ตอนที่ 254 เถ้าแก่
ยามที่คนอื่นๆ กำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารชั้นเลิศ หลี่ฮั่วหวังเองก็มิได้เป็นข้อยกเว้นเช่นกัน
เขานั่งอยู่ตามลำพังในที่ห่างไกล มือหนึ่งแทะขาแพะส่วนที่อวบอ้วนที่สุดคำโต พลางนั่งครุ่นคิดถึงเรื่องราวของตนเองอยู่ที่นั่น ตัดขาดสรรพสิ่งภายนอกออกไปอย่างสิ้นเชิง
“แม้ทารกปฐมกำเนิดนั่นจะบอกว่า กองตรวจดาราภายนอกเข้มงวดแต่ภายในหย่อนยาน คิดจะเข้าร่วมมิใช่เรื่องยาก ทว่าฉันก็ต้องหาลู่ทางให้ได้เสียก่อน”
“อันดับแรกฉันควรจะติดต่อกับพวกเขาอย่างไร คงมิใช่เดินไปสุ่มถามเอาตามท้องถนนหรอกนะ แล้วก็ไม่รู้ว่าอาศัยแค่หน้ากากจะสามารถปิดบังฐานะจิตวิสุทธิ์ของฉันได้มิดชิดหรือไม่”
“แม้หน้ากากจะสามารถอำพรางตัวตนต่อหน้าหานฝูได้ ทว่าก็มิแน่ว่าจะใช้ได้ผลกับทุกคน”
“แต่ตอนนี้ยังไม่รู้สถานการณ์ในแคว้นเหลียงเลยแม้แต่น้อย มัวมานั่งจินตนาการอยู่ตรงนี้ก็ไม่มีประโยชน์อันใด คงต้องปรับเปลี่ยนไปตามสถานการณ์จริง”
“โบราณว่าไว้ ทุกสิ่งล้วนยากที่ก้าวแรก ขอเพียงก้าวพ้นก้าวแรกนี้ไปได้ เช่นนั้นเรื่องหลังจากนี้ก็คงจัดการได้ง่ายขึ้นมากแล้ว”
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังคิดเรื่องนี้จนใจลอย โสตประสาทอันฉับไวของเขาก็พลันได้ยินเสียงรองเท้าผ้าเหยียบย่ำลงบนผืนหญ้า
พอเงยหน้าขึ้น หลี่ฮั่วหวังก็แลเห็นใบหน้าชราอันเต็มไปด้วยรอยย่นของลวี่จ้วงหยวน ตลอดจนรอยยิ้มประจบประแจงอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว “ท่านนักพรตน้อย ว่างอยู่หรือไม่ขอรับ หึๆ ข้าเฒ่าอยากจะมาปรึกษาเรื่องเล็กๆ น้อยๆ กับท่านสักหน่อย”
“อ้อ เจ้าว่ามาสิ” หลี่ฮั่วหวังวางกระดูกในมือลง แล้วหันไปมองหัวหน้าลวี่ที่อยู่เบื้องหน้า
ช่วงเวลานี้มัวแต่วุ่นวายกับการจัดการเรื่องไท่ซุ่ยดำ เขาเกือบจะลืมไปเสียสนิทว่าข้างกายตนเองยังมีคณะงิ้วติดตามมาด้วยคณะหนึ่ง
“ท่านนักพรตน้อยท่านก็ทราบดี ก่อนหน้านี้ตอนอยู่โฮ่วสู่เพราะต้องหนีภัยสงคราม หีบเครื่องงิ้วของพวกเรา ทั้งชุดงิ้วและเครื่องดนตรีดีดสีตีเป่าพวกนั้นล้วนถูกทิ้งไปจนสิ้น”
“แต่พวกเราเป็นคณะงิ้วนี่ขอรับ หากไม่มีเครื่องมือทำมาหากินก็คงไปไม่รอด ดังนั้นแล้ว~ ข้าจึงอยากจะขอยืมเงินจากท่านสักหน่อย เพื่อไปจัดซื้อจัดหาของเหล่านั้นกลับมา แล้วตั้งเวทีงิ้วขึ้นมาอีกครา ท่านเห็นว่า...เป็นอย่างไรบ้างขอรับ”
เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายมาหาตนเพื่อคุยเรื่องนี้ หลี่ฮั่วหวังกลับแสดงท่าทีไม่ใส่ใจนัก กล่องทองคำที่มารดาของซุนเป่าลู่มอบให้เขานั้นมีมูลค่ามิใช่น้อย ไม่จำเป็นต้องมานั่งคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องเพียงเท่านี้
“เช่นนั้นก็ได้ เจ้าไปหาไป๋หลิงเหมี่ยวเพื่อเอาเงินเถอะ”
“โอ๊ะ~ โอ๊ะ~ หึๆๆ ท่านนักพรตน้อย อย่าเพิ่งรีบร้อนขอรับ ข้าเฒ่ายังพูดไม่จบ ท่านรับสิ่งนี้ไว้ก่อน” ลวี่จ้วงหยวนกล่าวพลางล้วงกระดาษยับยู่ยี่ที่มีรอยประทับนิ้วมือสีแดงแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ ยื่นไปตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังรับกระดาษแผ่นยับยู่ยี่ใบนั้นมา พลางมองดูข้อความอันบิดเบี้ยวโย้เย้ ตัวอักษรบนนั้นเขาต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดกว่าจะอ่านออก
“นี่เขียนอันใดไว้ ยันต์ขยุกขยิกรึ”
หัวหน้าลวี่หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันควัน “นี่คือสัญญากู้ยืมขอรับ ท่านโปรดอภัยด้วย ข้าเฒ่าไม่รู้หนังสือสักกี่ตัว ถึงอย่างไรก็ไม่เป็นไร มีรอยนิ้วมือก็ใช้ได้แล้ว!”
“ท่านนักพรตน้อย ท่านมีบุญคุณต่อพวกเรา พวกเราจะเอาเงินท่านมาเปล่าๆ ปลี้ๆ ย่อมไม่ได้ หลายวันมานี้ พวกเรากินของท่านใช้ของท่าน ท่านลองดูว่าทำเช่นนี้เป็นอย่างไร”
“จนกว่าจะใช้เงินคืนหมด ท่านก็คือเถ้าแก่ของคณะสกุลลวี่พวกเรา! ต่อไปไม่ว่าคณะสกุลลวี่จะหาเงินได้เท่าใด ครึ่งหนึ่งเป็นของพวกเรา อีกครึ่งหนึ่งเป็นของท่านขอรับ”
“ยังจะแบ่งให้ข้าครึ่งหนึ่งอีกรึ เช่นนั้นหนี้นี้เจ้าคงไม่มีวันใช้หมดเป็นแน่ ไม่จำเป็นต้องยุ่งยากถึงเพียงนั้น เงินพวกนั้นไม่คืนก็ไม่เป็นไร” กล่าวจบ หลี่ฮั่วหวังก็ลุกขึ้นยืนเตรียมจะส่งกระดาษแผ่นนั้นคืนไป
“เดี๋ยวๆ~!” ลวี่จ้วงหยวนค้อมหลัง ยื่นกล้องยาสูบขวางไว้ตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง “หนึ่งก็ว่าหนึ่ง สองก็ว่าสอง หากท่านว่าเช่นนี้ พวกเราก็ไม่กล้ายืมเงินท่านแล้วจริงๆ ขอรับ”
เมื่อได้ยินอีกฝ่ายกล่าวเช่นนั้น หลี่ฮั่วหวังก็ไม่ดึงดันอีกต่อไป เขาเก็บกระดาษที่ประทับรอยนิ้วมือสีแดงในมือเข้าตัวไปโดยตรง
พอเห็นภาพนี้ หัวหน้าลวี่ก็หน้าบานทันที รีบกวักมือเรียกคนของคณะสกุลลวี่ที่รออยู่นานแล้ว พวกเขายืนเกร็งรวมกลุ่มกัน ประสานมือคารวะหลี่ฮั่วหวังพร้อมเพรียง “คารวะเถ้าแก่!”
สำหรับความคิดเล็กคิดน้อยของหัวหน้าลวี่ หลี่ฮั่วหวังคร้านที่จะคาดเดา เมื่อมองดูผู้คนเบื้องหน้า หลี่ฮั่วหวังรู้เพียงแค่ว่า ตนเองได้แม่ไก่ออกไข่เพิ่มมาอีกหนึ่งตัว แม้ว่าไก่ตัวนี้จะผอมกะหร่องเหลือทน ทั้งยังมิได้ออกไข่อยู่บ่อยครั้ง ทว่าอย่างน้อยก็ยังพอมีน้ำซึมบ่อทรายให้เก็บเกี่ยวไปได้เรื่อยๆ
“เอาเถอะ กลับไปกินข้าวกันได้แล้ว พอกินเสร็จพักผ่อนสักครู่ก็ออกเดินทางต่อ รีบออกจากชิงชิวให้เร็วที่สุด”
“ขอรับ เถ้าแก่!”
เมื่อแลเห็นพวกเขาเดินจากไปด้วยความเบิกบานใจ หลี่ฮั่วหวังก็ส่ายหน้าอย่างจนคำพูด เขายกชามน้ำแกงเครื่องในแพะใส่ผักป่าที่ยังคงมีความอุ่นหลงเหลืออยู่ขึ้นมาซดดื่ม
“ใครๆ ต่างก็พูดถึงต้าเหลียง ต้าเหลียง ไม่นึกเลยว่าคนแก่อย่างข้าจะมีวาสนาได้ไปเปิดหูเปิดตากับเขาบ้าง” บนใบหน้าของลวี่จ้วงหยวนเผยประกายแห่งความภาคภูมิใจออกมาอย่างหาได้ยากยิ่ง เขานำพาทุกคนเดินกลับไปด้วยความสำราญใจ
เมื่อเขามีความสุข ย่อมมีผู้อื่นที่ไม่มีความสุข ลวี่จวี่เหรินสีหน้าหม่นหมองขยับเข้าไปใกล้บิดา “ท่านพ่อ ขายพวกเราไปแล้วท่านยังจะเริงร่าถึงเพียงนี้อีกหรือขอรับ”
“เฮ้อ เจ้าเด็กคนนี้นี่” ลวี่จ้วงหยวนทอดถอนใจแล้วมองดูลูกชายคนโตของตน เขาล้วงเอากล้องยาสูบออกมาสูบ โดยต่อไฟมาจากกองไฟที่อยู่ด้านข้าง แล้วพ่นควันดังปุดๆ
“เช่นนั้นตามความคิดของเจ้าเล่า”
“ข้าอยากกลับไป ข้าไม่อยากไปต้าเหลียงแล้ว ข้า... ข้าไม่อยากเล่นงิ้วแล้วขอรับ” ลวี่จวี่เหรินที่หน้านิ่วคิ้วขมวดเงยหน้ามองหลัวเจวียนฮัวที่ท้องโตอยู่ไกลๆ ก่อนจะเอ่ยปาก
“เจ้า!” ลวี่จ้วงหยวนที่เริ่มร้อนรนพลันยกกล้องยาสูบในมือขึ้นมาทันที แต่พอเห็นอีกฝ่ายยืดคอแข็งไม่แม้แต่จะหลบเลี่ยง เขาก็ชักมือกลับมาด้วยความกระดากอาย
“เจ้าไม่อยากเล่นงิ้ว พูดน่ะมันง่าย! หากเจ้าไม่เล่นงิ้วแล้วจะไปทำอันใด ที่บ้านเราแม้แต่ที่นาสักแปลงยังไม่มี กลับไปเป็นขอทานรึ”
“อีกอย่าง เจ้าจะกลับไปได้หรือไม่เล่า ตอนนี้ข้างหลังนั่นพวกทหารรบกันจนสมองหมากระจายแล้ว เจ้าจะกลับไปหาที่ตายรึ!”
เท้าของลวี่จวี่เหรินพลันชะงักหยุดลง ในดวงตามีประกายแห่งความหวังวูบหนึ่งขณะกล่าวว่า “ท่านพ่อ บางทีอาจจะไม่ทำศึกกันแล้วก็ได้ขอรับ! ตลอดทางที่ผ่านมาก็มิเห็นมีศึกสงครามที่ใดเลยนี่”
“เหอะ! ไม่ทำศึก ฝันหวานไปเถอะเจ้า ภัยสงครามพวกนี้น่ะไม่มีครั้งไหนหรอกที่ก่อเรื่องขึ้นมาแล้วจะมาหยุดลงกลางคันได้!”
เมื่อเห็นลวี่จวี่เหรินยังคงมีสีหน้ากลัดกลุ้ม ลวี่จ้วงหยวนก็ถอนหายใจแผ่วเบา “ลูกเอ๋ย เจ้าเชื่อข้าเถอะ อายุอานามป่านนี้ของข้ามิได้ไปงอกอยู่บนตัวหมาหรอกนะ”
“เจ้าคิดว่าภัยสงครามผ่านพ้นไปแล้วก็จบเรื่องรึ มันจะง่ายดายปานนั้นได้อย่างไร ภัยพิบัติพวกนี้มักมาเป็นคู่เสมอ”
“พอพ้นภัยสงคราม คนตายกันเกลื่อนกลาดทั้งยังไม่มีคนคอยฝัง เก้าในสิบส่วนย่อมมีภัยโรคระบาดตามติดมาเป็นพรวน พอโรคระบาดผ่านไปอีกระลอก คนที่รอดชีวิตในกระเป๋าก็ไร้เงินทอง ในนาก็ไร้เสบียง ข้าวสารหนึ่งตำลึงแลกทองคำหนึ่งตำลึง เพื่อความอยู่รอดต่างพากันขายลูกชายขายลูกสาวกันหมด แล้วจะมีผู้ใดมีอารมณ์มาฟังงิ้วเล่า ไม่มีคนฟังงิ้วแล้วพวกเราจะกินอะไรดื่มอะไร หมอบลงกับพื้นแทะดินทรายกินรึ”
พอกล่าวถึงตรงนี้ น้ำเสียงของลวี่จ้วงหยวนก็แผ่วต่ำลงเล็กน้อย “ลูกเอ๋ย เจ้าอย่าได้รังเกียจอาชีพเล่นงิ้วเลย หากมิได้พึ่งพามัน ข้าคงอดตายไปนานแล้ว จะมีพวกเจ้าในวันนี้ได้อย่างไร พวกเราจะลืมรากเหง้าของตนเองมิได้นะ”
ลวี่จวี่เหรินรู้ดีว่าสิ่งที่ท่านพ่อกล่าวมาล้วนมีเหตุผล หากแต่ภายในใจของเขากลับยังคงรู้สึกว่าการตัดสินใจของอีกฝ่ายนั้นออกจะเกินขอบเขตไปสักหน่อย
“แต่ท่านพ่อขอรับ ถึงอย่างไรก็ไม่เห็นต้องขายพวกเราทั้งหมดให้ท่านนักพรตน้อยเลยนี่ขอรับ เช่นนี้พวกเราก็กลายเป็นทาสรับใช้ของเขาไปแล้วน่ะสิ!”
ลวี่จ้วงหยวนถลึงตาใส่ลูกชายคนโตของตน หันศีรษะมองไปทางหลี่ฮั่วหวังที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ไกลๆ แวบหนึ่ง แล้วกระตุกแขนเสื้อของจวี่เหรินสาวเท้าเดินเร็วขึ้นอีกหลายก้าว
ครั้นทิ้งระยะห่างออกไปอีกเล็กน้อยแล้ว เขาจึงกดเสียงให้ต่ำลงแล้วเอ่ยว่า “ทาสรับใช้รึ เจ้าเคยเห็นทาสรับใช้บ้านใดได้กินเนื้อทุกวันบ้างเล่า”
กำลังโหลดความเห็น...