คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 239

ตอน 239

ตอนที่ 239 ตำหนักระบำสิงห์

เมื่อได้ยินหลี่ฮั่วหวังเอ่ยเช่นนั้น ทุกคนก็เริ่มเคลื่อนไหว พวกเขาถืออาวุธนานาชนิดไว้ในมือ วิ่งตะบึงตามหลี่ฮั่วหวังมุ่งหน้าไปยังจุดที่มีแสงสว่างด้านบนอย่างรวดเร็ว

ยามนี้หลี่ฮั่วหวังสายตามองสี่ทิศหูฟังแปดด้าน คอยระแวดระวังหานฝูที่ซ่อนตัวอยู่พลางเร่งฝีเท้าไปยังทางออกให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

เมื่อหานฝูพลันอันตรธานหายไปในความมืด ในสายตาของพวกหลี่ฮั่วหวัง สรรพสิ่งในความมืดมิดรอบกายก็แปรเปลี่ยนเป็นอันตรายอย่างยิ่งยวดขึ้นมาทันที

ในเมื่อนักพรตสองหัวผู้นั้นล่วงรู้ฐานะจิตวิสุทธิ์ของตนแล้ว เช่นนั้นมันย่อมไม่ยอมรามือเป็นแน่!

สหายร่วมทางที่พึ่งพาได้เป็นอย่างยิ่งเมื่อครู่ กลับกลายมาเป็นศัตรูตัวฉกาจที่รับมือได้ยากยิ่งในชั่วพริบตา ในเรื่องการรับมือกับเผ่าพันธุ์เดียวกัน มนุษย์ย่อมช่ำชองกว่าพวกสิ่งอัปมงคลเสมอ!

“สถานที่บัดซบแห่งนี้จะมีคนดีมีเมตตาที่ไหนกัน มีแต่พวกคนบ้าที่จิตใจบิดเบี้ยวทั้งนั้น! ไม่ได้ดีไปกว่าเดรัจฉานเท่าไรเลย!”

แสงสว่างที่อยู่ห่างไกลนั้นค่อยๆ ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แสงเหล่านี้ช่วยขับไล่ความมืดมิดเบื้องหลังของพวกเขาให้มลายไป ปัดเป่าความมืดที่ติดตามมาราวกับเงาตามตัว ในพริบตานั้นทุกคนต่างรู้สึกโล่งอกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

ทุกคนสลัดความรู้สึกหนักอึ้งทิ้งไป สวมกอดแสงสว่างเจิดจ้านั้นด้วยหัวใจที่ตื่นเต้นยินดี

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ฝีเท้าของแต่ละคนก็เริ่มชะลอลงจากวิ่งเร็วเป็นวิ่งเหยาะๆ จากวิ่งเหยาะๆ กลายเป็นเดิน และในที่สุดฝีเท้าของทุกคนก็หยุดชะงักลงอยู่กับที่โดยสิ้นเชิง

ทุกคนต่างจ้องมอง “แสงตะวัน” เบื้องหน้าที่ทวีความแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความตื่นตระหนกและสิ้นหวัง

แสงนั้นหาใช่แสงบริสุทธิ์ไม่ ภายในกลับเจือปนไปด้วยสิ่งแปลกปลอมมากมาย สิ่งที่ผสมปนเปอยู่กับแสงนั้นคือมือและเท้าของมนุษย์ที่เบียดเสียดกันแน่นขนัด

ป้ายหยกแผ่นหนึ่งแขวนอยู่เหนือกลุ่มก้อนแสงตะวันนั้น สลักตัวอักษรขนาดใหญ่สามตัวไว้อย่างประณีตบรรจง ตำหนักระบำสิงห์!

นั่นหาใช่แสงตะวันจากทางออกไม่! ทว่ามันคือรังใหญ่ของสิงโตเชิด ตำหนักระบำสิงห์!

แสงเหล่านั้นเกิดจากฝูงสิงโตเชิดจำนวนมากมารวมตัวกัน แสงสว่างภายในร่างของพวกมันส่องสะท้อนเข้าหากันจนกลายเป็นภาพเช่นนี้!

ทางออกที่หานฝูพูดถึงเมื่อครู่นี้เป็นเรื่องโกหกทั้งเพ! นักพรตสองหัวผู้นี้เจตนาร้ายมาตั้งแต่แรกแล้ว!

“ฟู่...ฟู่...ฟู่...” เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ใบหน้าประหลาดขนาดยักษ์บานแล้วบานเล่าก็พลิกหันมาบดบังแหล่งกำเนิดแสง ใบหน้าคนตายอันมหึมาเหล่านั้นเรียงรายเคียงข้างกัน ท้ายที่สุดก็ก่อตัวเป็นกำแพงใบหน้าขนาดยักษ์อันน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งขึ้นเบื้องหน้าหลี่ฮั่วหวัง

ใบหน้ามหึมาขนาดเท่าโต๊ะกลมแต่ละบานต่างใช้ดวงตาขนาดเท่าโคมแขวนจ้องเขม็งมาที่หลี่ฮั่วหวัง แรงกดดันที่แทบจะจับต้องได้ทำให้ทุกคนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

นี่ไม่ใช่แค่ตัวเดียวหรือสองตัวเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไปแล้ว แต่ภายในนี้มีสิงโตเชิดอยู่อย่างน้อยหลายสิบหรือนับร้อยตัว!

หลี่ฮั่วหวังเคยสังหารไปสองตัว ย่อมเข้าใจดีถึงพลังอำนาจที่พวกมันมี

“หนี!!” แทบจะในพริบตาเดียวกับที่หลี่ฮั่วหวังเอ่ยปาก ทุกคนก็หันหลังกลับพุ่งทะยานเข้าสู่ความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งในทันที

หลี่ฮั่วหวังเหลือบมองฝูงสิงโตเชิดที่คลานท่วมท้นมาจากเพดาน ผนัง และพื้นดินแต่ไกล เขารู้ดีว่าการเอาแต่วิ่งหนีเช่นนี้ไม่มีทางรอด ต้องมีใครสักคนอยู่รั้งท้าย!

คิดได้ดังนั้นหลี่ฮั่วหวังก็หยุดยืนนิ่งในทันที รอจนกระทั่งคนอื่นๆ วิ่งห่างออกไปได้ระยะหนึ่งแล้ว เขาก็ยกกระบี่ด้วยมือข้างเดียวหมายจะฟันลงบนร่างตนเองโดยตรง

ทว่าในชั่วพริบตาถัดมา เงาร่างหนึ่งพลันผุดขึ้นมาจากเงามืดเข้าขัดขวางการกระทำของหลี่ฮั่วหวัง

ร่างนั้นถือกระบี่เหรียญทองแดงที่มีฮู้เหลืองสามแผ่นปิดทับปลายกระบี่ไว้ด้วยมือข้างเดียว แทงตรงเข้ามาที่เอวของหลี่ฮั่วหวัง

“เคร้ง!” ฮู้เหลืองปลิวกระจัดกระจาย กระบี่สองเล่มปะทะกันจนเกิดประกายไฟแลบ เงาร่างนั้นก็คือหานฝูนั่นเอง!

เมื่อเพิ่งจะประมือกัน อีกฝ่ายกลับไม่คิดจะพัวพันการต่อสู้ ใบหน้าใหญ่เล็กทั้งสองของหานฝูต่างแสยะยิ้มชั่วร้ายออกมาพร้อมกัน สองเท้าที่สวมรองเท้าผ้าสีดำกระทืบลงบนพื้นดิน ร่างก็หดวูบหายเข้าไปในความมืดมิดในชั่วพริบตา

ยังไม่ทันที่หลี่ฮั่วหวังจะเข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำอะไรกันแน่ ในใจเขาก็พลันส่งสัญญาณเตือนภัยดังลั่น เขารีบพุ่งตัวไปข้างหน้า หลบพู่สีขาวที่พุ่งมาจากทิศทางของสิงโตเชิดได้ทันควัน

ที่แท้เจ้าหานฝูนั่นไม่ได้คิดจะพัวพันกับหลี่ฮั่วหวังแม้แต่น้อย มันเพียงต้องการก่อกวนหลี่ฮั่วหวังไม่หยุดหย่อน หวังยืมมือสิงโตเชิดพวกนั้นมาจัดการเขาต่างหาก

ยามนี้เป้าหมายของมันบรรลุผลแล้ว สิงโตเชิดเหล่านั้นเข้ามาใกล้หลี่ฮั่วหวังมาก ใบหน้ากลมขนาดมหึมาเหล่านั้นเปิดอ้าออก เผยให้เห็นปากกว้างราวกับอ่างโลหิตที่เต็มไปด้วยฟันเรียงรายซ้อนกันถึงหกชั้นอยู่ภายใน พลางครอบงับลงมาทางหลี่ฮั่วหวัง

เท้าซ้ายของหลี่ฮั่วหวังยังสมานไม่หายดี หากเทียบกันเรื่องความเร็ว เขาไม่มีทางสู้เจ้าสิ่งน่าขยะแขยงที่ไม่รู้ว่าเป็นคนหรือปีศาจพวกนี้ได้

หลี่ฮั่วหวังหันกลับไปมองความมืดเบื้องหลัง เมื่อพบว่าคนอื่นๆ หายลับไปหมดแล้ว ในใจก็บังเกิดความเด็ดเดี่ยวขึ้นมา เขาล้วงเหล็กจุดไฟออกจากอกเสื้อแล้วทาบลงบนผิวหนังของตนเอง

ทว่าในเสี้ยววินาทีวิกฤตินั้นเอง เสียงกลองอันคุ้นเคยก็พลันดังรัวขึ้น เงาร่างสีแดงสายหนึ่งวิ่งสี่ขาพุ่งเข้ามาข้างกายเขา หัวสัตว์อสูรที่ก่อตัวขึ้นจากผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงอ้าปากกว้างงับเข้าที่ลำคอของหลี่ฮั่วหวังอย่างแรง แล้วพาเขาวิ่งตะบึงเข้าไปในความมืดมิดเบื้องหลัง

ไป๋หลิงเหมี่ยวที่วิ่งด้วยสี่ขามีท่วงท่าปราดเปรียวอย่างยิ่ง แม้คาบหลี่ฮั่วหวังไว้ก็ไม่ทำให้ความเร็วในการล่าถอยของนางลดลงแม้แต่น้อย

ด้วยความช่วยเหลือของนาง หลี่ฮั่วหวังจึงหลุดพ้นจากฝูงสิงโตเชิดเบื้องหลังได้อย่างรวดเร็ว

พู่สีขาวของสิงโตเชิดพุ่งข้ามมาหมายจะขัดขวาง แต่ล้วนถูกฟันที่หลี่ฮั่วหวังดึงออกมาจากปากสกัดกั้นไว้ได้ทีละอัน หากแต่สิ่งที่ต้องแลกมาก็คือ ฟันซีกหนึ่งของหลี่ฮั่วหวังแทบจะไม่เหลือหลอแล้ว

ยามที่เขาเพิ่งจะพ้นจากอันตราย อันตรายระลอกใหม่ก็บังเกิดขึ้นอีกครา ตรงพื้นดินที่หลี่ฮั่วหวังถูกลากผ่าน กระบี่เหรียญทองแดงที่ติดยันต์ไว้เล่มหนึ่งก็แทงทะลุผืนดินขึ้นมา พุ่งเฉียงเข้าใส่แผ่นหลังของหลี่ฮั่วหวัง

เมื่อเห็นว่ากำลังจะแทงถูกหลี่ฮั่วหวัง ตัวเขาที่ก่อนหน้านี้ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ กลับพลิกมือกลับอย่างฉับพลัน สองมือกุมด้ามกระบี่แน่นแล้วแทงกระบี่ยาวในมือทะลวงลงสู่ใต้ดินโดยตรง

สัมผัสพิเศษที่ส่งผ่านมาทางด้ามกระบี่ทำให้หลี่ฮั่วหวังรู้ว่าแทงโดนหานฝูแล้ว จิตสังหารในดวงตาของเขายิ่งทวีความเข้มข้น “คิดจะลอบกัดข้าอีกแล้วรึ ลูกไม้เดิมยังคิดจะใช้กับข้าเป็นครั้งที่สองอีกหรือ!”

เขาออกแรงกดแทงซ้ำลงไปอีกครั้งแล้วกระชากออกอย่างแรง เลือดสีแดงฉานติดกระบี่ยาวที่ชักขึ้นจากดินพุ่งตามออกมา เสียงครางด้วยความเจ็บปวดดังแว่วมาจากใต้ผืนดิน

หากแต่ตรงปากแผลเลือดเนื้อนั้นเอง กระบี่เหรียญทองแดงที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตจนมิดทั้งเล่ม พลันพุ่งแทงทะลักออกมาอีกคราพร้อมกับแผ่นฮู้หลายใบ

หลี่ฮั่วหวังเพิ่งจะยกกระบี่ขึ้นตวัดปัด หวังจะสกัดกั้นการลอบโจมตีของอีกฝ่าย แต่ใครเล่าจะคาดคิด เสียงบริกรรมคาถาอันแสนประหลาดพิสดารของหานฝูก็ดังแว่วมาจากใต้ดิน “โอม เช่อ ตา ซา หลี่ กวง จุน เซ่อ!”

สิ้นเสียง กระบี่เหรียญทองแดงที่ร้อยมัดด้วยเชือกแดงเล่มนี้พลันแตกกระจายออกในพริบตา แยกตัวกลายเป็นเหรียญทองแดงทีละเหรียญ หลบเลี่ยงกระบี่ยาวในมือของหลี่ฮั่วหวังได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะผสานรวมเข้ากับแผ่นฮู้แล้วคืนรูปควบแน่นขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

ขอบเหรียญทองแดงอันคมกริบที่ดันแผ่นฮู้สีเหลืองหลายใบไว้เบื้องหน้า ได้ทิ่มแทงเข้าใส่ช่วงเอวของหลี่ฮั่วหวังอย่างจัง ยามที่มันโหมออกแรงกดไม่หยุด แผ่นฮู้เหล่านั้นจึงถูกแทงทะลวงยัดเข้าไปในร่างของหลี่ฮั่วหวังทั้งเป็น

ความเจ็บปวดรวดร้าวแสนสาหัสทำให้หลี่ฮั่วหวังคำรามลั่นด้วยความโกรธแค้น เขาไม่คิดจะปัดป้องอีกต่อไป แต่กลับยกกระบี่ยาวในมือขึ้นแล้วกระหน่ำแทงลงสู่ผืนดินอย่างบ้าคลั่ง หมายจะเอาชีวิตเข้าแลกชีวิตโดยสิ้นเชิง

ท่ามกลางการล่าถอยร่นไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว เลือดของทั้งสองต่างก็สาดกระเซ็นหลอมรวมเข้าด้วยกัน

เพียงชั่วครู่ หานฝูที่อยู่ใต้ดินก็เป็นฝ่ายทานทนต่อไปไม่ไหว รีบชักร่นกระบี่หดกลับลงสู่ใต้ดินอย่างรวดเร็ว

ในที่สุดก็ขับไล่หานฝูถอยไปได้ ไป๋หลิงเหมี่ยวยังคงลากร่างของหลี่ฮั่วหวังวิ่งเตลิดสุดกำลัง หลบหลีกเลี้ยวลดไปตามถ้ำหินงอกหินย้อยและโพรงถ้ำต่างๆ นางไม่อาจหยุดฝีเท้าลงได้ในยามนี้ เพราะเหล่าสิงโตเชิดที่อยู่เบื้องหลังยังคงไล่ล่าตามติดไม่ลดละ

เมื่อเทียบกับหานฝูที่คอยลอบกัดแล้ว สิ่งเหล่านี้อันตรายถึงตายมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด!

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 239
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 240 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 238กลับหน้าเรื่อง
ตอน 238ตอน 240