที่ผ่านประตู ร่างของหลี่ฮั่วหวังกับตันหยางจื่อก็พลันแยกจากกัน

ทั้งคู่มองอีกฝ่ายที่โปร่งแสงอยู่ไกลออกไป ยังไม่ทันได้พูดแม้ครึ่งคำ

ร่างน่าสะพรึงของตันหยางจื่อก็แตกกระจายในพริบตาราวกับฟองสบู่ ดังเปาะ

ตันหยางจื่อที่ทรมานหลี่ฮั่วหวังมานานถึงเพียงนี้ สลายไปง่าย ๆ ราวกับมดปลวก ตายอย่างไร้สุ้มเสียง

จากนั้นวัตถุหลากสีก็กระจายออกจากร่างตันหยางจื่อ ลอยลึกเข้าไปในประตู

เมื่อหลี่ฮั่วหวังเห็นสิ่งเหล่านั้น เขาเข้าใจทันทีว่ามันคืออะไร ทว่ากลับไม่อาจใช้ภาษาปกติบอกออกมาได้อย่างถูกต้อง

หากจะฝืนบอก ก็คือความปรารถนา ความโลภ ความยึดติด ความเกลียดชัง และเจตนาสังหาร

แม้หลี่ฮั่วหวังจะไม่ได้ตายเหมือนตันหยางจื่อ แต่สถานการณ์ของเขาก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก

พระโพธิสัตว์ที่ใหญ่โตดั่งขุนเขายื่นกรงเล็บกระดูกขาวเน่าเปื่อยมหึมาข้างหนึ่งออกมาจากผ้าโปร่งขาว ตะครุบเข้ามาหาเขา

ทว่าในขณะที่เงามหึมานั้นกำลังจะทาบทับลงบนตัวเขา จากที่ที่ไกลแสนไกลก็มีเสียงแหลมเล็กอย่างยิ่งคล้ายเสียงปี่ซั่วหน่าดังแว่วมา

ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น ทุกสิ่งในสายตาหลี่ฮั่วหวังเริ่มบิดผิดรูป ในชั่วขณะนี้ เขามีการมองเห็นห้าแบบที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงพร้อมกัน

ในหนึ่งในนั้น พระโพธิสัตว์ไร้พักตร์ตรงหน้าก่อตัวขึ้นจากซากศพที่กองทับถมกัน

และใต้ร่างของนางยังมีสายสะดือเส้นหนึ่งเปล่งประกายอยู่

ไม่ใช่เพียงนาง ทุกสิ่งหลังประตูแห่งเหมาล้วนมีสายสะดือผูกอยู่ใต้ร่างเส้นหนึ่ง

ไม่ใช่เพียงการมองเห็นที่บิดผิดรูป ทุกอย่างของหลี่ฮั่วหวังเริ่มบิดผิดรูป การรับรู้บางอย่างที่ไม่ใช่ของเขาก็ถูกยัดเยียดเข้ามาเช่นกัน

ทีละน้อย หลี่ฮั่วหวังพบว่าตนเริ่มเคลื่อนที่ ลอยเข้าสู่โลกของนครหยกขาวอย่างรวดเร็ว

ยิ่งลอยลึกเข้าไป หลี่ฮั่วหวังก็ยิ่งรับรู้ความเคลื่อนไหวได้มากขึ้น

“ไม่... ไม่ ไม่!! ไม่!!”

หลี่ฮั่วหวังเริ่มเข้าใจโลกนี้ทีละน้อย ทว่าสิ่งเหล่านี้ก็แทบจะอัดเขาจนระเบิดเช่นกัน

ท่ามกลางเสียงร้องอย่างสิ้นหวังของหลี่ฮั่วหวัง เขาที่ค่อย ๆ เข้าใจทุกสิ่งก็ร่วงดิ่งลึกลงไปในนครหยกขาวไม่หยุด

ขณะที่ทุกสิ่งรอบด้านพลิกกลับอย่างรวดเร็ว ภาพสุดท้ายที่หลี่ฮั่วหวังผู้เข้าใจทุกสิ่งโดยสมบูรณ์ได้เห็น คือกองความเจ็บปวดและความทรมานที่กำลังเคลื่อนเข้าหาตน นั่นคือปาฮุย!

◆ ◆ ◆

ในแคว้นซื่อฉี บนเนินเขาทิวทัศน์งดงามแห่งหนึ่ง คนกลุ่มหนึ่งในชุดไว้ทุกข์ผ้าป่านกำลังล้อมหลุมศพใหม่ ทั้งโปรยเหรียญทองแดง เผาตำลึงกระดาษ ทั้งร่ำไห้คร่ำครวญ

“ศิษย์พี่หลี่! ฮือ ฮือ อยู่ดี ๆ ท่านตายไปได้อย่างไร ท่านตายแล้วพวกเราจะทำอย่างไร”

โก่วหวาตาแดงก่ำคุกเข่าร้องไห้โฮเสียงดัง ร้องไปได้ครึ่งทางก็รีบหยุดเสียง แอบชำเลืองมองไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ข้าง ๆ

เทียบกับความเกินเหตุของเขา ไป๋หลิงเหมี่ยวกลับนิ่งสงบผิดปกติ ไม่มีน้ำตาสักหยด เผากระดาษทีละแผ่น ทีละแผ่น

แม้ข้างมือจะไม่มีกระดาษเหลือแล้ว นางก็ยังส่งมือออกไปไม่หยุด

เห็นภาพนี้ โก่วหวาก็ถอนหายใจ สูดจมูกฟึดหนึ่ง แล้วทอดตัวลงหน้าป้ายหลุมศพ ร้องไห้โฮขึ้นอีกครั้ง

“ศิษย์พี่หลี่เอ๋ย ไม่เจ็บไม่ไข้ เหตุใดท่านจึงจากไปเช่นนี้! ไม่มีท่านคอยหนุนหลัง พวกเรามิถูกคนอื่นรังแกจนตายหรือ”

ขณะที่เขากำลังร้องไห้อาลัยอย่างสุดแรง ก็พลันเห็นเนินดินหลุมศพเริ่มนูนดุ๊กดิ๊ก

“หือ” โก่วหวานึกว่าตาฝาด ขณะที่เขาขยี้ตาโดยไม่รู้ตัว มือข้างหนึ่งก็พุ่งพรวดออกจากกองดินมาตรงหน้า

“แม่เจ้าโว้ย!! ศพลุก!!” โก่วหวาตกใจจนล้มลงไปกองกับพื้น

ทว่าไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ข้าง ๆ กลับตั้งสติได้ก่อนใคร นางที่อารมณ์พังทลายลงในทันใดโผเข้าหากองดินหลุมศพ ตะกุยดินอย่างสุดชีวิต

ไม่นานศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นก็ตั้งสติได้ พากันกรูเข้ามาช่วย

ทว่ายังไม่ทันขุดเปิด หลี่ฮั่วหวังในชุดศพก็พลันปรากฏขึ้นบนเนินดินหลุมศพโดยไร้วี่แวว

เขาสีหน้าบิดเบี้ยว กอดศีรษะตนเองไว้แน่น หนังหน้ากระตุกพลางพึมพำกับตัวเอง ท่าทางน่ากลัวยิ่งนัก

“ศิษย์พี่หลี่!” เมื่อไป๋หลิงเหมี่ยวที่น้ำตานองหน้าพุ่งเข้าไป นางกลับถูกหลี่ฮั่วหวังคว้าตัวไว้หมับ

ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดจ้องเขม็งไปที่เด็กสาวตรงหน้า “มีชีวิต! ล้วนมีชีวิต! โลกนี้มันมีชีวิต!!”

เห็นภาพนี้ เสี่ยวหม่านที่อยู่ข้าง ๆ และเตรียมชักกระบี่ก็ถอนหายใจโล่งอก “ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ใช่ศพลุก เป็นศิษย์พี่หลี่จริง ๆ”

เผชิญหน้ากับหลี่ฮั่วหวังที่พิลึกเช่นนี้ ไป๋หลิงเหมี่ยวกลับไม่สนความกลัว มองเขาด้วยความเป็นห่วงยิ่งนัก “ศิษย์พี่หลี่ ท่านเป็นอะไรไปกันแน่เจ้าคะ”

“เจ้าฟังข้า! ข้ารู้แล้วว่าตรงไหนที่ผิดปกติ!!” เสียงตะโกนอย่างเสียสติของหลี่ฮั่วหวังกลบทุกสิ่งรอบด้าน

“โลกนี้มีชีวิต! มีชีวิตก็หมายความว่าเรื่องที่เกิดกับคน ก็เกิดกับมันได้เหมือนกัน!”

“ข้าไม่ได้บ้า!! โลกนี้ต่างหากที่บ้าไปด้วย!! มันบ้าไปแล้ว!!”

พูดจบ หลี่ฮั่วหวังก็เหวี่ยงไป๋หลิงเหมี่ยวล้มลงกับพื้นอย่างแรง

มือหนึ่งชี้ท้องฟ้าครึ้มเหนือศีรษะ อีกมือชี้อกตนเอง หลี่ฮั่วหวังพร่ำซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างหมกมุ่นสุดขีด

“มันบ้าไปแล้ว มันบ้าไปแล้ว! มันบ้ากว่าข้าเสียอีก!!”

เมื่อพูดประโยคนี้ซ้ำไปสิบกว่ารอบ หลี่ฮั่วหวังที่ตึงเครียดราวสายธนูก็พลันตัวอ่อนยวบ ล้มฟาดลงกับพื้น

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 175
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 176 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 174กลับหน้าเรื่อง
ตอน 174ตอน 176