ตอนที่ 168 ร่วมมือ
เสียงหวีดหวิวแหวกอากาศมาพร้อมกับกระบี่เหรียญทองแดงเลือดเนื้อของตันหยางจื่อที่ตวัดเข้ามา หลี่ฮั่วหวังกับหนึ่งวั่นที่อยู่ข้าง ๆ ถอยหลบพร้อมกันอย่างรู้ใจ
คนหน้าไพ่นกกระจอกอีกสามคนเห็นดังนั้นก็รีบรุดเข้าไปสกัดตันหยางจื่อไว้
หนึ่งวั่นฉวยช่วงพักหายใจอันหาได้ยากนี้หันไปมองหลี่ฮั่วหวังที่อยู่ข้าง ๆ
“ว่าอย่างไร ขอเพียงเจ้าช่วยพวกเรารับมือตันหยางจื่อ! จากนั้นต่างคนต่างแยกย้ายกันด้วยดี”
ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับถือคำพูดนั้นเป็นเพียงลมพัดผ่านหู เขากระทืบเท้าลงพื้นอย่างแรง หมายจะไปช่วยคนของนิกายลวงลืมทั้งสามที่อยู่ไกลออกไปให้พ้นวงล้อม
เห็นดังนั้น หนึ่งวั่นจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง และสิ่งที่หลุดออกจากปากเขาคราวนี้ก็ทำให้ฝีเท้าของหลี่ฮั่วหวังหยุดชะงักลงได้
“ยังว่าไม่พออีกหรือ เช่นนั้นข้าจะทุ่มเดิมพันก้อนสุดท้ายให้!”
“หลี่ฮั่วหวัง เจ้าเป็นจิตวิสุทธิ์มิใช่หรือ ความรู้สึกหลงผิดสับสนอยู่ทุกขณะคงไม่สบายนักกระมัง ขอเพียงเจ้าช่วยพวกเราครั้งนี้ พวกเราจะบอกวิธีที่จิตวิสุทธิ์ใช้หลุดพ้นจากความหลงผิดให้เจ้า! ให้เจ้ากลับเป็นคนปกติได้!”
เมื่อเห็นใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง หนึ่งวั่นจึงอธิบายต่อ “ไม่ผิดแน่ จิตวิสุทธิ์หลุดพ้นจากความหลงผิดได้จริง เพียงแต่วิธีนั้นยากเย็นนัก คนทั่วไปหาไม่พบเท่านั้นเอง!”
“อย่ามาโกหก แม้แต่ซือไท่จิ้งซินยังหาไม่พบ เจ้าจะหาพบได้หรือ” น้ำเสียงของหลี่ฮั่วหวังแข็งกร้าวยิ่งนัก ทว่าเขากลับไม่ได้ไปไหน
เมื่อเห็นพวกพ้องที่อยู่ไกลออกไปต้านทานอย่างยากลำบาก หนึ่งวั่นก็ยิ่งพูดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
“นางชีเฒ่าเฉินหงซิ่วนั่นจะไปรู้ห่าอะไร! ข้าจะบอกความจริงให้! ลมเหนือหนึ่งในสี่วายุแห่งนิกายลวงลืมก็คือจิตวิสุทธิ์! เขามีชีวิตมาถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบปีแล้ว ทุกวันนี้ยังอยู่ดีมิใช่หรือ! ไม่มีความหลงผิดใดมาตามรังควานเขาอีก!”
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังครุ่นคิด คนของนิกายลวงลืมอีกสามคนที่อยู่ไกลออกไปก็ต้านไม่ไหวแล้ว
กระบี่เหรียญทองแดงเลือดเนื้อแทงเข้ากลางอกคนหน้าไพ่นกกระจอกคนหนึ่ง หน้าอกของเขาเริ่มพองป่องขึ้น
ชั่วขณะต่อมา ร่างของเขาก็ระเบิดออกทั้งร่าง กลายเป็นกองเลือดเนื้อบิดเบี้ยวเละเหลวสาดกระเซ็นไปทั่ว
“ดูเอาเถิด! ตายไปสามคนแล้ว! หากเจ้ายังไม่สยบตันหยางจื่อให้สิ้น สุดท้ายทั้งสองฝ่ายต้องตายหมด ส่วนเขาก็นั่งรอเก็บผลประโยชน์ไปคนเดียว เช่นนั้นเจ้าจะพอใจหรือ”
“พูดกันตรง ๆ! ต่อให้ข้าคิดจะใช้เจ้าอย่างโจ่งแจ้งแล้วอย่างไร! สรุปแล้วเจ้าแค้นเขามากกว่าหรือแค้นพวกเรามากกว่า! พวกเราตายไปสามคนแล้ว แต่ตันหยางจื่ออาจารย์ของเจ้าขนสักเส้นยังไม่ร่วง! ชั่งใจดูให้ดีเถิด!”
ดูเหมือนคำพูดนี้จะโน้มน้าวหลี่ฮั่วหวังได้ หากต้องเลือกผู้ชนะระหว่างตันหยางจื่อกับนิกายลวงลืม นี่ย่อมเป็นคำถามที่ง่ายดายยิ่ง
หลี่ฮั่วหวังมองตันหยางจื่อที่กำลังไล่ล่าคนของนิกายลวงลืมสองคนที่เหลืออยู่ไกลออกไป แล้วพยักหน้า “เจ้ารีบเข้า! ข้าจะไปยันไว้ก่อน!”
ขณะที่ตันหยางจื่ออ้าปากกว้างดั่งอ่างโลหิต แทบจะงับศีรษะเหลี่ยมของคนนิกายลวงลืมคนหนึ่งขาดไปทั้งหัว ในวาระเส้นยาแดงผ่าแปดนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังก็มาถึงทันท่วงที
ยามนี้เขาไม่คิดจะหลบแม้แต่น้อย สองเท้าถีบพื้น พุ่งตรงเข้าไปในปากที่ฉีกกว้างของตันหยางจื่อ
หนอนที่กำเนิดจากบันทึกมหาภพกระสับกระส่ายดุจปลิงกระหายเลือด พวกมันชอนออกจากอกหลี่ฮั่วหวัง แยกเขี้ยวแหลมที่เรียงเป็นวงในปากใส่ตันหยางจื่อ
เสียง “เคร้ง” ดังขึ้น ปากของตันหยางจื่อหุบลงก่อนที่หลี่ฮั่วหวังจะไปถึง
หลี่ฮั่วหวังพร้อมหนอนเต็มร่างกระแทกเข้าใส่ใบหน้าน่าสยดสยองของตันหยางจื่ออย่างจัง
หนอนทุกตัวอ้าปาก หมายจะชอนไชเข้าไปในเนื้อหนังของตันหยางจื่อ
ทว่าคาดไม่ถึง นิ้วมือของตันหยางจื่อที่ต่อขึ้นจากหนวดยั้วเยี้ยกลับร่ายเคล็ดอย่างรวดเร็ว
เลือดเนื้อบนร่างตันหยางจื่อบิดย้อนทาง แล้วโถมเข้าคลุมร่างหลี่ฮั่วหวัง หมายกลืนกินเขาให้สิ้นซาก
เลือด หนัง กระดูก อวัยวะ หนอน สิ่งเหล่านี้อัดแน่นอยู่ในที่ว่างอันจำกัดยิ่ง ฉีกทึ้งและกลืนกินกันและกัน
เห็นว่าหลี่ฮั่วหวังเหนียวเกินจัดการ ตันหยางจื่อจึงคิดจะไปกำจัดนิกายลวงลืมก่อน ทว่าหลี่ฮั่วหวังไม่ยอม
ทั้งสองฝ่ายเริ่มหลอมรวมกันจนแยกไม่ออกว่าส่วนใดเป็นของใคร
แม้ดูเผิน ๆ ตันหยางจื่อจะแข็งแกร่งกว่าหลี่ฮั่วหวัง ทว่าการจะกลืนกินหลี่ฮั่วหวังเช่นนี้ก็มิใช่เรื่องง่าย
สิ่งที่หลี่ฮั่วหวังแลกมาจากปาฮุยด้วยการบูชายัญเบญจธาตุและอวัยวะทั้งห้าในร่าง ย่อมไม่ใช่สิ่งที่จะจัดการได้ง่ายดายเพียงนั้น
หนอนเหล่านั้นไม่ได้รับผลจากความวิปริตบนร่างตันหยางจื่อ พวกมันยึดเลือดเนื้อของหลี่ฮั่วหวังไว้แน่น ไม่ยอมให้ถูกกลืนไป
ในสายตาของหนึ่งวั่นและพวก ตันหยางจื่อกับหลี่ฮั่วหวังที่อยู่ไกลออกไปราวกับกลายเป็นก้อนเนื้อก้อนหนึ่งที่ดิ้นยั้วเยี้ยไม่หยุด
“ท่านอาจารย์ ไม่พบกันนาน สบายดีหรือไม่!” หลี่ฮั่วหวังมองศีรษะคนขนาดเท่าผลส้มที่ดูราวกับถูกถลกหนังซึ่งอยู่ห่างเพียงคืบ แล้วแสยะยิ้มทักทาย
แม้จะยิ้มอยู่ แต่ในใจของหลี่ฮั่วหวังยามนี้แค้นจนอยากกินเนื้อดื่มเลือดอีกฝ่าย!
ทว่าตันหยางจื่อที่มองหลี่ฮั่วหวังตรงหน้า กลับมีรอยยิ้มเย้ยหยันแขวนอยู่บนใบหน้าตั้งแต่ต้นจนจบ
“ศิษย์อกตัญญู เจ้าคิดจริงหรือว่าจะสู้ข้าได้ ท่านเต๋าผู้นี้เป็นกึ่งเซียน มนุษย์ธรรมดาอย่างเจ้าจะนับเป็นตัวอะไร”
“เช่นนั้นเหตุใดกึ่งเซียนอย่างท่านยังถูกมนุษย์ธรรมดาอย่างข้าพันไว้ได้เล่า ท่านอาจารย์ กึ่งเซียนอย่างท่านนี่ไม่ได้เรื่องเลย!”
ขณะที่ทั้งคู่พัวพันกันอยู่ คนของนิกายลวงลืมสามคนที่เหลือก็เริ่มลงมือ พวกเขารีบล้อมสองอาจารย์ศิษย์ไว้ นั่งขัดสมาธิ หลับตาสวดคาถา
“การบำเพ็ญมีหนทาง! ฝึกจนเป็นสันดาน! ทิ้งปัญญาทลายกาย! ลืมตนดิ่งสู่ลวงลืม! นิ่งงันในความสงัด! ส่องแจ้งถึงสิ่งละเอียด! ผู้ที่เดินทางอื่น! ไม่มีวันรู้แจ้ง! ผู้ที่เดินทางนี้! เห็นความอัศจรรย์ได้แน่! ออกแรงน้อยได้ผลมาก! สำคัญนัก! อัศจรรย์นัก! ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!”
พร้อมเสียงสวดนั้น ลวดลายไพ่เก้า ไพ่นกกระจอก และไพ่ใบไม้ก็ไหลออกมาจากใต้เสื้อผ้าของพวกเขาราวกับสายน้ำ แผ่ลามไปบนพื้นอย่างรวดเร็ว
ลวดลายเหล่านี้ประกอบกันเป็นยันต์ประหลาดแผ่นแล้วแผ่นเล่า ลายเส้นแต่ละขีดเริ่มสั่นระริก แล้วส่งเสียงหัวเราะทั้งแหลมสูงและทุ้มต่ำออกมา
เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อย ๆ แพร่ไปติดเหล่าสาวกลัทธิอ่าวจิ่งที่ยืนดูอยู่รอบด้าน และแพร่ไปถึงตันหยางจื่อกับหลี่ฮั่วหวังที่อยู่ไกลออกไปด้วย
เสียงของทุกคนเริ่มก้องสะท้อนในถ้ำหินปูน ยิ่งสะท้อนยิ่งดัง หูของหลี่ฮั่วหวังเริ่มได้ยินสิ่งที่ซ่อนอยู่ในเสียงหัวเราะทีละน้อย
สิ่งที่มืดมนคลุมเครือ เกินกว่าประสาทสัมผัสของคนธรรมดาจะเข้าใจ แม้จะไม่อาจเข้าใจ ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับรู้สึกคุ้นเคยกับมันอย่างประหลาด
“นี่คือเทพมงคล! ข้าจำได้แล้ว นี่คือเทพมงคลแห่งศาลบรรพชนสกุลหู! นิกายลวงลืมกำลังอัญเชิญเทพมงคล!!”
ทว่าตันหยางจื่อที่อยู่ข้าง ๆ กลับรับรู้ได้มากกว่านั้น
“ไม่ใช่! เจ้าหนูเอ๋ย เจ้าพูดผิดแล้ว พวกมันไม่ได้อัญเชิญ! พวกมันกำลังหลอก!”
“พวกมันไม่เพียงหลอกปาฮุย แม้แต่เทพมงคลคู่ของพวกมันเองก็ยังหลอก! อิทธิฤทธิ์ของพวกมันไม่มีสักอย่างที่เป็นของตัวเอง ล้วนหลอกเอามาจากที่อื่นทั้งสิ้น!”
หลี่ฮั่วหวังรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งถูกเสียงหัวเราะล่อมา สิ่งนั้นกำลังจ้องเขาเขม็งจากในผนังหินรอบด้าน มันคือเทพมงคล มีสายตาสามสาย
เสียงหัวเราะข้างหูดังขึ้นเรื่อย ๆ หลี่ฮั่วหวังรู้ดีว่าไม่ว่าพวกนั้นกำลังทำอะไร บัดนี้ก็มาถึงช่วงเวลาสำคัญที่สุดแล้ว
ขณะที่เสียงหัวเราะกำลังจะขึ้นถึงจุดสูงสุด หลี่ฮั่วหวังชำเลืองมองคนนิกายลวงลืมทั้งสามที่นั่งขัดสมาธิอยู่ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แล้วร่างก็หดวูบลง
หนอนทั้งหมดในร่างตันหยางจื่อที่กำลังพัวพันกับเลือดเนื้อวิปลาสของเขา ต่างถอนตัวออกมาพร้อมหลี่ฮั่วหวัง
กำลังโหลดความเห็น...