คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 255

ตอน 255

ตอนที่ 255 กำเนิด

ลวี่จ้วงหยวนอธิบายกับลูกชายคนโตต่อไปว่า “ท่านนักพรตน้อยเป็นคนทำการใหญ่ อย่าคิดว่าเขาจะใส่ใจเศษเงินเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ แต่ถึงเขาไม่ใส่ใจ พวกเราที่ทำงานทำการก็ต้องรู้จักดูทิศทางลม!”

“อีกประการ ไม่แน่ว่านี่อาจเป็นวาสนาของสกุลลวี่พวกเราก็ได้! เจ้าไม่ได้ยินที่ซิ่วฉายเล่ารึ ว่าเจ้าผอมหน้าด่างนั่นได้รับอิทธิฤทธิ์เป็นรางวัลจากท่านนักพรตน้อย อย่างไรเสียพวกเราก็ยังเหนือกว่ามันมิใช่รึ เรื่องข้างในนี้ ตอนมุดผ้าห่มนอนก็คิดทบทวนให้ดีเถอะ”

ลวี่จวี่เหรินเบิกตากว้างมองใบหน้าแก่ชราของบิดาตน ที่แท้อีกฝ่ายวกไปวนมาก็เพื่อสิ่งนี้นี่เอง

“ถามให้น้อยลงแล้วทำให้มาก! วันๆ อย่ามัวแต่คิดเรื่องไร้สาระพวกนั้น” ลวี่จ้วงหยวนดึงตัวลูกชายของตนแล้วเดินตรงไปยังข้างรถม้า

ไม่นานนัก คนของคณะสกุลลวี่ก็อาศัยเวลาว่างเริ่มฝึกเปล่งเสียงร้องและซ้อมกระบวนท่า ในเมื่อคณะงิ้วกำลังจะตั้งขึ้นใหม่ วิชาพื้นฐานของการเล่นงิ้วย่อมปล่อยให้เสื่อมไม่ได้

เมื่อรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ ทุกคนต่างออกเดินทางต่อ มุ่งหน้าไปยังทิศทางของแคว้นเหลียงด้วยความคาดหวังในใจ

พวกเขายังคงไม่รู้ตำแหน่งที่แน่นอนในยามนี้ ทว่าเมื่อเห็นต้นหญ้าสีเขียวบนผืนดินเริ่มเบาบางตาลง ทั้งยังเริ่มมีพุ่มไม้เตี้ยกระจัดกระจายเข้ามาแทนที่ ทุกคนต่างเข้าใจได้ทันทีว่าพวกเขาเข้าใกล้แคว้นเหลียงมากแล้ว

ยามที่ดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดสายหนึ่งก็ทำลายบรรยากาศอันผ่อนคลายในขบวนเกวียนวัว ทุกคนหันหน้าไปมองตามทิศทางของเสียง พบว่านั่นคือหลัวเจวียนฮัวที่นั่งอยู่บนเกวียนวัว

นางกอดท้องของตนเองด้วยความตื่นตระหนกพลางก้มมองชายกระโปรงที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำคร่ำ

“เร็วเข้า! รีบพยุงนางขึ้นไปบนรถม้า เจวียนฮัวกำลังจะคลอดแล้ว!” เสียงของลวี่จ้วงหยวนทำให้คนอื่นๆ เริ่มลนลาน ทั้งยังทำให้เกวียนวัวทุกเล่มหยุดลงพร้อมกัน

สตรีต่างพากันเข้าไปช่วย ส่วนพวกบุรุษกลับถอยห่างออกไปไกล

“เจ้าจะไปทำอะไร เจ้าช่วยอะไรไม่ได้สักอย่าง” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถามไป๋หลิงเหมี่ยวที่กำลังรีบเดินเข้าไป

ไป๋หลิงเหมี่ยวหันกลับมา แก้มแดงระเรื่อพลางชำเลืองมองเขา “ข้า... ข้าจะไปดูว่าเขาทำคลอดกันอย่างไร เผื่อภายภาคหน้าจะได้ใช้เจ้าค่ะ”

หลี่ฮั่วหวังใช้เท้าเหยียบลงบนดุมล้อรถม้า พลิกตัวขึ้นไปนอนทอดกายอยู่บนหลังคารถม้า แหงนมองหมู่เมฆที่ถูกแสงอาทิตย์อัสดงย้อมจนเป็นสีแดงฉานเป็นริ้วๆ บนท้องฟ้า

เมื่อได้ยินเสียงวุ่นวายลนลานจากที่ไกลๆ หลี่ฮั่วหวังก็หลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ

ไร้ภาพหลอน หลี่ฮั่วหวังไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายสบายใจเช่นนี้มานานมากแล้ว ในที่สุดตนเองก็มิต้องดิ้นรนอยู่ระหว่างโลกแห่งความจริงกับความลวงตาอีกต่อไป

“นักพรต เจ้าไม่ได้มีอาการกำเริบมาพักหนึ่งแล้วนะ”

หลี่ฮั่วหวังเอี้ยวศีรษะมองไป เห็นพระชรายืนลอยอยู่กลางอากาศโดยไร้สิ่งรองรับ ข้างกายยังมีเผิงหลงเถิงและจินซานจ่าว

แม้จะไม่มีภาพหลอนแล้ว ทว่าสิ่งทั้งสามนี้กลับยังคงติดตามอยู่ข้างกายตนตลอดเวลา

“อืม ไท่ซุ่ยดำได้ผลแล้ว ข้าไม่ต้องตกอยู่ในภาพหลอนฝั่งนั้นอีกต่อไป หึๆ เจ้ารู้หรือไม่ ความจริงที่ข้ายั่วหวังเหวยในตอนท้าย ก็เพราะยังมีความหวังเล็กๆ ว่าฝั่งนั้นอาจเป็นของจริง น่าเสียดาย ภาพหลอนก็คือภาพหลอน”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ หลี่ฮั่วหวังก็จ้องก้อนเมฆบนท้องฟ้าที่ดูคล้ายหยางน่า แววตาเหม่อลอย น้ำเสียงแฝงความถวิลหาอันลึกซึ้ง “ความจริงข้า... ก็ยังแอบหวังให้ฝั่งนั้นเป็นของจริงอยู่ไม่น้อย”

“นักพรต เจ้าพูดจาอะไรกันน่ะ เหตุใดข้าจึงฟังไม่รู้เรื่องเลยเล่า”

“หึๆ” หลี่ฮั่วหวังพลิกตัวตะแคงข้าง หันหน้าไปยังเนินเขาสีเขียวอันโดดเดี่ยวในแดนไกล “ฟังไม่เข้าใจก็ช่างเถอะ เจ้าอย่าได้พูดอะไรอีกเลย มิฉะนั้นคนอื่นจะคิดว่าอาการข้ากำเริบขึ้นมาอีก”

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็เหลือบมองไปยังรถม้าคันหลังแวบหนึ่ง นี่ก็ผ่านไปพักหนึ่งแล้ว เหตุใดยังไม่คลอดออกมาเสียที

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเวลาผ่านไปนานเกินไปหรือเร็วเกินไป เพราะแต่ก่อนเขาไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องการคลอดลูกเช่นนี้มาก่อน

“หวังว่าจะราบรื่น หากไม่ราบรื่น ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี”

“ไม่สิ ก่อนหน้านี้ฉันเคยเรียนรู้วิชาหลอมโอสถที่อารามลมใสอยู่พักหนึ่ง แต่น่าเสียดายที่ข้างกายไม่มีแม้แต่เตาหลอมยา แม้แต่โอสถหล่อเลี้ยงโลหิตฉันก็ยังหลอมไม่ได้เลย”

“..... ซี่.....” เสียงหนึ่งที่แผ่วจนแทบไม่ได้ยินทำให้หลี่ฮั่วหวังลุกพรวดขึ้นนั่ง ทว่าเมื่อเงี่ยหูฟังอย่างละเอียดกลับไม่ได้ยินเสียงใดรอบกาย

เขาค่อยๆ เอนตัวลงนอนตามเดิมด้วยสีหน้าฉงน “ฉันฟังผิดไปเหรอ เสียงมาจากไหนกัน” คิดไปคิดมา หลี่ฮั่วหวังก็สอดนิ้วก้อยเข้าไปแคะในรูหูของตน แล้วพบว่ามีบางสิ่งอยู่ในนั้นจริงๆ

ตามปลายนิ้วเล็บที่ขยับแคะอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดก็ดึงสะเก็ดเลือดสายยาวเส้นหนึ่งออกมาจากรูหูได้

วินาทีที่สะเก็ดเลือดถูกดึงออกมา สรรพสิ่งรอบกายพลันแจ่มชัดขึ้นอย่างยิ่ง กระทั่งเสียงต้นหญ้าบนพื้นผลิยอดเติบโตยังได้ยินถนัดถี่

“มันดังเกินไปแล้ว แบบนี้ไม่ไหวแน่” หลี่ฮั่วหวังควักกรรไกรเล่มเล็กที่มีฟันเลื่อยออกมา พลิกกายกระโดดลงจากรถม้า ตัดขนแพะจากตัวแพะมากลุ่มหนึ่งแล้วยัดเข้าไปจนเต็มรูหูทั้งสองข้าง

“ฟู่ ค่อยยังชั่วขึ้นหน่อย” หลี่ฮั่วหวังลดศีรษะลง นำกรรไกรเล่มเล็กในมือเก็บกลับเข้าไปในห่อเครื่องทรมานตามเดิม

“หือ นั่นอะไรน่ะ” หลี่ฮั่วหวังเพ่งมองจุดสีดำเล็กๆ บนยอดเขาไกลลิบ น่าเสียดายที่ระยะทางห่างไกลเกินไป แม้ว่าสายตาของเขาจะเหนือกว่าคนทั่วไปเพียงใด ก็ยังคงมองเห็นได้ไม่ชัดเจนอยู่ดี

“อุแว้ อุแว้ อุแว้” เสียงทารกร้องไห้ที่เปี่ยมไปด้วยพลังพลันแผดลั่นขึ้น หลี่ฮั่วหวังจึงหันตัวเดินตามคนอื่นๆ มุ่งหน้าไปยังข้างเกวียนวัว

ครั้นเพิ่งเดินมาถึงข้างเกวียนวัว ก็เห็นลวี่จวี่เหรินกำลังยืนยิ้มแป้นอยู่คนเดียว ปากพึมพำเสียงเบาไม่หยุด “ฮิๆ ข้ามีลูกชายแล้ว ฮิๆ ข้ามีลูกชายแล้ว ฮิๆ...”

เมื่อหลี่ฮั่วหวังมองเห็นทารกเพศชายที่กำลังส่งเสียงร้องไห้อยู่ในอ้อมอกของไป๋หลิงเหมี่ยว ก็อดมิได้ที่จะรู้สึกสงสัย เด็กคนนี้คงไม่ได้ป่วยเป็นโรคอะไรหรอกกระมัง นี่มันอัปลักษณ์เกินไปแล้ว ดูราวกับลูกลิงไร้ขนที่ถูกต้มจนสุกด้วยน้ำเดือดอย่างไรอย่างนั้น

ชุนเสี่ยวหม่านที่อยู่ด้านข้างเห็นสีหน้าของหลี่ฮั่วหวังเริ่มเคร่งขรึมลง ก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังคิดสิ่งใดอยู่ในใจ จึงรีบเอ่ยคลายข้อสงสัยให้เขา

“ศิษย์พี่หลี่ เด็กเพิ่งคลอดก็เป็นเช่นนี้ทั้งนั้นเจ้าค่ะ เขาไม่เหมือนพวกเราหรอก”

“อ้อ อย่างนั้นรึ” หลังได้รับคำอธิบายอย่างละเอียดจากเสี่ยวหม่าน หลี่ฮั่วหวังถึงได้รู้ว่าตนคิดผิดไปเอง ทารกในความทรงจำของเขาล้วนเป็นหน้าตาตอนอายุอย่างน้อยสามเดือนที่เริ่มเข้ารูปแล้วทั้งสิ้น

ตอนที่เพิ่งถูกดึงออกมาจากท้องใหม่ๆ ก็อัปลักษณ์เช่นนี้นี่เอง

ครั้นเห็นลวี่จ้วงหยวนโก่งบั้นท้ายคลานออกมาจากในรถม้า หลี่ฮั่วหวังก็เดินเข้าไปเตรียมจะกล่าวแสดงความยินดี

“ฮะๆๆ ยินดีร่วมกัน ยินดีร่วมกัน” ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นของลวี่จ้วงหยวน ในยามนี้ดูราวกับดอกเบญจมาศที่บานสะพรั่งดอกหนึ่ง

จากนั้นเขาก็ประสานมือคารวะคนอื่นๆ ที่ล้อมเข้ามา “ทุกท่าน~! ขออภัยด้วย! ที่นี่ไม่มีไข่ไก่ รอถึงตำบลเมื่อใด ไข่ย้อมแดงจะต้องได้ชดเชยแน่นอน!”

ในขณะที่คนอื่นๆ ต่างพากันกล่าวแสดงความยินดีกับเขาและบรรยากาศกำลังเปี่ยมไปด้วยความชื่นมื่น หัวใจของหลี่ฮั่วหวังกลับพลันกระตุกวูบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เขารีบเงยหน้าขึ้นมองไปยังทุ่งหญ้าที่อยู่ไกลออกไปในทันที

บนทุ่งหญ้าที่สมควรถูกแสงสายัณห์ย้อมจนกลายเป็นสีแดงผืนนั้น กลับปรากฏวงกลมสีดำกลุ่มเล็กๆ ขึ้นมา จุดดำเล็กๆ ที่เคยปรากฏบนยอดเขาก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับขยับเข้ามาใกล้ขึ้นแล้ว!

“มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล!” ความผิดปกติที่อยู่ไกลออกไป ทำให้สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังเคร่งขรึมขึ้นมาในชั่วพริบตา “ต้อนฝูงแพะขึ้นมาให้หมด! พวกเราไปจากที่นี่กัน!”

คำพูดของหลี่ฮั่วหวังทำลายบรรยากาศอันน่ายินดีลงในทันที แม้จะรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่จริงจังของเขา ทุกคนก็มิกล้าทำเป็นเรื่องล้อเล่น

ท่ามกลางเสียงเห่าของหมั่นโถว แพะสีขาวหลายสิบตัวเหล่านั้นก็เริ่มเคลื่อนที่ตามเกวียนวัวไปอีกครั้ง

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยผ่านไป ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงทีละน้อย หลี่ฮั่วหวังอาศัยแสงอาทิตย์อัสดงที่เหลืออยู่รำไรบนท้องฟ้า มองเห็นกลุ่มก้อนสีดำนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้ว!

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 255
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 256 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 254กลับหน้าเรื่อง
ตอน 254ตอน 256