ตอนที่ 242 หลี่ฮั่วหวัง
โลหิตที่พวยพุ่งสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั่วทั้งร่างและใบหน้าของหลี่ฮั่วหวัง เขาที่บัดนี้กลายสภาพประหนึ่งมนุษย์โลหิตยืนเหม่อมองซากศพแหลกเหลวตรงหน้าอย่างตะลึงงัน
นักพรตที่คิดจะฆ่าคนชิงทรัพย์ ภัยซ่อนเร้นแห่งลัทธิหลัวที่หมายจะลอบทำร้ายตนอย่างหานฝูผู้นี้ กลับถูกกำจัดลงง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวหรือ
ชั่วขณะนั้นหลี่ฮั่วหวังแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง หากเทียบกับศัตรูที่เคยเผชิญหน้ามาก่อนหน้านี้ คนผู้นี้ย่อมไร้พิษสงจนแทบไม่คณามือ ราวกับกำลังเล่นขายของอย่างไรอย่างนั้น จนถึงขั้นทำให้เขานึกสงสัยขึ้นมาว่า นี่เป็นร่างปลอมของอีกฝ่ายหรือไม่
หลี่ฮั่วหวังยกเท้าขึ้นเตะศีรษะที่เนื้อหนังเหวอะหวะของหานฝูไปทีหนึ่ง พลางเอ่ยทวนซ้ำด้วยสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์ “ฝีมือตื้นเขินเพียงเท่านี้ยังไม่เจียมตัว ริอ่านจะเลียนแบบผู้อื่นมาปล้นชิงงั้นรึ”
พลันนั้นเขาจึงตระหนักได้ว่า ในโลกใบนี้มิได้มีเพียงผู้มีวรยุทธ์แก่กล้าเท่านั้นที่หมายปองจิตวิสุทธิ์ ทว่าคนที่ไม่รู้จักประเมินตนเองบางคนก็ละโมบอยากได้จิตวิสุทธิ์เช่นเดียวกัน แม้ว่าตนเองจะไร้ซึ่งความสามารถที่ทัดเทียมก็ตาม
ยามนี้โก่วหวาซึ่งปีนขึ้นไปถึงปากทางออกแล้วก้มมองหลี่ฮั่วหวังที่อยู่เบื้องล่าง สองมือป้องปากเป็นรูปกรวยแล้วตะโกนลงมา “ศิษย์พี่หลี่ ท่านไม่เป็นไรจริงๆ นะขอรับ!”
ครั้นเห็นหลี่ฮั่วหวังผู้มีศีรษะชโลมโลหิตค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองตน เขาก็สะท้านไปทั้งร่างอย่างอดมิได้ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “จะ...จะให้...พวกเราลงไปหรือไม่ขอรับ”
“ข้าไม่เป็นไร! กำลังจะขึ้นไปเดี๋ยวนี้!” หลี่ฮั่วหวังใต้แสงจันทร์กล่าวจบ สองมือก็คว้าโซ่ตรวนที่แกว่งไกวหมายจะปีนขึ้นไป
ทว่าไม่นานเขาก็หยุดลงอีกครั้ง ย่อตัวลงค้นทั่วทั้งร่างของหานฝูอย่างละเอียด ในที่สุดก็พบยันต์สีเหลืองหลายแผ่นซ้อนกันอยู่
“นี่มีประโยชน์อะไร ยันต์ฉันก็ไม่เคยเรียนมาเสียด้วย”
หลี่ฮั่วหวังล้วงค้นอีกครา ก้อนกลมเล็กๆ สิบกว่าก้อนที่ถูกห่อด้วยแผ่นยันต์ก็ถูกหยิบออกมา
“หืม” หลี่ฮั่วหวังคลี่ออกเบาๆ ของที่คุ้นตาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า “นี่คือโอสถอายุขัยรึ!”
ก่อนหน้านี้หลี่ฮั่วหวังเคยพบเห็นสิ่งนี้มาแล้ว ย่อมเข้าใจถึงคุณค่าของมันเป็นอย่างดี
เมื่อเห็นลูกแก้วอายุขัยกำลังจะสลายหายไป หลี่ฮั่วหวังจึงรีบยัดมันเข้าปากทันที พลันนั้นเขาก็รู้สึกว่าร่างกายเบาหวิวลง
เขาเร่งล้วงค้นอีกหลายครั้ง จนได้โอสถอายุขัยมาสิบเก้าเม็ด ในใจของหลี่ฮั่วหวังบังเกิดความยินดียิ่ง รีบยัดของที่ยึดมาได้เหล่านี้เข้าไปในอกเสื้อ
จากนั้นจึงค้นต่ออีกรอบ พบว่าสิ่งที่เหลือล้วนเป็นของจำพวกชาดสำหรับเขียนวาดฮู้ซึ่งตนใช้ประโยชน์มิได้
ท้ายที่สุดเขาก็เสียบกระบี่เหรียญทองแดงเล่มนั้นไว้ที่แผ่นหลัง แล้วตัดสินใจจากไปเสียที
การสูญเสียนิ้วมือไปหลายนิ้วประกอบกับเลือดที่เปรอะเปื้อนเต็มมือ ทำให้ยามจับโซ่ตรวนลื่นไถลไปหมด ปีนป่ายได้ลำบากยิ่งนัก หลี่ฮั่วหวังจึงปีนขึ้นไปอย่างเชื่องช้า
ภายในหัวของเขายังคงหวนนึกถึงหานฝูที่เพิ่งจะสิ้นใจไป
“เดิมทียังตั้งใจจะเค้นเรื่องราวของโลกนี้จากปากมันให้มากกว่านี้ แต่ตอนนี้คนก็ตายไปแล้ว ก็หมดทางจะถามแล้ว”
“ศิษย์พี่หลี่! รีบปีนขอรับ! รีบปีนเร็วเข้า!!”
หลี่ฮั่วหวังแหงนหน้าขึ้นไป ก็แลเห็นใบหน้าอันตื่นตระหนกและเปี่ยมไปด้วยความกังวลของแต่ละคน
“หืม”
หลี่ฮั่วหวังก้มหน้าลงมองไปยังเบื้องล่างในทันที หานฝูที่เกือบจะถูกตนใช้กระบี่ผ่าร่างแยกเป็นสองซีก บัดนี้กลับลุกขึ้นมายืนได้แล้ว!
เสียงอันโหยหวนรันทดของเด็กหญิงดังออกมาจากซากศพของเขา “เจ้าฆ่าเขาแล้ว! แล้วจะให้ข้ามีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไรเล่า!! แง้ๆๆ~!!”
สุ้มเสียงนั้นแหลมสูงเสียดแทงจนแก้วหูของหลี่ฮั่วหวังเจ็บแปลบ ทั้งยังสะท้อนก้องกังวานออกไปไกลลิบ
“ยังไม่ตายอีกรึ!” หลี่ฮั่วหวังยกกระบี่ขึ้นฟันใส่มือซ้ายที่เหลือนิ้วอยู่น้อยนิดของตนอีกครา นิ้วสุดท้ายถูกตัดขาดออกไป
นิ้วนั้นหลุดร่วงลงแล้วบวมพองขึ้น หนามกระดูกอันแหลมคมแทงทะลุเนื้อหนังออกมา ควงสว่านดิ่งลงไปตรึงซากศพของหานฝูไว้กับพื้นแน่นสนิท
โดยไม่สนใจว่าหานฝูจะตายหรือยังรอดอยู่ หลี่ฮั่วหวังยังคงตะเกียกตะกายปีนขึ้นไปด้านบนอย่างยากลำบากต่อไป
ทว่าในเพลานั้น ทั่วทั้งปากถ้ำพลันสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน เบื้องล่างปากถ้ำที่สมควรจะมืดมิดสนิท กลับถูกส่องสว่างด้วยประกายแสงสีขาว
หลี่ฮั่วหวังก้มลงมอง ก็แลเห็นอสรพิษยักษ์สีขาวตัวหนึ่งกำลังเลื้อยพล่าน ขนาดของมันมหึมายิ่งกว่าปากถ้ำเสียอีก! นี่คงถูกเสียงของหานฝูเมื่อครู่ล่อชักนำมา!
ลำตัวของงูยักษ์มิได้ปกคลุมด้วยเกล็ดงูสีขาว หากแต่รวมตัวขึ้นมาจากเส้นพู่สีขาวบนตัวสิงโตเชิดก่อนหน้านี้ทีละเส้น!
ครั้นเห็นภาพนี้ หลี่ฮั่วหวังพลันเข้าใจกระจ่าง สิงโตเชิดก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าคนตาย หรือเลือดเนื้อที่ยุ่งเหยิงพิลึกกึกกือภายใน ล้วนเป็นของปลอม! ล้วนเป็นหุ่นเชิดทั้งสิ้น! พู่สีขาวบนร่างพวกมันต่างหากที่เป็นร่างจริง!
ชั่วพริบตาที่หลี่ฮั่วหวังมองเห็นงูยักษ์ตัวนั้น อสรพิษยักษ์ที่ก่อตัวขึ้นจากพู่สีขาวก็สังเกตเห็นเขาเช่นกัน
งูยักษ์ทั้งตัวแตกกระจายออกในพริบตา ประหนึ่งเกลียวคลื่นทะเลอันบ้าคลั่ง โถมทะยานขึ้นมาจากเบื้องล่างด้วยความเร็วสูงยิ่ง
“ศิษย์พี่หลี่!!” ยามนี้ทุกคนที่พ้นจากอันตรายแล้วต่างขยับตัวทันควัน พวกเขาช่วยกันฉุดดึงโซ่ตรวนเส้นนั้นขึ้นด้านบนอย่างสุดกำลัง
หลี่ฮั่วหวังกำลังปีนป่าย ด้านบนก็ช่วยกันออกแรงดึง ช่างพอดีกับความเร็วในการลอยตัวขึ้นมาของพู่สีขาวเหล่านั้น
สิบจั้ง! ห้าจั้ง! สามจั้ง!!
เมื่อเห็นว่าหลี่ฮั่วหวังกำลังจะปีนพ้นปากถ้ำอยู่รอมร่อ พู่สีขาวเหล่านั้นก็พลันรวมตัวกลายเป็นมือข้างหนึ่ง คว้าหมับขึ้นมาด้านบนอย่างดุดัน บีบจับร่างของหลี่ฮั่วหวังเอาไว้แน่นสนิท
ท่ามกลางเสียงแผดร้องอย่างสิ้นหวังของทุกคน หลี่ฮั่วหวังบนโซ่ก็ถูกลากกลับลงไปเช่นนั้นเอง
โซ่ที่ทุกคนเพิ่งจะกำไว้แน่นเมื่อครู่ถูกปล่อยออกอย่างไร้เรี่ยวแรง เสียงแคลงคลางดังระงม โซ่เลื่อนหลุดจากมือของพวกเขาอย่างรวดเร็ว ตกลงกลับเข้าไปในปากถ้ำนั้นอีกครั้ง
ไป๋หลิงเหมี่ยวทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างเหม่อลอย น้ำตาใสสองสายค่อยๆ รินไหลลงมาจากหางตาของนาง
ชั่วพริบตานั้น ทุกคนต่างยืนนิ่งงันอยู่กับที่อย่างทำอะไรไม่ถูก หากไร้หลี่ฮั่วหวังแล้ว พวกเขาควรทำอย่างไรต่อไป
ทันใดนั้นไป๋หลิงเหมี่ยวก็เคลื่อนไหว นางผุดลุกขึ้นมาฉับพลัน จูงมือของร่างทรงรองที่อยู่ด้านข้างแล้วพุ่งตรงไปยังปากถ้ำด้วยกัน
ในจังหวะที่สองมือของโก่วหวาเพิ่งจะคว้าจับน่องของไป๋หลิงเหมี่ยวไว้ได้ เกาจื้อเจียนผู้มีรูปร่างสูงใหญ่กำยำที่อยู่ด้านข้างก็โถมเข้ามาโอบกอดทั้งสองคนเอาไว้แน่น
ชุนเสี่ยวหม่านผู้มีดวงตาแดงก่ำเดินมาตรงหน้าไป๋หลิงเหมี่ยวที่กำลังดิ้นรนไม่หยุด แล้วฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของนางฉาดใหญ่ “เจ้าช่วยมีสติหน่อยได้หรือไม่ เจ้าเสียสติไปแล้วรึ”
คำพูดประโยคนี้คล้ายกับสูบเอาเรี่ยวแรงและจิตวิญญาณของไป๋หลิงเหมี่ยวออกไปจนหมดสิ้น นางทรุดพับอยู่ตรงนั้นราวกับหุ่นเชิด
ขณะที่บรรยากาศอันหนักอึ้งกดทับจิตใจของทุกคน เสียงกระทบแผ่วเบาดังแคลงก็ดึงดูดความสนใจของโก่วหวา
“เดี๋ยวก่อน! เจ้าดูสิ! โซ่มันขยับ ศิษย์พี่หลี่ยังไม่ตาย!! ฮ่าๆๆ!! ข้ากะแล้วเชียว! ศิษย์พี่หลี่มีวิชาอภิญญาตั้งมากมาย จะตายได้อย่างไรกัน!”
คำพูดของเขาดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ พวกเขาหันไปมองทางโซ่เส้นนั้นตามสัญชาตญาณ โซ่เส้นนั้นกำลังสั่นไหวเบาๆ อยู่จริงๆ
โก่วหวาเพิ่งจะเตรียมออกแรงดึง ทว่ากลับถูกชุนเสี่ยวหม่านใช้เท้าเหยียบสกัดไว้ “ระวังด้วย! อาจจะไม่ใช่ศิษย์พี่หลี่!”
“เร็ว...ดึงข้า...” เมื่อเสียงของหลี่ฮั่วหวังดังแว่วขึ้นมาจากด้านล่าง ทุกคนก็คลุ้มคลั่งราวกับคนบ้า สองมือตะปบคว้าโซ่อันเย็นเยียบแล้วออกแรงดึงขึ้นมาไม่หยุด
ในที่สุดภายใต้การร่วมแรงร่วมใจของทุกคน มืออันสั่นเทาข้างหนึ่งก็ยื่นพ้นปากถ้ำออกมา ตบลงบนผืนหญ้าเขียวขจีภายนอกอย่างหนักหน่วง
นั่นเป็นมืออันพิกลพิการข้างหนึ่ง นิ้วบิดแบะออกด้านนอก ผิวหนังยึดติดกันเป็นพืด หากเทียบกับมือของมนุษย์ มันกลับดูคล้ายกรงเล็บที่ปะติดปะต่อขึ้นจากเลือดเนื้อมากกว่า
บนกรงเล็บนี้ยังคงมีพู่สีขาวที่แกว่งไกวไปมาติดอยู่บางส่วน บัดนี้มันหลอมรวมยึดติดแน่นอยู่บนนั้นอย่างสมบูรณ์แล้ว
ขณะที่มืออันพิกลพิการข้างนั้นใช้ปลายนิ้วที่ไร้เล็บจิกกุมผืนหญ้าเอาไว้แน่นพลางออกแรงอย่างสั่นเทา มันก็ค่อยๆ ลากดึงร่างที่อยู่เบื้องหลังออกมา
เงาร่างของหลี่ฮั่วหวังปรากฏขึ้นอีกครั้งในภาพสะท้อนบนม่านตาอันตกตะลึงและหวาดผวาของทุกคน
นั่นคือหลี่ฮั่วหวังไม่ผิดแน่ หากว่าสิ่งนี้ยังนับเป็นหลี่ฮั่วหวังได้อยู่
กำลังโหลดความเห็น...