ตอนที่ 253 เนื้อแพะ
ล้อเกวียนวัวที่หยุดนิ่งมาเนิ่นนานเริ่มหมุนเคลื่อนตัวอีกครา นำพาพวกเขาตรงไปยังแนวชายแดนระหว่างแคว้นเหลียงกับชิงชิว
ระหว่างทาง โก่วหวาที่เอามือป้องหน้าผากไว้คอยพัดใบหน้าชุ่มเหงื่อของตนไม่หยุด “อากาศร้อนถึงเพียงนี้ ศิษย์พี่หลี่ขอรับ มิสู้พรุ่งนี้ค่อยไปเถิด”
“พรุ่งนี้ก็ร้อน เจ้าจะรอไปมะรืนนี้ด้วยหรือไม่เล่า มะรืนนี้ก็ร้อน เจ้าจะรอจนพ้นฤดูสารทแล้วค่อยไปเลยรึ ที่นั่นในเมื่อดีถึงเพียงนั้น เหตุใดเจ้าจึงตามมาด้วยเล่า อยู่เลี้ยงแพะกับเป่าลู่มิใช่ดีกว่าหรือ”
เมื่อได้ยินคำประชดประชันของหลี่ฮั่วหวัง โก่วหวาก็มองไปยังกลุ่มสตรีที่เหลืออยู่ ยิ้มแหะๆ พลางไม่เอ่ยคำใดอีก
เขาไม่ได้โง่เขลาถึงเพียงนั้น เมียคนนี้เห็นอยู่ว่าใกล้จะเกี้ยวติดแล้ว จะมัวรั้งอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เนื้อจะรสเลิศเพียงใดก็ไม่อาจเทียบเท่าการมีเมียได้ อีกทั้งการติดตามศิษย์พี่หลี่ไป ยังจะต้องกลัวว่าจะไม่มีเนื้อกินอีกรึ
ครั้นสังเกตเห็นสายตาของโก่วหวา หญิงสาวใบหน้ารูปผลสาลี่คนนั้นก็มองไปทางหลี่ฮั่วหวังแวบหนึ่งก่อน จากนั้นจึงแสร้งทำเป็นเอียงอายแล้วค้อนตาขาวใส่เขา
“ฟู่...” หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ คลี่แผ่นหนังแพะในมือออก ทอดมองสิ่งที่เรียกว่ามุทราสะกดนครเซียนด้านบน นี่นับเป็นหนึ่งในสิ่งของล้ำค่าไม่กี่ชิ้นที่เขาได้มาโดยไม่คาดคิดจากการลงไปใต้ดินของชิงชิวในครานี้ นอกเหนือจากไท่ซุ่ยดำ
“ศิษย์พี่หลี่ นี่คือสิ่งใดหรือขอรับ” จ้าวอู่ที่กำลังบังคับเกวียนวัวเอ่ยถามขึ้น
“เคล็ดวิชาฝึกอิทธิฤทธิ์”
คำกล่าวนี้ของหลี่ฮั่วหวังดึงดูดสายตาอันร้อนรุ่มของคนอื่นๆ ขึ้นมาทันที “เช่นนั้นศิษย์พี่หลี่ท่านได้ฝึกแล้วรึยังขอรับ”
“ยังไม่ได้ฝึก ไม่กล้าฝึก อย่างไรเสียก็เป็นของที่งัดออกมาจากปากมัน ไม่กลัวหมื่นครั้งกลัวแต่พลาดครั้งเดียว ใครจะรู้ว่ามีปัญหาหรือไม่”
การวางกับดักไว้ในเคล็ดวิชาฝึกตนนั้น หลี่ฮั่วหวังคุ้นเคยกับลูกไม้นี้เป็นอย่างยิ่ง ในตอนนั้นเขาก็อาศัยลูกไม้นี้ในการหลบหนีออกมาจากอารามลมใส เขาไม่อยากมีจุดจบเฉกเช่นเดียวกับตันหยางจื่อ
หลี่ฮั่วหวังชักกระบี่เหรียญทองแดงเล่มนั้นออกมาจากด้านหลังแล้วหมุนพลิกดูในมือครู่หนึ่ง ก่อนจะเสียบกลับเข้าไปใหม่ “อืม... คงต้องหาใครสักคนมาลองวิชาดู”
“ศิษย์พี่หลี่! ข้าน้อยเอง! ให้ข้าน้อยลองเถิดขอรับ!” หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าคนที่เอ่ยปากคือหยางเสี่ยวไห เด็กนักพรตเพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ แววตาของเขาเปี่ยมล้นไปด้วยความกระตือรือร้น
“ทำงานของเจ้าให้ดี เรื่องของผู้ใหญ่เจ้าอย่าได้เข้ามายุ่มย่าม”
ของพรรค์นี้หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมาย่อมเป็นหลุมพรางอันตราย จะให้คนของตนเองมาลองเสี่ยงย่อมไม่ได้ ต้องหาใครสักคนที่มีฐานะเหมาะสมพอดี และหากเกิดเรื่องอันใดขึ้นมาก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อฝ่ายตน
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านรีบดูนี่สิเจ้าคะว่าคือสิ่งใด!” ชุนเสี่ยวหม่านยื่นมือเข้าไปในกระโจม แล้วหยิบกล่องทองคำฝังหินโมราและอัญมณีออกมากล่องหนึ่ง ตำลึงทองที่อยู่ด้านในนั้นช่างดูคุ้นตายิ่งนัก
หลี่ฮั่วหวังชะงักไปครู่หนึ่ง เขาจำของสิ่งนี้ได้ มันคือสินเดิมของมารดาซุนเป่าลู่ นางคงแอบยัดใส่เข้ามาเมื่อคืนนี้เป็นแน่
เขาเข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายดี ย่อมเป็นเพราะตนช่วยรักษาเรือนร่างของซุนเป่าลู่ให้ฟื้นคืนดังเดิม เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณ จึงได้มอบทองคำเหล่านี้ให้เป็นสินน้ำใจ
เขาหันศีรษะมองย้อนกลับไปด้านหลัง กระโจมเหล่านั้นได้เลือนหายไปนานแล้ว หลงเหลือเพียงผืนหญ้าเขียวขจีอันกว้างใหญ่ไพศาล
“ช่างเถิด ในเมื่อเป็นน้ำใจของผู้อื่น เช่นนั้นก็อย่าได้ปฏิเสธเลย เก็บไว้เป็นค่าเดินทาง ถึงแคว้นเหลียงแล้วจะได้เอาไว้ตั้งรกรากสร้างตัว”
ในช่วงเวลาหลังจากนั้น อาจเป็นเพราะชิงชิวมีอาณาเขตกว้างใหญ่แต่ผู้คนเบาบาง หรืออาจเป็นเพราะโชคร้ายมานานจนเริ่มมีโชคดีเข้ามาบ้าง ตลอดการเดินทางจึงราบรื่นไร้คลื่นลม หาได้มีเรื่องไม่คาดฝันใดๆ เกิดขึ้น
การเดินทางนี้ดำเนินต่อเนื่องมานานกว่าหนึ่งเดือน ทั้งที่ล่วงพ้นช่วงซานฝูมาแล้ว แต่อากาศกลับยิ่งทวีความร้อนอบอ้าวขึ้นเรื่อยๆ
เสียงนกร้องอันแสบแก้วหูดังสะท้อนขึ้นกลางเวหา หลี่ฮั่วหวังที่กำลังก้มมองแผนที่แผ่นหนังแพะในมือเงยหน้าขึ้นชำเลืองมองจุดดำเล็กๆ ที่เลือนรางบนท้องฟ้า ก่อนจะก้มลงมองสิ่งที่อยู่ในมืออีกครา
เขายื่นแผนที่ไปตรงหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ด้านข้าง พลางเอ่ยถามนางว่า “ดูออกหรือไม่ จำได้หรือไม่ว่าเขาหนิวซินบ้านเจ้าอยู่ตรงที่ใด”
แม้จะกล่าวว่าแผนที่แคว้นเหลียงที่รวบรวมมาจากชิงชิวมิได้ละเอียดลออนัก แต่ก็ยังพอบอกเค้าโครงคร่าวๆ ออกมาได้
เมื่อเห็นอยู่ว่าใกล้จะเข้าสู่แคว้นเหลียงแล้ว ก็สมควรกำหนดตำแหน่งที่ตั้งอันแน่ชัดของจุดหมายปลายทางเสียที
“ตรงนี้... ไม่ใช่... ตรงนี้ก็ไม่ใช่เช่นกันเจ้าค่ะ...” เมื่อเผชิญกับเส้นสายต่างๆ ที่คดเคี้ยวไปมาบนแผนที่ สีหน้าของไป๋หลิงเหมี่ยวก็เต็มไปด้วยความลังเลไม่แน่ใจ
การจะค้นหาบ้านเกิดในความทรงจำจากเส้นสายอันเรียบง่ายเหล่านี้ ย่อมเป็นเรื่องที่ยากเย็นยิ่งอย่างเห็นได้ชัด ทว่านี่ก็โทษนางไม่ได้ แผนที่แผ่นนี้บางคราแม้แต่หลี่ฮั่วหวังเองมองแล้วยังรู้สึกสับสน มันถูกวาดขึ้นมาอย่างหยาบๆ เกินไปจริงๆ
หลี่ฮั่วหวังเก็บแผนที่กลับมา พลางลอบคิดในใจว่า “ดูท่าเขาหนิวซินแห่งนี้ คงต้องรอให้เข้าแคว้นเหลียงไปแล้วค่อยซื้อแผนที่ใหม่ จากนั้นจึงค่อยสอบถามจากคนในท้องถิ่นเอา”
“จริงสิ ข้าจำได้ว่า เจ้ามิใช่คนแคว้นเหลียงหรอกรึ เจ้าเป็นคนที่ใดกัน” หลี่ฮั่วหวังหันหน้าไปมองโก่วหวา
“ไม่เป็นไรขอรับ ข้าไม่กลับไปก็ได้ ข้าโตมาด้วยข้าวจากร้อยหลังคาเรือน หากข้าไม่กลับไป ก็ยังช่วยให้ชาวบ้านแถบนั้นประหยัดเสบียงได้บ้าง”
โก่วหวากล่าวอย่างยิ้มแย้ม ไม่มีท่าทีอยากกลับบ้านแม้แต่น้อย สองตาของเขาเอาแต่จับจ้องไปยังหญิงสาวหน้ารูปผลสาลี่ที่อยู่ข้างรถม้าด้านหน้า
หลี่ฮั่วหวังมองออกแต่ไม่ทักท้วง เขาเงยหน้าขึ้นมองดวงตะวันบนท้องฟ้า ก่อนกล่าวขึ้นว่า “ได้เวลาพอดี กินข้าวเที่ยงกันเถอะ ใกล้จะพ้นเขตชิงชิวแล้ว เช่นนั้นก็เชือดแพะสักตัวหนึ่ง”
เมื่อได้ยินคำนี้ สีหน้าของทุกคนก็เบิกบานขึ้น ต่างพากันดีอกดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ แม้จะกล่าวว่าอยู่ในชิงชิวมิได้ขาดแคลนเนื้อสัตว์ แต่พวกเขาก็ยากจนมาตลอดทั้งชีวิต เนื้อหนังพรรค์นี้กินเท่าใดก็ยังไม่จุใจ
หลี่ฮั่วหวังมิได้นึกอยากฟุ่มเฟือยขึ้นมาอย่างกะทันหัน เพียงแต่ที่แคว้นเหลียงเห็นได้ชัดว่าไม่มีต้นหญ้ามากมายให้แพะกินเหมือนชิงชิว หากไม่รีบกินเสียตอนนี้ เข้าไปถึงแคว้นเหลียงพวกมันคงต้องอดจนผอมโซเป็นแน่
“แบะ~~ แบะ~~” แพะแก่ตัวหนึ่งถูกโก่วหวาจับเขาลากออกมาจากฝูง แล้วต้อนไปยังริมลำน้ำที่อยู่ไกลออกไป
ตลอดทางนี้กินแพะมาหลายต่อหลายครา ทุกคนจึงคล่องมือกันหมดแล้ว รีดเลือดก่อน ถลกหนัง แล้วจึงผ่าท้อง ขั้นตอนกระชับชัดเจน
ร่างแพะขาวโพลนถูกทาเกลือและเครื่องเทศจนทั่ว จากนั้นจึงใช้ง้าวยาวหนึ่งจั้งสองฉื่อเสียบทะลุตัว พาดไว้ระหว่างรถม้าสองคันแล้วย่างไฟ
หากเผิงหลงเถิงได้เห็นว่าอาวุธของตนถูกย่ำยีเช่นนี้ เกรงว่าคงจะโมโหจนฟื้นคืนชีพขึ้นมาเป็นแน่
เมื่อมองก้อนขี้แพะแห้งที่ลุกไหม้อยู่ด้านล่าง แล้วมองแพะย่างทั้งตัวที่ถูกย่างจนน้ำมันเดือดฉ่าอยู่ด้านบน โก่วหวาก็แลบลิ้นเลียปากหัวเราะร่า “ฮะๆๆ เช่นนี้ก็นับว่าเอาของแพะมาย่างแพะ ช่างสบายอารมณ์เสียจริง”
หลังถูกชุนเสี่ยวหม่านฟาดเข้าที่ท้ายทอยทีหนึ่ง โก่วหวาก็หดคอลง ก่อนจะหันหลังเดินตรงไปยังกลุ่มสตรีที่กำลังก้มหน้าเก็บผักป่า
ครั้นแพะย่างทั้งตัวสุกได้ที่ น้ำแกงเครื่องในแพะใส่ผักป่าทางฝั่งนั้นก็ต้มเสร็จเรียบร้อยพอดี เนื้อย่างมันเยิ้มรับประทานคู่กับน้ำแกงผักรสกลมกล่อมชื่นคอช่างเข้ากันได้เป็นอย่างยิ่ง
ทุกคนจับกลุ่มสามห้าคนนั่งล้อมวงอยู่บนพื้นหญ้า ดื่มด่ำไปกับงานเลี้ยงอันโอชะมื้อนี้
โก่วหวาหัวเราะร่าขณะบิดแยกหัวแพะส่วนของตนออก ดึงเอาลิ้นแพะยาวๆ ด้านในออกมา แล้ววางลงในชามผักป่าในมือของหญิงสาวใบหน้ารูปผลสาลี่ผู้นั้น “หงเอ๋อร์~ มาเถอะ ข้าจงใจเก็บของดีชิ้นนี้ไว้ให้เจ้าเลยนะ ลิ้นแพะอย่างไรเล่า”
หญิงสาวนามว่าหงเอ๋อร์ผู้นั้นประคองชามไว้แนบอกด้วยความเอียงอาย นางใช้มือหยิบลิ้นยาวขึ้นมาแล้วค่อยๆ แทะกินทีละคำเล็กๆ
และเมื่อเผชิญกับร่างผอมกะหร่องของโก่วหวาที่เบียดกายแนบชิดเข้ามา นางก็มิได้แสดงท่าทีปฏิเสธแต่อย่างใด
ทว่าหยางเสี่ยวไหที่อยู่ด้านข้าง เมื่อเผชิญกับหญิงสาวหน้ากลมที่อ้าปากขอหางแพะของตน เขากลับปฏิเสธไปด้วยความขุ่นเคืองใจยิ่งนัก
ยามนี้ จ้าวอู่ที่นั่งอยู่บนเกวียนวัว เมื่อแลเห็นภาพเบื้องหน้า ก้นบึ้งของดวงตาก็เผยประกายแห่งความอิจฉาออกมาวูบหนึ่ง
ทว่าพอก้มมองดูร่างกายอันไร้เรี่ยวแรงทั้งแขนขาของตนเอง จ้าวอู่ก็ทอดถอนใจออกมาแผ่วเบา หันเหความสนใจทั้งหมดไปจดจ่ออยู่กับชามน้ำแกงเครื่องในแพะใส่ผักป่าในมือแทน
กำลังโหลดความเห็น...