ตอนที่ 172 ศิษย์
“ท่านอาจารย์.....” ทันทีที่เสียงนี้ดังขึ้น ตันหยางจื่อก็หมุนตัวขวับ แล้วเขาก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยใบหน้าหนึ่ง
นั่นคือเจิ้งคุน ศิษย์ที่เขาภาคภูมิใจที่สุดในอดีต เขาสวมชุดนักพรตสีเขียวคราม ยืนมองตนอยู่ตรงนั้นอย่างสงบ แววตาไร้ความเคียดแค้นใด ๆ
เขาดูมีชีวิตชีวาเหลือเกิน ราวกับเป็นคนจริง ๆ
ทว่าตันหยางจื่อจำได้แม่นว่า ศีรษะของเจิ้งคุนถูกตนเหยียบจนแหลกไปแล้ว ไม่มีทางยังมีชีวิตอยู่ได้!
ชั่วขณะต่อมา ตันหยางจื่อราวกับเพิ่งได้สติ แล้วพลันเดือดดาลขึ้นมา “บังอาจมาหลอกผีหลอกเจ้ากับท่านเต๋าผู้นี้! ข้าว่าเจ้าอยู่จนเบื่อแล้ว!!”
ตวาดจบ ตันหยางจื่อก็สะบัดมือ โยนกระบี่ยาวขึ้นไปกลางอากาศ
เขาแนบนิ้วกลางกับนิ้วชี้เข้าด้วยกัน ใส่ปากกัด แล้วใช้นิ้ววาดยันต์โลหิตลงบนตัวกระบี่ที่กำลังร่วงลงมากลางอากาศ
“เจ็ดดาวขั้วฟ้า! ปราณไพศาลครองนภา! ทะลุวารีแทรกม่านควัน! ส่งถึงสามสวรรค์! ฟันสิ่งอัปมงคลลบสิ้นรอย! พลิกความตายขึ้นสู่เซียน! เร่งด่วนดั่งโองการแห่งเซียนสูงสุดไร้ขอบเขต!!”
ยันต์วาดเสร็จ ตัวกระบี่ก็เปลี่ยนสีในพริบตา สิ่งสีดำคล้ายเศษปุยนุ่นจำนวนหนึ่งไหลออกมาจากระหว่างฟ้ากับดิน เข้าเกาะตัวกระบี่ไว้
ตันหยางจื่อกำด้ามกระบี่ สองเท้าถีบพื้น ทะยานกลางอากาศพุ่งเข้าหาเจิ้งคุนที่ยืนนิ่งอยู่ไกลออกไป
เมื่อเผชิญการโจมตีของอาจารย์ เจิ้งคุนดูเหมือนจะไม่หลบ เขายืนอยู่ที่เดิม คล้ายยังอยากพูดอะไรบางอย่าง
ตันหยางจื่อฟันกระบี่ยาวที่แฝงกลิ่นอายประหลาดลงสุดแรง เมื่อตัวกระบี่พร้อมปราณกระบี่กรีดผ่านร่างเจิ้งคุน เขาที่มีรอยยิ้มบางบนใบหน้าก็ค่อย ๆ สลายหายไป
ตันหยางจื่อสีหน้าหม่นทะมึน ยืนอยู่ในถ้ำ กวาดตามองทุกสิ่งที่เงียบสงัดรอบด้านอย่างระแวดระวัง
หนึ่งก้านธูปผ่านไปทั้งเชื่องช้าและสั้นนัก ภายในถ้ำหินปูนอันเงียบเหงาก็ไม่มีสิ่งผิดปกติใดปรากฏอีก
“หึ! ถือว่าเจ้ารู้ตัว! ไม่ว่าเจ้าเป็นใคร หากล่วงเกินท่านเต๋าผู้นี้ ข้าจะทำให้เจ้ารับผลไม่ไหว!”
คำขู่ปล่อยออกไปแล้ว ทว่าล้วนเป็นการเสแสร้ง
แท้จริงตันหยางจื่อไม่ได้ลดความระวังลงแม้แต่น้อย หูฟังหกทาง ตามองแปดทิศ ถือกระบี่ค่อย ๆ เดินออกไปนอกถ้ำ
ทันทีที่ออกจากถ้ำได้ ตันหยางจื่อก็ใช้วิชาตัวเบาพุ่งลงเขาไปทันที
เขาวิ่งไม่หยุดตลอดทางจนถึงตีนเขา เมื่อเห็นตำบลร้างที่เต็มไปด้วยเนินหลุมศพจึงหยุดลง
ตันหยางจื่อไม่คิดจะหนีไปไกลนัก มิเช่นนั้นเมื่อร่างเดิมกลับมา เกรงว่าจะหาตนไม่พบ
ยามนี้เขาต้องการเพียงที่ปลอดภัยสักแห่งเพื่อรอเท่านั้น
สิ่งของนานาชนิดที่ท่านพเนจรนำมาถูกวางเรียงบนพื้นอย่างรวดเร็ว ตันหยางจื่อก็เริ่มวางค่ายกลอย่างว่องไว
“ตะวันโชติช่วง สายฟ้าวาบเจิดจ้า ผู้ต้องคาถาจงตาย ผู้สาปคาถาจงสิ้น ข้าน้อมรับวิถีแท้ ฟันสิ่งอัปมงคลในพริบตา ภูตผีทั้งปวงจงถอยห่างจากข้า สิ่งใดกล้าต้านทาน น้ำมิอาจจม ไฟมิอาจลาม ทั้งในและนอกสามภพ ไท่ซ่างเร่งด่วนดั่งโองการ!”
สิ้นเสียงคาถา ธงเหลืองที่ปักอยู่บนเนินหลุมศพรอบด้านก็สะบัดไหวขึ้นพร้อมกันวูบหนึ่ง
ระหว่างธงแต่ละผืนปรากฏเส้นเลือนรางเชื่อมถึงกัน ก่อเป็นค่ายกลเก้าวังแปดทิศขนาดมหึมา
ส่วนตันหยางจื่อยามนี้นั่งยองอยู่ตรงใจกลางค่ายกล หมายใช้ความนิ่งสยบความเคลื่อนไหวทั้งปวง
“ท่านเต๋าผู้นี้ไม่รีบหรอก หากเจ้ามีปัญญา จะเล่นกับข้าทั้งคืนก็ได้!”
ตันหยางจื่อนั่งบนเนินหลุมศพลูกหนึ่ง ถีบป้ายหลุมศพตรงหน้าจนล้ม แล้วเริ่มนั่งรอ
มองเนินดินลูกแล้วลูกเล่ารอบด้าน ตันหยางจื่อก็อดเป็นห่วงร่างเดิมของตนขึ้นมาไม่ได้
“เทพมงคลทั้งสามแม้จะยุ่งยาก แต่ร่างเดิมน่าจะรับมือได้ ต่อให้สู้ไม่ได้ หนีก็ต้องหนีได้แน่ เหตุใดยังไม่กลับมาอีก”
ตันหยางจื่อที่อยู่ในค่ายกลแปดทิศครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนยังไม่วางใจ จึงยกกระบี่ขึ้นวาดบางอย่างลงบนพื้นอีก
“ท่านอาจารย์ นี่คือค่ายกลอะไรหรือขอรับ” ได้ยินคำประจบประแจงข้างกาย ตันหยางจื่อก็ทำหน้าเหยียดหยามเล็กน้อย
“ดูไปให้ดีก็พอ ยามนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะสอนเจ้า-”
คำพูดชะงักกลางคัน ตันหยางจื่อค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองเจิ้งคุนตรงหน้าอย่างตกตะลึง
ยามนี้เจิ้งคุนกลับยืนอยู่กลางค่ายกลกับตน ค่ายกลที่ตนเสียแรงวางอยู่นานสองนาน กลับไม่มีผลใดต่อเขาแม้แต่น้อย
“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! ค่ายกลที่ท่านเต๋าผู้นี้วาง ต่อให้ขวางไม่ได้ ก็ไม่มีทางที่แม้แต่เตือนภัยยังทำไม่ได้!”
“ฟึ่บ!” กระบี่ฟันออกไปอีกครั้ง ทว่าคราวนี้กลับทะลุผ่านอกของเจิ้งคุนไปเฉย ๆ อีกฝ่ายไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย
ขณะที่ตันหยางจื่อคิดจะใช้วิธีอื่นจัดการศิษย์ประหลาดตรงหน้า เขาก็ได้ยินความเคลื่อนไหวจากเนินหลุมศพทางซ้าย
พอหันไปก็เห็นศิษย์อีกคนแห่งอารามลมใสของตน เสวียนอิน ยืนอยู่ตรงนั้นเช่นกัน
“ท่านอาจารย์ ไม่พบกันนาน ศิษย์คิดถึงท่านเหลือเกินขอรับ”
ขณะที่ตันหยางจื่อถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความตกตะลึง ชายสองคนที่สะพายกระบี่ยาวไว้ด้านหลังก็รีบก้าวเข้ามา ประสานมือทำมุทราพรต
“ฉางหมิง ฉางเหริน คารวะท่านอาจารย์! ยินดีด้วยที่ท่านอาจารย์บรรลุมรรคาเป็นเซียน!!”
ทว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ผู้คนผุดขึ้นมาจากกองดินหลุมศพรอบด้านมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วพากันพูดกับตันหยางจื่อ
ในนั้นไม่ได้มีเพียงคนจากอารามลมใส ผู้คนที่เคยข้องเกี่ยวกับตันหยางจื่อในอดีตก็ปรากฏตัวขึ้นด้วย
เมื่อเวลาล่วงเลยไป
“ตันหยาง! ไอ้โจรขโมยวิชา! กล้าไปเรียนวิชานอกรีตเอาคนมาหลอมโอสถ! ข้าน่าจะตบเจ้าให้ตายเสียตั้งแต่แรก!”
“ไอ้ขี้กลาก! เป็นพี่น้องกันมาแท้ ๆ เจ้ากล้าแทงข้างหลังข้า! เจ้ามันพี่น้องร่วมสาบานห่าเหวอะไร!!”
“เจ้าขายลูกสาวข้าไปทำไม! นางเป็นเมียเจ้านะ! ไอ้ตัวกาลกิณีสมควรถูกฟันพันดาบ!”
“เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาฆ่าพ่อข้า! มีสิทธิ์อะไร!! พ่อข้ายังเลี้ยงหมั่นโถวแป้งขาวที่ปกติพวกเราไม่กล้ากินให้เจ้า! เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาฆ่าเขา!! ฮือ ฮือ ฮือ...”
เสียงยิ่งปนเปยิ่งวุ่นวาย คนในค่ายกลแปดทิศก็ยิ่งมากขึ้น ใจของตันหยางจื่อเริ่มปั่นป่วน
“นี่.....นี่มันคือ.....” ลมหายใจของเขาค่อย ๆ ถี่กระชั้น เขาค่อย ๆ ก้มหน้าลง มองคนคุ้นเคยรอบด้านที่มากขึ้นเรื่อย ๆ ความหวาดกลัวเริ่มผุดขึ้นในแววตา
ครั้นเห็นชายอ้วนร่างกำยำคนหนึ่งปรากฏขึ้นมาด้วย ความหวาดกลัวในใจตันหยางจื่อก็พุ่งขึ้นถึงขีดสุด
“พอได้แล้ว!” ตันหยางจื่อย่ำก้าวดาวเหนือ ร่ายกระบี่ในมืออย่างบ้าคลั่ง
เส้นเลือนรางที่ประกอบเป็นค่ายกลแปดทิศรอบด้าน พวยพุ่งเป็นควันขาวสายแล้วสายเล่าขึ้นสู่อากาศ แล้วร่ายรำไปพร้อมกับตัวกระบี่
ไม่รู้ว่าท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆดำตั้งแต่เมื่อใด ขณะที่ตันหยางจื่อปักกระบี่ลงพื้นอย่างแรง
เสียง “เปรี้ยง” ดังขึ้น สายฟ้าสีม่วงฟาดลงมาสายหนึ่ง ส่องสว่างทุกสิ่งรอบด้าน
สายฟ้าสีม่วงแล่นไปตามค่ายกลแปดทิศบนพื้น แผ่ซ่านไปถึงทุกสิ่งรอบด้าน
กองดินหลุมศพ ป้ายหลุมศพ กระทั่งบ้านเรือนรอบด้าน ล้วนไหม้เกรียมดำในพริบตา
ทว่าเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง กลับพบว่าคนเหล่านั้นแม้แต่เสื้อผ้าก็ไม่ขาด
“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่! พวกเจ้าเป็นใครกันแน่!! นิกายลวงลืมหรือ พวกเจ้ากล้าหาเรื่องเซียนแท้จริงหรือ!!” ตันหยางจื่อตะโกนใส่พวกนั้นจนเสียงแหบแห้ง
เขาโกรธจัด แต่กลับมีคนหัวเราะ นั่นคือชายอ้วนที่เพิ่งโผล่มาเมื่อครู่
ชายอ้วนมองตันหยางจื่อด้วยสีหน้าประหลาดใจ “อุ๊ยตาย นี่มันไอ้ไข่แพะไม่ใช่หรือ โตป่านนี้แล้วหรือนี่ ข้าจะบอกพวกเจ้าให้ ตอนนั้นเจ้าหนูนี่อยากเรียนวิชากับข้า ถึงขั้นคุกเข่าเลียก้นข้าเชียว ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!”
คำพูดของชายอ้วนทำเอาทุกคนรอบด้านขบขัน พวกเขาระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความดูแคลนและเย้ยหยัน
“พวกเจ้าคนธรรมดามีสิทธิ์อะไรมาดูถูกท่านเต๋าผู้นี้!! ท่านเต๋าผู้นี้กำลังจะเป็นเซียนแล้ว! พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาดูถูกข้า!!”
ตันหยางจื่อที่พลันคลุ้มคลั่งราวกับมารเข้าสิงงัดทุกวิชาที่มีออกมา หมายสังหารคนเหล่านี้
ทว่าไม่ว่าเขาจะใช้อิทธิฤทธิ์ใด ก็ไม่ระคายคนเหล่านี้แม้แต่น้อย
ตันหยางจื่อแทบหมดแรง เกือบทรุดลงกับพื้น เขาหอบหายใจถี่ ดึงเหล็กแหลมยาวออกมาจากชายเสื้อ แทงเข้าหูทั้งซ้ายและขวาของตน
ทว่าเมื่อความเจ็บปวดแสนสาหัสผ่านไป เสียงหัวเราะเยาะเหล่านั้นไม่เพียงไม่หายไป กลับยิ่งดังขึ้นกว่าเดิม
“อ๊ากกก!!!” ตันหยางจื่อคว้าก้อนหินก้อนหนึ่งขึ้นมาทุบศีรษะตนเองอย่างบ้าคลั่ง
ในตอนนั้นเอง มีคนผู้หนึ่งค่อย ๆ เดินออกมาจากฝูงชน เขาเป็นคนเดียวที่ไม่ได้หัวเราะ
ตันหยางจื่อรู้จักคนผู้นั้น เขาคือศิษย์ปิดสำนักของตน หลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังเดินเข้ามาใกล้ขึ้น มองตันหยางจื่อที่อยู่ในสภาพน่าเวทนายิ่งนักตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม
“ท่านอาจารย์ ร่างกายของศิษย์ใช้คล่องมือดีหรือไม่”
กำลังโหลดความเห็น...