คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 169

ตอน 169

ตอนที่ 169 สำเร็จแล้ว

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้ทุกคนในที่นั้นตั้งตัวไม่ทัน

ตันหยางจื่อที่ได้อิสระคืนมาไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาเหยียบเมฆดำพุ่งเข้าใส่คนทั้งสามที่อยู่ไกลออกไปดุจพยัคฆ์ลงจากภูเขา

ทว่าหลี่ฮั่วหวังยามนี้กลับยืนนิ่งอยู่กับที่ มองทุกสิ่งที่อยู่ไกลออกไปราวกับกำลังชมงิ้ว

เห็นหนึ่งวั่นเบิกตามองตนอย่างไม่อยากเชื่อ

หลี่ฮั่วหวังพลันทำหน้าสำนึกผิด ตบมือฉาดหนึ่งอย่างหงุดหงิดใจ

“โธ่เอ๋ย! ดูข้าทำเข้าสิ เผลอแวบเดียวก็ปล่อยตันหยางจื่อหลุดไปเสียได้ ผู้น้อยอ่อนประสบการณ์ ขออภัยจริง ๆ ขอผู้อาวุโสโปรดอภัยด้วยเถิด”

“เจ้ากล้าหลอกข้า!”

ได้ยินอีกฝ่ายพูดเช่นนี้ออกมา หลี่ฮั่วหวังก็หลุดหัวเราะพรืด

“ยามนี้ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดพวกนิกายลวงลืมของเจ้าถึงชอบทำเช่นนี้ ที่แท้การปั่นหัวคนก็สนุกถึงเพียงนี้! ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

ไม่ว่าผู้อื่นจะคิดเช่นไร สถานการณ์ก็เริ่มดำเนินไปในทิศทางที่ไม่อาจหวนคืนได้แล้ว

และเมื่อศีรษะของคนนิกายลวงลืมผู้หนึ่งถูกกระบี่ของตันหยางจื่อผ่าออกเป็นสองซีก

เทพมงคลทั้งสามก็พลันดิ้นยั้วเยี้ยมุดออกมาจากผนังเรียบลื่นของถ้ำหินปูน

สิ่งนั้นเป็นก้อนกึ่งโปร่งแสงสามก้อน ขุ่นมัวเหนียวหนืด ดูราวกับเอาองุ่นเน่าทีละพวงมาต่อเข้าด้วยกัน

ทันทีที่พวกมันปรากฏ เหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งที่ยืนดูอยู่รอบด้านก็ไม่มีทางหนีอีกต่อไป ปุถุชนทุกคนในที่นั้นล้มลงเกลือกกลิ้งบนพื้น หัวเราะอย่างบ้าคลั่งราวกับเสียสติ

ยิ่งหัวเราะก็ยิ่งน่ากลัว เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด แล้วขาดใจตายคาที่ในพริบตา

เทพมงคลออกมาแล้วปรับตัวอยู่ครู่หนึ่ง ก็พุ่งเป้าเข้าหาตันหยางจื่อกับหลี่ฮั่วหวังทันที

เมื่อมีอีกฝ่ายเพิ่มเข้ามา สถานการณ์ก็ยิ่งอลหม่านหนักขึ้น

ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับขี้เกียจขยับแล้ว เขามองตันหยางจื่อที่อยู่ไกลออกไปฉีกร่างคนนิกายลวงลืมอีกคนเป็นชิ้น ๆ แล้วรู้สึกว่าตนได้ทำสิ่งที่ต้องการแล้ว ถึงเวลาจบเสียที

พลันเหนือศีรษะมืดลง หลี่ฮั่วหวังถูกเทพมงคลห่อหุ้มไว้

ขณะที่ร่างซ้อนกันเป็นชั้น ๆ นั้นครูดผ่านร่างหลี่ฮั่วหวัง เขาก็รู้สึกได้ในพริบตาว่าหลายสิ่งในตัวถูกพรากไป

อารมณ์ทั้งหมดในใจ ทั้งความอยากตาย ความสิ้นหวัง และความอาลัยเพียงน้อยนิด ถูกพรากไปเกินกว่าครึ่ง

เสียง “กราว” ดังขึ้น หนอนที่แข็งตายแล้วจำนวนหนึ่งร่วงหล่นจากหน้าอกหลี่ฮั่วหวัง ตกลงบนพื้นอย่างไร้แรง

หลี่ฮั่วหวังมองหนอนที่ตายแล้วเหล่านั้นอย่างเชื่องช้า และเข้าใจว่าเวลาของพิธีแทรกอธิกวารเบญจธาตุใกล้หมดลงแล้ว

เสียงกึก ๆ ดังมาจากเหนือศีรษะไม่ขาด การโจมตีระลอกใหม่ของเทพมงคลกำลังจะมาถึง หากไม่มีสิ่งใดผิดคาด นั่นคงเป็นวันตายของเขา

ทว่าหลี่ฮั่วหวังไม่คิดจะหลบอีกแล้ว เมื่อไร้หนอนเหล่านี้ ตัวเขาที่สูญเสียตับไตไส้พุงไปหมดก็ต้องตายอยู่ดี ตายช้าตายเร็วก็คือตาย

แต่เช่นนี้ก็ดี แผนแย่งชิงร่างของตันหยางจื่อถือว่าล้มเหลวโดยสิ้นเชิง

“เฮ้อ เหนื่อยจัง ได้พักเสียที”

ลมเหนือศีรษะพัดชายเสื้อของหลี่ฮั่วหวังสะบัดไม่หยุด เขาค่อย ๆ หลับตาลง รอรับจุดจบสุดท้ายของตน

“ไสหัวไป!” เสียงตวาดดังกึกก้องดั่งฟ้าผ่า หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง ก็เห็นแผ่นหลังของตันหยางจื่อที่ทั้งร่างห่อหุ้มด้วยเลือดเนื้อผิดรูป

ตันหยางจื่อที่ทั้งร่างห่อด้วยเมฆดำลอยอยู่เหนือศีรษะหลี่ฮั่วหวัง ต้านเทพมงคลไว้สุดกำลัง เขากลับช่วยชีวิตหลี่ฮั่วหวังไว้ในชั่วขณะนี้

หลี่ฮั่วหวังเกาหน้าอกตนเอง หนอนที่ตายแล้วอีกจำนวนหนึ่งร่วงลงพื้น ความเจ็บปวดที่หายไปเริ่มค่อย ๆ หวนกลับมา

“ช่วยไปทำไม คิดว่าช่วยข้าแล้วข้าจะไม่ตายหรือไร”

พูดจบ หลี่ฮั่วหวังก็ยืนดูอยู่กับที่อย่างเบื่อหน่าย

หากไม่มีสิ่งใดผิดคาด จุดจบของตันหยางจื่อคงไม่สวยนัก เพราะเขาเห็นเทพมงคลอีกสองตนกำลังลอยเข้ามา

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่กับที่ ตั้งใจจะใช้เวลาก่อนตายดูตันหยางจื่อถูกทรมาน เขาก็พลันนึกบางสิ่งขึ้นได้ จึงหันไปมองทางที่นิกายลวงลืมอยู่เมื่อครู่

บนพื้นตรงนั้นเกลื่อนไปด้วยซากศพนอนระเกะระกะ ทุกคนตายหมดแล้ว เว้นเพียงผู้เดียว

คนหัวสี่เหลี่ยมคนหนึ่งกำลังกุมท้อง วิ่งโซเซไปข้างหน้าตามทางในถ้ำ

“บัดซบ! มีหนีรอดไปได้คนหนึ่ง!”

การปล่อยคนนิกายลวงลืมให้รอดชีวิต ทรมานยิ่งกว่าให้ตนเองมีชีวิตอยู่เสียอีก นี่คือสิ่งที่หลี่ฮั่วหวังทนไม่ได้

หลี่ฮั่วหวังที่เมื่อครู่ยังเปี่ยมด้วยความอยากตาย ราวกับเปลวเทียนที่วูบสว่างก่อนดับ พุ่งเข้าหาคนนิกายลวงลืมคนสุดท้ายในทันที

คนนิกายลวงลืมผู้นั้นดูเหมือนจะบาดเจ็บตอนปะทะกับตันหยางจื่อ จึงไปได้ไม่เร็วนัก

หลี่ฮั่วหวังก็ไล่ได้ไม่เร็วเช่นกัน เพราะความเจ็บปวดเริ่มกลับมาแล้ว ทุกก้าวที่เดิน ร่างที่ค่อย ๆ กลวงโบ๋ของเขาปวดร้าวราวถูกเข็มทิ่ม ร่างกายของเขากำลังพังทลาย

ฝ่ายหนึ่งหนี ฝ่ายหนึ่งไล่ ทันใดนั้นคนนิกายลวงลืมก็เลี้ยววูบผ่านหัวมุมข้างหน้า แล้วหายไปต่อหน้าหลี่ฮั่วหวัง

เมื่อหลี่ฮั่วหวังถือกระบี่ ลากร่างที่ใกล้พังเดินพ้นหัวมุมนั้นไป และเห็นทุกสิ่งด้านหลัง เขาก็ชะงักงันอยู่ตรงนั้น

ข้างในกลับเป็นทางตัน สตรีหลายคนที่อุ้มลูกอยู่ขดตัวสั่นเทาอยู่ส่วนในสุด

คนเหล่านี้คงเป็นครอบครัวของสาวกลัทธิอ่าวจิ่ง พวกนางน่าจะถูกซ่อนไว้ที่นี่เพื่อหลบภัย

คนนิกายลวงลืมที่หนีมาเมื่อครู่ ดูท่าจะเปลี่ยนโฉมแล้วแฝงตัวอยู่ในหมู่พวกนาง

หลี่ฮั่วหวังหลังค่อมตัวงอ เดินโซเซเข้าไปหาพวกนาง ปลายกระบี่คมกริบลากไปกับพื้นช้า ๆ ส่งเสียงครูดบาดหูอย่างยิ่ง

เสียงนั้นในหูของคนเหล่านี้ไม่ต่างจากยันต์เรียกวิญญาณ ทำให้ทุกคนกรีดร้องร่ำไห้ระงม

สายตาของหลี่ฮั่วหวังกวาดผ่านคนเหล่านี้ทีละคน ค้นหาคนนิกายลวงลืมที่ซ่อนอยู่

ทว่านี่ไม่ใช่เรื่องง่าย คนมีมากเกินไป

เสียง “กราว” ดังขึ้น มือซ้ายของหลี่ฮั่วหวังพังทลาย ร่วงลงพื้นกลายเป็นม้วนไม้ไผ่สีแดงหักกระจัดกระจายกองหนึ่ง

“ไม่ไหวแล้ว ฉันใกล้หมดเวลาแล้ว ไม่มีเวลาหาแล้ว! ในเมื่อไม่ยอมออกมา ก็ฆ่าให้หมด!!”

หลี่ฮั่วหวังกัดฟัน เงื้อกระบี่ในมือขึ้นใส่คนแก่ ผู้หญิง และเด็กตรงหน้า

“เดี๋ยวก่อน!! นักพรต เจ้าจะทำอะไร!! พวกนางเป็นคนดีทั้งนั้น! พวกนางไม่เคยทำเรื่องเลวร้าย!” ภาพหลอนพระชราที่อยู่ข้าง ๆ พลันเอ่ยห้าม

ได้ยินเช่นนั้น แววตาของหลี่ฮั่วหวังฉายความลังเลวูบหนึ่ง แต่แล้วเขาก็กระชับด้ามกระบี่แน่น ฟันลงสุดแรง

ชั่วพริบตา ที่นั่นก็กลายเป็นพายุคาวเลือด ท่ามกลางเสียงร่ำไห้และเสียงกรีดร้องไม่ขาดสาย ชุดนักพรตของหลี่ฮั่วหวังถูกย้อมจนแดงยิ่งกว่าเดิม

เมื่อเห็นภาพโหดเหี้ยมเกินมนุษย์ตรงหน้า พระชราร้อนใจจนร้องไห้ กระทืบเท้าอยู่ข้าง ๆ ราวกับอยากพุ่งเข้าไปห้าม ทว่าพระชรากลับแตะต้องหลี่ฮั่วหวังไม่ได้แม้แต่น้อย

ท่ามกลางพายุคาวเลือด สตรีนางหนึ่งบิดกาย ใบหน้าเปลี่ยนเป็นหน้าใหม่อย่างรวดเร็ว หมายจะฉวยจังหวะชุลมุนหนีไป

ทว่ายังไม่ทันวิ่งไปได้กี่ก้าว หนอนหลายตัวก็พุ่งออกจากแอ่งเลือดบนพื้น มุดเข้าไปในร่างของมัน

ขณะที่มันล้มลงร้องโหยหวนบนพื้น บางสิ่งก็ดันเนื้อหนังของมันจนนูนสูง

ครั้นเสียงดิ้นรนเงียบลง เสียง “พรวด” ก็ดังขึ้น ม้วนไม้ไผ่สีแดงบิดเบี้ยวหมุนทะลวงออกจากใบหน้าไพ่นกกระจอกของมันราวกับขันสกรู

บัดนี้คนนิกายลวงลืมคนสุดท้ายก็ตายแล้ว นิกายลวงลืมทั้งหกที่เคยหลอกหลี่ฮั่วหวังในครั้งนั้นตายสิ้นทุกคน

เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังหยุดเข่นฆ่า พระชราที่โกรธจนตัวสั่นก็กระชากผ้าที่ปลายแขนเสื้อฉีกออกมา แล้วขว้างลงพื้นอย่างแรง

เขาชี้นิ้วสั่นเทาไปที่หลี่ฮั่วหวังพลางตะโกน “นักพรต! ข้ามองเจ้าผิดไป! เราตัดขาดกัน!! หลี่ฮั่วหวังคนเดิมไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้เด็ดขาด!!”

ได้ยินเช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังที่ราวกับตะเกียงสิ้นน้ำมันก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา

ราวกับเพิ่งรู้สึกตัว เขาก็พลันตาสว่างขึ้นมา

เขาก้มลงมองร่างที่ยับเยินของตนก่อน จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นปีติยินดีอย่างบ้าคลั่ง

“ใช่แล้ว! หลี่ฮั่วหวังไม่มีวันทำเรื่องเช่นนี้ แต่ข้าทำ ตันหยางจื่อทำ ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ท่านเต๋าผู้นี้สำเร็จแล้ว!!”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 169
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 170 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 168กลับหน้าเรื่อง
ตอน 168ตอน 170