ตอนที่ 245 กล่อง
“เป็นอันใดรึขอรับ ศิษย์พี่หลี่ ของที่พวกเราอุตส่าห์ลำบากยากเย็นแทบตายกว่าจะได้มา คงมิใช่ของปลอมหรอกนะขอรับ”
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังหยุดชะงักอยู่ตรงนั้น โก่วหวาก็ตื่นตระหนกจนเสียงเปลี่ยน
เขาหวังเหลือเกินว่าสิ่งนี้จะใช้การได้ เพราะยามที่ศิษย์พี่หลี่เกิดอาการกำเริบขึ้นมานั้นช่างสร้างความวุ่นวายเหลือทน
หลี่ฮั่วหวังขมวดคิ้วแน่นพลางส่ายหน้า มือยังคงถือไท่ซุ่ยดำชิ้นนั้นค้างอยู่กับที่
“ฉันกำลังลังเลอะไรอยู่กันแน่ ทางฝั่งนั้นมันก็แค่ภาพหลอนเท่านั้นไม่ใช่เหรอ”
พอนึกถึงตรงนี้ เขาก็ยกไท่ซุ่ยดำขึ้นหมายจะยัดเข้าปาก ทว่ากลับต้องหยุดชะงักลงอีกคราอย่างฝืนใจ
ทุกคนในกระโจมต่างมองออกว่า ศิษย์พี่หลี่ที่เพิ่งฟื้นตัวจากอาการป่วยหนักกำลังครุ่นคิดบางสิ่ง ทว่าสิ่งที่คิดอยู่นั้นคือสิ่งใด มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้
เมื่อชุนเสี่ยวหม่านที่เพิ่งกลับมาจากการฝึกกระบี่ขยับเข้าไปใกล้ไป๋หลิงเหมี่ยวเพื่อกระซิบกระซาบไต่ถาม หลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ ยัดชิ้นเนื้อในมือกลับคืนสู่ร่างของไท่ซุ่ยดำ
“เหมี่ยวเหมี่ยว ในเงินค่าเดินทางของพวกเราตอนนี้ยังมีทองคำอยู่อีกเท่าใด”
แม้ไป๋หลิงเหมี่ยวจะประหลาดใจที่อีกฝ่ายถามเช่นนี้ แต่นางก็ยังตอบไปตามความจริง
“ก่อนหน้านี้แลกเป็นเงินตำลึงไปบ้างที่ภูนารีเจ้าค่ะ ตอนนี้คงเหลืออยู่ราวไม่กี่สิบตำลึง”
“ไม่กี่สิบตำลึงรึ ไม่พอ ค่อนข้างไม่พอ”
หลี่ฮั่วหวังพึมพำกับตนเอง ก่อนจะหันขวับไปมองซุนเป่าลู่
“ทางคนในเผ่าของเจ้าควรจะมีของมีค่าที่ใช้แลกเปลี่ยนได้อยู่มิน้อยใช่หรือไม่ ช่วยขอยืมมาให้ข้าสักหน่อยได้หรือไม่ วางใจเถิด ข้าเพียงขอยืมมาชั่วคราวเท่านั้น ใช้เสร็จแล้วจะคืนให้พวกเจ้าทันที”
นานทีปีหนที่สีหน้าของซุนเป่าลู่จะปรากฏความลังเลใจ “ได้ขอรับ ข้าจะไปลองถามดู”
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านจะเอาทองคำมากมายปานนั้นไปทำอันใดรึขอรับ”
“นั่นสิขอรับ เงินค่าเดินทางของพวกเราก็เพียงพอที่จะไปถึงแคว้นเหลียงแล้วแท้ๆ”
เมื่อเผชิญกับคำถามเหล่านี้ หลี่ฮั่วหวังก็ทอดถอนใจพลางส่ายศีรษะ จากนั้นหมุนตัวเลิกม่านก้าวเดินออกจากกระโจมไป
“อย่าถามเลย ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้าหรอก มีสิ่งใดให้กินบ้างหรือไม่ ข้าหิวแล้ว”
ซุนเป่าลู่จัดการได้รวดเร็วกว่าที่หลี่ฮั่วหวังคิดไว้มาก ข้าวปลาอาหารมื้อแรกของเขาเพิ่งจะเริ่มกินไปได้เพียงนิดเดียว อีกฝ่ายก็อุ้มห่อผ้าทรงกลมขนาดเล็กแนบอก พาผู้เป็นมารดาเดินเข้ามาในกระโจม
ซุนเป่าลู่มิได้เอ่ยปากก่อน ทว่าส่งสายตาเชิงไต่ถามไปทางมารดาของตน
ครั้นเห็นผู้เป็นมารดาพยักหน้าเล็กน้อย เขาก็ค่อยๆ คลี่ผ้าในอ้อมอกออกอย่างระมัดระวัง พลันบังเกิดแสงสีทองอร่ามสว่างวาบจนแทบจะแยงตาทุกคน
สิ่งนั้นคือกล่องทองคำทรงรีขนาดเท่าฝ่ามือ บนกล่องยังประดับประดาด้วยหินโมราและหยกเขียวชั้นเลิศหลากชนิด
ภายในกล่องทองคำใบนี้ยังมีทองแท่งรูปเรือและเครื่องประดับทองคำวางอยู่อีกหลายชิ้น
ดูไม่มากนัก ทว่าพึงรู้ว่าทองคำนั้นมีค่ายิ่ง ของกำมือเล็กๆ นี้มีมูลค่ามหาศาลทีเดียว
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังประหลาดใจในมูลค่าของสิ่งนี้ และกำลังคาดเดาว่าคนธรรมดาเช่นนางไปเอาของล้ำค่าปานนี้มาจากที่ใด มารดาของซุนเป่าลู่ก็เอ่ยปากขึ้น “ท่านนักพรตมิต้องกังวลใจไปเจ้าค่ะ นี่มิใช่ของจากในสุสาน แต่เป็นสินเดิมของข้า เป็นของที่เจ้าภาพมอบให้ในตอนนั้น”
“เจ้าภาพมอบให้รึ” หลี่ฮั่วหวังยื่นมือไปหยิบขึ้นมาลองชั่งน้ำหนักดู เกือบจะจับไว้ไม่อยู่ ทองคำนี่ช่างหนักแท้ๆ
หญิงวัยกลางคนมีสีหน้าซับซ้อนเล็กน้อย “ใช่แล้วเจ้าค่ะ เจ้าภาพมอบให้ ในเมื่อผู้ที่สามารถใช้กระดาษโฉมงามได้ย่อมมิใช่คนธรรมดาแต่ต้องเป็นผู้มั่งมีสูงศักดิ์ ของสิ่งนี้ในสายตาของชาวบ้านตาดำๆ อาจมีค่าควรเมือง หากแต่ในสายตาของคนบางกลุ่มกลับมิมีค่าอันใดเลย”
“ท่านนักพรต ท่านช่วยชีวิตลูกชายของข้าไว้ สิ่งนี้ถือเสียว่าเป็นสิ่งตอบแทนเถิดเจ้าค่ะ หวังว่าท่านนักพรตจะยอมรับไว้ด้วยความยินดี”
“ข้ามิได้บอกว่าจะเอาเสียหน่อย ข้าเพียงยืมมาใช้ ใช้เสร็จแล้วก็จะคืนให้เจ้า” ดูจากท่าทีแล้ว อีกฝ่ายคล้ายต้องการใช้ของสิ่งนี้ตัดหนี้บุญคุณให้ขาดกันไปทีเดียว
สตรีผู้นั้นดูคล้ายไม่อยากข้องแวะกับหลี่ฮั่วหวังมากนัก นางคำนับคารวะอย่างนอบน้อมด้วยพิธีใหญ่ แล้วค่อยๆ ถอยหลังออกไปทางม่านประตู
“แม่ของเจ้าเป็นอันใดไป เหตุใดท่าทีจึงเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้”
ซุนเป่าลู่กลับอึกอักอ้ำอึ้ง คล้ายมีเรื่องลำบากใจที่ยากจะเอ่ย เขาคิดในใจว่า “ศิษย์พี่หลี่ การกลับมาคราวนี้ของท่านทำให้ผู้คนตกใจกลัวไปมากเท่าใดกัน สามารถรอดชีวิตออกมาจากสถานที่แห่งนั้นได้ มิหนำซ้ำยังพาของประหลาดพิลึกกึกกือสองสิ่งออกมาด้วย ยามนี้คนในเผ่าไม่รู้ว่าลอบนินทาท่านลับหลังไปถึงไหนต่อไหนแล้ว”
“ช่างเถอะ ของของบ้านเจ้าข้าไม่เอาหรอก รอข้าใช้เสร็จเมื่อใด เจ้าก็นำกลับไปเสีย ได้ยินชัดเจนหรือไม่”
ซุนเป่าลู่เผยสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย “เช่นนั้นศิษย์พี่หลี่ ท่านคิดจะใช้ทองคำนี้เมื่อใดรึขอรับ”
เมื่อได้ยินคำนี้ หลี่ฮั่วหวังที่ประคองกล่องทองคำไว้ด้วยสองมือก็มีสีหน้าหม่นหมองลงเล็กน้อย
“รอไปก่อนเถิด ข้าเองก็มิรู้ว่าเมื่อใด เป่าลู่ ช่วงเวลานี้คงต้องรบกวนเจ้าแล้ว พวกเราอาจจะต้องอยู่ที่นี่ต่อไปอีกสักพัก”
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านเอ่ยเช่นนี้ก็เกรงใจกันเกินไปแล้ว ท่านช่วยชีวิตข้าไว้เชียวนะขอรับ”
หลังจากนั้นช่วงหนึ่ง บรรดาศิษย์พี่น้องคนอื่นๆ ก็สังเกตเห็นว่าศิษย์พี่หลี่ที่กำลังรักษาตัวมักเก็บกล่องทองคำใบนั้นไว้ข้างกายตลอดเวลา ดูราวกับคนหวงสมบัติก็มิปาน ทั้งที่แท้จริงแล้วเขาหาใช่คนเช่นนั้นไม่
ในบรรดาคนเหล่านี้ มีเพียงไป๋หลิงเหมี่ยวคนเดียวที่ล่วงรู้รายละเอียดบางอย่าง นางรู้ดีว่าเหตุใดเขาจึงทำเช่นนี้
ยามราตรี ไป๋หลิงเหมี่ยวพลิกตัว ก็แลเห็นคนข้างหมอนลุกขึ้นมานั่งตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจทราบ กลางดึกสงัดเขานั่งกอดกล่องทองคำใบนั้นนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียงราวกับรูปสลักไม้
ไป๋หลิงเหมี่ยวทอดถอนใจแผ่วเบา พลิกกายตะแคงเล็กน้อย หันหลังให้แก่เขา
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านอาลัยอาวรณ์ทางฝั่งนั้นมากใช่หรือไม่เจ้าคะ หรือว่ายังคงคิดอยู่ตลอดว่าทางฝั่งนั้นอาจเป็นความจริง”
หลี่ฮั่วหวังท่ามกลางความมืดมิดมิได้ตอบคำ
“เช่นนั้นศิษย์พี่หลี่เล่าเจ้าคะ สรุปแล้วท่านปรารถนาให้ทางฝั่งนั้นเป็นจริง หรือปรารถนาให้ทางฝั่งนั้นเป็นเพียงเรื่องเท็จกันแน่”
หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจยาว น้ำเสียงแหบพร่าอันเหนื่อยล้าอย่างยิ่งของเขาดังก้องแผ่วเบาอยู่ภายในกระโจม “คำตอบนี้ ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน”
วันเวลาล่วงผ่านไปทีละวัน เมื่อกาลเวลาผันผ่าน ควบคู่ไปกับการจัดเลื่อนตำแหน่งอวัยวะครั้งแล้วครั้งเล่า หลี่ฮั่วหวังที่เคยเสียโฉมจนไม่เหลือเค้าเดิมก็ค่อยๆ คืนสู่รูปลักษณ์ดั้งเดิม
บาดแผลหายดีจนแทบจะสนิทแล้ว ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังเตรียมจะไปเค้นถามหัวเล็กของหานฝู เป่าลู่ที่เปลี่ยนกลับมาสวมชุดของชาวชิงชิวก็เดินเข้ามาหา
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านหัวหน้าเผ่าวานให้ข้ามาถามเรื่องบางอย่างกับท่านขอรับ” เขาเดินมาหยุดอยู่ข้างกายหลี่ฮั่วหวังแล้วกล่าวขึ้น
“มีเรื่องอันใดรึ” หลี่ฮั่วหวังใคร่ครวญทบทวนในสมองอย่างรวดเร็ว ช่วงนี้ชิงชิวก็สงบราบเรียบดี คล้ายกับมิได้มีเรื่องราวอันใดเกิดขึ้น
“ก็คือพวกสตรีที่ท่านช่วยออกมาจากค่ายโจรเหล่านั้น มีอยู่หลายคนที่มีใจตรงกันกับพวกหนุ่มๆ ในเผ่าขอรับ ความหมายของท่านหัวหน้าเผ่าแท้จริงแล้วก็คืออยากมาหยั่งเชิงดู หากท่านไม่พยักหน้ายินยอม คนพวกนั้นก็มิกล้าบุ่มบ่ามทำอะไรตามอำเภอใจขอรับ”
“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้เล่า”
ดูจากสภาพของมารดาเป่าลู่แล้ว ที่แห่งนี้ก็นับเป็นแหล่งพำนักอันสงบสุขที่ดีไม่น้อย ย่อมดีกว่าการต้องติดตามเขาระหกระเหินร่อนเร่ไปทั่วเป็นไหนๆ
ยามที่อยู่ตรงชายแดนในครานั้น ด้วยเพราะเหตุจากเผิงหลงเถิงก็ล้มตายไปตั้งหลายคนแล้ว หากสตรีเหล่านี้ยังคงติดตามต่อไป ใครเล่าจะรู้ว่าเมื่อไปถึงแคว้นเหลียงแล้วจะยังหลงเหลืออยู่อีกกี่คน
“เช่นนั้นก็ดีเลยขอรับ! ข้าจะรีบกลับไปบอกท่านหัวหน้าเผ่าเดี๋ยวนี้!” เป่าลู่ที่กลับมาเป็นปกติมิได้เงียบขรึมพูดน้อยเหมือนในอดีตอีกต่อไป นิสัยร่าเริงเปิดเผยขึ้นมากโข
เป่าลู่ที่กำลังตื่นเต้นดีใจหันหลังกลับเตรียมจะเดินจากไป หากแต่มือใหญ่ข้างหนึ่งของหลี่ฮั่วหวังกลับบีบแขนของเขาไว้แน่น บีบจนแขนของเขาเขียวช้ำไปในชั่วพริบตา
ซุนเป่าลู่หันขวับกลับมา ก็แลเห็นหลี่ฮั่วหวังกำลังมองตนเองด้วยสีหน้าดุร้ายบิดเบี้ยว “เร็ว! รีบไปบอกให้จื้อเจียนเอาโซ่มาเร็วเข้า!!”
“อ้อ! ได้ขอรับ!”
เมื่อสัมผัสได้ว่าสรรพสิ่งรอบกายเริ่มแปรเปลี่ยน หลี่ฮั่วหวังก็ยัดกล่องทองคำใบนั้นเข้าไปในอกเสื้อของตนด้วยความเร็วสูงสุด
ค่ายกระโจมอันอึกทึกจอแจ ถูกแทนที่ด้วยห้องผู้ป่วยสีขาวสะอาดอันเงียบสงัด ฝั่งนี้กลับเป็นเวลากลางคืน
หลี่ฮั่วหวังมองดูแม่ที่นอนหลับอยู่บนเก้าอี้เอนข้างๆ พลางเหม่อลอย บนร่างของเธอห่มผ้าห่มผืนเล็กที่เคยใช้ในห้องนอนของเขา
“แม่”
กำลังโหลดความเห็น...