คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 237

ตอน 237

ตอนที่ 237 ส่งวาระสุดท้าย

เมื่อมองดูผีผูกคอตายที่อยู่ประชิดเพียงคืบ หลี่ฮั่วหวังก็เกือบจะชักกระบี่ออกไปด้วยสัญชาตญาณ

ทว่าในชั่วพริบตาที่กำลังจะออกแรง เขากลับชะงักหยุดลงอย่างฉับพลัน

เพราะหลี่ฮั่วหวังตระหนักได้ว่าสิ่งนี้มิได้มองตนอยู่ มันเป็นเพียงของตาย! ลูกเชือกไม่ใช่เจ้านี่!

หลี่ฮั่วหวังเลื่อนสายตาขึ้นไปมองเบื้องบนเล็กน้อย ไปยังกองสิ่งของอันเลือนรางอย่างยิ่งเหนือศีรษะที่เห็นเพียงโครงร่างคร่าวๆ เท่านั้น

เมื่อผูกโยงกับเสียงพื้นดินสั่นสะเทือนก่อนหน้านี้ เขาก็คิดในใจขึ้นว่า “ผีผูกคอตายตนนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของมันเท่านั้น! หรือบางทีอาจเป็นเพียงแค่นิ้วมือข้างหนึ่งของมัน! ไอ้ตัวใหญ่ยักษ์ในความมืดนั่นต่างหากคือลูกเชือก!”

จากการที่มันไม่จู่โจมพวกตนในทันที ย่อมเห็นได้ชัดว่าวิชาคาถาของนักพรตผู้นั้นได้ผล

เมื่อคิดกระจ่างแจ้งแล้ว หลี่ฮั่วหวังจึงกลั้นหายใจตั้งสมาธิกลับมาพิจารณาซากศพสตรีเบื้องหน้าใหม่อีกครา

เสื้อผ้าบนร่างของซากศพสตรีตรงหน้าเขาเป็นสีแดง ทว่าภายใต้สภาพแวดล้อมที่มืดมิดเช่นนี้ มันจึงแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำชวนพิศวง

จากรอยย่นยับที่แทบจะบดบังเครื่องหน้าทั้งห้าของนาง และเส้นผมสีดอกเลา ย่อมคาดเดาได้ว่านี่คือคนชราผู้หนึ่ง

หญิงชราผู้นี้ถูกแขวนห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศเช่นนั้น ใช้ดวงตาสีเหลืองซีดแห้งกรังคู่นั้นจ้องเขม็งมองหลี่ฮั่วหวังโดยไม่ไหวติง

ชั่วเวลาครึ่งก้านธูปผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว หลี่ฮั่วหวังคาดเดาถูกต้องแล้ว เมื่อเขาไม่ขยับ ซากศพสตรีตนนั้นก็มิได้เคลื่อนไหวอันใดเช่นกัน มันห้อยแขวนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับหุ่นเชิดตัวหนึ่ง

ท่ามกลางความมืดมิด ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างแข็งทื่ออยู่กับที่ หากมิใช่เพราะไอขาวระเรื่อที่ยืนยันว่าพวกเขายังเป็นคนเป็น ทุกคนในยามนี้ก็คงมิได้ต่างอันใดจากรูปสลักหิน

ชั่วขณะนี้ หลี่ฮั่วหวังได้สัมผัสกับรสชาติของคำว่าหนึ่งวันยาวนานดั่งหนึ่งปีเป็นครั้งแรก แขนขาทั้งเมื่อยล้าและชาหนึบ

ภายใต้สภาพเช่นนี้ ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใด พร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดของเชือกที่บาดลึกเข้าไปในเนื้อหนัง ผีผูกคอตายตนนี้จึงค่อยๆ ลอยขึ้นสูง และลับหายไปจากสายตาของหลี่ฮั่วหวังอย่างช้าๆ

สายตาของหลี่ฮั่วหวังเคลื่อนตามมันไปทีละน้อย มองดูมันค่อยๆ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับสิ่งมหึมาอันเลือนรางยิ่งยวดในความมืดมิดนั้นในที่สุด

หลี่ฮั่วหวังยังคงไม่รู้อยู่ดีว่าซากศพสตรีตนนี้มีความหมายอย่างไรต่อลูกเชือก เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายมัน หรือเป็นเพียงเครื่องประดับของมันกันแน่ “ลูกเชือกงั้นรึ ทำไมสิ่งนี้ถึงได้มีชื่อเรียกว่าลูกเชือกกันนะ”

เสียงสั่นสะเทือนก่อนหน้านี้เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง เพียงแต่ครานี้มิใช่การขยับใกล้เข้ามา ทว่าเป็นการค่อยๆ ห่างไกลออกไป

เวลาผ่านพ้นไปทีละนิด เมื่อเสียงสั่นสะเทือนค่อยๆ ลอยห่างออกไป ความรู้สึกอึดอัดกดดันระลอกนั้นก็มลายหายไปในที่สุด

“พรึ่บ...” แสงไฟสว่างวาบส่องกระทบใบหน้าซีดเผือดของพวกหลี่ฮั่วหวัง นั่นคือฮู้เหลืองแผ่นหนึ่งที่ถูกเปลวเพลิงจุดลุก ปลายด้านล่างของฮู้ถูกคีบไว้ระหว่างสองนิ้วของนักพรตผู้นั้น

เขาชำเลืองมองกระดูกซี่โครงที่โผล่ออกมาตรงหน้าอกของหลี่ฮั่วหวังแวบหนึ่งก่อน จากนั้นจึงเอ่ยยิ้มๆ ขึ้นว่า “ท่านผู้ฝึกตน ลูกเชือกไปแล้ว พวกเราปลอดภัยแล้ว”

เมื่อแสงสว่างจากหินเรืองแสงส่องกระทบใบหน้าของคนอื่นๆ ทุกคนต่างก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกพร้อมเพรียงกัน

คนอื่นๆ มองไปยังนักพรตผู้นั้น สีหน้าดูผ่อนคลายลงกว่าเมื่อครู่ การร่วมเผชิญภัยด้วยกันเมื่อครู่ทำให้พวกเขารู้สึกใกล้ชิดกันขึ้นมาก

เมื่อเห็นอีกฝ่ายประหลาดใจกับรูปลักษณ์พิลึกพิลั่นของพวกตน หลี่ฮั่วหวังจึงคิดจะเอ่ยปากอธิบาย

“ฮะๆ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ศิษย์ลัทธิหลัว หานฝู คารวะท่านผู้ฝึกตน” นักพรตผอมกะหร่องผู้นั้นทำความเคารพตามธรรมเนียมพรตต่อหลี่ฮั่วหวัง พลันเผยให้เห็นฟันเน่าเต็มปากอีกครั้ง

ฟันผุเน่าสีเหลืองสลับดำงอกระเกะระกะเปะปะ โคนฟันยังถูกคราบหินปูนสีเหลืองเกรอะกรังพอกหนาแน่น กลิ่นปากเหม็นรุนแรงที่แผ่กระจายออกมาจากซอกฟันเหล่านั้นทำให้คนอื่นๆ พากันถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว

กลิ่นปากของคนผู้นี้เหม็นเหลือเกิน มิใช่เหม็นธรรมดาทั่วไป ทว่าเหม็นยิ่งกว่าส้วมเสียอีก

แม้ดูเหมือนว่าเรื่องสุขอนามัยของคนผู้นี้จะย่ำแย่ยิ่งนัก แต่หลังจากผ่านเรื่องราวที่อารามอันฉือมา หลี่ฮั่วหวังจึงมิได้รู้สึกรังเกียจฟันเน่าของคนผู้นี้แต่อย่างใด

ยามนี้หลี่ฮั่วหวังสนใจฐานะที่อีกฝ่ายเพิ่งแจ้งออกมามากกว่า ว่าฟันของเขาจะเหม็นหรือจะหอม

“ลัทธิหลัวรึ นี่มันลัทธิอะไรอีกล่ะเนี่ย สาขาหนึ่งของลัทธิเต๋าเหรอ”

หลี่ฮั่วหวังมิได้เอ่ยถามคำถามที่เผยพิรุธได้ง่ายดายเช่นนี้ออกไปตรงๆ หากแต่ทำความเคารพตามธรรมเนียมพรตตอบกลับคนผู้นั้นไปเช่นกัน “เสวียนหยางแห่งอารามลมใส ยินดีที่ได้พบ”

ในเมื่ออีกฝ่ายสามารถสื่อสารได้ ทั้งยังดูไม่มีเจตนาร้าย บางทีตนอาจหาทางออกไปได้จากเขาผู้นี้

“โอ้ เจ้าเองก็เป็นศิษย์สายเต๋างั้นรึ หายากยิ่งนัก เห็นเจ้าลอกหนังเสียขนาดนี้ ข้าน้อยยังนึกว่าเจ้าเป็นผู้ฝึกตนแห่งลัทธิอ่าวจิ่งเสียอีก” หานฝูดูเป็นคนช่างพูดช่างคุยเป็นพิเศษ

“ก่อนหน้านี้ข้าเคยเป็นศิษย์ลัทธิอ่าวจิ่งจริงๆ แต่เพิ่งแยกตัวออกมาด้วยเหตุผลบางประการ” หลังจากปั้นน้ำเป็นตัวหาข้ออ้างส่งเดชไปแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็มองดูหานฝูเบื้องหน้าพลางนึกในใจ

“แล้วคนที่พูดคุยกับเขาก่อนหน้านี้ล่ะ ถูกลูกเชือกเกี่ยวไปแล้วงั้นเหรอ แต่ทำไมเขาถึงไม่เศร้าใจเลยสักนิด ไม่สิ ฉันจะถามเขาตรงๆ ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเขาต้องรู้แน่ว่าเมื่อกี้ฉันแอบฟังพวกเขาคุยกัน”

หลี่ฮั่วหวังคร้านจะมัวกังวลถึงคนอื่นที่ไม่เคยรู้จักมักจี่ เขาชี้นิ้วไปยังไท่ซุ่ยดำที่ถูกหนังของตนห่อหุ้มไว้ด้านหลัง

“ท่านอาจารย์ให้พวกเราศิษย์พี่น้องมาตามหากระสายยาที่นี่ หากแต่กลับหลงทางเสียได้ ช่างบังเอิญได้มาพบกับสหายเต๋า นับเป็นโชคดีของพวกเรายิ่งนัก หวังว่าศิษย์พี่หานจะช่วยพาพวกเราออกไปจากแถบนี้สักครา”

คำพูดของหลี่ฮั่วหวังมิได้เพียงแค่เผยจุดประสงค์ของตนอย่างเปิดเผยเท่านั้น หากยังแฝงเจตนาบอกเป็นนัยว่าตนเองมีเบื้องหลังคอยหนุนหลัง เพื่อให้อีกฝ่ายไม่กล้าคิดร้ายกับพวกตน

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังพิจารณาหานฝู หานฝูเองก็กำลังกวาดสายตามองสำรวจหลี่ฮั่วหวังอยู่เช่นกัน มองจากบนลงล่าง แล้วมองจากล่างขึ้นบน

ในที่สุดสายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่หน้ากากเหรียญทองแดงบนใบหน้าของหลี่ฮั่วหวังครู่หนึ่ง แล้วจึงหัวเราะพลางเอ่ยว่า “ได้สิ จะเกรงใจไปไย ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเต๋าด้วยกันทั้งนั้น ไปกันเถิด ข้าจะพาพวกเจ้าออกไปเอง ที่นี่เดินส่งเดชไม่ได้เชียว ระวังเดินไปเดินมาแล้วร่างหายไปทั้งร่างโดยไม่รู้ตัว”

หลี่ฮั่วหวังยกเท้าก้าวตามหานฝูเข้าไปในความมืด ใคร่ครวญอยู่ชั่วครู่ก่อนเอ่ยถาม “สหายเต๋าหาน สิ่งเมื่อครู่คือสิ่งอัปมงคลชนิดใดกัน แต่ก่อนข้าไม่เคยพบเห็นมาก่อน”

อุตส่าห์ได้พบคนรู้เรื่องรู้ความทั้งที มีหรือที่หลี่ฮั่วหวังจะไม่คว้าโอกาสนี้ไว้ เพื่อทำความเข้าใจให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในเมื่อไร้อาจารย์คอยสั่งสอน ย่อมทำได้เพียงพึ่งพาวิธีการเช่นนี้

ท่าทางของหานฝูดูเปิดเผยไม่ถือตัวนัก ยามที่หลี่ฮั่วหวังถามไถ่ เขาก็ตอบกลับมาในทันที

“นั่นคือลูกเชือก คนบางพวกยามแก่ชรา ไร้บุตรสาวบุตรชายคอยปรนนิบัติพัดวี หรือไม่ก็มีลูกหลานอกตัญญู จึงกล่าวกันว่าสามารถไปตามหาตัวมันมา ให้มันช่วยเลี้ยงดูยามแก่เฒ่าจนถึงฝังศพได้”

เมื่อได้ยินคำนี้ หลี่ฮั่วหวังพลันนึกเชื่อมโยงไปถึงซากศพสตรีเมื่อครู่นั้นทันควัน จึงถามด้วยความประหลาดใจอยู่บ้าง “สิ่งนั้นจะช่วยคนเลี้ยงดูยามแก่เฒ่าจนถึงฝังศพได้จริงรึ”

“เฮอะ เจ้าคิดว่าคนอื่นเขาโง่เขลารึ นั่นมันก็แค่การหลอกตัวเองทั้งเพ ขอเพียงตามิได้บอดสนิทย่อมมองออกกันทั้งนั้น ว่าสิ่งพรรค์นั้นไม่มีทางช่วยคนเลี้ยงดูยามแก่เฒ่าได้หรอก”

“แต่คนแก่เฒ่าน่ะนะ อย่างไรเสียก็ไร้ประโยชน์แล้ว การงานก็ทำไม่ไหว ไถนาก็ไถไม่ได้ อยู่ไปก็มีแต่ผลาญเสบียงอาหารเปล่าๆ ด้วยเหตุนี้พอถึงเวลาอันสมควร เพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงจึงเลือกวันมงคลฤกษ์งามยามดี ตีฆ้องประโคมกลองแบกเกี้ยวหาม เอาคนเฒ่าคนแก่นั้นไปส่งมอบให้แก่ลูกเชือก”

“ส่วนบ้านช่องและทรัพย์สมบัติที่คนเฒ่าคนแก่ทิ้งไว้เบื้องหลังน่ะรึ หึๆ ย่อมต้องเป็นพวกชาวบ้านแบ่งสรรปันส่วนกันไปจนสิ้นเรื่องราวสิ”

ยามนี้เอง โก่วหวาที่อยู่ข้างๆ ก็สอดปากขึ้นมา “เรื่องนี้ข้ารู้ขอรับ ที่หมู่บ้านข้าเรียกว่ารุมกลืนสมบัติ”

“ถูก ถูก ถูกแล้ว! นี่แหละคือรุมกลืนสมบัติ แต่คำว่ารุมกลืนสมบัติมันฟังระคายหูเกินไป เรียกว่าส่งให้ลูกเชือกช่วยเลี้ยงดูยามแก่จนส่งถึงหลุม เช่นนี้มิฟังรื่นหูกว่าตั้งเยอะหรอกรึ”

ถ้อยคำที่เปี่ยมไปด้วยการเย้ยหยันถากถางของหานฝู ฟังจนหลี่ฮั่วหวังบังเกิดโทสะพลุ่งพล่านในอก ลมหายใจอัดอั้นตันตื้นอยู่ภายในใจ อยากจะระบายออกไปแต่ก็ไม่รู้ว่าจะระบายออกไปอย่างไรดี

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 237
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 238 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 236กลับหน้าเรื่อง
ตอน 236ตอน 238