คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 171

ตอน 171

ตอนที่ 171 จิตวิสุทธิ์

เมื่อตันหยางจื่อได้สติกลับมา ก็พบว่าแขนซ้ายที่ควรขาดไปแล้วของตนกลับงอกขึ้นมาใหม่

เขากำลังจะขยับตัว ทว่ากลับตกตะลึงเมื่อพบว่าตนถูกตรึงอยู่บนเตียงเหล็ก สายผ้าหนาเหนียวมัดแขนขาทั้งสี่ไว้แน่นหนา จนขยับไม่ได้แม้แต่น้อย

ตันหยางจื่อร่ายเคล็ดท่องคาถาไม่หยุด กระทั่งลองใช้อิทธิฤทธิ์อื่น ๆ ก็พบว่าไร้ผลโดยสิ้นเชิง

ยามนี้เขากลับกลายเป็นสุกรบนเขียงที่รอให้คนเชือด

ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกถูกหยามอย่างร้ายแรง นับแต่อายุสิบขวบที่แย่งดาบหักมาฆ่าคนได้เป็นครั้งแรก เขาก็ไม่เคยตกต่ำถึงเพียงนี้มาก่อน

“ใคร! ใครกันแน่ที่ใช้วิชาพรางตากับเซียนผู้นี้!” ทุกสิ่งอันแปลกหน้าทำให้ตันหยางจื่อหน้าบิดเบี้ยว แผดเสียงคำรามใส่สตรีตรงหน้า

“ข้าไม่สนว่าเจ้าเป็นใคร! เจ้ารอดูเถิด! เมื่อร่างเดิมของข้ากลับมา พวกเจ้าต้องตายกันหมด!” ตันหยางจื่อกัดฟันกรอด ตวาดใส่สตรีตรงหน้า

จากนั้นตันหยางจื่อก็เห็นแม่นางผู้นั้นตกใจจนหน้าซีด วิ่งตึก ๆ ออกไปข้างนอก

“หมอคะ! หมอมาเร็วค่ะ! ลูกชายฉันเป็นอะไรไปแล้ว!”

ตันหยางจื่อฉวยโอกาสนี้ออกแรงกระชากสองมืออีกครั้ง ก็ยังแน่นิ่งไม่ขยับ เขาสีหน้าแปรปรวน กวาดตามองความวุ่นวายรอบด้านอีกรอบ

“นิกายลวงลืม! อาจเป็นพวกมัน! ไม่แน่ว่าพวกต้มตุ๋นนั่นอาจไม่ได้มีแค่หกคน ยังซ่อนตัวอยู่อีกหลายคนรอลอบโจมตีท่านเต๋าผู้นี้!”

ไม่นานนัก ตันหยางจื่อก็เห็นแม่นางผู้นั้นกลับมา พร้อมบุรุษสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวอีกสองคน

“สามคนหรือ สามคนนี้ตรึงข้าไว้ แต่กลับไม่ลงมือ พวกมันมีจุดประสงค์ใดกันแน่”

ขณะที่ตันหยางจื่อกำลังคาดเดาความคิดของทั้งสามตรงหน้า หมอคนหนึ่งก็เอ่ยขึ้น

“เสี่ยวหลี่ ลองดูซิว่าคนนี้เป็นอะไรกับเธอ”

หมอที่สวมแว่นกรอบพลาสติกทรงกลมใช้ปากกาในมือชี้ไปทางซุนเสี่ยวฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วถาม

ยามนี้ตันหยางจื่อสงบลงแล้ว “ว่ามาเถิด พวกเจ้าเป็นคนที่ใครส่งมา ตามข้ามาตั้งแต่เมื่อใด เพื่อขัดขวางท่านเต๋าผู้นี้ไม่ให้บรรลุเซียน”

หมอได้ยินคำพูดเหลวไหลเช่นนี้กลับไม่แปลกใจแม้แต่น้อย เขาพยักหน้าอย่างใจเย็น แล้วใช้ปากกาจดบางอย่างลงบนแผ่นรองเขียน

“แล้วยังจำได้ไหมว่าตัวเองชื่ออะไร”

คำนี้ตันหยางจื่อฟังเข้าใจ เขาเริ่มเปลี่ยนกลยุทธ์ เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ตันหยางจื่อ เจ้าอารามลมใส แม้แต่ข้าเป็นใครยังไม่รู้ก็กล้าลงมือหรือ สหายเต๋าท่านนี้ ท่านมาจากสำนักใดนิกายใด”

“ท่านเต๋าผู้นี้มีชีวิตมาค่อนคน ท่องเหนือล่องใต้มาทุกแห่งหน รู้จักผู้คนไม่น้อย บางทีผู้อาวุโสของท่านอาจเป็นสหายของข้าก็ได้ ปล่อยข้าเถิด ขอเพียงท่านเต๋าผู้นี้บรรลุเซียนได้ในที่สุด ย่อมไม่ลืมผลประโยชน์ของพวกท่าน”

ได้ยินเช่นนั้น ซุนเสี่ยวฉินก็ร้อนใจ รีบพูดขึ้น “ลูก พูดเพ้ออะไรของลูก ลูกไม่ใช่ตันหยางจื่ออะไรทั้งนั้น ลูกคือหลี่ฮั่วหวังนะ!”

“หลี่ฮั่วหวัง” แววตาของตันหยางจื่อฉายความสับสนขึ้นเล็กน้อย ก่อนเขาจะส่ายหน้าอย่างแรง

“ไม่ใช่! ไม่เคยมีหลี่ฮั่วหวังอะไรทั้งนั้น! มีแต่ตันหยางจื่อมาตลอด! สิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นของปลอม! ตั้งแต่ต้นจนจบเป็นเพียงมารในใจของท่านเต๋าผู้นี้ เป็นสามศพของท่านเต๋าผู้นี้!”

ซุนเสี่ยวฉินยังอยากพูดอะไรอีกอย่างร้อนรน ทว่าหมอยกมือห้ามไว้ “คุณซุน ใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ รอให้หมอถามให้เสร็จก่อนได้ไหมครับ”

ได้ยินเช่นนั้น ซุนเสี่ยวฉินที่สองมือกำสายกระเป๋าไว้แน่นก็พยักหน้า ข่มความกังวลในใจไว้ แล้วถอยไปยืนตรงมุมผนัง

หมอทั้งสองมองเด็กหนุ่มตรงหน้า ปรึกษากันครู่หนึ่งก็ตกลงแนวทางได้ คนหนึ่งถาม อีกคนจด

เขาลากเก้าอี้มา แล้วนั่งไขว่ห้างลงข้างเตียงของหลี่ฮั่วหวัง

“เอาละ ตันหยางจื่อ ขอหมอถามอีกข้อได้ไหม หนึ่งบวกหนึ่งได้เท่าไหร่”

เมื่อได้ยินคำถามของคนชุดขาว ตันหยางจื่อก็แปลกใจ เหตุใดอีกฝ่ายจึงเริ่มพูดจาเหลวไหลเสียแล้ว

ทว่ายามนี้ตันหยางจื่อยินดีให้อีกฝ่ายพูดเพ้อเจ้อ ขอเพียงยื้อเวลาจนร่างเดิมกลับมา ตนก็ชนะแล้ว

ทั้งสองฝ่ายหยั่งเชิงกันอยู่พักหนึ่ง ต่างก็ไม่ได้ข้อมูลที่ตนต้องการ

หมอขมวดคิ้วแน่น ใช้ปลายปากกาเคาะบันทึกในสมุด แววตาฉายความสงสัยเล็กน้อย

“แปลกจริง อาการทรงตัวมาตั้งนาน อยู่ ๆ ก็มีอาการใหม่ คุณซุนครับ ช่วงนี้ลูกชายคุณเจอสิ่งกระตุ้นจากภายนอกอะไรบ้างไหมครับ”

“ไม่มีเลยค่ะ! ดีมากเลย! ลูกชายฉันเป็นเด็กดีจะตาย ตอนวันเกิดยังคุยกับฉันอยู่เลย!” ซุนเสี่ยวฉินตอบอย่างกระตือรือร้น

หมอใคร่ครวญอยู่หลายตลบ ก่อนพูดขึ้น “ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็ย้ายโรงพยาบาลก่อนดีกว่าครับ ทวารเทียมของลูกชายคุณเอาออกแล้ว ขับถ่ายได้ปกติแล้ว ย้ายไปโรงพยาบาลจิตเวชโดยตรงได้แล้วครับ”

“หมอที่โน่นเชี่ยวชาญกว่าโรงพยาบาลใหญ่อย่างที่นี่ ไปรักษาที่นั่นจะดีกว่า คุณวางใจได้ หมอจะบันทึกเรื่องวันนี้ไว้ในประวัติการรักษา ไม่ให้กระทบการรักษาแน่นอนครับ”

“แต่ลูกชายฉันเป็นขนาดนี้แล้ว จะย้ายโรงพยาบาลยังไงล่ะคะ”

“คุณซุนอย่าเพิ่งร้อนใจครับ อาการกลับไปกลับมาเป็นเรื่องปกติมาก ต้องให้เวลาลูกชายคุณหน่อย เดี๋ยวหมอจะจ่ายริสเพอริโดนกับโอแลนซาปีนให้ ระหว่างทางไม่มีปัญหาแน่นอนครับ”

ไม่นานนัก ตันหยางจื่อก็เห็นชายร่างใหญ่สองคนเดินมาที่ข้างเตียง ลากเตียงทั้งเตียงออกไปข้างนอก

“พวกเจ้าจะพาข้าไปที่ใด!! ปล่อยท่านเต๋าผู้นี้ลงไป! รอให้ข้าบรรลุเซียนก่อนเถิด! ท่านเต๋าผู้นี้จะฆ่าพวกเจ้าให้หมด!”

ได้ยินเช่นนั้น พนักงานเปลก็หลุดหัวเราะพรืด คราวนี้กลับเป็นซุนเสี่ยวฉินที่ไม่พอใจ

“ลูกฉันเป็นคนป่วยนะ! ขำอะไรกัน! หัวเราะเยาะคนป่วยมันสนุกนักเหรอ”

พูดจบ ซุนเสี่ยวฉินก็ลูบหน้าลูกชายเบา ๆ ด้วยสีหน้าปวดใจ

“ไม่ต้องกลัวนะลูก แม่อยู่นี่ แม่อยู่ ไม่มีใครกล้ารังแกลูกหรอก”

ตันหยางจื่อที่กำลังด่าทอพลันชะงักงัน สัมผัสอ่อนนุ่มบนใบหน้า และแววตาจริงใจของอีกฝ่าย เปิดความทรงจำอันแสนไกลที่ถูกผนึกไว้ลึกในใจของเขาออก

ช้า ๆ ใบหน้าของสตรีตรงหน้าก็ค่อย ๆ ซ้อนทับกับใบหน้าเลือนรางในความทรงจำ

ตันหยางจื่อจ้องใบหน้ากลมที่เปี่ยมด้วยความห่วงใยตรงหน้าเขม็ง คางของเขาสั่นระริก “ท่านแม่...”

สิ้นเสียงนั้น ตันหยางจื่อก็เห็นทุกสิ่งรอบด้านย้อนกลับ ความขาวสะอาดซีดจางลงอย่างรวดเร็ว ถ้ำหินปูนที่อบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือดปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง

“นะ-นี่... นี่... มันเกิด... อะไรขึ้นกันแน่”

ตันหยางจื่อสีหน้าแปรปรวน กวาดตามองทุกสิ่งรอบด้าน เรื่องอัปมงคลพิสดารที่เขาเคยพบมีมากมาย แต่ไม่เคยพบเรื่องใดพิสดารเท่าวันนี้มาก่อน

ตันหยางจื่อรีบยกกระบี่ถอยไปชิดผนัง จับตามองทุกสิ่งรอบด้านอย่างระแวดระวังยิ่ง

“ร่างเดิมไปอยู่ที่ใดกันแน่! เหตุใดยังไม่มาอีก!”

ตันหยางจื่อเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ และเริ่มร้อนรนขึ้นมา

แม้ดูเหมือนไม่มีสิ่งใดผิดปกติ แต่เขารู้ดีว่าภาพลวงเมื่อครู่นั้น ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้

ผู้ที่ลงมือกับตน ต้องไม่ธรรมดาแน่!

“ท่านอาจารย์...” ทันใดนั้น เสียงคุ้นหูชวนขนลุกก็ดังขึ้นที่ข้างหลังใบหูของตันหยางจื่อ ทำให้ขนทั่วร่างเขาลุกชันในพริบตา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 171
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 172 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 170กลับหน้าเรื่อง
ตอน 170ตอน 172