ตอนที่ 240 ทางออก
หลี่ฮั่วหวังที่เสื้อผ้าขาดวิ่นเพราะถูกลากไปกับพื้นอย่างต่อเนื่อง ชำเลืองสายตามองไปยังเหล่าสิงโตเชิดที่กำลังไล่ตามมา
ผ่านแสงสีขาวบนร่างของพวกมัน เขาจึงมองเห็นลางๆ ว่าเบื้องหลังฝูงสิงโตเชิดเหล่านั้นยังมีสิ่งที่ตัวใหญ่โตยิ่งกว่าอยู่อีก
หลี่ฮั่วหวังไม่รู้ว่าตำหนักระบำสิงห์เป็นสำนักเช่นไร ทว่าสิ่งเดียวที่มั่นใจได้คือ ในหมู่พวกมันย่อมมีทั้งพวกที่แข็งแกร่งและพวกที่อ่อนแอ สองตัวที่เขารับมือไปก่อนหน้านี้อาจเป็นเพียงสมุนกระจอกเท่านั้น
“ร่างทรงรอง! วิ่งให้เร็วกว่านี้อีก! สิงโตเชิดพวกนั้นเป็นแค่ตัวเล็ก! ข้างหลังยังมีตัวเฒ่าตามมาอีก!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ยิ่งเร่งฝีเท้าวิ่งเร็วขึ้น นางไม่ได้วิ่งสะเปะสะปะ หากแต่วิ่งมุ่งหน้าไปยังทิศทางของเสียงกลองให้มากที่สุด
ทันใดนั้นหลี่ฮั่วหวังก็มองเห็นบางอย่าง จึงตบลงบนร่างของไป๋หลิงเหมี่ยว “ไปทางตะวันออก!! ฟังข้า ไปทางตะวันออก!”
ไป๋หลิงเหมี่ยวใช้ขาทั้งสี่ข้างยันพื้นอย่างแรง แล้วกระโจนขึ้นไปบนผนังถ้ำด้านซ้ายอย่างรวดเร็ว หลังจากเปลี่ยนทิศทางบนผนังถ้ำแล้ว ก็พุ่งทะยานไปยังทิศที่หลี่ฮั่วหวังบอก
วิ่งไปได้ไม่ไกลนัก ท่ามกลางความมืดมิด พวกเขาก็มาถึง “ป่า” แห่งหนึ่ง ป่าที่ก่อตัวขึ้นจากซากศพซึ่งถูกเชือกรัดคอห้อยระโยงระยาง และนี่ก็คือสิ่งที่หลี่ฮั่วหวังมองเห็น
เมื่อถูกสายตาอันพิลึกพิลั่นคู่นั้นจ้องมอง หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกได้ทันทีว่ากระบวนการคิดของตนเริ่มเชื่องช้าลงเรื่อยๆ ที่นี่คือถิ่นของลูกเชือก เวลานี้ลูกเชือกกำลังหมอบจ้องมองตนอยู่บนเพดานถ้ำ!
สิ่งนี้กำลังจ้องมองตนอยู่ ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับหาได้ใส่ใจไม่ เพราะเขารู้ดีว่า เมื่อเทียบกับมนุษย์ตัวจ้อยสองคนที่ไร้กำลังหนุนหลังแล้ว ฝูงสิงโตเชิดขนาดใหญ่ที่เปล่งแสงสีขาวเหล่านั้นย่อมดึงดูดความสนใจของมันได้มากกว่าอย่างเห็นได้ชัด
เป็นไปตามที่หลี่ฮั่วหวังคาดไว้จริงๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวอันมโหฬาร ซากศพที่ห้อยแขวนเหล่านั้นต่างก็มองข้ามตนไปโดยสิ้นเชิง ทว่ากลับเริ่มหันเหทิศทางอย่างช้าๆ แล้วลอยละลิ่วไปยังฝั่งของสิงโตเชิด
เมื่อมีลูกเชือกคอยขัดขวาง แสงสีขาวและเสียงฝีเท้าที่ถี่รัวเบื้องหลังหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ เลือนหายไปในที่สุด
เมื่อปราศจากผู้ตามล่า คนทั้งสองก็ตามเสียงกลองไป จนกระทั่งได้รวมกลุ่มกับคนอื่นๆ อีกครั้ง ณ ริมหน้าผาหินแห่งหนึ่ง
คนอื่นๆ ที่อกสั่นขวัญแขวนราวกับได้พบที่พึ่งพิงหลัก ต่างรีบปรี่เข้ามาห้อมล้อมหลี่ฮั่วหวังไว้ตรงกลาง และแย่งกันซักถามสารพัดเรื่องเสียงระงม
“อย่าตื่นตระหนกกัน เจ้าหานฝูนั่นไม่ได้มีน้ำยาอะไรมากมาย หากปะทะกันซึ่งๆ หน้า มันไม่มีทางสู้พวกเราได้ ขอเพียงระวังอย่าให้มันลอบกัดได้ก็พอ!” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยปลุกขวัญคนอื่นๆ ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ตะ...แต่ว่า ศิษย์พี่หลี่ พวกเราจะไปทางไหนกันต่อดีเล่าเจ้าคะ ที่นี่คือที่ใดพวกเรายังไม่รู้เลยสักนิด” ชุนเสี่ยวหม่านมองความมืดสลัวรอบด้าน แล้วเอ่ยถึงสภาพการณ์ของพวกเขาในยามนี้อย่างยากลำบาก
แม้เพิ่งจะขับไล่หานฝูไปได้ ทั้งยังหนีรอดมาจากฝูงสิงโตเชิด ทว่าอย่าว่าแต่สถานที่บัดซบแห่งนี้ดูจะมีพลังลวงตาผู้คน ต่อให้ไม่ลวงตา ที่นี่ก็ไร้ซึ่งจุดสังเกตใดๆ ทุกหนแห่งล้วนเหมือนกันไปหมด พวกเขาก็ยังหาทางออกไปไม่ได้อยู่ดี
ตราบใดที่ยังออกไปไม่ได้ ไม่ช้าก็เร็วคงต้องวนกลับมาเผชิญหน้ากับสองสิ่งนั้นอีกครั้ง
หลี่ฮั่วหวังมองซ้ายมองขวา ก่อนจะก้มลงมองกระดิ่งที่เอวของชุนเสี่ยวหม่าน “เอากระดิ่งมาให้ข้า คนเป็นๆ ยังจะยอมกลั้นฉี่จนตายหรือ บางทีท่านพเนจรอาจช่วยพวกเราหาทางออกได้!”
ยามนี้ชุนเสี่ยวหม่านถึงเพิ่งรู้ว่า ที่แท้เหล่าท่านพเนจรยังทำเรื่องพรรค์นี้ได้ด้วย นางเพิ่งจะยื่นกระดิ่งออกไป แต่แล้วก็ชักมือกลับมา
“ศิษย์พี่หลี่ ข้าอายุน้อย อายุขัยยังมีอีกมาก กระดิ่งนี้ให้ข้าช่วยท่านใช้เถิดเจ้าค่ะ” พูดจบ ชุนเสี่ยวหม่านก็ไม่รอให้หลี่ฮั่วหวังตอบ นางรีบสั่นกระดิ่งอย่างรวดเร็วทันที
ครั้นท่านพเนจรหลายร่างเหาะทะยานออกไป ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือไม่ หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าขนาดตัวของอีกฝ่ายดูเหมือนจะยืดสูงขึ้นไปอีกหลายส่วน
ท่ามกลางบรรยากาศอันชวนอึดอัดนี้ หนึ่งเค่อผ่านไป สองเค่อผ่านไป ทว่าเหล่าท่านพเนจรกลับไม่หวนคืนมาอีก
สถานการณ์เช่นนี้ทำให้หัวใจของคนอื่นๆ ที่เพิ่งจะมีความหวังขึ้นมา พลันดิ่งวูบลงสู่ก้นเหวอีกครา
“พวกท่านพเนจรคงไม่ได้ถูกสิ่งชั่วร้ายในความมืดจับกินเป็นของว่างไปแล้วหรอกนะขอรับ” โก่วหวาเอ่ยข้อสันนิษฐานที่เลวร้ายยิ่งยวดออกมาด้วยความขวัญผวา
เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า คิ้วของหลี่ฮั่วหวังก็ขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น
ไม่ต้องพูดถึงภัยคุกคามจากหานฝูที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด หากรอจนพวกสิงโตเชิดจัดการลูกเชือกเสร็จแล้วย้อนกลับมาตามล่าพวกเขาอีก ถึงตอนนั้นทำอะไรก็สายเกินแก้ ต้องรีบออกไปจากที่บัดซบแห่งนี้ให้ได้โดยเร็ว
เขาเริ่มนึกทบทวนพิธีกรรมต่างๆ ในบันทึกมหาภพที่ตนท่องจำจนขึ้นใจ ทว่าเมื่อไล่ดูในหัวจนครบรอบหนึ่ง สุดท้ายก็ยังคว้าน้ำเหลว
บันทึกมหาภพนี้เป็นของคู่กายของสาวกลัทธิอ่าวจิ่ง ในนั้นบันทึกไว้แต่วิธีทรมานตนเองให้เจ็บปวด หรือไม่ก็ทำให้ผู้อื่นเจ็บปวด ในสถานการณ์เช่นนี้จึงช่วยอะไรไม่ได้แม้แต่น้อย
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังหันหน้าไปเตรียมจะเอ่ยถามไป๋หลิงเหมี่ยวว่า พิธีร่างทรงพอจะช่วยเรื่องนี้ได้หรือไม่ เขาก็เหลือบไปเห็นเจ้าทึ่มร่างยักษ์เกาจื้อเจียนกำลังชูนิ้วหัวแม่มือขึ้นมา ตั้งตรงแน่วอยู่กลางอากาศด้วยสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดเป็นอย่างยิ่ง
หลี่ฮั่วหวังกุมบาดแผลบนร่าง พลางเงยหน้ามองเขาแล้วถาม “เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ”
เกาจื้อเจียนไม่ได้ตอบอะไรในทันทีอย่างหาได้ยาก หากแต่ยังคงมีสีหน้าเคร่งเครียด เอานิ้วหัวแม่มือใส่ปากดูดอีกครั้ง แล้วชูขึ้นสูงใหม่อีกหน
ประกายความคิดแวบขึ้นในสมอง หลี่ฮั่วหวังพลันลิงโลดในใจ เขาเข้าใจแล้วว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่ “ใช้นิ้วสัมผัสทิศทางลมรึ มีลมงั้นหรือ เจ้าหาทางออกเจอแล้วใช่หรือไม่”
เกาจื้อเจียนรีบดึงนิ้วกลับมา พยักหน้าให้หลี่ฮั่วหวัง แล้วชี้ไปทางทิศตะวันตก “ตะ-ตะ-ตะ-ตรงนี้”
“เกาจื้อเจียน! เยี่ยมมาก!” หลี่ฮั่วหวังที่ทั้งประหลาดใจทั้งยินดีเดินเข้าไป ใช้มือตบลงบนไหล่ของเขาอย่างแรง ก่อนจะพาคนอื่นๆ วิ่งพุ่งไปยังทิศทางที่เขาชี้
ทิศทางที่สายลมชี้นำทางหาได้เป็นเส้นตรงไม่ พวกเขาต้องวิ่งผ่านถ้ำหินงอกหินย้อยและโพรงถ้ำอย่างต่อเนื่อง เดี๋ยวก็ลาดชันขึ้น เดี๋ยวก็ทอดต่ำลง
ขณะที่กำลังเร่งรุดเดินทาง หลี่ฮั่วหวังก็ลอบพินิจชายร่างสูงใหญ่ตรงหน้าใหม่อีกครั้ง
การที่สามารถคิดหาวิธีหาทางออกได้ในสถานการณ์เช่นนี้ ทำให้หลี่ฮั่วหวังอดมองเกาจื้อเจียนด้วยสายตาใหม่ไม่ได้ นี่ไม่ใช่วิธีที่คนทึ่มธรรมดาจะคิดออก ในอดีตของเขาต้องมีเรื่องราวซ่อนอยู่มากมายเป็นแน่
แต่ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ย่อมไม่มีเวลามาคอยสืบเสาะเบื้องหลังความเป็นมาของเขา
“ก้มหัว เพดานหินข้างหน้าต่ำลงแล้ว” ทุกคนต่างก็ค้อมเอวลงพลางเร่งฝีเท้าไปข้างหน้าต่อ
ปากถ้ำแห่งนี้ยิ่งเดินก็ยิ่งแคบลง จวบจนกระทั่งเกาจื้อเจียนที่มีรูปร่างใหญ่โตที่สุดแทบจะมุดผ่านไปไม่ได้ ถ้ำถึงเริ่มเปิดกว้างขึ้น พร้อมกับมีเสียงหวีดหวิวคล้ายผีร่ำไห้หมาป่าโหยหวนแว่วมาจากที่ไกลๆ
ครั้นหลี่ฮั่วหวังได้ยินเสียงนี้ ในใจก็พลันยินดียิ่ง นั่นมิใช่เสียงผีร้องจริงๆ หากแต่เป็นเสียงหวีดหวิวที่เกิดจากลมพัดผ่านโพรงถ้ำแคบๆ ต่างหาก
เกาจื้อเจียนหาที่ได้ไม่ผิดจริงๆ! ตรงนี้มีทางออก!!
คนอื่นๆ ก็ตระหนักถึงจุดนี้เช่นเดียวกัน แม้การวิ่งเตลิดและอกสั่นขวัญแขวนอยู่ในที่แห่งนี้มาเนิ่นนานจะทำให้ทุกคนเหนื่อยล้าจนแทบหมดเรี่ยวแรงแล้ว กระนั้นก็ยังคงเค้นเรี่ยวแรงหยาดสุดท้ายออกมาเพื่อเร่งรุดไปข้างหน้า
ขณะที่ลอดผ่านถ้ำหินงอกหินย้อยอันคดเคี้ยวไปมาอีกแห่งหนึ่ง เบื้องนอกก็พลันสว่างวาบขึ้น ปากโพรงลาดเอียงแห่งหนึ่งปรากฏขึ้นตรงเพดานถ้ำหิน ลมหวนพัดเข้ามาจากตรงนั้นเอง
แสงที่สาดส่องลงมาจากข้างในนั้นมิใช่ความสว่างจ้าดั่งเช่นในตำหนักระบำสิงห์ก่อนหน้านี้ หากแต่เป็นแสงจันทร์สีเงินจางๆ โดยไม่ทันรู้ตัว ด้านนอกก็มืดค่ำเสียแล้ว
พวกเขาก้าวไปยืนใต้แสงสีเงินนั้น แหงนมองประกายดาวระยิบระยับเหนือศีรษะราวกับกบในก้นบ่อ
เห็นได้ชัดว่านี่มิใช่ทางออกเดียวกับที่พวกเขาเข้ามา ทว่าอย่างน้อยก็เป็นทางออกแน่แท้
กำลังโหลดความเห็น...