คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 167

ตอน 167

ตอนที่ 167 ตะลุมบอน

“พอพิธีกรรมหมดเวลา ฉันก็คงตายแล้วสินะ”

หลี่ฮั่วหวังค่อย ๆ ยกกระบี่ขึ้น หนอนตรงหน้าท้องพากันไต่ตามชุดนักพรตขึ้นมายังแขนที่ขาดแล้วดิ้นยั้วเยี้ย

เพียงไม่กี่อึดใจ เขาก็มีมือซ้ายข้างใหม่ที่ก่อขึ้นจากหนอนพันเกี่ยวกันเป็นเกลียว

หลี่ฮั่วหวังลองขยับมือใหม่ดูแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนหันไปมองทางไกลอีกครั้ง ที่ซึ่งคนของ “นิกายลวงลืม” ทั้งห้ากำลังรุมพัวพันอยู่กับตันหยางจื่อ

ยามนี้ในสายตาของหลี่ฮั่วหวัง ตันหยางจื่อยังคงมีรูปร่างน่าสยดสยองเช่นเดิม ส่วนใบหน้าของอีกห้าคนกลับกลายเป็นไพ่นกกระจอกที่ทำจากเลือดเนื้อไปจนหมดสิ้น

ทันทีที่คิดได้ว่าตนกำลังจะตาย ใจของหลี่ฮั่วหวังกลับสงบลง เขาถือกระบี่เดินตรงไปหาพวกนั้น

หลี่ฮั่วหวังพุ่งเข้าไปแล้วฟันฉับเดียว ศีรษะตรงกลางของตันหยางจื่อก็หลุดกระเด็น

“ท่านอาจารย์อย่าตกใจ ศิษย์มาช่วยท่านแล้ว!!”

ฉวยจังหวะที่หลี่ฮั่วหวังลอบฟันตันหยางจื่อ คนของ “นิกายลวงลืม” ที่อยู่ห่างออกไปก็คว้าโอกาสไว้ทันที ทั้งห้าลอยขึ้นนั่งขัดสมาธิกลางอากาศ ล้อมคนทั้งสองไว้แล้วเริ่มสวด “สิ่งใดคือลวงลืม!”

เสียงนั้นก้องสะท้อนไม่หยุดในถ้ำหินปูนอันโล่งกว้าง และดังขึ้นเรื่อย ๆ

สิ้นเสียงนั้น หลี่ฮั่วหวังกับตันหยางจื่อต่างถีบร่างอีกฝ่ายพร้อมกันอย่างรู้ใจ แล้วแยกกันไปซ้ายหนึ่งขวาหนึ่ง พุ่งเข้าใส่คนของนิกายลวงลืมคนละคน

ไพ่เก้าสีดำชิ้นหนึ่งพุ่งมาหมายกระแทกข้อมือหลี่ฮั่วหวัง เขากำลังจะหลบ หนึ่งเส้นที่อยู่ไกลออกไปก็ไขว้สองนิ้วดีดเปาะ

เงาดำใต้ไพ่เก้าสลับที่กันในพริบตา เงากลายเป็นไพ่เก้า ไพ่เก้ากลายเป็นเงา

ไม่ทันตั้งตัว ไพ่เก้าชิ้นนั้นก็ทะลวงข้อมือหลี่ฮั่วหวัง ทิ้งรอยโหว่สี่เหลี่ยมจัตุรัสไว้หนึ่งช่อง

เมื่อไร้กระดูกข้อมือค้ำ มือของหลี่ฮั่วหวังทำท่าจะห้อยตกอย่างไร้แรง ทว่ารูสี่เหลี่ยมนั้นกลับถูกหนอนอุดจนเต็มอย่างรวดเร็ว กระบี่ในมือเขากลับมากระชับมั่นคงดังเดิม

“หึ ๆ จ่ายเท่าใดได้ของเท่านั้นจริง ๆ ดูท่าสิ่งที่ได้มาด้วยการบูชายัญตับไตไส้พุงจะไม่ธรรมดา” หลี่ฮั่วหวังพูดจบก็ถีบเท้าทะยานเข้าหาเจ็ดวั่นที่อยู่ไกลออกไป

คราวนี้ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะซัดสิ่งใดมา หลี่ฮั่วหวังก็ไม่หลบอีกแล้ว เขาเอาร่างกายเข้ารับตรง ๆ

อย่างไรเสีย ส่วนใดเสียหายหรือหายไป ก็จะมีหนอนยั้วเยี้ยพวกนั้นมาแทนที่อยู่ดี

ด้วยพลังที่ยืมมาจากปาฮุย ชั่วขณะหนึ่งหลี่ฮั่วหวังจึงสู้กับพวกนั้นได้อย่างสูสี

หลี่ฮั่วหวัง ตันหยางจื่อ และนิกายลวงลืม สามฝ่ายที่มีเป้าหมายต่างกันโดยสิ้นเชิงเข้าตะลุมบอนกันอย่างอลหม่าน

ประเดี๋ยวหลี่ฮั่วหวังกับตันหยางจื่อร่วมกันรับมือนิกายลวงลืม ประเดี๋ยวก็กลายเป็นตันหยางจื่อกับนิกายลวงลืมหันมารุมหลี่ฮั่วหวัง

ตันหยางจื่อที่ถือกระบี่เหรียญทองแดงเลือดเนื้อนั้นร้ายกาจน่าตกตะลึง แม้จะเสียศีรษะไปหนึ่งหัว ก็ยังกดนิกายลวงลืมไว้ได้

ดูท่านิกายลวงลืมจะถนัดปั่นหัวคนมากกว่า การปะทะซึ่งหน้าเช่นนี้หาใช่ทางถนัดไม่ มีกันถึงห้าคนยังถูกตันหยางจื่อกดเป็นฝ่ายรับ

ทว่าในเรื่องนี้หลี่ฮั่วหวังก็มีส่วนอยู่ไม่น้อย

แม้ตันหยางจื่อจะเหนือกว่าขั้นหนึ่ง แต่ยามนี้สามฝ่ายต่างถ่วงดุลกันอยู่ ไม่มีใครยอมให้อีกสองฝ่ายเป็นผู้ชนะ

ในศึกตะลุมบอนครั้งนี้ หลี่ฮั่วหวังยึดหลักเดียวตลอด ใครอ่อนเขาช่วยคนนั้น ใครแข็งเขาตีคนนั้น ในเมื่อตนยอมทิ้งชีวิตแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ลากใครอีกสักสองสามคนลงหลุมไปด้วย

หากตันหยางจื่อกับนิกายลวงลืมตายตกไปพร้อมกับตนได้ ก็นับเป็นจุดจบที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้แล้ว

ศึกอันดุเดือดกลับชะงักงันอยู่ชั่วขณะ ทุกคนต่างคิดคำนวณผลประโยชน์ของตน

ฉวยจังหวะที่ตันหยางจื่อกำลังกดคนอื่นอยู่ หนึ่งเส้นรีบขยับเข้ามาหาหลี่ฮั่วหวัง น้ำเสียงร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด “ลูกพี่! เลิกเล่นได้แล้ว ไม่เห็นฝีมือของกึ่งเซียนผู้นี้หรือไร เล่นต่อไปได้ตายกันหมดแน่!”

“หึ ๆ เรียกลูกพี่แล้วคิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปรึ ต่อให้เรียกข้าว่าบรรพบุรุษก็ไร้ประโยชน์!!”

หลี่ฮั่วหวังใช้สองมือจับขอบแผลที่หน้าอกทั้งสองข้าง แล้วกระชากออกสุดแรง

หนอนสีแดงเลือดราวกับระเบิดทะลักออกจากช่องท้องของเขา ถาโถมเข้าใส่หนึ่งเส้นดุจภูผาถล่มทะเลคลั่ง

หนอนเหล่านี้ยามนี้อยู่ใต้การบงการของหลี่ฮั่วหวัง ขอเพียงโดนเข้าสักตัว มันจะมุดเข้าใต้ผิวหนังในพริบตา แล้วชอนไชจนไส้ทะลุพุงเปื่อย

“ลูกพี่จงแดง! หยุดมือเถิด! ท่านลองคลำใต้หนังต้นคอดูว่ามีอะไรอยู่ แล้วจะรู้ว่าข้าพูดจริงหรือไม่!”

หลี่ฮั่วหวังยื่นมือคลำต้นคอด้านหลัง หนอนชอนทะลุเนื้อหนัง ดันของแข็งชิ้นหนึ่งข้างในออกมา

มันคือไพ่นกกระจอกชิ้นหนึ่ง ไพ่จงแดง

สีหน้าหลี่ฮั่วหวังเพิ่งเผยแววลังเลออกมาเพียงเสี้ยวหนึ่ง หนึ่งเส้นก็รีบอธิบายอย่างร้อนรน “ตัวจริงของท่านคือจงแดง หนึ่งในสามลูกพี่ใหญ่แห่งนิกายลวงลืม เป็นท่านเองที่ว่าเล่นมาทุกอย่างจนเบื่อหน่าย ไม่มีอะไรน่าสนุกอีกแล้ว จึงผนึกจิตรู้ของตนไว้ แล้วให้พวกเราเล่นเป็นเพื่อน”

“ยามนี้สองตุ้งก็ถูกท่านเล่นจนตายไปแล้ว จะเล่นต่อไม่ได้อีกแล้ว ล้วนเป็นพี่น้องกันทั้งนั้น สู้กันต่อก็เกินไปแล้ว จะให้พวกเราเสียชีวิตเพียงเพราะความสนุกของท่านไม่ได้กระมัง”

“ที่เจ้าพูดเป็นความจริงหรือ” สีหน้าหลี่ฮั่วหวังดูงุนงงอย่างยิ่ง เขาจ้องไพ่จงแดงในมือเขม็ง

“โธ่! ไม่เห็นหรือไรว่าไพ่นี้ขุดออกมาจากเนื้อของท่านเอง! เช่นนี้ยังจะมีอะไร-”

เสียงยังไม่ทันขาดคำ หนึ่งเส้นก็รู้สึกผิดสังเกต ก้มลงมองจึงพบว่าหนอนหลายตัวมุดเข้าไปในน่องของตนตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้

ขณะที่ความสนใจของเขาอยู่ที่ขา ประกายเย็นเยียบก็วาบขึ้นเบื้องหน้า กระบี่ยาวของหลี่ฮั่วหวังแทงทะลุลำคอเขาตรง ๆ

หลี่ฮั่วหวังมองหนึ่งเส้นตรงหน้า มุมปากผุดรอยยิ้มเย้ยหยัน แล้วเล่นละครต่อตามคำโกหกของอีกฝ่าย

“ใช่แล้ว ข้านึกออกแล้ว ข้าคือจงแดง หนึ่งในสามมังกรแห่งนิกายลวงลืม ข้ายังนึกออกอีกด้วยว่า เมื่อก่อนเจ้าเคยแย่งผู้หญิงของข้าไป ยามนี้ข้าจึงถือโอกาสใช้เรื่องส่วนรวมชำระแค้นส่วนตัว”

ขอเพียงยืนยันได้ว่าใครเป็นคนของนิกายลวงลืม การรับมือก็ง่ายดายนัก แค่ถือว่าทุกสิ่งที่พ่นออกมาจากปากพวกมันเป็นขี้ก็พอ

“ลูกพี่ ข้าพูดจริงทุกคำ!” หนึ่งเส้นใช้สองมือกำใบกระบี่ของหลี่ฮั่วหวังไว้แน่น ตะโกนอย่างไม่ยอมจำนน

“ข้าเชื่อเจ้าสนิทใจเลยโว้ย!!”

หลี่ฮั่วหวังกระชากแขนเดียวสุดแรง นิ้วมือของหนึ่งเส้นรวมทั้งศีรษะทรงสี่เหลี่ยมนั้นปลิวขึ้นไปกลางอากาศพร้อมกัน

เมื่อหนอนในร่างหนึ่งเส้นมุดกลับเข้าช่องอกจนหมด หลี่ฮั่วหวังก็หันไปพุ่งเข้าหาสมรภูมิที่อยู่ไกลออกไป

คนลวงโลกของนิกายลวงลืมตายไปหนึ่งแล้ว คราวนี้ต้องบั่นทอนกำลังตันหยางจื่อบ้าง

“ท่านอาจารย์! เสวียนหยางมาช่วยท่านแล้ว!” หลี่ฮั่วหวังถือกระบี่โผนทะยานเข้าหาตันหยางจื่อ

เมื่อร่วมแรงร่วมใจกับนิกายลวงลืมรุมโจมตี เสียง “ฉึก” ก็ดังขึ้น ศีรษะเด็กของตันหยางจื่อถูกฟันขาดลงในพริบตา

ทว่าหลี่ฮั่วหวังยังไม่ทันได้หายใจ ศีรษะทารกเละเลือดเนื้อที่ดูราวกับเติบโตไม่สมประกอบหัวหนึ่งก็งอกออกมาใหม่จากรอยตัดที่คอ

หนึ่งวั่นที่อยู่ข้าง ๆ เห็นภาพนั้นจึงรีบหันมาพูดกับหลี่ฮั่วหวัง “อาจารย์ของเจ้ามีกายากึ่งเซียน ยื้อกันเช่นนี้ล้วนสูญเปล่า! เจ้าช่วยถ่วงเขาไว้ให้พวกเราสักครู่! พวกเราจะช่วยเจ้ากำจัดเขาเอง!”

คำตอบของหลี่ฮั่วหวังมีเพียงน้ำลายปนเลือดหนึ่งคำ

“ได้! ก่อนหน้านี้พวกเราหลอกเล่นเจ้าจริง แต่เจ้าก็ฆ่าสองตุ้งกับหนึ่งเส้นไปแล้ว ยังไม่หายแค้นอีกหรือ สองชีวิตนี้จะชดใช้สิ่งใดก็ย่อมพอแล้วกระมัง”

“อีกอย่าง เทียบกับคนนอกอย่างพวกเรา เจ้ามิควรแค้นอาจารย์ของเจ้ามากกว่าหรอกหรือ”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 167
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 168 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 166กลับหน้าเรื่อง
ตอน 166ตอน 168