คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 246

ตอน 246

ตอนที่ 246 ซุนเสี่ยวฉิน

“แม่ แม่ตื่นสิ รีบตื่นเร็วเข้า” ท่ามกลางความสะลึมสะลือ ซุนเสี่ยวฉินคล้ายกับได้ยินเสียงลูกชายของตนเองกำลังร้องเรียก

เธอคิดว่าตนเองกำลังฝันไปอีกแล้ว ทว่าเมื่อขยี้ตาแล้วลุกขึ้นนั่งจากเก้าอี้เอน ก็ต้องประหลาดใจที่เห็นหลี่ฮั่วหวังบนเตียงกำลังจ้องมองตนอยู่

“ลูก ในที่สุดลูกก็กลับมาได้สติอีกแล้วเหรอ”

ซุนเสี่ยวฉินรีบหยิบปฏิทินข้างๆ ขึ้นมาจดบันทึก “ลูก ดูช่วงนี้สิ เหมือนช่วงเวลาที่ลูกได้สติจะทิ้งห่างสั้นลงเรื่อยๆ เลยนะ นี่แสดงว่าอาการป่วยของลูกใกล้จะหายดีแล้วใช่ไหม”

หลี่ฮั่วหวังมองดูเธอพลางยิ้มแล้วพยักหน้า “ครับ ไม่แน่ว่าอาจจะใกล้หายดีแล้วจริงๆ ก็ได้”

“งั้นก็ดีเหลือเกิน จริงสิ ลูกหิวหรือยัง กินส้มสักผลไหม เฮ้อ เวลาที่ลูกไม่ได้สติ วันๆ เอาแต่พูดจาเพ้อเจ้อ แม่ไม่รู้เลยว่าลูกกินอิ่มหรือไม่อิ่ม”

ซุนเสี่ยวฉินหยิบถุงพลาสติกสีแดงที่ใส่ส้มสายน้ำผึ้งผลเล็กออกมาจากใต้เก้าอี้เอน ยื่นมือไปหยิบออกมาผลหนึ่งแล้วเริ่มแกะเปลือก

“แม่ ผมไม่หิว ช่วงนี้แม่อยู่เฝ้าที่นี่ตลอดเลยเหรอครับ”

ซุนเสี่ยวฉินนั่งลงข้างเตียงของหลี่ฮั่วหวัง ยื่นมือขวาที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของเปลือกส้ม ลูบไล้ลงบนใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังอย่างแผ่วเบา พลางมองดูเขาด้วยความปวดใจ

“ไม่ต้องกังวลนะ แม่อยู่ตรงนี้ตลอดแหละ หมอหวังก็บอกแล้วว่าถ้าแม่อยู่เคียงข้างลูก หากเห็นหน้าแม่ทุกวันจะช่วยให้อาการของลูกดีขึ้นได้”

“แม่ไม่ต้องไปฟังเขาหรอก เขาเป็นแค่คนต้มตุ๋น” เมื่อมองดูแม่ตรงหน้า น้ำเสียงของหลี่ฮั่วหวังก็เจือความสั่นเครือขึ้นมาสายหนึ่ง

“จ้ะ ได้ๆๆ แม่ฟังลูกหมด วันหลังไม่จ้างเขาแล้ว ดูสิตบหน้าลูกแม่ซะขนาดนี้ รอให้บ้านเราเก็บเงินได้พอ เราค่อยไปจ้างหมอเก่งๆ ที่เมืองนอกกันนะ”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ปลอบประโลมราวกับกำลังคุยกับเด็กเล็กของอีกฝ่าย มุมปากของหลี่ฮั่วหวังก็กระตุกเบาๆ ในที่สุดหยาดน้ำตาก็รินไหลลงมาอย่างช้าๆ

“ลูก อย่าร้องไห้สิ ลูกร้องไห้ทำไมกัน ตอนที่แม่ไม่อยู่ เจ้าเด็กหวังเหวยนั่นรังแกอะไรลูกใช่ไหม ลูกบอกแม่มาเลยนะ แม่จะไปจัดการมันเอง!”

คิ้วของซุนเสี่ยวฉินเชิดขึ้นทันควัน ผู้หญิงที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครคนเดิมเมื่อวันวานได้หวนกลับมาอีกครั้ง

หลี่ฮั่วหวังส่ายหน้าอย่างแรง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะปฏิเสธคำพูดของอีกฝ่าย หรือเพื่อสลัดน้ำตาให้แห้งเหือดกันแน่ “แม่ มือผมชาไปหมดแล้ว แม่ช่วยแก้มัดให้ผมหน่อยได้ไหมครับ”

“ได้สิ! ได้ๆๆ” ซุนเสี่ยวฉินรีบลงมือแกะสายรัดผ้าผืนกว้างที่มือของหลี่ฮั่วหวังออกทันที

ส่วนเรื่องที่ว่าหลี่ฮั่วหวังจะคลุ้มคลั่งขึ้นมาแล้วทำร้ายตนเองหรือไม่นั้น ซุนเสี่ยวฉินไม่ได้นำมาคิดใส่ใจแม้แต่น้อย เพราะเขาคือเลือดเนื้อที่หลุดออกมาจากท้องของเธอเอง

หลี่ฮั่วหวังควบคุมสองมือที่ได้รับอิสรภาพกลับคืนมา บีบนวดข้อมือที่ชาด้าน แล้วปาดน้ำตาบนใบหน้าจนแห้ง

จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็สอดมือเข้าไปใต้ผ้าห่มของตน ค่อยๆ ดึงเอากล่องทองคำที่นำข้ามมาจากฝั่งโน้นออกมาอย่างช้าๆ

“แม่ ให้ครับ ทั้งหมดนี้ผมให้แม่นะ” หลี่ฮั่วหวังที่กำลังแย้มยิ้มอธิบายด้วยเสียงนุ่มนวลแผ่วเบา พลางยัดกล่องทองคำในมือเข้าไปในอ้อมอกของแม่

“นี่... นี่...” เมื่อมองดูสิ่งของในอ้อมอก เห็นได้ชัดว่าซุนเสี่ยวฉินเริ่มตื่นตระหนก สมองสับสนวุ่นวายไปชั่วขณะ ทองคำพวกนี้ไปเอามาจากไหนกันแน่!

หลี่ฮั่วหวังหยิบทองแท่งรูปเรือก้อนเล็กออกมาจากกล่อง วางไว้บนฝ่ามือแล้วยื่นไปตรงหน้าซุนเสี่ยวฉิน เอ่ยขึ้นด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง “แม่ ดูสิ มีของพวกนี้แล้ว แม่ไม่เพียงซื้อบ้านของเรากลับคืนมาได้ แต่ยังซื้อเพิ่มได้อีกตั้งหลายหลังเลยนะ”

“พวกแม่ยังซื้อตึกแถวไว้เก็บค่าเช่าได้ด้วย ต่อไปนี้พวกแม่ไม่ต้องทำงาน ก็มีเงินเข้ากระเป๋าทุกเดือนแล้ว”

“แล้วก็นะ เมื่อก่อนพวกแม่ไม่ใช่ชอบพูดอยู่เสมอเหรอว่าอยากรอให้เกษียณแล้วไปเที่ยวต่างประเทศ ตอนนี้ไม่ต้องรอจนถึงเกษียณแล้ว พวกแม่ไปได้เลยตอนนี้ มีทองพวกนี้แล้ว พวกแม่อยากจะไปเที่ยวที่ไหนก็ไปได้ตามใจชอบเลย”

หลังจากกล่าวสิ่งเหล่านี้จบ ท้ายที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็หยิบต่างหูหยกมรกตอันประณีตคู่หนึ่งออกมาจากอกเสื้อ ยื่นส่งให้ด้วยสองมือ

“แม่ นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่ผมติดค้างน่าหน่าไว้เมื่อคราวก่อน แม่ช่วยเอาไปให้เธอแทนผมทีนะ แล้วก็นะ แม่ช่วยบอกเธอด้วยว่า...”

หลี่ฮั่วหวังพูดถึงตรงนี้ก็ชะงักไปชั่วครู่ ในห้วงความคิดหวนนึกถึงความทรงจำในอดีต สีหน้าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นดิ้นรนเจ็บปวด สุดท้ายเขาก็สูดหายใจเข้าลึกอย่างรุนแรง กล้ำกลืนอารมณ์ความรู้สึกที่จวนเจียนจะระเบิดออกมากลับลงไปอย่างยากลำบาก

“แม่..... แม่ช่วยบอกเธอด้วยนะ บอกว่า น่าหน่า ฉันขอโทษ อย่ารอฉันอีกเลย”

เมื่อซุนเสี่ยวฉินได้ยินลูกชายพูดเช่นนี้ ก็เริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาจริงๆ ท่าทางของเขาราวกับกำลังสั่งเสียก่อนตายไม่มีผิด

เธอรีบวางกล่องทองคำใบนั้นลงบนเตียง พุ่งพรวดออกไปเปิดประตู แล้วตะโกนก้องไปยังโถงทางเดินอันเวิ้งว้างว่างเปล่าด้านนอก “หมอ! หมอเวรช่วยมาเร็วเข้า!”

จากนั้นเธอก็พุ่งตัวกลับเข้ามา สองมือประคองมือทั้งคู่ของหลี่ฮั่วหวังไว้อย่างลนลาน เอ่ยขึ้นด้วยเสียงสะอื้นไห้ “ลูก ลูกเป็นอะไรไปกันแน่ ไปเจอเรื่องเดือดร้อนอะไรมารึเปล่า ลูกบอกแม่สิ แม่จะช่วยคิดหาทางออกให้เอง! ต่อให้เป็นเรื่องเดือดร้อนใหญ่แค่ไหน แม่ก็ช่วยลูกสะสางได้ทั้งนั้น ลูกอย่าทำให้แม่ตกใจกลัวแบบนี้สิ!”

หลี่ฮั่วหวังมองดูแม่ที่กำลังหลั่งน้ำตาตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม สองมือประคองกล่องทองคำวางลงตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง “แม่ แม่ร้องไห้ทำไมกัน ควรจะหัวเราะสิ ดูสิมีทองคำมากขนาดนี้ บ้านเรามีเงินแล้วนะ”

“แม่ไม่ต้องการทองคำ แม่ต้องการแค่ให้ลูกชายของแม่กลับมา!” ซุนเสี่ยวฉินโผเข้าไป สวมกอดศีรษะของหลี่ฮั่วหวังแล้วร่ำไห้ออกมาโฮใหญ่

เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้นี้ ภายในใจของหลี่ฮั่วหวังก็เจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีดแทง ถึงขั้นคิดว่าจะไม่กินไท่ซุ่ยดำแล้ว ให้ฝั่งนี้คอยอยู่เคียงข้างตนตลอดไป ให้พวกเธอได้อยู่เคียงข้างกันตลอดไป

ทว่าเมื่อหลี่ฮั่วหวังหวนนึกถึงใบหน้าที่บวมช้ำของไป๋หลิงเหมี่ยวซึ่งถูกตนเองทุบตีคราวนั้น เขาก็เบือนหน้าหนีไปอย่างรุนแรง

“ฉันจะละทิ้งความจริงเพราะภาพหลอนลวงตาไม่ได้! ฉันต้องแบกรับความรับผิดชอบของตัวเอง!”

“แต่ว่า...” สองมือของหลี่ฮั่วหวังสวมกอดแม่ของตน สัมผัสได้ถึงห้วงอารมณ์อันแรงกล้าบนกายของอีกฝ่าย “สมจริงถึงเพียงนี้ มันจะเป็นของปลอมไปได้จริงๆ เหรอ”

ชั่วขณะนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังก็แลเห็นหวังเหวยในชุดกาวน์สีขาวพาเหล่านักศึกษาของเขาเดินก้าวเข้ามาในห้องผู้ป่วย

หลี่ฮั่วหวังมองเขาพลางแย้มยิ้ม “หมอหวัง ผมจะไปแล้ว คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วล่ะมั้ง เรามาพนันกันหน่อยเป็นไง”

“หมอไม่ได้บอกเหรอว่าฝั่งนี้คือความจริง ถ้าหมอมีความสามารถพอที่จะทำให้ผมตื่นขึ้นมาที่นี่ได้อีกครั้ง ผมจะยอมรับเลยว่าฝั่งนี้คือความจริง”

เขาสวมกอดแม่ของตนไว้ เมื่อเอ่ยประโยคสุดท้ายจบลง หลี่ฮั่วหวังก็หลับตาลงช้าๆ ทั้งรอยยิ้ม

ครั้นเขาลืมตาขึ้นมาอีกครา ก็พบว่าตนเองได้กลับมายังชิงชิวอันเวิ้งว้างกว้างใหญ่แล้ว หลี่ฮั่วหวังสูดหายใจเข้าลึกอีกครั้ง สายตาทอดมองท้องนภาสีครามกระจ่างและผืนพสุธาเขียวขจี

เมื่อคนอื่นๆ ปลดโซ่ตรวนบนร่างของเขาออก หลี่ฮั่วหวังก็กวาดสายตามองใบหน้าของพวกเขาทีละคน เขายัดกล่องทองคำในมือใส่อกเสื้อของซุนเป่าลู่ แล้วหันหลังก้าวตรงไปยังกระโจมที่คุมขังไท่ซุ่ยดำ

ชุนเสี่ยวหม่านมองตามแผ่นหลังของเขาด้วยสีหน้ากังวลอยู่บ้าง ตอนที่อีกฝ่ายมีอาการวิปลาสกำเริบเมื่อครู่ ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะไม่หยุด

“รีบตามไปดูเร็วเข้า ข้ารู้สึกว่าศิษย์พี่หลี่ในวันนี้ดูแปลกไปพิกล”

ไม่นานนัก เมื่อพวกเขาตามมาถึงกระโจม ก็แลเห็นศิษย์พี่หลี่ของตนกำลังประคองเนื้อไท่ซุ่ยดำไว้ด้วยอารมณ์พลุ่งพล่านอย่างยิ่ง

“ศิษย์พี่หลี่เป็นอะไรไปรึ ไหนบอกว่ากินสิ่งนี้แล้วจะรักษาอาการวิปลาสได้ชั่วคราวอย่างไรเล่า นี่เป็นเรื่องดีแท้ๆ แล้วเขาร้องไห้ทำไมกัน” คำพูดของซุนเป่าลู่ไม่มีผู้ใดตอบกลับมา

พวกเขายืนนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้นพร้อมเพรียงกัน มองดูหลี่ฮั่วหวังที่เริ่มส่งเสียงร่ำไห้โฮ ขณะกลืนกินเลือดเนื้อในมือก้อนใหญ่เข้าไปคำแล้วคำเล่า

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 246
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
ตอน 247 ยังไม่เปิดให้อ่านบนเว็บ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 245กลับหน้าเรื่อง
ตอน 245ตอนล่าสุด