คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 256

ตอน 256

ตอนที่ 256 ลามะ

ท้องฟ้ามืดสนิทลงแล้ว หินเรืองแสงสีเขียวถูกพวกเขาหยิบออกมาส่องสว่างสรรพสิ่งโดยรอบ หลี่ฮั่วหวังมิได้สั่งให้หยุด ทุกคนต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดและเร่งเดินทางกันต่อไปไม่หยุดหย่อน

ไม่นานจันทร์เสี้ยวที่เหลือเพียงขอบบางเฉียบก็ค่อยๆ ลอยขึ้นแขวนอยู่กลางเวหา สาดแสงสีเงินยวงลงสู่ผืนปฐพี

หลี่ฮั่วหวังที่ยืนอยู่บนหลังคารถเหลียวมองไปข้างหลังเป็นระยะๆ เขาพบว่ากลุ่มก้อนสีดำก่อนหน้านี้ได้อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้

“ไปแล้วงั้นหรือ มันคือตัวอะไรกันแน่ สิ่งนั้นถูกอะไรดึงดูดมากัน ฉันงั้นเหรอ หรือว่าจะเป็น...เด็กที่เพิ่งคลอดคนนั้น”

เขามีสีหน้าแปรเปลี่ยนไปมา พลางคาดเดาไปต่างๆ นานาอย่างสับสน

ทันใดนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังก็พลันรู้สึกได้ว่าเกวียนวัวใต้ร่างหยุดลง “อย่าหยุด! ไปต่อ!”

ทว่าครานี้คำสั่งของเขากลับไม่อาจทำให้เกวียนวัวเคลื่อนต่อได้ ซึ่งเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่ง

เมื่อหลี่ฮั่วหวังหันหน้ากลับไปมองเบื้องหน้า ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าเหตุใดพวกตนถึงได้หยุดลง เพราะกลุ่มก้อนสีดำเมื่อครู่ได้มาขวางอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว!

ณ ชั่วขณะนี้ ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็มองเห็นได้ชัดเจนเสียทีว่าแท้จริงแล้ววงกลมสีดำเมื่อครู่นี้คือสิ่งใด

ก้อนสีดำนั้นแท้จริงแล้วคือฝูงแพะดำขนาดใหญ่ ฝูงแพะที่ปกคลุมด้วยขนสีดำเหล่านี้ต่างยืนนิ่งเงียบอยู่กับที่ ไม่ไหวติงราวกับหุ่นเชิด

และมีลามะชราผู้หนึ่งที่สวมหนังสีดำคลุมกาย ยืนนิ่งเงียบอยู่ใจกลางฝูงแพะดำฝูงนี้

ที่บั้นเอวของลามะแขวนกลองใบเล็กสีเหลืองขี้ผึ้งไว้ ที่ลำคอและข้อมือทั้งสองข้างสวมสร้อยที่ร้อยขึ้นจากแผ่นกระดูกชิ้นเล็กๆ

ใต้หมวกลามะทรงหงอนไก่นั้นคือดวงตาสีดำสนิทไร้ซึ่งสิ่งเจือปนคู่หนึ่ง เขากำลังใช้ดวงตาคู่นั้นจ้องมองหลี่ฮั่วหวังด้วยสีหน้ามืดมน

ใบหน้าของลามะดูประหลาดพิกล มีรอยด่างสีเหลืองสลับดำเป็นหย่อมๆ รอจนหลี่ฮั่วหวังเพ่งมองดูให้ดีถึงได้พบว่า แท้จริงแล้วนั่นคือกระคนแก่

เพียงเห็นรูปโฉมเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังก็รู้ทันทีว่าผู้มาเยือนมิได้มาดี

ทันใดนั้น ลามะผู้นี้ก็ยกมือขวาที่ผอมแห้งจนเห็นกระดูกขึ้นเบาๆ แร้งแก่ตัวหนึ่งที่บนตัวแทบไม่เหลือขนและผิวหนังหย่อนยานก็ร่อนลงมาจากฟากฟ้า เกาะลงบนแขนของเขา

ไม่รู้เพราะเหตุใด ทันทีที่หลี่ฮั่วหวังเห็นแร้งตัวนี้ ก็นึกย้อนไปถึงฝูงแร้งกินคนในวันที่ไปดูพิธีฝังฟ้ากับไป๋หลิงเหมี่ยวที่ภูนารี

“ศิษย์พี่หลี่ ลามะผู้นี้.....” ชุนเสี่ยวหม่านที่สีหน้าไม่สู้ดีควักกระดิ่งออกมา ท่าทางอึกอักคล้ายมีเรื่องจะพูดแต่ไม่กล้าพูด

“อย่าตื่นตระหนก พวกเจ้าไปก่อน ทำเหมือนไม่มีเขาอยู่ตรงนี้ก็พอ”

ภายใต้คำสั่งของหลี่ฮั่วหวัง ทุกคนต่างก้มหน้า เดินตามรถม้าผ่านข้างฝูงแพะดำไปอย่างช้าๆ

หลี่ฮั่วหวังยืนอยู่บนหลังคารถ รวมสมาธิจดจ้องศัตรูตรงหน้าอย่างแน่วแน่

ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ หลี่ฮั่วหวังก็ยิ่งมองเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น แพะดำเหล่านี้ล้วนเป็นแพะแก่ที่ฟันหลุดร่วงจนหมดสิ้นแล้ว

ทั้งลามะและแพะเหล่านี้ หลี่ฮั่วหวังรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่บอกไม่ถูกและพิลึกพิลั่นอย่างยิ่งจากร่างของพวกเขา

ในภวังค์อันเลือนราง ภาพเบื้องหน้าของหลี่ฮั่วหวังพลันแปรเปลี่ยนไป ตรงหน้าหาใช่แพะดำแต่อย่างใดไม่ ทว่ากลับเป็นกลุ่มคนชราสติเลอะเลือนผมขาวโพลนที่เอาหนังแพะดำคลุมหลังไว้!

ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาแล้วก็มลายหายไปอย่างรวดเร็ว แพะดำก็ยังคงเป็นแพะดำ มิได้มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไป

หลี่ฮั่วหวังยากจะตัดสินได้ว่าความรู้สึกเมื่อครู่นี้เป็นเรื่องจริง หรือว่าเป็นเพียงภาพหลอนของตนเองกันแน่

“แบะ~” แพะดำที่อยู่ข้างกายลามะร้องขึ้นมาพร้อมกัน จากนั้นฝูงแพะสีขาวทางฝั่งของหลี่ฮั่วหวังก็ร้องรับขึ้นมาพร้อมกันในทันที

ตามด้วยเสียงร้องของแพะทั้งสองฝั่งที่ดังขึ้นไม่หยุดหย่อน สุ้มเสียงดังประสานสลับกันไปมาจนทำให้ผู้ฟังรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจ

“พอได้แล้ว!” หลี่ฮั่วหวังยันปลายลิ้นแนบขากรรไกรล่างแล้วตวาดลั่น เสียงร้องของฝูงแพะก็พลันเงียบลง

เป็นโชคย่อมไม่ใช่เคราะห์ เป็นเคราะห์ย่อมหลบไม่พ้น หลี่ฮั่วหวังมองลามะชราท่ามกลางฝูงแพะดำผู้นั้น แล้วตัดสินใจชิงเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน

“ผู้อาวุโสท่านนี้ ข้าคือผู้ฝึกตนแห่งลัทธิอ่าวจิ่ง นามว่าเอ่อร์จิ่ว บังเอิญผ่านมายังถิ่นอันประเสริฐของท่าน หากมีสิ่งใดล่วงเกิน หวังว่าท่านจะใจกว้างอภัยให้!”

ไม่ว่าจะมีประโยชน์หรือไม่ หลี่ฮั่วหวังก็ตัดสินใจใช้ตัวตนปลอมลองหยั่งเชิงดูก่อน โดยเดิมพันว่าอีกฝ่ายยังไม่ล่วงรู้ถึงสถานะจิตวิสุทธิ์ของเขาในยามนี้

อีกทั้งนี่ยังเป็นการข่มขู่ไปในตัวว่า ตนเองเป็นคนของลัทธิอ่าวจิ่ง หาใช่ผู้ฝึกตนเถื่อนไร้สำนักฝ่ายไม่ จงคิดดูให้ดีก่อนจะลงมือ

เมื่อได้ยินวาจาอันเปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจของหลี่ฮั่วหวัง ลามะชราผู้นั้นกลับยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่โดยไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ

สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังแปรเปลี่ยนไปมา เขากวักมือส่งสัญญาณให้คนอื่นๆ อีกครั้ง “ไป!”

เขาไม่รู้ว่าลามะผู้นี้กำลังคิดอะไรอยู่ ในสถานการณ์ที่ยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของกำลังฝ่ายตรงข้ามเช่นนี้ หลี่ฮั่วหวังไม่อยากมีเรื่องขัดแย้งกับลามะผู้นี้อย่างยิ่ง

ล้อรถเริ่มหมุนเคลื่อนไปอีกครั้ง นำพาคนอื่นๆ ค่อยๆ ออกห่างจากลามะสีดำผู้นั้น หลังจากนั้นชั่วระยะเวลาหนึ่ง ทุกคนต่างไม่เอ่ยปากพูดจา พลางก้าวไปข้างหน้าอย่างอกสั่นขวัญแขวน

หลี่ฮั่วหวังรู้สึกได้ถึงความรู้สึกเหมือนมีเข็มทิ่มแทงที่แผ่นหลัง ร่างกายของเขาเกร็งแน่นไปทั้งตัว ในสมองคิดคำนึงถึงความเป็นไปได้นานัปการ

ทันใดนั้น กลิ่นอายอันพิกลนั้นก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าในครานี้ กลิ่นอายนั้นมิได้ปรากฏขึ้นแต่ไกลอีกต่อไป หากแต่มันอยู่เบื้องหลังของหลี่ฮั่วหวังนี่เอง!

หลี่ฮั่วหวังหยุดเท้าลงอย่างมั่นคง พลันหันขวับกลับไป ก่อนจะพบด้วยความตกตะลึงว่าลามะผู้นั้นอยู่ห่างจากตนเองเพียงแค่สองเมตรเท่านั้น

ในยามนี้ ในที่สุดเขาก็มองเห็นกระคนชราบนใบหน้าของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน กระคนชรานั้นเขาเคยเห็นมาแล้ว ทว่าเขาไม่เคยพบเห็นกระคนชราที่ขึ้นปกคลุมจนทั่วทั้งใบหน้าเช่นนี้มาก่อน

ภายในปากของลามะดูเหมือนจะไม่มีฟัน หรือไม่ก็เหลือฟันอยู่เพียงไม่กี่ซี่ ริมฝีปากนั้นหุบงุ้มเข้าไปด้านในเฉกเช่นคนชราวัยใกล้ฝั่ง รูปลักษณ์ของเขาราวกับเป็นสภาพของมนุษย์ที่แก่ชราจนถึงขีดสุด

ใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ปรากฏขึ้นตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังเกือบจะฟาดกระบี่ใส่ไปแล้ว ทว่าเขากลับฝืนยั้งมือไว้ได้

สายตาค่อยๆ เลื่อนต่ำลงไป หลี่ฮั่วหวังจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า ขาทั้งสองข้างของอีกฝ่ายที่ซ่อนเร้นอยู่ในฝูงแพะดำมาโดยตลอดนั้นไร้ซึ่งเนื้อหนัง ร่างกายท่อนล่างทั้งหมดของเขาล้วนเป็นขาเทียมที่ทำขึ้นจากกระดูก

ความรู้สึกประหลาดพิกลบนร่างของอีกฝ่ายโถมซัดใส่หลี่ฮั่วหวังอย่างต่อเนื่อง หมายจะกล่อมเกลากลิ่นอายของเขา ให้เขาสงบลงและหลับตาลงเสีย

แต่เรื่องเช่นนี้หลี่ฮั่วหวังไม่มีทางทำได้ มือของเขากำด้ามกระบี่แน่น สีหน้าเคร่งขรึมจนถึงขั้นดุร้าย “ผู้อาวุโส ข้าคงมิได้ล่วงเกินท่านกระมัง หากท่านยังทำเช่นนี้อีก ก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”

ขณะที่กระบี่ถูกชักออก ไอสังหารอันเข้มข้นก็ปัดเป่าทุกสรรพสิ่งให้จางหายไปในทันใด

ม่านตาสีดำสนิทของลามะเฒ่าผู้นั้นหรี่ลงเล็กน้อย จับจ้องไปยังด้ามกระบี่ที่พันด้วยเศษผ้าของหลี่ฮั่วหวัง

บรรยากาศตึงเครียดนี้กดดันจนทุกคนแทบจะหายใจไม่ออก คนอย่างลวี่ซิ่วฉายถึงกับหวาดกลัวจนปัสสาวะราดไปแล้ว

หลี่ฮั่วหวังออกแรงที่มือข้างเดียว เพิ่งเตรียมจะชักกระบี่สู้กับคนตรงหน้าจนปลาตายแหขาด บรรยากาศที่คุมเชิงกันอยู่นี้ก็พลันเปลี่ยนไป

“ตึง!” เมื่อลามะเฒ่าเคาะกลองใบเล็กสีเหลืองขี้ผึ้งที่เอวหนึ่งครา เบื้องหลังของหลี่ฮั่วหวังก็มีเสียงกลองดังขึ้นเช่นกัน นั่นคือเสียงที่ดังมาจากกลองที่ไป๋หลิงเหมี่ยวใช้ทำพิธีเข้าทรง

“ตึง ตึง ตึง~ ตึง ตึง ตึง~”

เสียงกลองทั้งสองชนิดดังขึ้นพร้อมเพรียงกันอย่างมีจังหวะ ประหนึ่งการบรรเลงประสานอันพิลึกพิลั่น ราวกับมีตัวตนที่แตกต่างกันกำลังสื่อสารกันผ่านเสียงกลอง

เวลาล่วงเลยไปหนึ่งก้านธูป เสียงกลองก็ค่อยๆ สงบลง บรรยากาศอันหนักอึ้งดุจมีตัวตนในอากาศก็พลอยสลายหายไปจนสิ้นตามไปด้วย

ขณะที่แร้งในมือของลามะโผบินขึ้นสู่ท้องฟ้า แพะดำที่อยู่ไกลออกไปก็เคลื่อนคล้อยเข้ามาบดบังดั่งเมฆทมิฬ ปิดบังร่างกายท่อนล่างอันน่าสะพรึงกลัวของเขาเอาไว้ ก่อนจะพาเขาค่อยๆ เคลื่อนถอยหลังออกไป

เมื่อมองลามะผู้นั้นจากไปไกล หลี่ฮั่วหวังก็ยังไม่กล้าประมาท นำคนอื่นๆ เดินหน้าต่อไป

การเดินทางครั้งนี้กินเวลาตลอดทั้งคืน จวบจนดวงตะวันโผล่พ้นขอบฟ้าและหลี่ฮั่วหวังสั่งให้หยุด ทุกคนก็ทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง หอบหายใจถี่ ครึ่งหนึ่งเพราะเหนื่อย อีกครึ่งหนึ่งเพราะกลัว

ลามะเมื่อคืนนี้น่าขนลุกขนชันเกินไปแล้ว บอกว่าเป็นคนเป็น แต่สารรูปกลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าภูตผีปีศาจเสียอีก

หลี่ฮั่วหวังมองไปรอบด้านที่ไม่เหลือร่องรอยของลามะผู้นั้นแล้ว จึงหันไปมองไป๋หลิงเหมี่ยวที่ริมฝีปากซีดขาว “ลามะผู้นั้นใช้กลองพูดอะไรกับเจ้าหรือไม่”

ไป๋หลิงเหมี่ยวพยักหน้า “เขาบอกว่า... เขาเป็นคนของกองตรวจดารา คราวนี้จะไม่ถือสา แต่อย่าให้มีครั้งหน้าเจ้าค่ะ”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 256
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
ตอน 257 ยังไม่เปิดให้อ่านบนเว็บ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 255กลับหน้าเรื่อง
ตอน 255ตอนล่าสุด