ตอนที่ 173 ประตูสวรรค์ทิศใต้
“ท่านอาจารย์ ร่างกายของศิษย์ใช้คล่องมือดีหรือไม่”
ตันหยางจื่อมองหลี่ฮั่วหวังตรงหน้า แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นสุดขีด
“เป็นเจ้า! ไอ้ศิษย์ทรพีหักหลังอาจารย์ล้างสำนัก! ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือเจ้า!”
ตันหยางจื่อคำราม ตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน แล้วถือกระบี่พุ่งเข้าใส่หลี่ฮั่วหวัง
ทว่าเมื่อทั้งสองสวนกัน กลับทะลุผ่านร่างของกันและกันไปเฉย ๆ
เมื่อตันหยางจื่อหันกลับมาอย่างตะลึงงัน หลี่ฮั่วหวังที่ยืนยิ้มบาง ๆ อยู่ตรงนั้นก็เอ่ยขึ้น “ขอท่านอาจารย์โปรดอภัย ลืมบอกท่านไปว่ายามนี้ศิษย์เป็นภาพหลอน ท่านฆ่าข้าไม่ได้”
หลี่ฮั่วหวังชี้มือไปยังผู้คนรอบด้านต่อทันที “จริงสิ ท่านไม่เพียงฆ่าข้าไม่ได้ ยังฆ่าพวกเขาไม่ได้เช่นกัน พวกเขาก็เป็นภาพหลอน จะตามท่านไปตลอด ตามไปไม่มีวันสิ้นสุด”
ขณะที่ตันหยางจื่อหมุนตัวมองภาพหลอนรอบด้านช้า ๆ อย่างหวาดผวา คนเหล่านั้นก็ค่อย ๆ ล้อมเข้ามา
ใบหน้ายิ้มแย้มแต่ละใบยามนี้ราวกับก่อตัวเป็นกำแพงทีละด้าน ล้อมเขาไว้แน่นหนาจนไม่มีทางหนี ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ทุกขณะ
“นี่... นี่มันตัวอะไรกันแน่!!” ตันหยางจื่อเงื้อกระบี่ฟันไปทั่วทุกทิศอย่างบ้าคลั่ง
ในอดีตไม่ว่าจะเจอปัญหาใด ตันหยางจื่อก็แก้ด้วยการปล้น การหลอก และการขโมยเสมอมา
วิธีนี้ได้ผลดียิ่ง แก้ปัญหาได้แทบทั้งหมด ทว่าบัดนี้วิธีที่เขาใช้มาทั้งชีวิตกลับไม่ได้ผลอีกต่อไป
“ท่านอาจารย์ นี่แหละคือจิตวิสุทธิ์ ในเมื่อท่านอยากได้ร่างนี้นัก ก็จงดื่มด่ำกับทุกสิ่งนี้ให้เต็มที่เถิด”
พูดถึงตรงนี้ หลี่ฮั่วหวังก็เริ่มหัวเราะตามภาพหลอนอื่น ๆ รอบด้าน เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความดูแคลนและเหยียดหยามเช่นกัน
“จริงสิ ท่านอาจารย์ อย่าลืมแบ่งปันกับร่างเดิมของท่านให้ทั่วถึงด้วย สุขคนเดียวหรือจะสู้สุขด้วยกัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
เห็นหลี่ฮั่วหวังทำท่าลำพองอย่างคนต่ำต้อยได้ดี ตันหยางจื่อที่ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้นริษยาก็กัดฟันจนดังกรอด
เขาขว้างกระบี่ยาวในมือทิ้งอย่างแรง “เจ้าคิดว่าเจ้าสมหวังแล้วหรือ อย่าฝันไปเลย! สามศพนี้ท่านเต๋าผู้นี้ไม่ตัดแล้ว! รอดูเถิดว่าร่างเดิมที่โกรธจนควันออกหูจะเล่นงานเจ้าเด็กนี่อย่างไร!”
“ฟึ่บ” เสียงหัวเราะของภาพหลอนทั้งหมดหยุดกึกในพริบตา แล้วพร้อมใจกันหันมามองเป็นตาเดียว
ตันหยางจื่อยกมือขวาขึ้น ตบหน้าตนเองฉาดใหญ่ “ข้าไม่ใช่ตันหยางจื่อ! ข้าคือหลี่ฮั่วหวัง!”
ชั่วขณะต่อมา ทุกคนรอบด้านก็ค่อย ๆ หายไป ใบหน้าของตันหยางจื่อค่อย ๆ ฉายแววงุนงงออกมา “ข้าคือใคร”
“ข้าคือตันหยางจื่อ ไม่ ข้าคือหลี่ฮั่วหวัง”
“ไม่ ข้าไม่ใช่หลี่ฮั่วหวัง ข้าคือตันหยางจื่อ”
“ไสหัวไป! อย่าคิดจะให้ข้าติดอยู่ทนทุกข์ที่นี่!! ข้าคือตันหยางจื่อ! ข้าไม่ใช่หลี่ฮั่วหวัง!!”
“ไสหัวไป! ข้าคือหลี่ฮั่วหวัง! ข้าไม่ใช่ตันหยางจื่อ!!”
จากนั้นร่างของชายหนุ่มแขนเดียวผู้นี้ก็เริ่มดิ้นทุรนทุราย
ฝูงชนรอบด้านประเดี๋ยวปรากฏประเดี๋ยวหายไป พระชราก็โผล่ออกมาแวบหนึ่งเป็นระยะ ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว
ขณะที่ร่างของชายหนุ่มแขนเดียวล้มลงบิดตัวบนพื้นราวกับหนอนแมลงวัน เมฆดำก้อนหนึ่งก็ลอยมาจากฟากฟ้า บนเมฆดำนั้นคือตันหยางจื่อที่มีแถบผ้าเซียนพันรอบกาย ทั่วร่างเต็มไปด้วยเลือดเนื้อผิดรูป
ทว่ายามนี้เขาดูสะบักสะบอมอยู่บ้าง ไม่เพียงอวัยวะผิดรูปบนร่างหายไปไม่น้อย สีสันยังหม่นลง ดูท่าคงเสียแรงมหาศาลกว่าจะสลัดเทพมงคลหลุด
ตันหยางจื่อค่อย ๆ ลดระดับลงมาถึงตรงหน้าชายแขนเดียว มือที่เต็มไปด้วยหนวดกวักเบา ๆ ชายหนุ่มก็ลอยขึ้นกลางอากาศ
“เจ้าคือผู้ใด” ตันหยางจื่อพลันเอ่ยถาม
ชายหนุ่มแขนเดียวดิ้นรนสุดชีวิตอยู่นาน ในที่สุดก็ค่อย ๆ สงบลง
เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง มองตันหยางจื่อตรงหน้า แล้วพูดอย่างเรียบเฉย “ข้าคือตันหยางจื่อ สามศพตัดสิ้นแล้ว”
ได้ยินเช่นนั้น สัตว์ประหลาดสามหัวที่มีเมฆดำพันรอบร่างก็ทำสีหน้าพึงพอใจ
ร่างอัปลักษณ์น่าคลื่นเหียนแนบเข้ามา สูดเข้าที่ใบหน้าของชายหนุ่มแขนเดียวอย่างแรง
บางสิ่งลอยออกมาจากทวารทั้งเจ็ดของชายหนุ่มแขนเดียว แล้วลอยเข้าสู่ร่างตันหยางจื่อ
ร่างของชายหนุ่มแขนเดียวค่อย ๆ แข็งทื่อ แล้วสิ้นลมไปทีละน้อย
ยามนี้ตันหยางจื่อพลันหัวเราะออกมา ในที่สุดเขาก็รู้สึกได้ว่าส่วนสุดท้ายที่ขาดหายในร่างถูกเติมเต็มแล้ว
“ท่านเต๋าผู้นี้ได้เป็นเซียนเสียที!! ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!” ตันหยางจื่อหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง กางแขนทั้งสองพุ่งเข้าหาเมฆดำม้วนตัวบนฟ้า
ยิ่งบินสูงในชั้นเมฆ ตันหยางจื่อก็ยิ่งตื่นเต้น เจ็ดสิบสี่ปีที่เขาดิ้นรนลำบากในโลกมนุษย์ ไม่เคยมีวันใดตื่นเต้นเท่าวันนี้
ทะลุชั้นเมฆขึ้นไปแล้ว ตันหยางจื่อก็ไม่หยุด บินต่อไปยังฟ้าเหนือฟ้าที่อยู่พ้นหมู่ดาวพราวพราย
ขณะทะลุผ่านหมู่ดาว ตันหยางจื่อได้เห็นบางสิ่ง สัตว์ประหลาดพิกลน่าสะพรึง ที่ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้
ร่างมหึมาสีเทาขาวเหนียวลื่น ทั่วร่างปักธูปที่ไม่มีวันมอดดับไว้เต็ม ขนาดอันพิลึกขยายและหดได้ตามใจ
พระโพธิสัตว์สีทองที่แทบไร้ดวงตา ตรงปลายด้านหน้าของร่างที่เค้าโครงพร่าเลือน ยื่นหนวดสีชมพูสั่นระริกออกมาไม่หยุด ราวกับดูดกินบางสิ่งจากรอบด้าน
ยามเข้าใกล้ ดูเหมือนจะได้ยินคำอธิษฐานในใจของผู้มากราบไหว้
ยังมีกระเรียนเซียนสีดำกลุ่มหนึ่งที่ไร้รูปทรงแน่นอน เปล่งแสงเรืองรางพันเกี่ยวกันอยู่ ทุกครั้งที่ดิ้นรนพวกมันจะส่งเสียงกรีดร้องแหบแห้ง
มิใช่เพียงเท่านี้ ในหมู่นั้นตันหยางจื่อยังเห็นเทพมงคล ท่านเซียน และเหล่าผู้อาวุโสที่เคยสอนให้เขาตัดสามศพ บนร่างพวกเขาล้วนพันแถบแพรเซียนที่พลิ้วไหวด้วยไอเซียน
ทว่ายามนี้ตันหยางจื่อมองพวกนั้นด้วยแววตาเหยียดหยาม เหล่าผู้ที่หาทางสู่เซียนไม่พบเหล่านี้ ถูกลิขิตให้ล่องลอยอย่างเลื่อนลอยอยู่ที่นี่จนถึงคราห้าลางเสื่อมแห่งเทวา
ส่วนตนแตกต่างจากพวกมัน อีกไม่นานตนก็จะมีอายุยืนเสมอฟ้าดิน กลายเป็นเซียนแท้
ตันหยางจื่อเร่งความเร็ว ทะลุผ่านหมู่ดาว จนในที่สุดก็มาถึงข้างป้ายหยกไร้สีอันขุ่นมัวที่แขวนลอยอยู่กลางฟ้าดิน
ป้ายหยกนี้ราวกับถูกบางสิ่งในความมืดสุดหยั่งที่ไกลออกไปห้อยไว้ เมื่อร่างไร้รูปทรงของพวกมันเลื้อยไหลไปข้างหน้า ป้ายหยกก็ขยับขึ้นลงตาม
บนป้ายหยกยังเขียนอักษรตัวใหญ่ไว้สามตัว ตันหยางจื่ออ่านหนังสือไม่ออก แต่เดาก็รู้ว่าบนนั้นต้องเขียนว่าประตูสวรรค์ทิศใต้แน่
ตัวอื่นเขาไม่รู้จัก แต่อักษรตัวสุดท้ายที่แปลว่าประตู ตันหยางจื่อยังรู้จัก
เพราะอักษรประตูตัวนั้น หน้าตาเหมือนประตูจริงไม่มีผิด
สามตัวอักษร ตัวสุดท้ายเป็นอักษรประตู ไม่ต้องเดาก็รู้ ที่นี่ต้องเป็นประตูสวรรค์ทิศใต้แน่นอน
รอบป้ายหยกนี้ยังมีสัตว์ประหลาดน่าสะพรึงไม่น้อยวนเวียนคร่ำครวญ ดูเหมือนอยากจะเข้าไป
“ไสหัวไป! ไสหัวไปให้ไกล! อย่ามาขวางท่านเต๋าผู้นี้บรรลุเซียน!!”
ตันหยางจื่อขับไล่สิ่งที่ขวางหน้าออกไปอย่างรังเกียจ แล้วยึดด้านหน้าของป้ายหยกไว้ผู้เดียวด้วยความดีใจล้นพ้น
ตันหยางจื่อมองผ่านป้ายหยกด้วยความกระหาย และได้เห็น “เซียน” อันเลือนรางเหล่านั้นอีกครั้ง
เหล่าเซียนที่ไอเซียนพลิ้วไหว รวมถึงพระโพธิสัตว์และพระอรหันต์
เทียบกับครั้งก่อนที่นั่งสมาธินิ่งไม่ไหวติง ยามนี้พวกมันดูเหมือนกำลังแบ่งกินบางสิ่งอย่างเพลิดเพลิน และกินไปจนเกือบหมดแล้ว
ภายในป้ายหยกเต็มไปด้วยเมฆหมอก พร่ามัวจนมองเห็นไม่ชัดนัก
“พวกมันกินอะไรกัน ท้อเซียน โอสถเซียนหรือ”
พอนึกว่าพวกนั้นได้กินแต่ตนไม่ได้กิน ตันหยางจื่อก็ร้อนรนขึ้นมาทันที พุ่งเข้าหาป้ายหยกในบัดดล
ทว่าในจังหวะที่กำลังจะพุ่งผ่านไป ตันหยางจื่อกลับรู้สึกเหมือนร่างของตนชนเข้ากับกระจกแข็งบานหนึ่ง จนต้องหยุดกึก
“ให้ข้าผ่านไป!! ท่านเต๋าผู้นี้เป็นเซียนแล้ว! ท่านเต๋าผู้นี้จะไปแดนเซียน!!”
ตันหยางจื่อลอยอยู่ตรงนั้น ตะโกนบางอย่างใส่ความมืด
ในความมืดอันโกลาหล ตันหยางจื่อเห็นงูยักษ์ไร้หัวไร้หางสองตัวที่ค้ำประตูสวรรค์ทิศใต้อยู่ชำเลืองมองตนแวบหนึ่ง แล้วก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดอีก
“สามศพตัดสิ้นแล้ว ท่านเต๋าผู้นี้บรรลุเซียนแล้วแท้ ๆ! ยามนี้ท่านเต๋าผู้นี้คือเซียนแท้! พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรไม่ให้ข้าเข้า!”
ตันหยางจื่อคำรามใส่ป้ายหยก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่ยอมจำนน
ในตอนนั้นเอง ตันหยางจื่อพลันพบว่าตนอ่านอักษรสามตัวนั้นออกแล้ว
“ประตูแห่งเหมา”
กำลังโหลดความเห็น...