ตอนที่ 238 นักพรต
เพื่อจะรุมกลืนสมบัติ ถึงกับส่งเพื่อนมนุษย์พวกเดียวกันไปให้สิ่งอัปมงคล หลี่ฮั่วหวังคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเบื้องหลังชื่ออันฟังราวกับเรื่องล้อเล่นของสิ่งอัปมงคลนี้ จะแฝงไว้ด้วยประเพณีอันวิปริตไร้สาระถึงเพียงนี้
“มีคนส่งมาให้ถึงปากประตูมากมายถึงเพียงนี้ เจ้าลูกเชือกนั่นย่อมยินดีปรีดาเป็นอย่างยิ่งกระมัง”
“นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว พอเห็นว่ามีคนเฒ่าคนแก่มาอีก ก็อย่าให้เอ่ยเลยว่าสนิทสนมกลมเกลียวปานใด หากมันมีมือมีตีนล่ะก็ มันคงถึงขั้นฉีกยิ้มประจบประแจงคอยยกน้ำชารินน้ำท่าให้แล้ว”
การพูดคุยสัพเพเหระเรื่องพวกนี้กับหานฝู ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างหลี่ฮั่วหวังกับคนผู้นี้ขยับเข้ามาใกล้ชิดกันมากขึ้นไม่น้อย อย่างน้อยที่สุดก็ในแง่ของผิวเผิน
“สหายเต๋าหาน พวกเรายังต้องใช้เวลาอีกนานเท่าใดจึงจะออกจากสถานที่แห่งนี้ได้รึ” หลี่ฮั่วหวังมองดูความมืดมิดที่ถอยร่นไปด้านหลังอย่างต่อเนื่องพลางเอ่ยถาม
“แคก ถุย” ถ่มเสลดคำหนึ่งลงบนพื้น หานฝูเอ่ยด้วยสีหน้าไม่ใส่ใจ “ใกล้แล้ว เจ้าจำไว้จุดเดียวก็พอ ในแดนเฟิงตูแห่งนี้ ขอเพียงคิดจะออกไป ก็อย่าเดินลงต่ำ ให้เดินขึ้นสูงอย่างเดียว ยิ่งขึ้นสูงก็ยิ่งเข้าใกล้พื้นดิน รอจนถึงจุดสูงสุด ต่อให้ไม่มีทางเดิน ก็มุดรูส่งเดชสักรูก็ออกไปได้แล้ว”
“เฟิงตูรึ”
หลี่ฮั่วหวังได้ล่วงรู้ชื่อเรียกของโพรงถ้ำอันมืดมิดที่สลับซับซ้อนทับซ้อนกันอยู่ใต้ชิงชิวแห่งนี้ จากปากของคนผู้นี้เอง
เขาแตะเท้าเหยียบพื้นเบาๆ ครั้นสัมผัสได้ถึงความลาดเอียงขึ้นเล็กน้อย ในใจก็เบาลงบ้าง “ไม่ผิดแน่ กำลังเดินขึ้นที่สูงจริงๆ”
“เฮ้อ ยุคนี้สมัยนี้ ทำอะไรก็เหน็ดเหนื่อยไปหมด ตอนนั้นข้าก็แค่รู้สึกว่าการเป็นนักพรตมันสุขสบายว่างงานดี ผลสุดท้ายมาเป็นนักพรตมันก็เหนื่อยเหมือนกัน เสวียนหยางเจ้าว่าจริงหรือไม่เล่า” หานฝูยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะ บิดขี้เกียจอย่างแรงคำรบหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น
“สหายเต๋ากล่าวได้ถูกต้อง คนเรามีชีวิตอยู่ในโลกหล้า ทำสิ่งใดล้วนเหน็ดเหนื่อยทั้งสิ้น” หลี่ฮั่วหวังตอบรับส่งเดชไปตามน้ำ
“เสียงเด็กหญิงที่สนทนาธรรมกับคนผู้นี้ก่อนหน้าหายไปนานถึงเพียงนี้แล้ว ทว่าสีหน้าของคนผู้นี้กลับไม่มีความกังวลแม้แต่น้อย หรือว่าคนผู้นั้นจะยังไม่ตายกันแน่” สายตาของหลี่ฮั่วหวังเหลือบมองสำรวจไปรอบด้านเล็กน้อย
แม้ว่าความสัมพันธ์กับคนผู้นี้จะขยับเข้ามาใกล้ชิดกันขึ้นบ้างแล้ว อีกทั้งก่อนหน้านี้ยังเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขภายใต้การคุกคามของลูกเชือกมาด้วยกัน ทว่าหลี่ฮั่วหวังก็ยังคงมิได้ไว้เนื้อเชื่อใจเขาอยู่ดี
“โน่น เจ้าดูตรงนั้นสิ พวกเราใกล้จะถึงแล้ว” หลี่ฮั่วหวังมองตามนิ้วมือของหานฝูที่ชี้ไปข้างหน้า ก็มองเห็นจุดแสงสีขาวสลัวรางอยู่เบื้องหน้า ดูท่าสภาพอากาศภายนอกน่าจะใช้ได้ทีเดียว
เมื่อเห็นทางออก ผู้คนที่จิตใจตึงเครียดถึงขีดสุดพลันพ่นลมหายใจโล่งอก วนเวียนมาเนิ่นนานปานนี้ ในที่สุดก็ถึงจุดสิ้นสุดเสียที
หลังจากติดอยู่ในสถานที่อันมืดมิดไร้แสงตะวันมาเป็นเวลานาน เพียงแค่ได้มองดูแสงอาทิตย์อันน้อยนิดนั้นอยู่ไกลๆ ก็ทำให้จิตใจของทุกคนปลอดโปร่งแจ่มใสขึ้นมากโข
ภายใต้การนำทางของหานฝู กลุ่มของหลี่ฮั่วหวังที่แบกหามไท่ซุ่ยดำไว้ต่างมุ่งหน้าเดินไปทางนั้น
เมื่อเห็นว่าใกล้จะออกไปได้แล้ว ปากของหานฝูก็ยังไม่ยอมหยุดว่าง พลอยส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่หยุดหย่อน “นี่ สหายเต๋า ภัยพิบัติสวรรค์คราวก่อนเจ้าล่วงรู้หรือไม่ ข้าได้ยินมาว่าเอิกเกริกใหญ่โตเหลือเกิน สู้รบกันจนแทบจะเละเป็นโจ๊กอยู่แล้ว ผลสุดท้ายเพราะเกิดภัยพิบัติสวรรค์จึงต้องหยุดชะงักลง”
“ย่อมต้องรู้เป็นธรรมดา ความเน่าเปื่อยหายไปจนสิ้น” หลี่ฮั่วหวังหันกลับไปนับจำนวนคน เมื่อพบว่ามิได้ขาดไปแม้แต่คนเดียว ในใจจึงค่อยคลายกังวลลงบ้าง
“ข้ายังจำได้ ภัยพิบัติสวรรค์ครั้งก่อนนั้นข้าเพิ่งจะอายุได้สามขวบเท่านั้น”
หลี่ฮั่วหวังที่กำลังจ้องมองจุดแสงสีขาวที่กำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ม่านตาพลันหดเล็กลงเล็กน้อย ความสนใจถูกดึงดูดด้วยข่าวสารนี้ในชั่วพริบตา “หรือว่าเรื่องอย่างการเน่าเปื่อยสูญหายไปนี้ ในอดีตจะเคยเกิดขึ้นมาแล้วตั้งหลายครั้ง”
ข่าวสารนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังรู้สึกตกตะลึงพรึงเพริดเหลือเกิน เขาพบว่าตนเองมาอยู่ในสถานที่บัดซบแห่งนี้ตั้งเนิ่นนานปานนี้ ความเข้าใจที่มีต่อโลกใบนี้กลับน้อยนิดจนน่าเวทนาสิ้นดี
หลี่ฮั่วหวังสะกดกลั้นความตื่นเต้นของตนไว้ แล้วกล่าวกับหานฝูด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ภัยพิบัติสวรรค์ครั้งก่อนนั้นข้าไม่มีความทรงจำเลย พอจะเล่าให้ข้าฟังสักเล็กน้อยได้หรือไม่”
“ที่แท้เจ้าก็ไม่รู้หรอกรึ ข้าก็นึกว่าเจ้ารู้เสียอีก คราวก่อนโน้นข้าจำได้ว่าคำโป้ปดมดเท็จสูญหายไป น่าขันสิ้นดีเชียวล่ะ!”
“ข้าได้ยินท่านอาจารย์ของข้าบอกว่า ตอนนั้น พวกคนตลบตะแลงแห่งนิกายลวงลืมร้อนรนกันแทบจะฆ่าตัวตายอยู่รอมร่อ ฮ่าๆๆ!” ยามพูดถึงจุดที่น่าขบขัน หานฝูก็หัวเราะร่าอย่างเบิกบานใจยิ่ง
“คำโป้ปดหายไปงั้นรึ” หลี่ฮั่วหวังยากจะนึกภาพออกว่านั่นจะเป็นโลกเช่นไร ทุกคนพูดแต่ความจริงอย่างนั้นหรือ
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังจะซักถามต่อไปนั้น อีกฝ่ายกลับชิงชวนคุยขึ้นมาก่อน
“นี่ เสวียนหยาง เจ้าล่วงรู้หรือไม่ว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดภัยพิบัติสวรรค์ขึ้นมาน่ะ” ใบหน้าของหานฝูปรากฏแววภาคภูมิใจเชิงโอ้อวดขึ้นมาเล็กน้อย
“สหายเต๋าหานรู้หรือ”
รองเท้าผ้าใต้เท้าของหานฝูขยับเข้าใกล้ข้างกายหลี่ฮั่วหวังเล็กน้อย กระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างยิ่ง “ข้าบอกเจ้าแค่คนเดียวเท่านั้นนะ เจ้าอย่าได้ไปบอกคนอื่นล่ะ นี่ท่านอาจารย์ข้าเป็นคนบอกมา ท่านผู้เฒ่ากล่าวว่า...”
พริบตาที่หัวใจของหลี่ฮั่วหวังเต้นระทึกแทบจะทะลุขึ้นมาถึงลำคอ มือขวาของหานฝูก็ปาดผ่านใบหน้าของเขาอย่างรวดเร็วปราดเปรียว
เสียง “แป๊ะ” ดังเบาๆ หน้ากากเหรียญทองแดงบนใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังพลันหลุดออกในชั่วพริบตา ร่วงดิ่งลงสู่พื้น
หลี่ฮั่วหวังใช้มือคว้าจับหน้ากากไว้ได้แทบจะในเสี้ยววินาที ทว่ามันกลับสายเกินไปเสียแล้ว ใบหน้าของเขาปรากฏสู่สายตาของหานฝูอย่างแจ่มชัดเต็มตา
เมื่อมองดูใบหน้าของหลี่ฮั่วหวัง บนหน้าของหานฝูพลันเผยแววกระจ่างแจ้งขึ้นมาก่อน จากนั้นจึงตามมาด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่หลายส่วน
“ข้าก็นึกว่าเป็นอะไร ที่แท้ก็เป็นจิตวิสุทธิ์นี่เอง” สุ้มเสียงแหลมเล็กของเด็กหญิงเมื่อก่อนหน้าดังขึ้นจากร่างของเขาอย่างกะทันหัน
ถัดจากนั้นท่ามกลางความตื่นตระหนกตกใจของทุกคน หัวของทารกขนาดเท่ากำปั้นหัวหนึ่งก็มุดโผล่ออกมาจากคอเสื้อของหานฝู
บนกระหม่อมที่มีเส้นผมบางเบาหย็อมแหยมของทารกนั้น สวมหมวกนักพรตสีเหลืองลายไท่จี๋ทรงสี่เหลี่ยมแบบเดียวกับบนศีรษะของหานฝูเอาไว้เช่นกัน
นักพรตในชุดนักพรตสีเหลืองผู้หนึ่ง กลับมีศีรษะสองหัวขนาดใหญ่หนึ่งเล็กหนึ่ง ภาพนี้ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ชวนขนลุกขนพอง มิน่าเล่าตอนที่เขาเห็นสารรูปของพวกโก่วหวาถึงได้เอาแต่บอกว่าไม่เป็นไร ตัวเขาเองพิสดารกว่าฝั่งหลี่ฮั่วหวังมากนัก
เมื่อได้เห็นภาพนี้ สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังก็แปรเปลี่ยนเป็นย่ำแย่อย่างยิ่ง ที่แท้คนที่สนทนากับเขาในความมืดก่อนหน้านี้ ก็คือตัวเขาเองมาโดยตลอด!
“สหายเต๋าหาน เจ้าหมายความว่าอย่างไรกันแน่ คิดว่าอารามลมใสของพวกเราไร้คนรึ” หลี่ฮั่วหวังมองนักพรตวิปริตสองหัวเบื้องหน้า มือกำด้ามกระบี่ไว้แน่นแล้ว ทว่าในยามนี้เขาไม่อยากปะทะกับอีกฝ่ายที่ยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของฝีมือแม้แต่น้อย
“หึๆ” ศีรษะขนาดใหญ่เล็กต่างกันสองหัวของหานฝูแสยะยิ้มพร้อมเพรียงกัน เผยให้เห็นฟันเน่าเปื่อยสีดำสลับเหลืองเต็มปาก “ในเมื่อเจ้าเป็นถึงจิตวิสุทธิ์แล้ว เจ้าคิดว่าข้าหมายความว่าอย่างไรเล่า”
“นั่นสิ เจ้าทายดูสิ เจ้าทายดูสิ” หัวเล็กนั้นส่งเสียงรับลูกตามมา
สิ้นคำกล่าวของหานฝู มือข้างเดียวก็ร่ายมุทราทาบลงบนอกตนเอง ชั่วพริบตาต่อมา ความมืดมิดเบื้องหลังเขาราวกับกลายเป็นสสาร มีสภาพดั่งผ้าโปร่งบางหลายชั้นที่โอบม้วนเข้าคลุมกายเขา
“มันต้องการชีวิตฉัน!”
เสียง “ชิ้ง” ดังสะท้อนก้อง หลี่ฮั่วหวังชักกระบี่ยาวออกจากฝักในพริบตา ฟาดฟันไปยังดวงตาข้างเดียวของหานฝูที่ยังเผยอยู่นอกความมืดมิด
ทว่าในชั่วขณะที่ความมืดมิดนั้นกลืนร่างหานฝูจนมิด กระบี่ของหลี่ฮั่วหวังก็ฟันลงไปถึงแล้ว ผ่ากลุ่มก้อนความมืดมิดนั้นขาดออกเป็นสองซีกโดยตรง
หากแต่ยังคงช้าไปก้าวหนึ่ง ในความมืดมิดที่ถูกผ่าแยกออกนั้นไม่มีเงาร่างของหานฝูอยู่อีกต่อไปแล้ว
“ไอ้หนูเอ๋ย ในเมื่อมาถึงเฟิงตูแล้ว เช่นนั้นก็จงทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เถิด” สองสำเนียงเสียงหยอกเย้าที่ซ้อนทับกันดังแว่วมาจากทั่วทุกทิศแปดด้าน
หลี่ฮั่วหวังกวาดสายตามองความมืดมิดรอบทิศทางรอบหนึ่ง สายตาของเขาหยุดนิ่งลงตรงแสงสว่างที่อยู่ห่างไกลออกไป พริบตานั้นเองเขาก็ตะโกนสั่งคนอื่นๆ “ไป! รีบออกไปจากที่นี่!”
ไม่ว่าหานฝูจะซ่อนตัวอยู่ในความมืดนี้ด้วยจุดประสงค์ใดก็ตาม พวกตนจำต้องออกไปจากสถานที่บัดซบแห่งนี้ให้ได้ อยู่ในสถานที่อัปรีย์เช่นนี้มันเสียเปรียบเกินไปแล้ว!
กำลังโหลดความเห็น...