ตอนที่ 170 ตันหยางจื่อ
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง!”
ตันหยางจื่อยืนอยู่บนกองเลือดเนื้อ แสยะปากหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ยามนี้ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้ว
เขาเข้าใจถ่องแท้แล้วว่า การตัดสามศพที่ผู้อาวุโสเทพอายุยืนเคยบอกไว้ ณ ฟ้าเหนือฟ้านั้นหมายความว่าอย่างไร ก่อนหน้านี้เขาคิดมาตลอดว่าต้องเปลี่ยนหลี่ฮั่วหวังให้กลายเป็นสามศพแล้วค่อยฟันทิ้ง ซึ่งเป็นความเข้าใจที่ผิด
ผู้แสวงหาความเป็นเซียน พึงขจัดสามศพก่อน จิตจึงสงัดไร้ความอยาก วิญญาณนิ่งจิตแจ่มใส
ที่แท้ไม่เคยมีหลี่ฮั่วหวังอะไรทั้งนั้น หลี่ฮั่วหวังเป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งในอดีตของตน เขาคือมารในใจ คือหนึ่งในสามศพของตนเอง
ตัวเขาที่แปดเปื้อนกลิ่นอายโลกีย์นี่เองที่ขัดขวางการบรรลุเซียนของตนมาตลอด และบัดนี้เขาได้กลายเป็นตนโดยสมบูรณ์ นั่นย่อมหมายความว่าศพนี้ถูกตัดแล้ว
ส่วนคราวที่ตนกินยาในครั้งก่อน ดูท่าคงเป็นตอนที่ตัดอีกศพหนึ่ง ด้วยเหตุนี้ตนจึงได้กลายเป็นกึ่งเซียน
เขาเบิกบานใจยิ่งนัก หัวเราะไปพลางเงื้อกระบี่ก้าวไปเข่นฆ่าคนที่เหลืออยู่ไปพลาง เพียงดีใจเมื่อใดเขาก็อยากฆ่าคนเมื่อนั้น
ยังเหลือศพสุดท้ายที่ไม่รู้ว่าจะไปตัดที่ใด ทว่าตันหยางจื่อมีลางสังหรณ์แล้วว่า ตนสามารถผ่านประตูสวรรค์ทิศใต้ได้แล้ว
คนอื่นในถ้ำล้วนไม่ใช่คู่มือของตันหยางจื่อ ไม่นานนักทั่วทั้งถ้ำหินปูนก็ไม่เหลือคนเป็นนอกจากเขา
ตันหยางจื่อหยุดมือ ก้มลงพินิจร่างอันหนุ่มแน่นของตนอีกครั้ง แล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอีก พูดอย่างดีใจจนเก็บไม่อยู่ “หึ ๆ! ในที่สุดท่านเต๋าผู้นี้ก็จะได้เป็นเซียนแท้แล้ว!”
ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเขา ภาพหลอนพระชราที่อยู่ข้าง ๆ ก็ค่อย ๆ เลือนหายไปทั้งที่ยังมีสีหน้าตะลึงงัน
ทว่าหัวเราะได้ไม่นาน ตันหยางจื่อก็ข่มความยินดีในใจลง เพราะยามนี้ยังไม่ถึงเวลาดีใจ
เมื่อไร้พิธีแทรกอธิกวารเบญจธาตุคอยประคอง ร่างอันยับเยินไร้อวัยวะทั้งห้านี้ก็ใกล้จะพังทลายเต็มที
ยามนี้เขาจะตายไม่ได้ ตนยังต้องหลอมรวมกับร่างเดิมให้เป็นหนึ่งเดียวเสียก่อน
“หึ! มารในใจกระจ้อยร่อยยังคิดจะมาทำลายการใหญ่ในการบรรลุเซียนของข้าหรือ ยามนี้ท่านเต๋าผู้นี้เป็นเซียนแล้ว!”
ตันหยางจื่อรีบหยิบกระดิ่งในอกเสื้อออกมาสั่น ทุกสิ่งรอบด้านเริ่มปั่นป่วน ท่านพเนจรหลายตนปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาในพริบตา
“โจวไฉว่าย! อานถานหวา! อวีนเสี่ยนฉาถ้าฮั่ว!”
เมื่อตันหยางจื่อกำชับท่านพเนจรด้วยท่าทีวางก้ามจบ พวกมันก็บินจากไปอย่างรวดเร็ว
ครั้นพวกมันกลับมาอีกครั้ง นอกจากพู่กันชาดกับกระดาษเหลืองแล้ว ยังนำท่อนไม้หนึ่งท่อน ก้อนดินหนึ่งก้อน คบไฟหนึ่งอัน น้ำหนึ่งกา และตำลึงทองหนึ่งก้อนมาด้วย
ตันหยางจื่อเดินโซเซ หันไปควานหาศพที่มีชะตาธาตุน้ำ ธาตุไฟ ธาตุดิน ธาตุไม้ และธาตุทองในกองศพบนพื้นมาอย่างละคน แล้วเงื้อกระบี่ตัดศีรษะพวกเขาลงมา
เขางัดปากของศีรษะหัวหนึ่งออก ยัดตำลึงทองเข้าไป แล้วใช้กระดาษเหลืองผนึกปากไว้ จากนั้นใช้มือข้างเดียวกำพู่กันชาดราวกับกำหมัด เริ่มวาดลงบนกระดาษเหลืองอย่างรวดเร็ว
ครั้นขีดสุดท้ายจบลง ศีรษะนั้นก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดแล้วเริ่มบิดตัวหดเล็กลง เมื่อผิวหนัง เส้นผม และอวัยวะบนใบหน้าทยอยหลุดร่วงจนหมด ศีรษะเมื่อครู่ก็หดลงไปกว่าครึ่ง
ตันหยางจื่อหยิบศีรษะนั้นขึ้นมา ดึงทีหนึ่ง กดทีหนึ่ง ก็ยัดมันเข้าไปในอกของตนได้
เขาทำเช่นเดียวกันซ้ำอีก ศีรษะอีกสี่หัวที่เหลือก็มุดเข้าไปในอกที่กลวงแฟบของหลี่ฮั่วหวัง เข้าแทนที่อวัยวะทั้งห้าเดิม
เมื่อศีรษะหัวสุดท้ายเข้ายึดตำแหน่งหัวใจ ตันหยางจื่อก็พยักหน้าอย่างพอใจ วิชามารที่ตนขโมยมาจากตำหนักระบำสิงห์นี้แม้จะประคองได้ไม่นาน แต่ตนต้องการเพียงชั่วครู่เท่านั้น
ตันหยางจื่อหยิบคัมภีร์สวรรค์เล่มนั้นออกมาอีกครั้งด้วยสีหน้าลำพองใจ มองมันด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง แม้เขาจะอ่านตัวอักษรบนนั้นไม่ออกสักตัว แต่ก็เป็นมันนี่เองที่นำพาตนสู่ความเป็นเซียน
“ไม่รู้ว่าผ่านประตูสวรรค์ทิศใต้ไปแล้ว จะยังได้พบท่านเซียนผู้นั้นอีกหรือไม่ หากได้พบ ต้องขอบคุณให้มากเสียหน่อย”
ก็เพราะความช่วยเหลือของเขา ตนจึงได้เข้าสู่ประตูสวรรค์ทิศใต้ มีอายุยืนยาวเสมอฟ้าดิน
“ไอ้ขยะสวะ!”
เสียงด่าที่ดังขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้สีหน้าของตันหยางจื่อแข็งค้าง เขารีบหันขวับไปทางต้นเสียง ทว่ารอบด้านกลับว่างเปล่า ไร้ความเคลื่อนไหวใด
“ใคร! ไสหัวออกมาหาเซียนผู้นี้ หากข้าอารมณ์ดีจะไว้ศพให้เจ้าครบสามสิบสอง!” เสียงเกรี้ยวกราดของตันหยางจื่อก้องสะท้อนอยู่ในถ้ำไม่หยุด ทว่าไร้เสียงตอบรับ
ตันหยางจื่อแค่นเสียงหึด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยไอสังหาร ถือคัมภีร์สวรรค์ในมือเดินออกไปทางปากถ้ำ
ถ้ำแห่งนี้ประหลาดนัก อีกทั้งเทพมงคลเมื่อครู่ก็ไม่ใช่ของที่ตอแยได้ ไม่ควรอยู่นาน
ออกจากที่นี่ไปหาที่เงียบสงบ รอร่างเดิมกลับมาก่อนค่อยว่ากัน
ไม่ว่าเป็นใคร ขอเพียงสุดท้ายตนได้บรรลุเป็นเซียนแท้ ทุกสิ่งในโลกมนุษย์ล้วนเป็นแค่มดปลวก!
เมื่อตันหยางจื่อเดินจากข้างในกลับมายังสนามรบ ก็พบว่าข้างนอกเงียบสงัดยิ่งนัก
ทั่วทั้งถ้ำหินปูนไม่เหลือคนเป็นแม้แต่คนเดียว ตายหมดสิ้น ฐานที่มั่นของลัทธิอ่าวจิ่งกลางหุบเขาแห่งนี้ถูกกวาดล้างจนราบคาบ
“ไอ้หัวขี้กลาก! เจ้าคิดว่าเจ้าจะได้เป็นเซียนหรือ ไอ้หมาอย่างเจ้าคู่ควรด้วยหรือ!!”
เสียง “ฟึ่บ” ดังขึ้น กระบี่ยาวที่ตันหยางจื่อขว้างออกไปปักลงบนผนังหินแข็งของถ้ำอย่างแรง สั่นระริกส่งเสียงหึ่ง ๆ
คราวนี้ตันหยางจื่อนิ่งเฉยไม่ได้อีกแล้ว “กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!!” เสียงกระดิ่งบาดหูดังขึ้น ท่านพเนจรเต็มท้องฟ้าบินวนรอบตัวเขา
สิ้นคำสั่งของเขา ท่านพเนจรก็ลอยออกค้นหาไปทั่วทุกทิศอย่างบ้าคลั่ง ตามหาผู้ที่พูดเมื่อครู่
ทว่าค้นหาไปหนึ่งก้านธูป ท่านพเนจรที่ขึ้นฟ้าลงดินได้กลับไม่พบผู้ใดแม้แต่คนเดียว แม้แต่ใต้ดินหรือในผนังหินก็ไม่มี
“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ หรือนิกายลวงลืมจะซุ่มดักเซียนผู้นี้ไว้” ตันหยางจื่อสีหน้าแปรปรวน มองไปรอบด้านอันแปลกตาพลางนึกในใจ
หลังผ่านไปสองครั้ง ยามนี้ตันหยางจื่อไม่กล้าลดความระวังอีก เขาใช้กระดิ่งเต๋าในมือชี้ ท่านพเนจรก็บินออกไปนอกถ้ำอย่างรวดเร็ว เพื่อตามหาร่างเดิม
ส่วนตนก็ถือกระบี่รออยู่ที่เดิม
ครั้นผ่านไปสองก้านธูป ตันหยางจื่อได้ยินความเคลื่อนไหวจากข้างนอก ในใจก็พลันยินดี รีบหันไปมอง
ทว่าเขากลับพบว่าผู้ที่เดินเข้ามาจากนอกถ้ำหาใช่ร่างเดิมของตนไม่ แต่เป็นสตรีผู้หนึ่งที่แต่งกายประหลาดยิ่งนัก
เขาท่องเหนือล่องใต้มาหลายปี ได้กินได้เห็นมามาก แต่ไม่เคยเห็นสตรีที่ใดแต่งกายเช่นนี้มาก่อน
เสื้อผ้าดูเหมือนจะทำจากแพร ใต้แขนหนีบกล่องสี่เหลี่ยมประหลาดใบหนึ่ง ผมบนศีรษะเกล้าเป็นมวย
นางน่าจะอายุราวสี่สิบกว่า หน้ากลม ตาโต ผมสั้น ท่าทางดูเหนื่อยล้าอยู่บ้าง
“คนผู้นี้มีที่มาอย่างไร สองเสียงที่ด่าข้าเมื่อครู่เป็นนางหรือ มาเอาตอนคับขันเช่นนี้ หรือจะเป็นศัตรูเก่าของข้า”
ขณะที่ตันหยางจื่อกำลังคาดเดาไปต่าง ๆ นานา เขาก็เห็นสตรีผู้นั้นยิ้มให้ตนอย่างรู้สึกผิด
“ลูกรัก พอดีโรงพยาบาลต้องทำเรื่องเอกสารนิดหน่อย แม่เลยมาช้า แผลตามตัวลูกหายดีเกือบหมดแล้ว แม่กับพ่อก็เลยหาโรงพยาบาลใหม่ให้ลูกแล้วนะ”
สิ้นเสียงนั้น ตันหยางจื่อก็เห็นถ้ำหินปูนอันสว่างไสวรอบด้านพังทลายและเปลี่ยนสีอย่างรวดเร็ว สีขาวสว่างจ้าฉาบทับไปทั่ว
บนร่างของตนที่ควรยืนอยู่ในถ้ำหินปูน ก็เริ่มมีสิ่งต่าง ๆ ทับถมขึ้นอย่างรวดเร็ว
กำลังโหลดความเห็น...