ตอนที่ 174 ประตูเปิดออก
“ประตูแห่งเหมา” ตันหยางจื่อมองอักษรตัวใหญ่สามตัวบนป้ายหยกมหึมาอย่างตกตะลึง
อักษรสามตัวที่ปรากฏตรงหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้หัวเขาอื้ออึง คำถามสารพัดประดังเข้ามาเต็มสมองในพริบตา
“เหตุใดจึงเป็นประตูแห่งเหมา นี่ไม่ใช่ประตูสวรรค์ทิศใต้หรอกหรือ หลังประตูนี้ไม่ใช่แดนเซียนหรือ ผู้ที่อยู่หลังประตูไม่ใช่ผู้ที่บรรลุเซียนหรือ”
เขาก้มมองหมู่ดาวใต้ร่าง แล้วเงยหน้ามองฟ้าเหนือฟ้าที่มืดมิดไปทั้งผืน
ชั่วขณะนั้นเขาไม่รู้แม้กระทั่งว่าต่อไปควรทำอะไร ราวกับในชั่วพริบตานี้ ทุกสิ่งล้วนไร้ความหมายไปสิ้น
“แค่นี้ยังไม่เข้าใจอีกหรือ โลกนี้ไม่มีแดนเซียนห่าเหวอะไรทั้งนั้น! เจ้าถูกหลอกแล้ว ชีวิตทั้งชีวิตของเจ้าเป็นแค่เรื่องตลก!”
เสียงคุ้นหูพลันดังขึ้น ตันหยางจื่อหันขวับไป ทว่าทางนั้นกลับไม่มีสิ่งใดปรากฏ
ขณะที่เขาคิดว่าภาพหลอนเมื่อครู่จะโผล่ออกมาอีก เขาก็พบต้นเสียง มันคือหนึ่งในสามศีรษะของตนเอง
ศีรษะด้านซ้ายของตน ไม่รู้ว่าถูกเปลี่ยนเป็นศีรษะของหลี่ฮั่วหวังไปตั้งแต่เมื่อใด
“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! สามศพตัดสิ้นแล้ว เจ้าเป็นใครกันแน่!!”
ตันหยางจื่อสะดุ้งสุดตัว ยกกระบี่เหรียญทองแดงเลือดเนื้อในมือขึ้นจ่อคอหลี่ฮั่วหวัง
ทว่าหลี่ฮั่วหวังไม่แยแสแม้แต่น้อย หัวเราะหึ ๆ แล้วพูดว่า “ทายดูสิ”
“ไอ้ศิษย์ทรพีหักหลังอาจารย์ล้างสำนัก!” ตันหยางจื่อเดือดดาลกำลังจะลงมือ ทว่ากลับพบว่าเฉือนอย่างไรก็ไม่ลง ในร่างของตนมีพลังสายหนึ่งขัดขวางอยู่
ทันใดนั้น มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือกระบี่ก็ยกขึ้น ตบหน้าตันหยางจื่อฉาดใหญ่
เห็นตันหยางจื่อโกรธจนแทบมีควันออกทวารทั้งเจ็ด หลี่ฮั่วหวังยามนี้กลับยิ้มกว้างอย่างสบอารมณ์ยิ่งขึ้น
ก่อนหน้านี้ ยามที่เห็นตันหยางจื่อสามหัวมาดูดตน เขาที่เพิ่งฝืนเรียกสติกลับมาได้ก็ตัดสินใจทันทีว่า จะไม่ยอมให้ตันหยางจื่ออยู่สุขสบายเด็ดขาด!
เมื่อเขาถูกดูดเข้าสู่ร่างเดิมพร้อมกับตันหยางจื่ออีกคน ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัว
“เจ้ายังกล้าตบข้าอีก!” ตันหยางจื่อถูกยั่วจนคลุ้มคลั่งราวกับมารเข้าสิง พุ่งเข้าใส่หลี่ฮั่วหวังอย่างเอาเป็นเอาตาย
อย่างไรเสียนี่ก็เป็นร่างของตันหยางจื่อ หลี่ฮั่วหวังค่อย ๆ ต้านไม่อยู่ กระบี่เหรียญทองแดงเลือดเนื้อปาดลึกเข้าไปในคอหลี่ฮั่วหวังอย่างรวดเร็ว
ทว่าบนใบหน้าหลี่ฮั่วหวังกลับไร้ความหวาดกลัว เขาหัวเราะลั่นอย่างสะใจเต็มที่
“หัวขี้กลาก! เจ้ารู้หรือไม่ ช่วงก่อนหน้านี้ข้าคิดหาสารพัดวิธีจะเอาชีวิตเจ้า อยากกำจัดเจ้าให้สิ้น แต่ข้าลองมาทุกทางแล้วก็ไม่ได้ผล”
“ทว่าเมื่อครู่นี้เอง ข้าเพิ่งรู้ว่าที่ผ่านมาข้าคิดผิดทาง ข้าไม่จำเป็นต้องฆ่าเจ้า แค่ทำให้เจ้าอยู่อย่างทรมานยิ่งกว่าตายก็พอ”
“ความทรมานและความเจ็บปวดที่ข้าทนมาหลายปีนี้ กลับได้ใช้ประโยชน์ขึ้นมาเสียที”
ตันหยางจื่อยังไม่ทันคิดออกว่าเกิดอะไรขึ้น รอบด้านก็มีเสียงอื่นดังขึ้นจากความว่างเปล่า
“ไอ้ไข่แพะ ไอ้ลูกโสเภณี เจ้าต้องตายไม่ดี! พ่อหนุ่ม! รีบฆ่ามัน! ล้างแค้นให้ท่านผู้นี้ที!”
“ไอ้แก่สารเลวเลียก้น ทำไมเจ้าไม่ไปตายเสียที!!”
“นักพรต รีบฆ่ามันเสีย คนผู้นี้เลวนัก! เจ้าต้องผดุงคุณธรรมแทนสวรรค์!!”
ยามนี้ไม่ว่าภาพหลอนของหลี่ฮั่วหวังหรือภาพหลอนของตันหยางจื่อ ต่างค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในชั่วขณะเดียวกัน
ความหลงผิดของหลี่ฮั่วหวังบัดนี้ปรากฏบนร่างของตันหยางจื่อแล้ว
กลางฟ้าเหนือฟ้าอันมืดมิด ร่างของภาพหลอนเหล่านั้นยามนี้กลายเป็นยืดยาวพิสดาร บิดพลิ้วรอบตัวคนทั้งสองไม่หยุดราวกับสาหร่ายทะเล
จิตวิสุทธิ์ของหลี่ฮั่วหวังติดตามเจตจำนงของเขามา ปรากฏบนร่างตันหยางจื่ออีกครั้ง และคราวนี้คือร่างเดิม
เห็นลมหายใจของตันหยางจื่อเริ่มสับสน หลี่ฮั่วหวังก็เย้ยหยันหัวขี้กลากตรงหน้าต่อ
“ท่านอาจารย์ เป็นอย่างไร ชอบหรือไม่ นี่คือของกตัญญูที่ศิษย์มอบแด่ท่าน ต่อให้ท่านฆ่าข้า ไม่แน่ว่าต่อไปเคราะห์ของจิตวิสุทธิ์นี้ท่านอาจต้องแบกรับไว้ผู้เดียว!”
“ไอ้บ้า!” สิ้นคำนั้น ตันหยางจื่อกลับไม่กล้าฟันลงไป มองทุกสิ่งรอบด้าน เขากลับรู้สึกกลัวขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล
“ข้าบ้าหรือ นั่นก็เพราะท่านอาจารย์สั่งสอนมาดีไม่ใช่หรือ!!”
ขณะที่ทั้งสองยื้อกันไม่ลดละ ป้ายหยกมหึมาข้าง ๆ ก็มีความเคลื่อนไหวใหม่
เหล่าสัตว์ประหลาดน่าสะพรึงด้านในที่ควรกำลังแบ่งกินบางสิ่ง ซึ่งดูราวกับมีม่านบางกั้นอยู่ชั้นหนึ่ง ขยับเข้ามา แล้วพินิจคนทั้งสองผ่านป้ายหยก
จากนั้นโดยไม่มีวี่แววใด ป้ายหยกก็จมหายไปในความมืด และ ณ ที่เดิมก็ปรากฏภาพพิสดารต่อเนื่องราวกับกล้องคาไลโดสโคป
สิ่งที่หลี่ฮั่วหวังและตันหยางจื่อเห็นตรงนั้น คือความวิปลาสชั่วร้ายที่ทำให้ตะลึงงัน ซึ่งตั้งอยู่บนความสยดสยองและความผิดธรรมชาติ
ต่อมา สายลมแผ่วเบาก็พัดออกมาจากภาพพิสดารนั้น สายลมมาพร้อมเสียงถอนหายใจ ฉุดหลี่ฮั่วหวังกับตันหยางจื่อให้ลอยเข้าไปใกล้
“บนฟ้ามีนครหยกขาว สิบสองหอห้าเมือง เซียนลูบกระหม่อมข้า มุ่นมวยรับชีวาเป็นนิรันดร์ นี่คือนครหยกขาวหรือ นี่คือนครหยกขาวหรือ!”
นักพรตเฒ่าท่าทางดั่งเซียนในภาพหลอนผู้หนึ่งมองทุกสิ่งตรงนั้นแล้วตื่นเต้นจนควบคุมตนเองไม่อยู่
ตันหยางจื่อที่ควรมีแววตาเต็มไปด้วยความไม่ยอมจำนน เมื่อเห็นภาพนี้ก็ระเบิดพลังมหาศาลออกมา ไม่สนจะพัวพันกับหลี่ฮั่วหวังอีก พุ่งเข้าไปทางนั้นอย่างบ้าคลั่ง
“ข้าจะไปนครหยกขาว!! ข้าจะบรรลุเซียน! ข้าจะได้เป็นเทพเซียนแล้ว!”
หลี่ฮั่วหวังย่อมไม่ยอมให้เขาสมหวัง เขาทุ่มแรงทั้งร่างฉุดออกไปด้านนอก
“อย่าหวังจะขวางข้าบรรลุเซียน!! อย่าหวัง!” ตันหยางจื่อดิ้นรน ทุ่มทุกสิ่งพุ่งเข้าไปข้างใน
ทั้งสองยื้อยุดกันไม่หยุด ยิ่งเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ใกล้จนมองเห็นเหล่าเทพเซียนที่ว่ากันว่ากำลังรอลูบกระหม่อมพวกเขาอยู่ข้างใน
ในภาพพิสดารนั้น ผู้ที่อยู่ใกล้ที่สุดคือพระโพธิสัตว์องค์หนึ่ง ท่วงท่าของนางอ่อนช้อยงดงาม “ชายอาภรณ์” ที่พลิ้วไหวไร้ทิศทางกลางอากาศชวนให้รู้สึกราวกับอยู่ใต้น้ำ
รัศมีขาวซีดประหลาดครอบคลุมเบื้องหลังศีรษะของนาง จนทั้งสองมองไม่เห็นหน้าตา ทว่าเมื่อเข้าใกล้มากพอ พวกเขาก็เห็นชัดว่ารัศมีนั้นแท้จริงประกอบขึ้นจากดวงตาสีขาวน้อยใหญ่
นี่เป็นเพียงสิ่งที่ปกติที่สุดในบรรดาที่มองเห็นได้ ในแง่ความพิสดารแล้ว มีแต่จะยิ่งกว่า ไม่มีน้อยกว่า
มองพระโพธิสัตว์ไร้พักตร์ตรงหน้า ในใจตันหยางจื่อก็ผุดความหวาดกลัวขึ้นโดยไร้เหตุ และความกลัวนั้นยิ่งลึกขึ้นเรื่อย ๆ จนครอบงำใจเขาในพริบตา
ทุกส่วนในร่างกายล้วนเตือนเขาว่า ที่นี่อันตรายอย่างยิ่ง ห้ามเข้าไปเด็ดขาด
“ไม่ใช่ นี่ไม่ใช่ประตูสวรรค์ทิศใต้! นี่คือประตูแห่งเหมา! ข้างในก็ไม่ใช่เทพเซียน!” ตันหยางจื่อที่ถูกการบรรลุเซียนบังตาพลันได้สติ
ทว่าในจังหวะที่เขาคิดจะถอย หลี่ฮั่วหวังที่ยามนี้รวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขากลับพูดขึ้น
“ท่านอาจารย์! พร้อมหรือยัง ศิษย์จะส่งท่านไปเป็นเซียนแล้วนะ!!”
หลี่ฮั่วหวังที่เมื่อครู่ยังดึงออกนอกพลันผ่อนแรงกะทันหัน ฉวยจังหวะที่ตันหยางจื่อยังผ่อนกำลังไม่ทัน พาเขาพุ่งชนใบหน้าของพระโพธิสัตว์องค์นั้นไปพร้อมกัน
กำลังโหลดความเห็น...