ตอนที่ 169 สำเร็จแล้ว
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้ทุกคนในที่นั้นตั้งตัวไม่ทัน
ตันหยางจื่อที่ได้อิสระคืนมาไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาเหยียบเมฆดำพุ่งเข้าใส่คนทั้งสามที่อยู่ไกลออกไปดุจพยัคฆ์ลงจากภูเขา
ทว่าหลี่ฮั่วหวังยามนี้กลับยืนนิ่งอยู่กับที่ มองทุกสิ่งที่อยู่ไกลออกไปราวกับกำลังชมงิ้ว
เห็นหนึ่งวั่นเบิกตามองตนอย่างไม่อยากเชื่อ
หลี่ฮั่วหวังพลันทำหน้าสำนึกผิด ตบมือฉาดหนึ่งอย่างหงุดหงิดใจ
“โธ่เอ๋ย! ดูข้าทำเข้าสิ เผลอแวบเดียวก็ปล่อยตันหยางจื่อหลุดไปเสียได้ ผู้น้อยอ่อนประสบการณ์ ขออภัยจริง ๆ ขอผู้อาวุโสโปรดอภัยด้วยเถิด”
“เจ้ากล้าหลอกข้า!”
ได้ยินอีกฝ่ายพูดเช่นนี้ออกมา หลี่ฮั่วหวังก็หลุดหัวเราะพรืด
“ยามนี้ข้าเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดพวกนิกายลวงลืมของเจ้าถึงชอบทำเช่นนี้ ที่แท้การปั่นหัวคนก็สนุกถึงเพียงนี้! ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
ไม่ว่าผู้อื่นจะคิดเช่นไร สถานการณ์ก็เริ่มดำเนินไปในทิศทางที่ไม่อาจหวนคืนได้แล้ว
และเมื่อศีรษะของคนนิกายลวงลืมผู้หนึ่งถูกกระบี่ของตันหยางจื่อผ่าออกเป็นสองซีก
เทพมงคลทั้งสามก็พลันดิ้นยั้วเยี้ยมุดออกมาจากผนังเรียบลื่นของถ้ำหินปูน
สิ่งนั้นเป็นก้อนกึ่งโปร่งแสงสามก้อน ขุ่นมัวเหนียวหนืด ดูราวกับเอาองุ่นเน่าทีละพวงมาต่อเข้าด้วยกัน
ทันทีที่พวกมันปรากฏ เหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งที่ยืนดูอยู่รอบด้านก็ไม่มีทางหนีอีกต่อไป ปุถุชนทุกคนในที่นั้นล้มลงเกลือกกลิ้งบนพื้น หัวเราะอย่างบ้าคลั่งราวกับเสียสติ
ยิ่งหัวเราะก็ยิ่งน่ากลัว เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด แล้วขาดใจตายคาที่ในพริบตา
เทพมงคลออกมาแล้วปรับตัวอยู่ครู่หนึ่ง ก็พุ่งเป้าเข้าหาตันหยางจื่อกับหลี่ฮั่วหวังทันที
เมื่อมีอีกฝ่ายเพิ่มเข้ามา สถานการณ์ก็ยิ่งอลหม่านหนักขึ้น
ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับขี้เกียจขยับแล้ว เขามองตันหยางจื่อที่อยู่ไกลออกไปฉีกร่างคนนิกายลวงลืมอีกคนเป็นชิ้น ๆ แล้วรู้สึกว่าตนได้ทำสิ่งที่ต้องการแล้ว ถึงเวลาจบเสียที
พลันเหนือศีรษะมืดลง หลี่ฮั่วหวังถูกเทพมงคลห่อหุ้มไว้
ขณะที่ร่างซ้อนกันเป็นชั้น ๆ นั้นครูดผ่านร่างหลี่ฮั่วหวัง เขาก็รู้สึกได้ในพริบตาว่าหลายสิ่งในตัวถูกพรากไป
อารมณ์ทั้งหมดในใจ ทั้งความอยากตาย ความสิ้นหวัง และความอาลัยเพียงน้อยนิด ถูกพรากไปเกินกว่าครึ่ง
เสียง “กราว” ดังขึ้น หนอนที่แข็งตายแล้วจำนวนหนึ่งร่วงหล่นจากหน้าอกหลี่ฮั่วหวัง ตกลงบนพื้นอย่างไร้แรง
หลี่ฮั่วหวังมองหนอนที่ตายแล้วเหล่านั้นอย่างเชื่องช้า และเข้าใจว่าเวลาของพิธีแทรกอธิกวารเบญจธาตุใกล้หมดลงแล้ว
เสียงกึก ๆ ดังมาจากเหนือศีรษะไม่ขาด การโจมตีระลอกใหม่ของเทพมงคลกำลังจะมาถึง หากไม่มีสิ่งใดผิดคาด นั่นคงเป็นวันตายของเขา
ทว่าหลี่ฮั่วหวังไม่คิดจะหลบอีกแล้ว เมื่อไร้หนอนเหล่านี้ ตัวเขาที่สูญเสียตับไตไส้พุงไปหมดก็ต้องตายอยู่ดี ตายช้าตายเร็วก็คือตาย
แต่เช่นนี้ก็ดี แผนแย่งชิงร่างของตันหยางจื่อถือว่าล้มเหลวโดยสิ้นเชิง
“เฮ้อ เหนื่อยจัง ได้พักเสียที”
ลมเหนือศีรษะพัดชายเสื้อของหลี่ฮั่วหวังสะบัดไม่หยุด เขาค่อย ๆ หลับตาลง รอรับจุดจบสุดท้ายของตน
“ไสหัวไป!” เสียงตวาดดังกึกก้องดั่งฟ้าผ่า หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง ก็เห็นแผ่นหลังของตันหยางจื่อที่ทั้งร่างห่อหุ้มด้วยเลือดเนื้อผิดรูป
ตันหยางจื่อที่ทั้งร่างห่อด้วยเมฆดำลอยอยู่เหนือศีรษะหลี่ฮั่วหวัง ต้านเทพมงคลไว้สุดกำลัง เขากลับช่วยชีวิตหลี่ฮั่วหวังไว้ในชั่วขณะนี้
หลี่ฮั่วหวังเกาหน้าอกตนเอง หนอนที่ตายแล้วอีกจำนวนหนึ่งร่วงลงพื้น ความเจ็บปวดที่หายไปเริ่มค่อย ๆ หวนกลับมา
“ช่วยไปทำไม คิดว่าช่วยข้าแล้วข้าจะไม่ตายหรือไร”
พูดจบ หลี่ฮั่วหวังก็ยืนดูอยู่กับที่อย่างเบื่อหน่าย
หากไม่มีสิ่งใดผิดคาด จุดจบของตันหยางจื่อคงไม่สวยนัก เพราะเขาเห็นเทพมงคลอีกสองตนกำลังลอยเข้ามา
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่กับที่ ตั้งใจจะใช้เวลาก่อนตายดูตันหยางจื่อถูกทรมาน เขาก็พลันนึกบางสิ่งขึ้นได้ จึงหันไปมองทางที่นิกายลวงลืมอยู่เมื่อครู่
บนพื้นตรงนั้นเกลื่อนไปด้วยซากศพนอนระเกะระกะ ทุกคนตายหมดแล้ว เว้นเพียงผู้เดียว
คนหัวสี่เหลี่ยมคนหนึ่งกำลังกุมท้อง วิ่งโซเซไปข้างหน้าตามทางในถ้ำ
“บัดซบ! มีหนีรอดไปได้คนหนึ่ง!”
การปล่อยคนนิกายลวงลืมให้รอดชีวิต ทรมานยิ่งกว่าให้ตนเองมีชีวิตอยู่เสียอีก นี่คือสิ่งที่หลี่ฮั่วหวังทนไม่ได้
หลี่ฮั่วหวังที่เมื่อครู่ยังเปี่ยมด้วยความอยากตาย ราวกับเปลวเทียนที่วูบสว่างก่อนดับ พุ่งเข้าหาคนนิกายลวงลืมคนสุดท้ายในทันที
คนนิกายลวงลืมผู้นั้นดูเหมือนจะบาดเจ็บตอนปะทะกับตันหยางจื่อ จึงไปได้ไม่เร็วนัก
หลี่ฮั่วหวังก็ไล่ได้ไม่เร็วเช่นกัน เพราะความเจ็บปวดเริ่มกลับมาแล้ว ทุกก้าวที่เดิน ร่างที่ค่อย ๆ กลวงโบ๋ของเขาปวดร้าวราวถูกเข็มทิ่ม ร่างกายของเขากำลังพังทลาย
ฝ่ายหนึ่งหนี ฝ่ายหนึ่งไล่ ทันใดนั้นคนนิกายลวงลืมก็เลี้ยววูบผ่านหัวมุมข้างหน้า แล้วหายไปต่อหน้าหลี่ฮั่วหวัง
เมื่อหลี่ฮั่วหวังถือกระบี่ ลากร่างที่ใกล้พังเดินพ้นหัวมุมนั้นไป และเห็นทุกสิ่งด้านหลัง เขาก็ชะงักงันอยู่ตรงนั้น
ข้างในกลับเป็นทางตัน สตรีหลายคนที่อุ้มลูกอยู่ขดตัวสั่นเทาอยู่ส่วนในสุด
คนเหล่านี้คงเป็นครอบครัวของสาวกลัทธิอ่าวจิ่ง พวกนางน่าจะถูกซ่อนไว้ที่นี่เพื่อหลบภัย
คนนิกายลวงลืมที่หนีมาเมื่อครู่ ดูท่าจะเปลี่ยนโฉมแล้วแฝงตัวอยู่ในหมู่พวกนาง
หลี่ฮั่วหวังหลังค่อมตัวงอ เดินโซเซเข้าไปหาพวกนาง ปลายกระบี่คมกริบลากไปกับพื้นช้า ๆ ส่งเสียงครูดบาดหูอย่างยิ่ง
เสียงนั้นในหูของคนเหล่านี้ไม่ต่างจากยันต์เรียกวิญญาณ ทำให้ทุกคนกรีดร้องร่ำไห้ระงม
สายตาของหลี่ฮั่วหวังกวาดผ่านคนเหล่านี้ทีละคน ค้นหาคนนิกายลวงลืมที่ซ่อนอยู่
ทว่านี่ไม่ใช่เรื่องง่าย คนมีมากเกินไป
เสียง “กราว” ดังขึ้น มือซ้ายของหลี่ฮั่วหวังพังทลาย ร่วงลงพื้นกลายเป็นม้วนไม้ไผ่สีแดงหักกระจัดกระจายกองหนึ่ง
“ไม่ไหวแล้ว ฉันใกล้หมดเวลาแล้ว ไม่มีเวลาหาแล้ว! ในเมื่อไม่ยอมออกมา ก็ฆ่าให้หมด!!”
หลี่ฮั่วหวังกัดฟัน เงื้อกระบี่ในมือขึ้นใส่คนแก่ ผู้หญิง และเด็กตรงหน้า
“เดี๋ยวก่อน!! นักพรต เจ้าจะทำอะไร!! พวกนางเป็นคนดีทั้งนั้น! พวกนางไม่เคยทำเรื่องเลวร้าย!” ภาพหลอนพระชราที่อยู่ข้าง ๆ พลันเอ่ยห้าม
ได้ยินเช่นนั้น แววตาของหลี่ฮั่วหวังฉายความลังเลวูบหนึ่ง แต่แล้วเขาก็กระชับด้ามกระบี่แน่น ฟันลงสุดแรง
ชั่วพริบตา ที่นั่นก็กลายเป็นพายุคาวเลือด ท่ามกลางเสียงร่ำไห้และเสียงกรีดร้องไม่ขาดสาย ชุดนักพรตของหลี่ฮั่วหวังถูกย้อมจนแดงยิ่งกว่าเดิม
เมื่อเห็นภาพโหดเหี้ยมเกินมนุษย์ตรงหน้า พระชราร้อนใจจนร้องไห้ กระทืบเท้าอยู่ข้าง ๆ ราวกับอยากพุ่งเข้าไปห้าม ทว่าพระชรากลับแตะต้องหลี่ฮั่วหวังไม่ได้แม้แต่น้อย
ท่ามกลางพายุคาวเลือด สตรีนางหนึ่งบิดกาย ใบหน้าเปลี่ยนเป็นหน้าใหม่อย่างรวดเร็ว หมายจะฉวยจังหวะชุลมุนหนีไป
ทว่ายังไม่ทันวิ่งไปได้กี่ก้าว หนอนหลายตัวก็พุ่งออกจากแอ่งเลือดบนพื้น มุดเข้าไปในร่างของมัน
ขณะที่มันล้มลงร้องโหยหวนบนพื้น บางสิ่งก็ดันเนื้อหนังของมันจนนูนสูง
ครั้นเสียงดิ้นรนเงียบลง เสียง “พรวด” ก็ดังขึ้น ม้วนไม้ไผ่สีแดงบิดเบี้ยวหมุนทะลวงออกจากใบหน้าไพ่นกกระจอกของมันราวกับขันสกรู
บัดนี้คนนิกายลวงลืมคนสุดท้ายก็ตายแล้ว นิกายลวงลืมทั้งหกที่เคยหลอกหลี่ฮั่วหวังในครั้งนั้นตายสิ้นทุกคน
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังหยุดเข่นฆ่า พระชราที่โกรธจนตัวสั่นก็กระชากผ้าที่ปลายแขนเสื้อฉีกออกมา แล้วขว้างลงพื้นอย่างแรง
เขาชี้นิ้วสั่นเทาไปที่หลี่ฮั่วหวังพลางตะโกน “นักพรต! ข้ามองเจ้าผิดไป! เราตัดขาดกัน!! หลี่ฮั่วหวังคนเดิมไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้เด็ดขาด!!”
ได้ยินเช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังที่ราวกับตะเกียงสิ้นน้ำมันก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา
ราวกับเพิ่งรู้สึกตัว เขาก็พลันตาสว่างขึ้นมา
เขาก้มลงมองร่างที่ยับเยินของตนก่อน จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นปีติยินดีอย่างบ้าคลั่ง
“ใช่แล้ว! หลี่ฮั่วหวังไม่มีวันทำเรื่องเช่นนี้ แต่ข้าทำ ตันหยางจื่อทำ ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ท่านเต๋าผู้นี้สำเร็จแล้ว!!”
กำลังโหลดความเห็น...