ตอนที่ 255 กำเนิด
ลวี่จ้วงหยวนอธิบายกับลูกชายคนโตต่อไปว่า “ท่านนักพรตน้อยเป็นคนทำการใหญ่ อย่าคิดว่าเขาจะใส่ใจเศษเงินเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ แต่ถึงเขาไม่ใส่ใจ พวกเราที่ทำงานทำการก็ต้องรู้จักดูทิศทางลม!”
“อีกประการ ไม่แน่ว่านี่อาจเป็นวาสนาของสกุลลวี่พวกเราก็ได้! เจ้าไม่ได้ยินที่ซิ่วฉายเล่ารึ ว่าเจ้าผอมหน้าด่างนั่นได้รับอิทธิฤทธิ์เป็นรางวัลจากท่านนักพรตน้อย อย่างไรเสียพวกเราก็ยังเหนือกว่ามันมิใช่รึ เรื่องข้างในนี้ ตอนมุดผ้าห่มนอนก็คิดทบทวนให้ดีเถอะ”
ลวี่จวี่เหรินเบิกตากว้างมองใบหน้าแก่ชราของบิดาตน ที่แท้อีกฝ่ายวกไปวนมาก็เพื่อสิ่งนี้นี่เอง
“ถามให้น้อยลงแล้วทำให้มาก! วันๆ อย่ามัวแต่คิดเรื่องไร้สาระพวกนั้น” ลวี่จ้วงหยวนดึงตัวลูกชายของตนแล้วเดินตรงไปยังข้างรถม้า
ไม่นานนัก คนของคณะสกุลลวี่ก็อาศัยเวลาว่างเริ่มฝึกเปล่งเสียงร้องและซ้อมกระบวนท่า ในเมื่อคณะงิ้วกำลังจะตั้งขึ้นใหม่ วิชาพื้นฐานของการเล่นงิ้วย่อมปล่อยให้เสื่อมไม่ได้
เมื่อรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ ทุกคนต่างออกเดินทางต่อ มุ่งหน้าไปยังทิศทางของแคว้นเหลียงด้วยความคาดหวังในใจ
พวกเขายังคงไม่รู้ตำแหน่งที่แน่นอนในยามนี้ ทว่าเมื่อเห็นต้นหญ้าสีเขียวบนผืนดินเริ่มเบาบางตาลง ทั้งยังเริ่มมีพุ่มไม้เตี้ยกระจัดกระจายเข้ามาแทนที่ ทุกคนต่างเข้าใจได้ทันทีว่าพวกเขาเข้าใกล้แคว้นเหลียงมากแล้ว
ยามที่ดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดสายหนึ่งก็ทำลายบรรยากาศอันผ่อนคลายในขบวนเกวียนวัว ทุกคนหันหน้าไปมองตามทิศทางของเสียง พบว่านั่นคือหลัวเจวียนฮัวที่นั่งอยู่บนเกวียนวัว
นางกอดท้องของตนเองด้วยความตื่นตระหนกพลางก้มมองชายกระโปรงที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำคร่ำ
“เร็วเข้า! รีบพยุงนางขึ้นไปบนรถม้า เจวียนฮัวกำลังจะคลอดแล้ว!” เสียงของลวี่จ้วงหยวนทำให้คนอื่นๆ เริ่มลนลาน ทั้งยังทำให้เกวียนวัวทุกเล่มหยุดลงพร้อมกัน
สตรีต่างพากันเข้าไปช่วย ส่วนพวกบุรุษกลับถอยห่างออกไปไกล
“เจ้าจะไปทำอะไร เจ้าช่วยอะไรไม่ได้สักอย่าง” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถามไป๋หลิงเหมี่ยวที่กำลังรีบเดินเข้าไป
ไป๋หลิงเหมี่ยวหันกลับมา แก้มแดงระเรื่อพลางชำเลืองมองเขา “ข้า... ข้าจะไปดูว่าเขาทำคลอดกันอย่างไร เผื่อภายภาคหน้าจะได้ใช้เจ้าค่ะ”
หลี่ฮั่วหวังใช้เท้าเหยียบลงบนดุมล้อรถม้า พลิกตัวขึ้นไปนอนทอดกายอยู่บนหลังคารถม้า แหงนมองหมู่เมฆที่ถูกแสงอาทิตย์อัสดงย้อมจนเป็นสีแดงฉานเป็นริ้วๆ บนท้องฟ้า
เมื่อได้ยินเสียงวุ่นวายลนลานจากที่ไกลๆ หลี่ฮั่วหวังก็หลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ
ไร้ภาพหลอน หลี่ฮั่วหวังไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายสบายใจเช่นนี้มานานมากแล้ว ในที่สุดตนเองก็มิต้องดิ้นรนอยู่ระหว่างโลกแห่งความจริงกับความลวงตาอีกต่อไป
“นักพรต เจ้าไม่ได้มีอาการกำเริบมาพักหนึ่งแล้วนะ”
หลี่ฮั่วหวังเอี้ยวศีรษะมองไป เห็นพระชรายืนลอยอยู่กลางอากาศโดยไร้สิ่งรองรับ ข้างกายยังมีเผิงหลงเถิงและจินซานจ่าว
แม้จะไม่มีภาพหลอนแล้ว ทว่าสิ่งทั้งสามนี้กลับยังคงติดตามอยู่ข้างกายตนตลอดเวลา
“อืม ไท่ซุ่ยดำได้ผลแล้ว ข้าไม่ต้องตกอยู่ในภาพหลอนฝั่งนั้นอีกต่อไป หึๆ เจ้ารู้หรือไม่ ความจริงที่ข้ายั่วหวังเหวยในตอนท้าย ก็เพราะยังมีความหวังเล็กๆ ว่าฝั่งนั้นอาจเป็นของจริง น่าเสียดาย ภาพหลอนก็คือภาพหลอน”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ หลี่ฮั่วหวังก็จ้องก้อนเมฆบนท้องฟ้าที่ดูคล้ายหยางน่า แววตาเหม่อลอย น้ำเสียงแฝงความถวิลหาอันลึกซึ้ง “ความจริงข้า... ก็ยังแอบหวังให้ฝั่งนั้นเป็นของจริงอยู่ไม่น้อย”
“นักพรต เจ้าพูดจาอะไรกันน่ะ เหตุใดข้าจึงฟังไม่รู้เรื่องเลยเล่า”
“หึๆ” หลี่ฮั่วหวังพลิกตัวตะแคงข้าง หันหน้าไปยังเนินเขาสีเขียวอันโดดเดี่ยวในแดนไกล “ฟังไม่เข้าใจก็ช่างเถอะ เจ้าอย่าได้พูดอะไรอีกเลย มิฉะนั้นคนอื่นจะคิดว่าอาการข้ากำเริบขึ้นมาอีก”
ผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็เหลือบมองไปยังรถม้าคันหลังแวบหนึ่ง นี่ก็ผ่านไปพักหนึ่งแล้ว เหตุใดยังไม่คลอดออกมาเสียที
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเวลาผ่านไปนานเกินไปหรือเร็วเกินไป เพราะแต่ก่อนเขาไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องการคลอดลูกเช่นนี้มาก่อน
“หวังว่าจะราบรื่น หากไม่ราบรื่น ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี”
“ไม่สิ ก่อนหน้านี้ฉันเคยเรียนรู้วิชาหลอมโอสถที่อารามลมใสอยู่พักหนึ่ง แต่น่าเสียดายที่ข้างกายไม่มีแม้แต่เตาหลอมยา แม้แต่โอสถหล่อเลี้ยงโลหิตฉันก็ยังหลอมไม่ได้เลย”
“..... ซี่.....” เสียงหนึ่งที่แผ่วจนแทบไม่ได้ยินทำให้หลี่ฮั่วหวังลุกพรวดขึ้นนั่ง ทว่าเมื่อเงี่ยหูฟังอย่างละเอียดกลับไม่ได้ยินเสียงใดรอบกาย
เขาค่อยๆ เอนตัวลงนอนตามเดิมด้วยสีหน้าฉงน “ฉันฟังผิดไปเหรอ เสียงมาจากไหนกัน” คิดไปคิดมา หลี่ฮั่วหวังก็สอดนิ้วก้อยเข้าไปแคะในรูหูของตน แล้วพบว่ามีบางสิ่งอยู่ในนั้นจริงๆ
ตามปลายนิ้วเล็บที่ขยับแคะอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดก็ดึงสะเก็ดเลือดสายยาวเส้นหนึ่งออกมาจากรูหูได้
วินาทีที่สะเก็ดเลือดถูกดึงออกมา สรรพสิ่งรอบกายพลันแจ่มชัดขึ้นอย่างยิ่ง กระทั่งเสียงต้นหญ้าบนพื้นผลิยอดเติบโตยังได้ยินถนัดถี่
“มันดังเกินไปแล้ว แบบนี้ไม่ไหวแน่” หลี่ฮั่วหวังควักกรรไกรเล่มเล็กที่มีฟันเลื่อยออกมา พลิกกายกระโดดลงจากรถม้า ตัดขนแพะจากตัวแพะมากลุ่มหนึ่งแล้วยัดเข้าไปจนเต็มรูหูทั้งสองข้าง
“ฟู่ ค่อยยังชั่วขึ้นหน่อย” หลี่ฮั่วหวังลดศีรษะลง นำกรรไกรเล่มเล็กในมือเก็บกลับเข้าไปในห่อเครื่องทรมานตามเดิม
“หือ นั่นอะไรน่ะ” หลี่ฮั่วหวังเพ่งมองจุดสีดำเล็กๆ บนยอดเขาไกลลิบ น่าเสียดายที่ระยะทางห่างไกลเกินไป แม้ว่าสายตาของเขาจะเหนือกว่าคนทั่วไปเพียงใด ก็ยังคงมองเห็นได้ไม่ชัดเจนอยู่ดี
“อุแว้ อุแว้ อุแว้” เสียงทารกร้องไห้ที่เปี่ยมไปด้วยพลังพลันแผดลั่นขึ้น หลี่ฮั่วหวังจึงหันตัวเดินตามคนอื่นๆ มุ่งหน้าไปยังข้างเกวียนวัว
ครั้นเพิ่งเดินมาถึงข้างเกวียนวัว ก็เห็นลวี่จวี่เหรินกำลังยืนยิ้มแป้นอยู่คนเดียว ปากพึมพำเสียงเบาไม่หยุด “ฮิๆ ข้ามีลูกชายแล้ว ฮิๆ ข้ามีลูกชายแล้ว ฮิๆ...”
เมื่อหลี่ฮั่วหวังมองเห็นทารกเพศชายที่กำลังส่งเสียงร้องไห้อยู่ในอ้อมอกของไป๋หลิงเหมี่ยว ก็อดมิได้ที่จะรู้สึกสงสัย เด็กคนนี้คงไม่ได้ป่วยเป็นโรคอะไรหรอกกระมัง นี่มันอัปลักษณ์เกินไปแล้ว ดูราวกับลูกลิงไร้ขนที่ถูกต้มจนสุกด้วยน้ำเดือดอย่างไรอย่างนั้น
ชุนเสี่ยวหม่านที่อยู่ด้านข้างเห็นสีหน้าของหลี่ฮั่วหวังเริ่มเคร่งขรึมลง ก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดสิ่งใดอยู่ในใจ จึงรีบเอ่ยคลายข้อสงสัยให้เขา
“ศิษย์พี่หลี่ เด็กเพิ่งคลอดก็เป็นเช่นนี้ทั้งนั้นเจ้าค่ะ เขาไม่เหมือนพวกเราหรอก”
“อ้อ อย่างนั้นรึ” หลังได้รับคำอธิบายอย่างละเอียดจากเสี่ยวหม่าน หลี่ฮั่วหวังถึงได้รู้ว่าตนคิดผิดไปเอง ทารกในความทรงจำของเขาล้วนเป็นหน้าตาตอนอายุอย่างน้อยสามเดือนที่เริ่มเข้ารูปแล้วทั้งสิ้น
ตอนที่เพิ่งถูกดึงออกมาจากท้องใหม่ๆ ก็อัปลักษณ์เช่นนี้นี่เอง
ครั้นเห็นลวี่จ้วงหยวนโก่งบั้นท้ายคลานออกมาจากในรถม้า หลี่ฮั่วหวังก็เดินเข้าไปเตรียมจะกล่าวแสดงความยินดี
“ฮะๆๆ ยินดีร่วมกัน ยินดีร่วมกัน” ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นของลวี่จ้วงหยวน ในยามนี้ดูราวกับดอกเบญจมาศที่บานสะพรั่งดอกหนึ่ง
จากนั้นเขาก็ประสานมือคารวะคนอื่นๆ ที่ล้อมเข้ามา “ทุกท่าน~! ขออภัยด้วย! ที่นี่ไม่มีไข่ไก่ รอถึงตำบลเมื่อใด ไข่ย้อมแดงจะต้องได้ชดเชยแน่นอน!”
ในขณะที่คนอื่นๆ ต่างพากันกล่าวแสดงความยินดีกับเขาและบรรยากาศกำลังเปี่ยมไปด้วยความชื่นมื่น หัวใจของหลี่ฮั่วหวังกลับพลันกระตุกวูบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เขารีบเงยหน้าขึ้นมองไปยังทุ่งหญ้าที่อยู่ไกลออกไปในทันที
บนทุ่งหญ้าที่สมควรถูกแสงสายัณห์ย้อมจนกลายเป็นสีแดงผืนนั้น กลับปรากฏวงกลมสีดำกลุ่มเล็กๆ ขึ้นมา จุดดำเล็กๆ ที่เคยปรากฏบนยอดเขาก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับขยับเข้ามาใกล้ขึ้นแล้ว!
“มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล!” ความผิดปกติที่อยู่ไกลออกไป ทำให้สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังเคร่งขรึมขึ้นมาในชั่วพริบตา “ต้อนฝูงแพะขึ้นมาให้หมด! พวกเราไปจากที่นี่กัน!”
คำพูดของหลี่ฮั่วหวังทำลายบรรยากาศอันน่ายินดีลงในทันที แม้จะรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่จริงจังของเขา ทุกคนก็มิกล้าทำเป็นเรื่องล้อเล่น
ท่ามกลางเสียงเห่าของหมั่นโถว แพะสีขาวหลายสิบตัวเหล่านั้นก็เริ่มเคลื่อนที่ตามเกวียนวัวไปอีกครั้ง
เวลาค่อยๆ ล่วงเลยผ่านไป ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงทีละน้อย หลี่ฮั่วหวังอาศัยแสงอาทิตย์อัสดงที่เหลืออยู่รำไรบนท้องฟ้า มองเห็นกลุ่มก้อนสีดำนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้ว!
กำลังโหลดความเห็น...