คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 244

ตอน 244

ตอนที่ 244 ไท่ซุ่ยดำ

“เอาเท่านี้ไปก่อน รอให้แผลสมานแล้วค่อยแก้ไขทีละอย่าง” คำพูดของหลี่ฮั่วหวังทำให้ทุกคนโล่งอกราวกับยกภูเขาออก

เมื่อมองดูหลี่ฮั่วหวังที่เนื้อตัวเละเทะชุ่มเลือดอยู่ตรงหน้า ชุนเสี่ยวหม่านก็ไม่อาจทนกลั้นได้อีกต่อไป นางหันหน้าไปหมอบลงกับพื้นแล้วโก่งคออาเจียนออกมาอย่างหนักอีกครา

ทว่าของในท้องของนางแทบจะถูกขับออกมาหมดสิ้นตั้งแต่การอาเจียนสองครั้งก่อนหน้า ยามนี้จึงสำรอกออกมาได้เพียงแต่น้ำใสๆ เท่านั้น

มืออันสั่นเทาของไป๋หลิงเหมี่ยวลูบไล้เส้นผมสีดำของหลี่ฮั่วหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดวงตาทั้งสองข้างเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา คำพูดจุกแน่นอยู่ในลำคอจนไม่อาจเอ่ยสิ่งใดออกมาได้

“ร้องไห้ทำไม ต้องหัวเราะสิ! พวกเราไม่มีใครตายเลยสักคน ไม่เพียงได้ไท่ซุ่ยดำมา แต่ยังจับเชลยได้อีกคนหนึ่ง นี่เป็นเรื่องน่ายินดียิ่งนักนะ!”

“อีกอย่างนะเหมี่ยวเหมี่ยว เจ้าดูใบหน้านี้ของข้าสิดียิ่งนัก หากวันใดมองจนเบื่อแล้ว เจ้าก็เปลี่ยนใหม่ได้นะ” หลี่ฮั่วหวังที่หัวเราะร่าพยายามยักคิ้วหลิ่วตาให้นาง

หลี่ฮั่วหวังรู้ดีว่าสภาพของตนในยามนี้น่าเวทนายิ่งนัก และเขาก็เจ็บปวดเหลือเกิน เจ็บจนแทบอยากจะตายไปให้พ้นๆ

ทว่าเขาจำต้องแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ เพราะหากเขาเอาแต่ตัดพ้อคร่ำครวญและกรีดร้องโหยหวน นอกจากจะไม่ช่วยแก้ปัญหาอันใดแล้ว ยังจะทำให้จิตใจของคนอื่นๆ หดหู่ตามไปด้วย

นี่คือเคล็ดลับที่เขาเรียนรู้มาจากหลัวเจวียนฮัวภรรยาของลวี่จวี่เหริน ยามที่เรื่องบางอย่างเกิดขึ้นจนไม่อาจหลีกเลี่ยง เพื่อมิให้คนรอบข้างต้องเสียใจ บางทีก็อาจลองแสร้งทำเป็นไม่แยแสแม้แต่น้อย

ทว่าเห็นได้ชัดว่าหลี่ฮั่วหวังยังมิได้เข้าถึงแก่นแท้ ยิ่งเขาหัวเราะเสียงดังเท่าใด ไป๋หลิงเหมี่ยวกลับยิ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียงดังขึ้นเท่านั้น

ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็เหนื่อยล้า เหนื่อยล้าตามความหมายตรงตัวจริงๆ ตาข้างเดียวของเขาค่อยๆ ปิดลง “ข้าขอพักสักครู่..... ถึงแล้วปลุกข้าด้วย..... รอข้าตื่นแล้ว พวกเราค่อยหาทางกลับกัน”

สิ้นคำกล่าวนี้ หลี่ฮั่วหวังก็หมดสติไปในชั่วพริบตา

ท่ามกลางความสะลึมสะลือ สิ่งที่คุ้นเคยอย่างยิ่งบางอย่างผุดขึ้นและจมลงในห้วงสติของหลี่ฮั่วหวังเป็นระยะ เขาอยากจะรู้ให้ได้ว่ามันคือสิ่งใด ทว่าก็ไม่อาจทำได้สักครา

ในระหว่างที่หลับๆ ตื่นๆ ความคิดของหลี่ฮั่วหวังสับสนไม่ปะติดปะต่อ บ่อยครั้งที่เขามักจะลืมเลือนไปว่าเมื่อครู่ตนเองกำลังคิดสิ่งใดอยู่

ทันใดนั้น ท้องฟ้าพร่างพราวดั่งดวงดาราก็จับจองเข้ามาในห้วงสมองของหลี่ฮั่วหวัง ชั่วขณะนี้ หลี่ฮั่วหวังจำได้แล้วว่านี่คือบนดาดฟ้าของโรงเรียน ตนเองกับหยางน่าเคยมองดูท้องฟ้าด้วยกันตลอดทั้งคืน สิ่งที่ตนเห็นอยู่ในยามนี้คือความทรงจำในอดีตของตน

“น่าหน่า ฉันขอโทษนะ ฉันป่วย ฉันต้องพักการเรียนไปรักษาตัว” เด็กหนุ่มโอบกอดเด็กสาวไว้พลางกระซิบเบาๆ

“แล้วเธอจะรักษาหายเมื่อไหร่เหรอ ต้องใช้เวลานานไหม” เด็กสาวเขย่ามือที่ประสานนิ้วทั้งสิบของทั้งคู่เบาๆ

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เธอวางใจเถอะ เพื่อเธอแล้ว ฉันจะตั้งใจให้ความร่วมมือกับการรักษาอย่างดีที่สุด รีบออกจากโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด”

“ฉันเคยบอกแล้วไง เราจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน แล้วพอเรียนจบออกมา ฉันจะแต่งงานกับเธอ”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้กะทันหัน เด็กสาวก็ขวยเขินเป็นอย่างยิ่ง แต่สุดท้ายก็พยักหน้ารับเบาๆ “อื้ม ฉันจะรอนะ”

ชั่วขณะนี้ คนทั้งสองที่ไร้เดียงสายิ่งนักค่อยๆ ขยับเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งแนบชิดติดกันในที่สุด

“ฮั่วหวัง นายเป็นยังไงบ้าง”

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง”

“หลี่ฮั่วหวัง! นายลุกขึ้นมายืนดีๆ เดี๋ยวนี้!”

“เสี่ยวหลี่ เธอคิดว่าทางโน้นเหมือนความจริง หรือว่าทางนี้เหมือนความจริงกันแน่”

สารพัดเสียงเรียกขานคอยฉีกกระชากความทรงจำอันงดงามเพียงหนึ่งเดียวในส่วนลึกที่สุดของหลี่ฮั่วหวังอย่างไม่หยุดหย่อน

หลี่ฮั่วหวังไม่อยากกลับไป เขาอยากจะหยุดนิ่งอยู่ที่ช่วงเวลาอันงดงามนี้ตลอดกาล ถึงกระนั้นนี่ถูกกำหนดไว้แล้วว่าเป็นไปไม่ได้ สรรพสิ่งรอบด้านเริ่มพังทลายลง ความทรงจำอันงดงามนี้ค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“ฮ่า!” หลี่ฮั่วหวังที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นลืมตาขึ้นพรวด ก็เห็นไป๋หลิงเหมี่ยวกำลังประคองศีรษะของเขาไว้ นางค่อยๆ โน้มกายลงมา ป้อนน้ำนมแพะจากปากของนางให้เขา

ยามที่ได้ดื่มน้ำนมแพะอันอุ่นซ่านในปาก สติอันเลื่อนลอยของหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ เริ่มรวมศูนย์กลับมา ยามนี้เขารู้สึกว่าหัวสมองของตนเองราวกับเครื่องจักรที่ขึ้นสนิม คิดสิ่งใดก็ติดขัดกระตุกเป็นช่วงๆ

“พวกเราอยู่ที่ไหนกันรึ” หลี่ฮั่วหวังมองดูกระโจมหนังวัวเหนือศีรษะแล้วเอ่ยถาม

เมื่อเห็นว่าในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็ฟื้นขึ้นมา ไป๋หลิงเหมี่ยวพลันถอนหายใจโล่งอกเฮือกใหญ่ “นี่คือบ้านของซุนเป่าลู่เจ้าค่ะ เขาเคยมาเลี้ยงแพะแถวนี้จึงรู้จักเส้นทางแถบนี้เป็นอย่างดี เขาเป็นคนพาพวกเรากลับมา”

“แล้วก็ศิษย์พี่หลี่ ท่านหมดสติไปสิบกว่าวันแล้วนะเจ้าคะ ยังดีที่ท่านฟื้นขึ้นมาได้”

เมื่อได้ยินคำนี้ หลี่ฮั่วหวังก็เลิกผ้าห่มบนร่างออกทันที รีบก้มลงมองสำรวจร่างกายของตนเองอย่างรวดเร็ว

รอยกรีดแผลกว้างที่ตนเคยเฉือนเอาไว้ก่อนหน้านี้สมานตัวไปจนเกือบหมดแล้ว หากแต่รูปร่างหน้าตาของเขาก็ยังคงพิลึกกึกกือยิ่งนัก มีจุดที่ไม่สอดคล้องกันอยู่มากมาย อย่างน้อยที่สุดสะดือของคนทั่วไปก็คงไม่ไปงอกอยู่ตรงเอว

แต่เมื่อเทียบกับสภาพตอนที่เพิ่งปีนขึ้นมาจากถ้ำ สภาพนี้ก็นับว่าดูได้ขึ้นมากแล้ว อย่างน้อยก็ยังพอดูเหมือนคน

ที่สำคัญที่สุดคือเท้าซ้ายข้างนั้นได้งอกครึ่งฝ่าเท้าที่ขาดหายไปกลับมาจนสมบูรณ์แล้ว ต่อไปเวลาเดินก็จะได้ไม่ต้องกะเผลกอีก

หลังจากตรวจดูสภาพร่างกายเสร็จ หลี่ฮั่วหวังก็ยังคงมิได้สนใจที่จะพักผ่อน เขารีบซักถามไป๋หลิงเหมี่ยวถึงเรื่องของหานฝูกับไท่ซุ่ยดำในทันที

“ไม่มีสิ่งใดต้องกังวลเจ้าค่ะ จัดการเรียบร้อยดีทั้งหมดแล้ว แต่พวกเราต้องขอบคุณครอบครัวของซุนเป่าลู่จริงๆ นะเจ้าคะ หากไม่ใช่เพราะพวกเขามาช่วย สิ่งเหล่านั้นคงไม่มีทางลากกลับมาได้แน่”

“พวกเรายืมกระโจมหนังวัวมาสองหลัง กางแยกออกไปให้ไกลหน่อย ศิษย์พี่น้องคนอื่นๆ คอยเฝ้าดูอยู่ที่นั่นแล้วเจ้าค่ะ ศิษย์พี่หลี่ ท่านรีบนอนลงเถิดนะเจ้าคะ ท่านบาดเจ็บสาหัสยิ่งนัก”

“ไป! ไปหาไท่ซุ่ยดำก่อน!”

หลี่ฮั่วหวังที่ร้อนรนจนทนรอแทบไม่ไหวมิอยากรอช้าแม้แต่ชั่วขณะเดียว เขาสวมเสื้อผ้าแล้วเดินตรงออกไปนอกกระโจมทันที

ครั้นเขาก้าวออกมาจากกระโจม ก็ตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนในทันใด แววตาของชาวชิงชิวเหล่านี้มิใช่ความอยากรู้อยากเห็นอีกต่อไป หากแต่เจือไปด้วยความขยาดหวาดเกรงและความไม่สบายใจ

นี่ก็นับเป็นเรื่องธรรมดา หากพวกเขาเห็นสภาพของหลี่ฮั่วหวังในตอนนี้แล้วยังคงมีท่าทีต้อนรับขับสู้ด้วยความกระตือรือร้น หลี่ฮั่วหวังเองต่างหากที่จะรู้สึกไม่วางใจในตัวพวกเขา

เขายกสองมือขึ้นประสานคารวะให้แก่คนอื่นๆ จากนั้นก็เดินผละออกจากกลุ่มกระโจม มุ่งหน้าตรงไปยังกระโจมสองหลังที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนทุ่งหญ้าอันเวิ้งว้างเบื้องหน้า

หลี่ฮั่วหวังที่เดินตรงไปพอดีเผชิญหน้าเข้ากับคนของคณะสกุลลวี่ที่เพิ่งต้อนฝูงแพะกลับมา ลวี่จ้วงหยวนพยายามสะกดกลั้นความตระหนกตกใจ พลางมองดูหลี่ฮั่วหวังที่ใบหน้าบิดเบี้ยวจนแทบจำเค้าเดิมมิได้แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ท่านนักพรตน้อย เพียงสิบกว่าวันเท่านั้น ก็ลุกขึ้นมาเดินเหินได้แล้วรึ”

“ไอ้หยา ข้าเฒ่าเคยพูดไว้ว่าอย่างไรเล่า อิทธิฤทธิ์ของท่านนักพรตน้อยสะเทือนเลื่อนลั่นปานนั้น มีหรือที่พวกภูตผีปีศาจธรรมดาจะเป็นคู่ต่อสู้ของท่านได้!”

ถึงอย่างนั้นในยามนี้หลี่ฮั่วหวังที่จิตใจเปี่ยมไปด้วยความวิตกกังวลกลับคร้านที่จะสนใจคำประจบสอพลอนั้น

เมื่อไต่ถามจนรู้ว่าหัวเล็กของหานฝูยังไม่ตาย หลี่ฮั่วหวังก็มุดเข้าไปในกระโจมของไท่ซุ่ยดำโดยตรง ในยามนี้สิ่งนี้มีความสำคัญเหนือกว่าสิ่งอื่นใดในใจเขาเสียอีก

เพิ่งจะก้าวเข้าไป หลี่ฮั่วหวังก็แลเห็นหอกยาวหลายเล่มทิ่มแทงตรึงหนวดของไท่ซุ่ยดำกดแนบติดไว้กับพื้นดินโดยตรง ทำให้ไท่ซุ่ยดำมิอาจขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวได้แม้แต่ชั่วขณะเดียว

หลี่ฮั่วหวังเดินวนรอบตัวมันเพื่อพิจารณาดูให้แน่ใจอีกครา ครั้นพบว่านี่เป็นสิ่งเดียวกับไท่ซุ่ยดำแห่งอารามลมใสไม่ผิดเพี้ยน เขาก็กางนิ้วทั้งห้าแล้วสอดลึกเข้าไปในร่างของไท่ซุ่ยดำ ก่อนจะคว้าดึงก้อนเนื้อไท่ซุ่ยอันมันเยิ้มออกมาหนึ่งชิ้น

ยามที่คมมีดสั้นค่อยๆ เฉือนปาดไปตามขอบเนื้อ รอยแยกบางแห่งบนร่างของไท่ซุ่ยดำพลันส่งเสียงหวีดร้องแหลมเสียดแก้วหู ของเหลวสีดำเหนียวข้นไหลทะลักร่วงผล็อยลงมาอย่างไม่ขาดสาย

เมื่อมองดูตรงรอยตัดของก้อนเนื้อในมือที่มีเศษเนื้อบางส่วนแปรเปลี่ยนเป็นหนวดอย่างรวดเร็ว หลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ อ้าปากกว้างจนสุด แล้วยกก้อนเนื้อไท่ซุ่ยดำขึ้นยัดเข้าใส่ปาก

แต่ในจังหวะที่จะกัดลงไปนั่นเอง หลี่ฮั่วหวังกลับพลันชะงักหยุดลง

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 244
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 245 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 243กลับหน้าเรื่อง
ตอน 243ตอน 245