ตอนที่ 252 เป่าลู่
ยามที่หลี่ฮั่วหวังตื่นขึ้นมาอีกคราก็เป็นบ่ายของวันถัดไปแล้ว การได้นอนเต็มอิ่มทำให้เขากระปรี้กระเปร่าอย่างที่ไม่ได้เป็นมาเนิ่นนาน
หลังจากล้างหน้าล้างตาและสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย เขาก็ก้าวเดินมุ่งหน้าออกไปนอกกระโจม “ศิษย์พี่หลี่ ท่านจะไปที่ใดหรือเจ้าคะ”
หลี่ฮั่วหวังหันกลับไปมองไป๋หลิงเหมี่ยวที่กำลังนั่งเย็บเสื้อผ้าอยู่ “ข้าจะไปบอกลาซุนเป่าลู่ ในเมื่อจัดการธุระเสร็จสิ้นแล้ว ก็ใกล้ถึงเวลาต้องออกเดินทางเสียที”
ไท่ซุ่ยดำก็หาพบแล้ว ทั้งทารกปฐมกำเนิดของหานฝูผู้นั้นก็ถูกสะสางจนเกลี้ยงเกลา อยู่ต่อย่อมไร้ความจำเป็น ถึงเวลาต้องอำลาชิงชิวเสียที
หลังจากตระเวนถามไถ่ตามกระโจมใกล้เคียงอยู่รอบหนึ่ง ในที่สุดหลี่ฮั่วหวังก็พบซุนเป่าลู่ที่ทุ่งหญ้าชายค่าย เขากำลังขี่ม้าพาสาวชาวชิงชิวคนรักสมัยเด็กเล่นว่าว เสียงหัวเราะสดใสของเขาแว่วมาให้ได้ยินแม้อยู่ห่างออกไปไกลลิบ
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังกำลังเดินตรงเข้ามาหา เขาก็รีบยัดสายป่านว่าวใส่มือหญิงคนสนิททันที พลางเหยียบโกลนม้าแล้วพลิกกายกระโดดลงมาจากหลังม้าที่กำลังวิ่งห้ออย่างคล่องแคล่ว
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านมาหาข้าหรือขอรับ” เป่าลู่เดินมาถึงข้างกายหลี่ฮั่วหวังพลางเอ่ยถามด้วยเสียงหอบเหนื่อย
หลี่ฮั่วหวังพินิจมองซุนเป่าลู่ตรงหน้าใหม่อีกครั้ง “พักอยู่ที่นี่มาพอสมควรแล้ว พรุ่งนี้ข้าคงต้องออกเดินทาง”
“เร็วถึงเพียงนี้เชียวรึขอรับ” ใบหน้าของซุนเป่าลู่เผยความอาลัยอาวรณ์ออกมาอย่างชัดเจน
ถึงอย่างไรก็ร่วมทุกข์ร่วมยากกันมานาน จะบอกว่าไม่มีความผูกพันย่อมเป็นเรื่องโกหก ยิ่งอีกฝ่ายยังอุตส่าห์ดั้นด้นนับพันลี้พาตนกลับมาส่งถึงบ้าน ที่หาได้ยากยิ่งกว่าคือพวกเขามิเคยรังเกียจรูปกายอันผิดแผกของตนแม้แต่น้อย
“ศิษย์พี่หลี่ พักต่ออีกสักสองสามวันเถิดขอรับ ทุกคนกำลังอยู่กันอย่างรื่นเริงใจแท้ๆ”
“พักต่ออีกไม่กี่วันหรือช้าไปอีกไม่กี่วันจะต่างกันตรงไหน รึว่าจะอยู่ที่นี่ไปชั่วชีวิตได้ เชือดแพะล้มวัวกันทุกวี่วันเช่นนี้ พวกเจ้าไม่คิดจะอยู่กันต่อแล้วหรืออย่างไร”
“ไม่เป็นไรขอรับ! แพะที่ชิงชิวราคาถูกจะตายไป! อีกทั้งยังเลี้ยงง่ายกว่าแพะที่อื่นด้วย! หากกินหมดแล้วค่อยไปซื้อแพะผอมกับลูกแพะที่ภูนารีมาขุนใหม่ ประเดี๋ยวเดียวก็มีฝูงใหญ่อีกฝูงแล้วขอรับ!”
หลี่ฮั่วหวังแย้มยิ้มบางๆ “เอาเถอะ ข้าไม่มีเวลามาคุยสัพเพเหระกับเจ้าแล้ว พูดเรื่องเป็นงานเป็นการดีกว่า เรื่องที่พวกเราไปเห็นในถ้ำคืนนั้น เจ้าอย่าได้แพร่งพรายออกไปข้างนอกเด็ดขาด”
“โดยเฉพาะตำหนักระบำสิงห์แห่งนั้น แต่ก่อนเจ้าเคยปฏิบัติต่อพวกมันอย่างไรก็จงทำไปตามเดิม ถือเสียว่าไม่เคยล่วงรู้มาก่อนว่าพวกมันคือกลุ่มสัตว์ประหลาด”
ในเมื่อสิงโตเชิดดำรงอยู่ในชิงชิวได้อย่างเปิดเผย ไม่ว่าข่านใหญ่แห่งชิงชิวจะคิดเห็นประการใด ก็ย่อมต้องรู้เห็นเป็นใจกับการที่สิงโตเชิดเหล่านั้นอวดโอ่ไปทั่วบ้านทั่วเมือง
บางทีสัตว์ประหลาดฝูงนี้ที่อาศัยอยู่ในโพรงถ้ำใต้พิภพ อาจจะเป็นสำนักฝ่ายธรรมะที่มีชื่อเสียงของชิงชิวก็เป็นได้
การไปล่วงเกินพวกมันไม่ใช่เรื่องฉลาด หากไม่อยากให้ซุนเป่าลู่ต้องเดือดร้อน วิธีที่ดีที่สุดก็คืออย่าไปตอแยพวกมัน
เมื่อเห็นท่าทีจริงจังเข้มงวดของหลี่ฮั่วหวัง เป่าลู่จึงพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ “ขอรับ ศิษย์พี่หลี่ ข้าเข้าใจแล้ว”
ครั้นกำชับเรื่องเหล่านี้เสร็จสิ้น หลี่ฮั่วหวังก็กวาดสายตามองชายหนุ่มตรงหน้าอีกครา “ผู้หญิงของเจ้ารู้เรื่องสภาพร่างกายของเจ้ารึยัง”
ทันทีที่เอ่ยถึงเรื่องนี้ รอยยิ้มร่าเริงบนใบหน้าของซุนเป่าลู่ก็พลันแข็งค้าง เขากล้ำกลืนความขมขื่นแล้วพยักหน้าลง “นางรู้แล้วขอรับ ไม่เป็นไรหรอก นางไม่ได้รังเกียจ”
“เอาล่ะ ตามข้ามา” หลี่ฮั่วหวังเอ่ยจบก็หันหลังเดินกลับไปยังกระโจม ตอนแรกซุนเป่าลู่ยังมีสีหน้าฉงนสงสัย ทว่าทันใดนั้นเขาก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าจึงแปรเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่งยวด
“โก่วหวา! หายหัวไปตายที่ไหน! รีบออกมาเดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนของหลี่ฮั่วหวังก้องกังวานไปทั่วบริเวณกระโจม
ครึ่งชั่วยามต่อมา ภายในกระโจมหลังหนึ่ง หลี่ฮั่วหวังถือพู่สีขาวไว้ในมือ พลางค่อยๆ ขยับย้ายอวัยวะส่วนต่างๆ ของซุนเป่าลู่อย่างระมัดระวัง
ทันใดนั้นม่านกระโจมก็ถูกเลิกขึ้น มารดาของซุนเป่าลู่พากลุ่มชาวชิงชิวโขยงใหญ่บุ่มบ่ามพรวดพราดเข้ามา
เมื่อเห็นร่างกายที่อวัยวะระเกะระกะผิดที่ผิดทางของซุนเป่าลู่ซึ่งนอนเปลือยกายล่อนจ้อนอยู่บนเตียง เสียงอุทานและเสียงสูดหายใจก็ดังระงมขึ้นไม่ขาดสาย
หลี่ฮั่วหวังเพียงปรายตามองพวกเขาแวบหนึ่ง สองมือยังคงออกแรงผลักเลื่อนอย่างเชื่องช้า ย้ายก้นของซุนเป่าลู่จากด้านหน้ากลับไปไว้ด้านหลัง
โก่วหวาที่คอยเป็นลูกมืออยู่ข้างๆ ก็ช่วยประคองไอ้จ้อนสำหรับฉี่ของเป่าลู่ ค่อยๆ เลื่อนย้ายมันจากใต้รักแร้กลับไปยังตำแหน่งที่มันควรจะอยู่แต่แรกอย่างระแวดระวัง
ช้าๆ ทีละน้อย ภายในกระโจมก็พลันเงียบสงัดลง ทุกคู่สายตาต่างเบิกกว้างจ้องมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้า คนจำนวนไม่น้อยที่มองไปยังหลี่ฮั่วหวังด้วยแววตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความเคารพยำเกรงอย่างถึงที่สุด
ซุนเป่าลู่มิใช่หลี่ฮั่วหวัง เขาไม่สามารถใช้มีดกรีดเฉือนเพื่อดัดแต่งร่างกายกลับมาได้ตรงเผง ย่อมต้องมีความคดเคี้ยวโย้เย้อยู่บ้างไม่มากก็น้อย
ทว่าถึงจะเป็นเพียงแค่นั้น เขาก็ดีใจจนแทบไม่อาจควบคุมตนเองได้ กระโดดโลดเต้นไปมาด้วยความตื่นเต้นยินดี
ต่อให้มันจะเบี้ยวไปบ้าง แต่อวัยวะเหล่านี้ก็กลับคืนสู่ตำแหน่งที่พวกมันสมควรอยู่เสียที ตนมิใช่ตัวประหลาดอีกต่อไปแล้ว!
ปมด้อยอันน่าอับอายที่ไม่อาจเอ่ยปากบอกใครมานานนับสิบปีของตน บัดนี้ได้มลายหายไปจนสิ้นแล้วในชั่วพริบตานี้
ครั้นคุกเข่าโขกศีรษะให้หลี่ฮั่วหวังแล้วถูกอีกฝ่ายห้ามปรามไว้ เป่าลู่ที่กำลังตื่นเต้นลิงโลดก็เปลือยกายอ้าแขนวิ่งวนรอบกระโจมไม่หยุดหย่อน “ข้าหายแล้ว! ข้าหายเป็นปกติแล้ว! ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด! ข้าเป็นคนแล้ว!!”
ในคืนนั้นย่อมหลีกเลี่ยงการจัดงานเลี้ยงใหญ่โตไม่ได้ ผู้คนรวมกลุ่มกันนั่งกินเนื้อแพะร่ำสุราและดื่มน้ำหวานมด เพื่อเฉลิมฉลองที่ซุนเป่าลู่กลับมาเป็นคนปกติ
บิดามารดาของซุนเป่าลู่ต่างประคองจอกสุราขึ้นด้วยสองมือเพื่อคารวะหลี่ฮั่วหวังพร้อมกัน ชาวชิงชิวคนอื่นๆ ขอเพียงก้าวเข้ามาใกล้หลี่ฮั่วหวัง ต่างก็นอบน้อมยำเกรงอย่างยิ่ง มิกล้าแสดงกิริยาเสียมารยาทแม้แต่น้อย
เดิมทีพวกเขาก็คาดเดากันอยู่แล้วว่าบุรุษผู้สะพายกระบี่สองเล่มผู้นี้ต้องไม่ธรรมดา แต่เมื่อได้มาประจักษ์ด้วยตาตนเองจริงๆ มันกลับกลายเป็นอีกเรื่องหนึ่งไปโดยสิ้นเชิง ชั่วพริบตานั้น ข่าวลือสารพัดเรื่องก็แพร่สะพัดไปทั่วในหมู่ชาวชิงชิวอย่างบ้าคลั่ง
“ศิษย์พี่หลี่ ที่นี่ดีออกจะตายไปขอรับ มิสู้พวกเราปักหลักอยู่ที่นี่เสียเลย แคว้นเหลียงจะไปดีเท่าที่นี่ได้อย่างไร” โก่วหวาที่กำลังกอดขาแพะแทะอย่างเอร็ดอร่อยขยับเข้ามาใกล้หลี่ฮั่วหวังพลางกระซิบเสนอ
“กินเนื้อของเจ้าไปเถอะ เนื้อยังอุดปากเจ้าไม่อยู่เลยรึ หากเจ้าอยากจะอยู่ที่นี่ ข้าก็ไม่ได้ขัดขวางเสียหน่อย” หลี่ฮั่วหวังหยิบเนื้อแพะติดมันที่ส่งเสียงฉ่าและเยิ้มไปด้วยน้ำมันยัดเข้าปากตนเองคำหนึ่ง
เมื่อได้ยินคำนี้ โก่วหวาก็ใจเต้นอย่างเห็นได้ชัด เขาเริ่มขบคิดไตร่ตรองขึ้นมา
มือใหญ่ข้างหนึ่งพลันวางลงบนบ่าของเขา นั่นคือมือของเกาจื้อเจียน โก่วหวาเอี้ยวคอไปมอง ก็เห็นอีกฝ่ายพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมยิ่ง “อะ-อย่า..... อย่า..... อย่าอยู่! ทะ-ที่นี่..... ที่นี่มี... มีปัญหา”
“ที่นี่มันจะมีปัญหาอะไรกัน เป่าลู่ก็เกิดและเติบโตที่นี่ มันจะมีปัญหาอะไรได้เล่า”
เกาจื้อเจียนมองเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องที่กำลังกินเนื้อวัวเนื้อแพะคำโตตามปกติด้วยสีหน้าหนักอึ้ง มองลูกกระเดือกของพวกเขาที่ขยับขึ้นลง กลืนเนื้อที่โรยเครื่องเทศกลิ่นฉุนลงสู่กระเพาะ “มะ-ไม่..... ไม่... ไม่รู้..... แต่..... แต่..... แต่มันมีปัญหา!”
“เจ้ายังพูดจาไม่รู้ความเลย ยังมีกะจิตกะใจมาคอยเตือนคนอื่นอีก มีเวลาว่างปานนี้ มิสู้ไปหัดพูดให้คล่อง ฝึกแก้อาการติดอ่างของเจ้าให้หายดีเสียก่อนเถอะน่า”
ครั้นเห็นหลี่ฮั่วหวังมองตรงมายังตน เกาจื้อเจียนก็ใช้มือใหญ่เกาที่ท้ายทอยของตนเอง ก่อนจะเดินกลับไปยังที่นั่งของตน ยกจอกใส่น้ำหวานมดขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดเกลี้ยง
ด้วยเป็นค่ำคืนสุดท้าย คืนนั้นทุกคนจึงสังสรรค์กันจนดึกดื่น กว่าหลี่ฮั่วหวังและคนอื่นๆ จะสร่างเมาและขนสัมภาระทุกอย่างขึ้นเกวียนวัวเสร็จ ก็ล่วงเข้าเที่ยงวันแล้ว
ส่วนไท่ซุ่ยดำที่กำลังขยับกระดุกกระดิกอยู่นั้น ก็ถูกมัดตรึงไว้บนเกวียนวัวเล่มหนึ่งอย่างแน่นหนาด้วยหนังวัวและเอ็นวัวผืนหนา
“ศิษย์พี่หลี่ ไว้พบกันใหม่ในภายหน้าขอรับ!” ซุนเป่าลู่ที่มีขอบตาแดงก่ำเล็กน้อยสวมกอดหลี่ฮั่วหวังไว้แน่น
“อย่าได้มีวันข้างหน้าจะดีกว่า ข้ารู้สึกอยู่เสมอว่าการที่เจ้ามาพบเจอกับข้า มันไม่ใช่ลางดีอันใดเลย”
หลังจากตบลงบนแผ่นหลังของอีกฝ่ายเบาๆ แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็หมุนตัวพากลุ่มคนที่เหลือออกเดินทางจากไป
กำลังโหลดความเห็น...