ตอนที่ 251 เงื่อนงำ
“หากคิดจะใช้กระบี่วิเศษเล่มนี้! เจ้าต้องใช้มุทราสะกดนครเซียนของลัทธิหลัวให้เป็น! สหายพรต ข้าใช้เป็นนะ หากเจ้าอยากเรียนล่ะก็ ข้าสอนเจ้าได้”
หลี่ฮั่วหวังได้ยินคำนี้กลับมิได้ยินดีแม้แต่น้อย ใบหน้ากลับผุดรอยยิ้มกึ่งไม่ยิ้มมองดูมัน “ข้าเดาว่า หากเจ้าจะเรียนวิชาของลัทธิหลัว ย่อมต้องใช้เวลาไม่น้อยกระมัง”
“จากนั้นเพื่อจะเรียนวิชานี้ ข้าก็จำต้องปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไป ตราบใดที่เจ้าคอยประวิงเวลาไม่ยอมบอกข้า เจ้าก็สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้เรื่อยๆ ถูกต้องหรือไม่”
เมื่อเห็นว่าลูกไม้ตื้นๆ ของตนถูกจับได้ ความหวาดกลัวบนใบหน้าเล็กๆ อันพิกลพิการนั้นก็มลายหายไปเกินครึ่ง มันอ้าปากที่เต็มไปด้วยฟันเน่าเฟะ ส่งยิ้มประจบสอพลอให้แก่หลี่ฮั่วหวัง
“ใครเล่าจะอยากตายจริงไหมล่ะ เอาเช่นนี้เป็นอย่างไรเล่า อย่างไรเสียหานฝูก็ตายไปแล้ว เจ้างัดข้าออกไป แล้วแปะติดไว้บนตัวเจ้าเป็นอย่างไร อย่างไรก็เป็นทารกปฐมกำเนิดเหมือนกัน เป็นของใครก็ไม่ต่างกัน ข้าเป็นทารกปฐมกำเนิดให้เจ้าได้นะ!”
“ท่านนักพรตหลี่ ท่านอาจไม่รู้ ทารกปฐมกำเนิดของลัทธิหลัวนี้เป็นของดีเชียวนะ มีทารกปฐมกำเนิดสองตนก็เท่ากับยามบำเพ็ญเพียรมีจิตสองดวง ในยามที่ท่านหลอมปราณแปรเป็นจิต ข้าช่วยท่านได้-”
“ทว่าเหตุใดข้าต้องต่อรองเงื่อนไขกับเจ้าด้วยเล่า”
หลี่ฮั่วหวังพูดตัดบทอีกฝ่าย เขาหยิบช้อนเหล็กขึ้นมา จ่อตรงไปยังดวงตาข้างเดียวที่มันเหลืออยู่
“บัดนี้ บอกสิ่งที่เจ้าเรียกว่ามุทราสะกดนครเซียนมาให้ข้า ดีหรือไม่”
“หากเจ้าอยากอยู่เล่นเป็นเพื่อนข้า ก็ไม่เป็นไร ข้ามีเวลาเหลือเฟือมากพอที่จะเล่นกับเจ้าให้หนำใจ”
ยามที่หลี่ฮั่วหวังซึ่งมีเศษเนื้อติดอยู่ตามชายเสื้อและมีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งทั่วร่างค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากกระโจม ก็เป็นเวลาเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้นแล้ว ในมือของเขากำแผ่นหนังแพะที่มีตัวอักษรเขียนไว้เต็มผืนปึกหนึ่ง ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เรียกว่ามุทราสะกดนครเซียน
หลี่ฮั่วหวังยังได้สอบถามวิชาและยันต์อื่นๆ ที่หานฝูเป็นจากมัน ทว่าหลังจากตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทรมานมันจนมีสภาพแหลกเหลวดูไม่ได้แล้ว เขาถึงได้ปักใจเชื่ออย่างเสียมิได้ว่าทารกปฐมกำเนิดนี้ไม่รู้อะไรอื่นจริงๆ สิ่งที่มันเป็นมีเพียงวิธีใช้งานกระบี่เจ็ดดาวเล่มนี้เท่านั้น
เรื่องนี้ทำให้หลี่ฮั่วหวังเสียดายอยู่บ้าง หากมียันต์ของลัทธิหลัว ตนก็มิต้องพึ่งบันทึกมหาภพทุกครั้งที่เจอเรื่อง เพราะอย่างไรเสียวิธีนั้นก็เจ็บปวดเกินไปจริงๆ
ทว่าสิ่งนี้อย่างมากก็นับได้ว่าเป็นผลพลอยได้ มีก็ดี ไม่มีก็ช่าง สิ่งที่เขาให้ความสำคัญมากกว่าคือเรื่องราวเกี่ยวกับกองตรวจดาราจากปากของทารกปฐมกำเนิดตนนี้
เพราะอย่างไรนี่ก็เกี่ยวข้องกับเรื่องที่ว่าตัวเขาจะสามารถหลุดพ้นจากความสับสนของจิตวิสุทธิ์ได้อย่างเด็ดขาดหรือไม่
เขาเดินเหนื่อยล้าทั้งกายและใจเข้าไปในกระโจม รับผ้าขนหนูที่ไป๋หลิงเหมี่ยวยื่นส่งมาให้ แล้วเช็ดหน้าเช็ดตาลวกๆ สองสามที
โดยที่ยังมิทันได้ถอดรองเท้าด้วยซ้ำ เขาก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงทันที
ไป๋หลิงเหมี่ยวยื่นมือทั้งสองข้างเข้ามา ช่วยถอดรองเท้าและถุงเท้าให้หลี่ฮั่วหวังอย่างแผ่วเบา ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้แล้วจึงถอยออกไป
หลี่ฮั่วหวังที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งคืนง่วงงุนยิ่งนัก ทว่าเมื่อหลับตาลงกลับข่มตาให้หลับไม่ได้ ในหัวมีแต่คำพูดของทารกปฐมกำเนิดตนนั้นวนเวียนไปมา
ในที่สุดเมื่อรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจมากขึ้นเรื่อยๆ เขาจึงลุกขึ้นมานั่ง แล้วเริ่มครุ่นคิดพิจารณาอย่างละเอียดรอบคอบ
“ลมเหนือเป็นจิตวิสุทธิ์ที่สามารถหลุดพ้นจากความสับสนได้ หากต้องการพิสูจน์ว่าคำพูดนี้จริงหรือเท็จ ในสถานการณ์ที่ไร้เบาะแสอื่น ฉันทำได้เพียงหาหนทางจากกองตรวจดาราที่เป็นศัตรูคู่อาฆาตของนิกายลวงลืมเท่านั้น”
“แต่ปัญหาก็คือ ฉันจะสืบหาข่าวคราวของลมเหนือจากทางกองตรวจดาราได้อย่างไร ในเมื่อตัวฉันเป็นถึงจิตวิสุทธิ์นี่สิ...”
ในฐานะที่อีกฝ่ายเป็นที่ว่าการที่มีอำนาจกว้างขวางปานนั้น หลี่ฮั่วหวังย่อมเข้าใจดีว่า หากตนเองถูกพวกมันจับตามองขึ้นมาจะมีผลลัพธ์เช่นไรตามมา
หลี่ฮั่วหวังนั่งนิ่งอยู่บนเตียงเนิ่นนาน กระทั่งไป๋หลิงเหมี่ยวมาเรียกไปกินมื้อเย็น เขาก็ยังคิดหาหนทางไม่ออกแม้แต่น้อย
เมื่อได้ล่วงรู้ถึงความกังวลใจของหลี่ฮั่วหวัง ไป๋หลิงเหมี่ยวที่กำลังประคองชามข้าวก็เอ่ยขึ้นอย่างลังเลใจอยู่บ้าง “ศิษย์พี่หลี่ ในเมื่อ...กองตรวจดารารับมือกับนิกายลวงลืม ท่านเองก็รับมือกับนิกายลวงลืม เช่นนั้นพวกท่านก็มิใช่ฝ่ายเดียวกันหรอกหรือเจ้าคะ ท่านไปขอจากพวกเขาโดยตรงไม่ได้หรือเจ้าคะ”
“คนแปลกหน้าที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า จู่ๆ วิ่งโร่ไปหน้าประตูที่ว่าการกองตรวจดารา แล้วขอของเกี่ยวกับนิกายลวงลืมจากพวกเขาตรงๆ เจ้าคิดว่าพวกเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไรเล่า รุมซ้อมข้าสักยกแล้วโยนออกมาก็ถือว่าปรานีมากแล้ว”
หลี่ฮั่วหวังทอดถอนใจ รับชามข้าวจากไป๋หลิงเหมี่ยวมาแล้วเริ่มกินเข้าไปอย่างไม่รู้รสชาติ
“แต่ว่า... พวกท่านมิใช่ฝ่ายเดียวกันหรอกหรือเจ้าคะ อธิบายให้กระจ่างชัดก็น่าจะได้แล้วนี่เจ้าคะ”
“คิดว่าเป็นเด็กเล่นผูกมิตรกันรึ มันจะไปง่ายดายปานนั้นได้อย่างไรเล่าเหมี่ยวเหมี่ยว พวกเขายังสามารถชักชวนศิษย์ลัทธิหลัวมาเป็นหมากเบี้ยได้ตามใจชอบ เพียงเท่านี้ก็พอมองออกแล้วว่าวิถีปฏิบัติของกองตรวจดารามิได้เที่ยงธรรมผุดผ่องปานนั้นดอก”
หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถึงตรงนี้ จู่ๆ ก็ชะงักงันไปชั่วครู่ ดวงตาพลันเปล่งประกายสว่างวาบขึ้นมาทันที
“ใช่แล้ว บัดนี้ฐานะของพวกเราไม่เหมือนกัน แต่ของพรรค์ฐานะนั้น เปลี่ยนกันได้นี่นา!”
“ขอเพียงซ่อนฐานะจิตวิสุทธิ์ไว้ให้มิดชิด ข้าก็เข้าร่วมกองตรวจดาราได้สบาย”
หลี่ฮั่วหวังยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น ในที่สุดถึงกับอุ้มไป๋หลิงเหมี่ยวขึ้นมาหมุนไปรอบๆ เขายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่านี่เป็นความคิดอันยอดเยี่ยมที่ยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัว
“ต่อให้ลมเหนือไม่ใช่จิตวิสุทธิ์ที่หลุดพ้นจากความสับสน ข้าก็ยังอาศัยกองตรวจดาราตามหาหนทางอื่นที่จะหลุดพ้นจากความสับสนได้!”
“อีกทั้งขอเพียงข้าซ่อนฐานะจิตวิสุทธิ์ไว้ให้ดี ก็เท่ากับมีขุนเขาให้พิงอยู่เบื้องหลังเพิ่มอีกลูก! ใช้ฐานะคนของกองตรวจดารามากลบฐานะจิตวิสุทธิ์ของข้า! เช่นนี้ก็ไม่ต้องให้ใครหน้าไหนมาลองเชิงข้าได้ตามอำเภอใจอีก!”
“ยิ่งไปกว่านั้น การควบคุมของกองตรวจดาราก็หละหลวมถึงเพียงนี้ แม้แต่พบหน้าผู้ประสานงานก็ไม่จำเป็น ช่างเหมาะกับฐานะจิตวิสุทธิ์อันแสนยุ่งยากของข้าในยามนี้พอดี!”
เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังยิ้ม ไป๋หลิงเหมี่ยวก็ยิ้มตามไปด้วย ขอเพียงศิษย์พี่หลี่มีความสุข นางก็มีความสุขแล้ว
หลี่ฮั่วหวังมองดูดวงหน้าอันพิสุทธิ์หมดจดตรงหน้า หัวใจพลันไหวระริกขึ้นมาวูบหนึ่ง แล้วก้มลงประทับรอยจุมพิตลงไปทันที
ท่ามกลางเสียงหอบหายใจ เล็บสีดำนิ้วหนึ่งกรีดผ่านไส้ตะเกียงน้ำมันอย่างแผ่วเบา ภายในกระโจมหนังวัวพลันจมสู่ความมืดมิด
ครั้นเวลาล่วงเลยไปเนิ่นนาน ไป๋หลิงเหมี่ยวจึงซบอยู่บนแผงอกของหลี่ฮั่วหวัง ร่างอันบอบบางนั้นกระเพื่อมไหวขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจของเขา
“ศิษย์พี่หลี่ ท่านรีบนอนเถิดเจ้าค่ะ ท่านไม่ได้นอนมาสองวันแล้วนะเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวลูบไล้ด้วยความเวทนาสงสาร
หลี่ฮั่วหวังโอบเอวนางไว้แต่กลับส่ายหน้า
สรรพสิ่งล้วนยากที่การเริ่มต้น หากแต่ในที่สุดตนก็พบเบาะแสอยู่บ้างแล้ว อย่างน้อยก็มิต้องเตลิดไปทั่วดั่งแมลงวันหัวขาดอีกต่อไป
อีกทั้งต่อให้ตนโชคดีราวแมวตาบอดเจอหนูตาย ได้ประจันหน้ากับลมเหนือเข้าจริงๆ ในฐานะหนึ่งในสี่วายุแห่งนิกายลวงลืม ฝีมือของมันย่อมไม่ธรรมดา ตนอาจพลาดท่าตายคามือมันก็เป็นได้
ตนต้องเดินทางไปถึงแคว้นเหลียงให้ได้เสียก่อน แล้วค่อยหาทางติดต่อกับกองตรวจดารา นอกจากสภาพความเป็นจริงของลมเหนือแล้ว ตนยังต้องหาทางสืบหาระดับฝีมือของลมเหนือจากพวกนั้นให้แน่ชัดด้วย
หากฝีมือของมันเหนือกว่าตนมาก การจะเค้นวิธีขจัดความสับสนมาจากมือมัน ก็จำเป็นต้องเร่งยกระดับฝีมือของตนให้เร็วที่สุด!
แต่การจะยกระดับพลังฝีมือนั้นพูดน่ะง่าย กระนั้นหลี่ฮั่วหวังในฐานะคนที่ไม่มีอาจารย์หรือสำนักคอยชี้แนะ คิดจะเคี่ยวกรำฝึกตนอย่างหนักก็ไร้หนทางให้เริ่ม
ยิ่งไปกว่านั้น สำนักระเกะระกะเหลวไหลและวิชาฝึกตนพิสดารพิลึกพิลั่นสารพัดในโลกใบนี้ ต่อให้ยกมาประเคนไว้ตรงหน้า ตนเองก็ใช่ว่าจะทนรับไหว
เมื่อเห็นหัวคิ้วของหลี่ฮั่วหวังที่เพิ่งจะผ่อนคลายกลับมาขมวดมุ่นอีกครา ไป๋หลิงเหมี่ยวที่ซบอกอิงแอบอยู่จึงใช้นิ้วมือนุ่มนิ่มช่วยลูบคลายให้แผ่วเบา “ศิษย์พี่หลี่ นอนเถิดเจ้าค่ะ เรื่องราวมันคิดไม่หมดสิ้นหรอก นอนเถิดเจ้าค่ะ...”
ภายใต้การปรนนิบัติลูบไล้อย่างอ่อนโยนของนาง หลี่ฮั่วหวังที่อดหลับอดนอนมาสองวันสองคืนก็ค่อยๆ ปิดเปลือกตาลง ก่อนจะค่อยๆ มอดดับสติการรับรู้ไปในที่สุด
กำลังโหลดความเห็น...