ตอนที่ 243 การรักษา
หลี่ฮั่วหวังนอนคว่ำอยู่บนผืนหญ้านุ่มนิ่ม พลางหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เขามองดูไท่ซุ่ยดำที่ขยับดิ้นกระดุ๊กกระดิ๊กอยู่ไกลๆ แล้วแย้มยิ้มออกมาด้วยความดีใจ
นับตั้งแต่ที่หยางน่าให้ช็อกโกแลตเขากินเมื่อคราวนั้น เขาก็ไม่ได้มีความสุขถึงเพียงนี้มานานมากแล้วจริงๆ
แม้ทั่วทั้งร่างจะเจ็บปวดเจียนตาย และเหนื่อยล้าจนไร้เรี่ยวแรงสิ้นดี ทว่าการเดินทางลงสู่ใต้พิภพในครานี้ที่ผ่านความยากลำบากมานับพันนับหมื่น ในที่สุดเขาก็บรรลุเป้าหมายของตนเองแล้ว
เมื่อมีไท่ซุ่ยดำแล้ว ในที่สุดเขาก็จะได้บอกลาภาพหลอนเหล่านั้นเสียที ไม่ต้องแกว่งไกวอยู่ระหว่างความจริงกับภาพหลอนอีกต่อไป ตนจะหลุดพ้นจากความสับสนงุนงงของจิตวิสุทธิ์ได้แล้ว
“พวกนั้นล้วนบอกว่ากินไท่ซุ่ยดำนานๆ ไม่ได้ มันจะเติบโตขึ้นเรื่อยๆ จนเต็มท้อง”
“ฉันไม่เชื่อหรอก! หากไม่ได้จริงๆ พอกินเข้าไปจนได้ที่แล้ว ฉันก็จะผ่าท้องตัวเอง ควักเอาไท่ซุ่ยดำข้างในออกมา แล้วค่อยกลืนกินมันลงไปใหม่อีกรอบ!”
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังยังคงครุ่นคิดว่าวิธีนี้จะมีโอกาสสำเร็จกี่ส่วน เขาก็พลันพบว่าสีหน้าของคนอื่นๆ ดูไม่สู้ดีนัก
ทั้งที่หนีรอดพ้นความตายมาได้แล้วแท้ๆ เหตุใดจึงยืนนิ่งด้วยสีหน้าราวกับเห็นผีเช่นนั้น อีกทั้งตนเองก็บาดเจ็บถึงเพียงนี้ กลับไม่มีใครเข้ามาช่วยประคองสักคน
“อย่ามัวแต่ยืนเหม่อสิ ดึงโซ่ต่อเร็ว ปลายโซ่อีกด้านมัดหานฝูเอาไว้อยู่ หัวเล็กๆ นั่นของเขายังมีชีวิตอยู่เลย ดึงเขาขึ้นมา ข้าจะได้งัดเอาข้อมูลบางอย่างออกมาจากปากเขา” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยปาก ทว่าคนอื่นๆ กลับไม่สนใจเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“พวกเจ้าเป็นอะไรกันไปหมด” หลี่ฮั่วหวังใช้ฝ่ามือข้างเดียวค้ำยันผืนหญ้านุ่มนิ่มพลางคลานไปหาพวกเขา ทว่าทุกคนกลับถอยหลังกรูดไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านคือ... ศิษย์พี่หลี่จริงๆ หรือเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวที่หดมือสองข้างแนบอก ปล่อยให้น้ำตาไหลพรากพลางจ้องมองสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความหวาดผวา
ไม่จำเป็นต้องให้นางพูด บัดนี้หลี่ฮั่วหวังก็เริ่มตระหนักได้แล้วว่าร่างกายของตนมีบางอย่างผิดปกติ เขายกมือสองข้างขึ้นมา แล้วใช้ดวงตาข้างเดียวที่งอกอยู่ใต้ใบหูจับจ้องมองดูด้วยความตกตะลึง
ยามที่เขาลองขยับนิ้วมือเพียงแผ่วเบา หลี่ฮั่วหวังก็มองเห็นว่านิ้วมือสองนิ้วที่งอกอยู่ตรงข้อศอกและหลอมติดกันเป็นพืดนั้นขยับตามไปด้วยเล็กน้อย
“เป็นไปได้อย่างไร! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน-” หลี่ฮั่วหวังใช้มืออันพิกลพิการทั้งสองข้างค้ำผืนหญ้าไว้ แล้วพลิกตัวอย่างแรง
ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง ยามที่หลี่ฮั่วหวังได้เห็นสภาพร่างกายของตนเอง เขาก็แทบจะตกใจจนหลุดเสียงร้องออกมา
เขาไม่อยากเชื่อจริงๆ ว่าก้อนเลือดเนื้อที่ระเกะระกะไร้ระเบียบนี้จะเป็นร่างกายของตนเอง!!
ร่างกายของซุนเป่าลู่ก่อนหน้านี้ หากเทียบกับเขาแล้วเป็นเพียงเรื่องเด็กเล่น ร่างกายของเขาในยามนี้ อวัยวะต่างๆ พลิกกลับด้านอย่างสะเปะสะปะ สลับซ้ายขวาปนเป มีพู่สีขาวแทรกอยู่ประปรายและแกว่งไกวไปมาแผ่วเบา ไม่เหลือเค้าความเป็นมนุษย์แม้แต่น้อย!
“เป็นเพราะพลังของพู่สีขาวนั่น! หลังจากที่มันดึงฉันลงไป ถึงได้กลายมาเป็นสภาพแบบนี้” หลี่ฮั่วหวังใช้มือคว้าพู่สีขาวเส้นหนึ่งบนร่างขึ้นมา มองดูนิ้วมือของตนที่จับพู่สีขาวกำลังบิดเบี้ยวไปอย่างช้าๆ ด้วยความตกตะลึง
“ตอนนี้ฉันยังเป็นคนอยู่อีกเหรอ” คำถามนี้ผุดขึ้นมาในสมองที่สับสนวุ่นวายถึงขีดสุดของหลี่ฮั่วหวัง มืออันสั่นเทาของเขาลูบไล้ไปบนใบหน้าที่เปลี่ยนรูปไปจนจำไม่ได้ อวัยวะทั้งห้าบนหน้าบิดเบี้ยวสลับที่กันไปหมด ไม่อยู่ในตำแหน่งเดิมอีกต่อไป
“เป็นไปได้อย่างไร! นี่มันจะประหลาดเกินไปแล้ว! นี่มัน... คือโลกปกติจริงๆ เหรอ” หลี่ฮั่วหวังตัวสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างรุนแรง
“ไม่ได้ หลี่ฮั่วหวัง แกต้องใจเย็นไว้ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ใช่ ไม่ใช่เรื่องใหญ่สักนิด”
หลี่ฮั่วหวังหันตัวกลับมามองไปยังคนอื่นๆ บนใบหน้าที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งเผยสีหน้าเปี่ยมด้วยความมั่นใจออกมา “ไม่เป็นไร ไม่ต้องตกใจกันไป มีทางแก้ได้อย่างแน่นอน”
พูดจบ หลี่ฮั่วหวังก็ใช้มือขวาอันพิกลพิการเกี่ยวกริชเล่มหนึ่งขึ้นมา แล้วแทงตรงเข้าไปบนใบหน้าของตนเองทันที
ท่ามกลางสายตาอันไม่อยากจะเชื่อของทุกคน เขาได้กรีดเปิดบาดแผลขึ้นมาแผลหนึ่งสดๆ
หลี่ฮั่วหวังจับใบหูตรงขอบรอยแยกนั้นไว้ พร้อมกับเสียงคำรามลั่น เขากระชากดึงมันขึ้นไปยังตำแหน่งที่มันควรจะอยู่แบบสดๆ
ทว่าในพริบตาต่อมา ใบหูที่ดึงกลับขึ้นไปนั้นก็ร่วงหล่นลงบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง
เมื่อเห็นใบหูบนพื้น หลี่ฮั่วหวังก็ยิ่งยิ้มอย่างมีความสุขขึ้นไปอีก “จริงด้วย ทำเช่นนี้ก็ได้ ร่างกายของข้าสมานแผลได้เร็วมาก ขอเพียงเฉือนสิ่งที่งอกมั่วซั่วทิ้งไปให้หมด แล้วปล่อยให้พวกมันงอกกลับขึ้นมาใหม่ก็พอแล้ว”
“ก็แค่ต้องกลายเป็นเสาเนื้อมนุษย์สักสองสามวันเท่านั้น มันจะไปสำคัญอะไรนักหนา”
เมื่อเห็นว่าหลี่ฮั่วหวังเริ่มจะจ่อกริชในมือเข้าหาดวงตาของตนเองแล้ว โก่วหวาก็เดินตัวสั่นงันงกเข้ามา ยืนละล้าละลังอยู่แต่ไกลพลางโบกไม้โบกมือทำท่าทาง
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านอย่าทำเช่นนี้เลยขอรับ ตายดีๆ ยังไม่สู้อยู่อย่างลำบาก อีกอย่างท่านก็ยังมีแขนมีขา...”
พูดไปได้ครึ่งหนึ่ง โก่วหวาก็ไม่รู้ว่าจะพูดต่ออย่างไรดีแล้ว ศิษย์พี่หลี่ช่างน่าเวทนายิ่งนัก จนเขาไม่อาจทนมองดูได้ลงคอ
หากเป็นตัวเขาเองตกอยู่ในสภาพนี้ ตายไปเสียยังจะดีกว่า
คมมีดของหลี่ฮั่วหวังชะงักหยุดลง ดวงตาจ้องเขม็งไปยังนิ้วก้อยที่บิดกลับด้านของตน ความคิดหนึ่งพลันผุดขึ้นมาในหัว
“เดี๋ยวก่อน! ในเมื่อพู่สีขาวนี้ทำให้ฉันกลายเป็นสภาพอัปลักษณ์เช่นนี้ได้ นั่นมิได้แปลว่า มันก็สามารถทำให้ฉันกลับคืนร่างเดิมได้เหมือนกันหรอกเหรอ”
ดวงตาของหลี่ฮั่วหวังทอประกายวาบ เขามองดูพู่สีขาวที่หลอมติดอยู่บนมือตน แล้วคว้าเอาพู่กระจุกหนึ่งมาวางทาบลงบนดวงตาของตนเองทันที
พู่สีขาวกำลังขยับเขยื้อน และยังคงทำให้นิ้วมือของหลี่ฮั่วหวังบิดเกลียวต่อไปไม่หยุด
“อยู่นิ่งๆ ให้ข้าเดี๋ยวนี้ ไอ้ของสารเลว!” หลี่ฮั่วหวังฟาดพู่สีขาวลงกับพื้น แล้วหยิบมาแปะลงบนใบหน้าของตนอีกครั้ง
ค่อยๆ หลี่ฮั่วหวังรู้สึกได้ว่าภาพที่ตนมองเห็นเริ่มเคลื่อนที่ ภายใต้ฤทธิ์ของพู่สีขาว มันเริ่มเลื่อนต่ำลงไปด้านล่าง
หลี่ฮั่วหวังใช้สามนิ้วจิกลูกตาของตนไว้แน่น แล้วค่อยๆ ดันมันไปยังที่ที่ควรจะอยู่ ทว่าไม่ว่าจะดันอย่างไร มันก็ไม่ยอมกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม
“แควก!” รอยแผลลึกกริบปริฉีกออกจากหางตา หลี่ฮั่วหวังคว้าจับลูกตาที่บัดนี้เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยของตนเองอีกครา แล้วออกแรงดึงทึ้งให้มันเขยิบไปทางนั้นอีกเล็กน้อย
“พอได้หรือยัง” หลี่ฮั่วหวังที่หอบหายใจรวยรินเอ่ยถามคนอื่นๆ
ครั้นได้รับคำตอบที่ตรงกันแล้ว เขาก็เริ่มขยับอวัยวะส่วนอื่นต่อไป
กว่าจะจัดเครื่องหน้าทั้งห้าให้พอเข้าที่ได้ก็ยากเย็นแสนเข็ญ หลี่ฮั่วหวังที่เจ็บปวดจนแทบหมดสติมองไปยังคนอื่นๆ รอบด้าน แล้วตะโกนเสียงแหบพร่า “มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่ ยังไม่รีบเข้ามาช่วยอีก”
คำพูดนี้เตือนสติทุกคนขึ้นมา ทุกคนกรูรุมล้อมเข้ามา และเริ่มช่วยจัดให้อวัยวะส่วนอื่นๆ ของหลี่ฮั่วหวังกลับเข้าที่เดิม
กระบวนการนี้ไม่ง่ายดายนัก พู่สีขาวแม้จะช่วยขยับได้ ทว่าตำแหน่งก็ยังคลาดเคลื่อนไม่แม่นยำอยู่ดี
เมื่อมาถึงขั้นตอนนี้ จึงจำเป็นต้องลงมีดกรีดแต่งให้มันเข้าที่ด้วยตนเอง
โก่วหวาที่กำลังขยับหูซ้ายของหลี่ฮั่วหวังอย่างระมัดระวังพลันมือสั่น หูนั้นก็ร่วงผล็อยลงบนพื้นดังแปะ
เขาที่ตื่นตระหนกจนลนลานรีบเก็บมันขึ้นมา แอบเหลียวซ้ายแลขวา ถ่มน้ำลายรดลงไปเล็กน้อย แล้วสั่นเทาพยายามจะนำไปแปะติดบนศีรษะของหลี่ฮั่วหวัง
มือข้างหนึ่งวางทาบลงบนบ่าของเขา ทำเอาโก่วหวาสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ครั้นหันกลับไปดูก็เห็นไป๋หลิงเหมี่ยวที่ถือเข็มกับด้ายอยู่ในมือ “เอามาให้ข้าเถอะ ข้าจะเย็บติดให้เขาเอง”
โก่วหวาพลันถอนหายใจโล่งอกเฮือกใหญ่ รีบยื่นสิ่งนั้นส่งไปให้อย่างรวดเร็ว
การทรมานระลอกนี้แทบจะทัดเทียมได้กับการลงทัณฑ์อันทารุณโหดร้าย อาจเพราะมีความปีติยินดีจากการได้ครอบครองไท่ซุ่ยดำคอยค้ำจุนอยู่ หรือมิฉะนั้นก็คงเป็นเพราะหลี่ฮั่วหวังเคยชินกับความเจ็บปวดมาเนิ่นนานแล้ว
เมื่อร่างกายอันเละเทะยุ่งเหยิงของเขาถูกปะติดปะต่อจนพอดูเป็นรูปเป็นร่างมนุษย์ขึ้นมาได้ ท้องฟ้าก็สว่างโร่เสียแล้ว กระนั้นเสียงกรีดร้องโหยหวนของหลี่ฮั่วหวังยังคงกึกก้องเปี่ยมด้วยพลังอย่างไม่เสื่อมคลาย
กำลังโหลดความเห็น...