ตอนที่ 241 ยันต์
ท่ามกลางถ้ำหินที่สลับซับซ้อนใต้ชิงชิว หลี่ฮั่วหวังและพวกพ้องยืนอยู่ใต้แสงสีเงิน พลางแหงนมองทางออกสู่ภายนอก
“สูงปานนี้เชียว ซ้ำยังชันดิ่งแทบตั้งฉาก แล้วจะปีนขึ้นไปอย่างไรเล่า” โก่วหวาแหงนคอมองหมู่ดาวพร่างพรายนอกปากถ้ำพลางเอ่ยเสียงอ่อย
เรื่องพรรค์นี้สำหรับผู้อื่นอาจเป็นปัญหาใหญ่ ทว่าสำหรับหลี่ฮั่วหวังในยามนี้กลับแก้ไขได้ไม่ยากเย็น แม้เขาจะแก้ไม่ได้ คนรอบกายเขาก็ยังมีวิธีอื่น
หลี่ฮั่วหวังเอี้ยวคอไปมองไป๋หลิงเหมี่ยวแวบหนึ่งแล้วเชิดคางส่งสัญญาณให้นาง บนดวงหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยวเผยความลังเลใจออกมาเล็กน้อย กระนั้นสุดท้ายนางก็พยักหน้ารับ แล้วใช้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงคลุมศีรษะของตนเองเอาไว้
เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังพลันเคร่งขรึมลงเล็กน้อย ทว่าก็มิได้เอ่ยสิ่งใดออกมา
“ตึง ตึง ตึง~!! โพกผ้าบนเศียรเหยียบแดนดาวจื่อเวย~! วันนี้ขึ้นด่านช่างเป็นมงคล ดาวใต้อิงดาวเหนือ ดาวใต้หกดวงเทพผู้เฒ่าสถิต ปากดาวเหนือจื่อเวยมากมีเอย~!”
คลอเคล้าไปกับเสียงกลองและบทเพลงเชิญวิญญาณ ไป๋หลิงเหมี่ยวซึ่งถูกท่านเซียนประทับร่างก็เชิดหน้าขึ้นฉับพลัน มองทะลุผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงไปยังหมู่ดาวพร่างพรายบนฟากฟ้า
ร่างของไป๋หลิงเหมี่ยวเริ่มกระตุกเกร็งอยู่ครู่สั้นๆ ครั้นอาการกระตุกสิ้นสุดลง นางก็คว้าเอาโซ่เหล็กที่อยู่บนร่างเกาจื้อเจียนซึ่งเดิมทีใช้ล่ามหลี่ฮั่วหวังมาไว้ในมือ จากนั้นร่างของนางก็พลันยวบลงกับพื้นประหนึ่งไร้กระดูก
นางบิดเลื้อยเรือนร่างอันอ่อนปวกเปียกนั้น ไต่ขึ้นไปตามผนังถ้ำอันลื่นเกลี้ยงราวกับงูในร่างมนุษย์
ผนังถ้ำที่แทบจะตั้งฉากดิ่งชัน ทว่าไป๋หลิงเหมี่ยวกลับเลื้อยไปราวกับเดินบนพื้นราบ เลื้อยขึ้นไปจนถึงปากโพรงถ้ำด้วยความเร็วอันน่าตระหนก
ไม่นานนัก โซ่เหล็กเส้นที่เคยใช้ล่ามหลี่ฮั่วหวังก็ถูกหย่อนทิ้งลงมา ตกลงตรงหน้าของคนอื่นๆ ปัญหาถูกคลี่คลายลงได้อย่างง่ายดาย
“พวกเจ้าขึ้นไปก่อน ข้าจะรั้งท้ายเอง” หลี่ฮั่วหวังยืนปักหลักอยู่ใต้แสงจันทร์ มองไปยังความมืดมิดนอกวงแสงจันทร์ด้วยความระแวดระวัง
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านบาดเจ็บถึงเพียงนี้แล้ว ให้ท่านขึ้นไปก่อนเถิดขอรับ” ซุนเป่าลู่มองบาดแผลบนร่างของหลี่ฮั่วหวังด้วยความเป็นห่วงเป็นใยยิ่ง
จะโทษเขาที่คิดเช่นนั้นก็ไม่ได้ สภาพของหลี่ฮั่วหวังในยามนี้น่าเวทนาเกินไปจริงๆ นิ้วที่ขาดแหว่งบนมือซ้ายยังคงมีโลหิตหยดริน ผิวหนังตรงแผงอกก็ถูกถลกหายไปเกินครึ่ง ทั่วทั้งร่างไม่มีส่วนใดที่ยังดีอยู่
“จะอ้ำอึ้งอะไรอยู่ ให้ขึ้นไปก็รีบขึ้นไปเสีย!” หลี่ฮั่วหวังตัดรอนความหวังดีของเขาไปตรงๆ
เขารู้ดีว่าในสถานการณ์เช่นนี้ ตนเองมีฝีมือสูงที่สุด หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นระหว่างการล่าถอย อย่างน้อยตนก็ยังพอรับมือไหว
ทว่าหากให้คนอื่นรั้งท้าย หากเจอเรื่องเข้าจริงๆ ก็อาจต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่
ภายใต้คำสั่งย้ำแล้วย้ำอีกของหลี่ฮั่วหวัง คนอื่นๆ จึงเริ่มเหนี่ยวโซ่เหล็กแล้วปีนป่ายขึ้นไป
คนอื่นจัดการได้ง่ายดาย ที่ทุลักทุเลที่สุดย่อมหนีไม่พ้นไท่ซุ่ยดำที่กำลังขยับดิ้นอยู่อย่างไม่หยุดหย่อน ตัวมันที่บิดส่ายไปมาทำให้ต้องเสียแรงเสียเวลาไปพักใหญ่ ถึงจะถูกมัดเข้ากับโซ่เหล็กแล้วให้เกาจื้อเจียนออกแรงดึงพรวดขึ้นไปได้
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังแหงนหน้ามองคนอื่นๆ เกาะโซ่เหล็กปีนป่ายขึ้นไปอย่างยากลำบาก และกำลังกะเวลาที่ยังเหลืออยู่นั้น สีหน้าของเขาก็พลันเคร่งเครียดอย่างยิ่ง เขาหันขวับมองไปยังความมืดมิดทางซ้ายของตนทันที
หานฝูผู้มีสภาพซอมซ่อแบกสองศีรษะอันพิกลพิการของตนก้าวเดินออกมาจากความมืด ชุดพรตสีเหลืองบนร่างชุ่มโชกไปด้วยโลหิต เห็นได้ชัดว่าเป็นผลมาจากการจู่โจมของหลี่ฮั่วหวังก่อนหน้านี้
เขาหาได้ก้าวเข้ามาในแสงจันทร์ไม่ หากแต่หยุดยืนนิ่งอยู่ตรงรอยต่อระหว่างแสงจันทร์กับความมืดมิด
หานฝูมองหลี่ฮั่วหวังที่กำด้ามกระบี่แน่น พลางเผยยิ้มกึ่งไม่ยิ้มออกมา “สหายเต๋าเสวียนหยาง ดูเหมือนว่าคนที่ไม่สลักสำคัญจะไปกันหมดแล้วสินะ”
“ใช่ ไปกันหมดแล้ว” นิ้วทั้งห้าบนมือขวาของหลี่ฮั่วหวังกำแน่นจนเกิดเสียงดังกร๊อบ
“ศิษย์พี่หลี่! ด้านล่างไม่เป็นไรแน่นะขอรับ! ท่านคุยอยู่กับใครรึ” เสียงตะโกนของโก่วหวาดังแว่วลงมาจากปากโพรงถ้ำ
เมื่อได้ยินเสียงก้องสะท้อนในความเวิ้งว้างเหนือศีรษะ หลี่ฮั่วหวังที่ขมวดคิ้วแน่นก็ตะโกนตอบไปเสียงดังลั่น “ไม่เป็นไร! ข้าคุยกับภาพหลอนน่ะ! พวกเจ้าปีนต่อไปเถอะ!”
จากนั้นหลี่ฮั่วหวังจึงปรายตามองนักพรตตรงหน้าด้วยแววตาเย็นเยียบ “ที่แท้เจ้าก็มาถึงตั้งนานแล้วใช่หรือไม่ รอคอยมาเนิ่นนานเพียงเพื่อจะรอให้ข้าอยู่ตามลำพัง เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าจะเอาชนะข้าได้”
หานฝูส่ายศีรษะ บนใบหน้าฉายแววกระหยิ่มใจ “หึๆ เจ้าไม่ทันสังเกตเลยรึ ยันต์หลายแผ่นบนกระบี่เมื่อครู่ ข้าแทงมันเข้าไปในร่างของเจ้าหมดแล้ว ห่อหุ้มตับไตไส้พุงของเจ้าไว้หมดแล้วอย่างไรเล่า”
กล่าวจบ เขาก็กางแขนทั้งสองข้างออก ชายแขนเสื้ออันกว้างใหญ่สะบัดพัดจนเกิดเสียงหวีดหวิวในอากาศ ทันใดนั้นบนพื้นดินโดยรอบหลี่ฮั่วหวังก็ปรากฏยันต์ขยุกขยิกขนาดยักษ์ยาวสามจั้งขึ้นมา
ยันต์ที่มีสีสันเหมือนกับฟันเน่าในปากของพวกเขาไม่มีผิดเพี้ยนเพิ่งจะปรากฏขึ้น ก็ครอบคลุมร่างของหลี่ฮั่วหวังไว้ทั้งร่างโดยพลัน จากนั้นหลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกได้ทันทีว่าตนเองขยับเขยื้อนก้าวเดินแทบมิได้
“โอม ทิ ตา ปิน นา จี จี ลี่ เซ่อ!!”
สิ้นเสียงตะเบ็งต่ำของหานฝู ยันต์ยักษ์บนพื้นก็ราวกับมีชีวิตขึ้นมา ลายเส้นคดเคี้ยวสลับสีดำเหลืองสายแล้วสายเล่าพลันเลื้อยขึ้นมาเกาะเต็มร่างของหลี่ฮั่วหวัง แล้วชอนไชเข้าไปตามบาดแผลในทันที
เมื่อมองดูหลี่ฮั่วหวังที่ตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ไร้การเคลื่อนไหว ใบหน้าของหานฝูก็เผยความกระหยิ่มใจออกมา “จิตวิสุทธิ์เป็นๆ ตกถึงมือง่ายดายเพียงนี้เชียว จับง่ายออกจะตาย ไม่รู้ว่าเหตุใดพวกนั้นถึงชอบพูดกันนักว่ารับมือกับจิตวิสุทธิ์ห้ามใช้ไม้แข็ง”
“พวกนั้นจะไปรู้อะไร จิตวิสุทธิ์หายากถึงเพียงนี้ พวกที่ไม่เคยเห็นหมูมาก่อนพากันมานั่งปรึกษาว่าจะเชือดหมูอย่างไร ย่อมปรึกษาไม่ได้เรื่องได้ราวอะไรอยู่แล้ว” ศีรษะขนาดเท่ากำปั้นของหานฝูเอ่ยรับลูกกับตัวเขาอีกคนหนึ่ง
หานฝูก้าวเดินเข้าไป ขณะเดียวกันก็กวาดสายตาสำรวจวิพากษ์วิจารณ์หลี่ฮั่วหวังที่ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ต่อไป “เจ้าจิตวิสุทธิ์นี่ มองจากภายนอกก็ไม่เห็นจะต่างจากคนอื่นตรงไหนเลย เหตุใดถึงได้ล้ำค่านักหนาเล่า จะเอาไปขายให้ใครดีนะ”
“ขายให้คนอื่นคงไม่เหมาะกระมัง ดีไม่ดีคนอื่นเห็นว่าพวกเราฝีมืออ่อนด้อย อาจจะแย่งจิตวิสุทธิ์ของพวกเราไป มิสู้พวกเราเก็บไว้ใช้เองดีกว่า”
“แล้วจะใช้อย่างไรเล่า จับแก้ผ้าแล้วโยนลงหม้อต้มกินตรงๆ เลยรึ เคยได้ยินแต่ว่าจิตวิสุทธิ์เป็นของแปลกประหลาด แต่ก็ไม่เคยได้ยินว่ามันแปลกตรงไหน ขายทิ้งไปเสียดีกว่า”
“ยังไม่รู้เลยว่ามันแปลกตรงไหน ใครจะไปรู้ราคาเล่า เกิดพวกเราขายขาดทุนขึ้นมาจะทำอย่างไร กลับไปถามท่านอาจารย์เถิด ท่านผู้เฒ่าเห็นโลกมามาก”
“แล้วถ้าหากท่านอาจารย์คิดจะแย่งจิตวิสุทธิ์ของพวกเราจนลงมือฆ่าพวกเราขึ้นมาจะทำอย่างไรเล่า”
ขณะที่สองหัวของหานฝูยังคงถกเถียงกันว่าจะจัดการกับหลี่ฮั่วหวังอย่างไร หลี่ฮั่วหวังที่แข็งทื่ออยู่ก็พลันยื่นมือออกไป
ในจังหวะที่หานฝูยังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง เสียง “ฉึก” ก็ดังขึ้น คมกระบี่ยาวในมือแทงทะลวงเข้าสู่หน้าท้องของอีกฝ่าย
“นี่...นี่เป็นไปได้อย่างไร! ข้าผนึกเจ้าไว้แล้วแท้ๆ...” หานฝูที่มีเลือดไหลรินออกจากมุมปากมองหลี่ฮั่วหวังผู้เปี่ยมไอสังหารตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“เจ้าหนู! ฝีมือยังไม่ถึงขั้นก็อย่าริอ่านเลียนแบบคนอื่นมาดักปล้น!” พร้อมกับเสียงตวาดต่ำ หลี่ฮั่วหวังก็พลิกกระบี่ยาวที่เสียบคาอยู่ในท้องของอีกฝ่ายให้ตั้งตรง สองมือที่กำด้ามกระบี่ออกแรงดันขึ้นอย่างดุดัน คมกระบี่กรีดผ่าสะดือ พุ่งตรงจากล่างขึ้นบนมุ่งไปทางศีรษะ
มาถึงขั้นนี้แล้ว หานฝูก็ยังไม่ยอมเลิกดิ้นรน เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นหมายจะร่ายมุทรา แต่เพิ่งจะยกมาทาบไว้ตรงอก กระบี่ยาวของหลี่ฮั่วหวังก็ฟาดมาถึงแล้ว
พร้อมกับโลหิตที่สาดกระเซ็น นิ้วมือหลายนิ้วที่ถูกตัดขาดก็กระเด็นลอยออกมาเช่นกัน
“เป็นไปได้อย่างไรกัน!” ท่ามกลางเสียงแผดร้องอย่างไม่ยอมรับชะตาของหานฝู กระบี่ยาวในมือของหลี่ฮั่วหวังก็กรีดผ่านลูกกระเดือก ปาก จมูก และหน้าผากของเขาไปทีละส่วน รวดเร็วทว่าหนักแน่นเด็ดขาด
กำลังโหลดความเห็น...