ตอนที่ 260 สิ่งของ
ฟังโก่วหวาอวดโอ่อย่างลำพองไม่หยุด ในที่สุดลวี่ซิ่วฉายก็สุดจะทน กระแทกถังน้ำลงกับพื้นแล้วถลึงตาใส่เขาอย่างเดือดดาล
“มีอะไรน่าอวดนักหนา เจ้าก็แค่อาศัยบารมีศิษย์พี่ไม่ใช่รึ หากไม่ใช่เพราะเขา นางผู้นั้นจะชายตามองเจ้าสักแวบหรือ”
“ไอ้หยา เจ้าพูดถูกเผงเชียว! ข้าก็อาศัยศิษย์พี่ข้านี่แหละ~! แต่ข้ามี เจ้าไม่มีนี่นา~” โก่วหวาภาคภูมิใจยิ่งนัก
“จะวิเศษวิโสสักแค่ไหนกันเชียว... ข้าไม่เห็นอยากได้! รอให้ท่านพ่อข้าซื้อโรงงิ้วได้ก่อนเถอะ.....” ลวี่ซิ่วฉายหิ้วถังน้ำขึ้นมาใหม่อย่างขุ่นเคือง เบะปากเดินเข้าเรือนไป
กว่าจะหลุดพ้นออกมาจากชิงชิวและรอนแรมฝ่าลมฝุ่นมาเป็นระยะทางไกลถึงเพียงนี้ หลี่ฮั่วหวังเองก็สัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าของคนอื่นๆ จึงตัดสินใจให้พวกเขาพักผ่อนอยู่ที่นี่อีกสองสามวันค่อยออกเดินทางต่อ
บังเอิญข้างๆ นี้มีคณะงิ้วอยู่พอดี จึงพอให้พวกเขาได้หาความบันเทิง
และในช่วงไม่กี่วันนี้ หัวหน้าลวี่ก็ไปดูทุกวัน ทุกครั้งล้วนเบียดเสียดไปอยู่หน้าสุดของเวที สายตาที่เขาจับจ้องคณะงิ้วนั้น ราวกับจะกลืนกินอีกฝ่ายเข้าไปทั้งตัวอย่างไรอย่างนั้น
ยามค่ำคืน ภายในยุ้งฉางอันกว้างขวาง หลี่ฮั่วหวังนั่งอยู่บนผ้านวม ตั้งอกตั้งใจศึกษากระบี่เหรียญทองแดงของหานฝู
จากปากของทารกปฐมกำเนิดตนนั้น หลี่ฮั่วหวังรู้ว่ากระบี่เล่มนี้มีที่มาไม่ธรรมดา ทั้งยังมีความสามารถในการสังหารสิ่งอัปมงคลอีกด้วย
ในระหว่างที่ประมือกับหานฝู หลี่ฮั่วหวังเห็นว่าเหรียญทองแดงของกระบี่เล่มนี้สามารถกระจายตัวออกได้ หากตนสามารถควบคุมกระบี่เล่มนี้ได้จริงๆ เช่นนั้นอย่างน้อยในด้านการโจมตีระยะไกล ก็ไม่ต้องคอยเฉือนนิ้วตัวเองทุกครั้งไป
ว่ากันตามจริง ยามเผชิญภยันตราย สิ่งที่ตนใช้บ่อยที่สุดยังคงเป็นบันทึกมหาภพที่มีผลข้างเคียงร้ายแรงยิ่ง หลี่ฮั่วหวังอยากหาวิธีอื่นมาแทนวิธีเอาตัวรอดที่ไม่ค่อยดีต่อสุขภาพเช่นนี้มาโดยตลอด
เพียงแต่ตอนนี้ยังหาคนมาทดลองแทนตนไม่ได้ จึงยังใช้การไม่ได้ไปก่อน
หลี่ฮั่วหวังเอี้ยวคอหันไปมองข้าวของที่เป็นของตนซึ่งวางอยู่ข้างกาย
ห่อเครื่องมือทรมานที่วานให้ช่างตีเหล็กสร้างขึ้น กระบี่ยาวที่พกติดตัวมาตลอดตั้งแต่อารามลมใส กระบี่พู่ม่วงที่ได้มาจากซือไท่ รวมไปถึงน้ำเต้าที่บรรจุโอสถอายุขัยสิบเก้าเม็ด
และสิ่งสุดท้ายของทั้งหมดก็คือแผ่นคัมภีร์สวรรค์ที่ไร้ประโยชน์มาโดยตลอดแผ่นนั้น
ดวงตาของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ กวาดมองสิ่งของเหล่านั้นอย่างช้าๆ สุดท้ายก็หยุดนิ่งอยู่ที่แผ่นคัมภีร์สวรรค์ของตันหยางจื่อ
เขาหยิบมันขึ้นมาตรวจดูทีละนิ้ว และเอามือกดดูเป็นระยะๆ
ทว่าสุดท้ายเขาก็มั่นใจว่ามันยังคงเป็นเพียงแผ่นหินที่สลักจารึกสอนให้คนทำความดี ไม่พบสิ่งอื่นใดอีก
หลี่ฮั่วหวังถอนหายใจ โยนคัมภีร์สวรรค์ที่หนักไม่เบาแผ่นนี้ลงกับพื้น ตอนนี้เขาเองยังรู้สึกว่าตนคงบ้าไปแล้ว อยู่ดีไม่ว่าดีแบกก้อนหินวิ่งมาไกลนับพันลี้
“หรือจะโยนทิ้งไปเสียเลยดี” หลี่ฮั่วหวังคิดไปคิดมา แล้วก็เก็บแผ่นหินนั้นขึ้นมาอีกครั้ง
“ไม่ได้ ของสิ่งนี้ต่อให้ไร้ประโยชน์แค่ไหน อย่างน้อยก็แข็งไม่เลว น่าจะพอใช้การได้บ้าง”
หลี่ฮั่วหวังมองซ้ายมองขวา ก่อนสายตาจะไปหยุดที่เกาจื้อเจียนซึ่งกำลังหยอกล้อหมั่นโถวอยู่
“จื้อเจียน มานี่หน่อย ข้าจะให้แผ่นเกราะป้องหัวใจเจ้าชิ้นหนึ่ง”
ไม่นานแผ่นหินที่มัดด้วยโซ่ก็ถูกคล้องไว้ที่หน้าอกของเกาจื้อเจียน ส่วนโซ่เหล็กมาจากไหนน่ะหรือ ย่อมเป็นเส้นที่เคยใช้ล่ามหลี่ฮั่วหวังนั่นเอง
เมื่อศิษย์พี่หลี่เอาของล้ำค่าเช่นนี้มาแขวนไว้บนตัว เกาจื้อเจียนก็ประหม่ายิ่งนัก อดไม่ได้ที่จะคิดถอดออก
“อย่าถอด ต่อไปของสิ่งนี้ฝากไว้กับเจ้า อย่างไรเสียอยู่กับข้าก็ไม่มีประโยชน์อันใด อยู่กับเจ้ายังพอมีค่าขึ้นมาบ้าง”
หลี่ฮั่วหวังชักกระบี่พู่ม่วงออกมาเล็งแทงหน้าอกเกาจื้อเจียนดูสองสามที พบว่าบนแผ่นหินมีเพียงจุดขาวเล็กๆ ปรากฏขึ้นเท่านั้น
ทว่ามองเกาจื้อเจียนตรงหน้าซ้ายทีขวาที เขากลับรู้สึกขัดตาอย่างไรชอบกล ตรงอกแขวนแผ่นหินไว้เพียงแผ่นเดียว ไม่ต่างจากเอี๊ยมของเด็กกางเกงผ่าก้น ปกป้องได้น้อยเกินไป
“ชุดเกราะของเผิงหลงเถิงอยู่บนเกวียนวัวมิใช่รึ เจ้าลองสวมดูเถิด” หลี่ฮั่วหวังบอกเขา
แผ่นเกราะบนตัวนังบ้าคนนั้นนับเป็นของดี ถึงขั้นกันกระบี่พู่ม่วงที่อบอวลด้วยจิตสังหารของเขาได้
ได้ยินหลี่ฮั่วหวังพูดเช่นนั้น เกาจื้อเจียนกลับส่ายหน้า พูดตะกุกตะกัก “หะ-หะ-หนัก..... หนักเกินไป!”
“ใครให้เจ้าสวมทั้งชุดเล่า เลือกชิ้นเบาๆ สักสองสามชิ้น ป้องกันจุดสำคัญอย่างหัวไหล่กับลำคอก็พอ”
เกาจื้อเจียนยกมือขึ้นเกาท้ายทอยของตน หมุนตัวเดินมุ่งหน้าไปยังเกวียนวัวนอกเรือน
ไม่นาน แผ่นเกราะหนาหนักสีเงินก็ปกคลุมร่างของเกาจื้อเจียน ครั้นหน้ากากเกราะเหนือศีรษะเลื่อนลงปิดหน้า กระบองเขี้ยวหมาป่าอันหนักอึ้งพาดขึ้นบ่า อสูรร้ายน่าครั่นคร้ามตนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง
หลี่ฮั่วหวังมองผลงานชิ้นเอกของตนแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ “ไป! ออกไปลองฝีมือกัน!”
ไม่นานนอกลานก็มีเสียงโลหะปะทะกันดังกังวาน หลี่ฮั่วหวังพบอย่างคาดไม่ถึงว่า เกาจื้อเจียนในสภาพนี้ แม้เผชิญหน้ากับตนที่ไม่ได้ใช้บันทึกมหาภพ ก็ยังไม่ตกเป็นรอง
หลี่ฮั่วหวังหอบหายใจหนักแล้วหยุดยืน มองเกาจื้อเจียนตรงหน้า “ดี ต่อไปหากเกิดเรื่องขึ้น เจ้าจำไว้ว่าต้องสวมเช่นนี้ ย่อมได้ใช้ประโยชน์แน่”
หน้ากากเกราะเปิดออก เผยใบหน้าซื่อๆ ของเกาจื้อเจียน เขาพยักหน้า แล้วยกมือขึ้นจะเกาท้ายทอยอีกครั้ง ทว่ากลับเกาโดนหมวกเหล็กเกลี้ยงเกลาแทน
“จริงสิ คนอื่นไปดูงิ้วกันหมด เหตุใดเจ้าไม่ไป” หลี่ฮั่วหวังเก็บกระบี่
“มะ-มะ-ไม่..... ไม่น่าดู!” เกาจื้อเจียนที่เหงื่อท่วมตัวถอดเกราะชั้นหนาบนร่างออกหมด เดินไปหาหมั่นโถวที่นั่งอยู่ข้างๆ พลิกมันหงายท้องอย่างง่ายดาย แล้วใช้นิ้วอันหนาใหญ่เกาพุงขาวๆ ของมัน
เมื่อเห็นว่ามีคนมาเล่นด้วย หมั่นโถวจึงร่าเริงยิ่ง มันแลบลิ้น บิดตัวไปมาพลางถีบขาทั้งสี่ข้างไม่หยุด
หลี่ฮั่วหวังมองหนึ่งคนหนึ่งหมาตรงหน้าแล้วส่ายหน้า ถือกระบี่เดินเข้าเรือนไป
เขาหยิบข้าวของบนพื้นมาแขวนติดตัวทีละชิ้น จนสุดท้ายก็มาลังเลอยู่ตรงหน้ากระบี่สามเล่ม
เล่มหนึ่งคือกระบี่พู่ม่วงของซือไท่ เล่มหนึ่งคือกระบี่เหรียญทองแดงของหานฝู และยังมีอีกเล่มที่เป็นกระบี่คมกริบของศิษย์พี่ฉางหมิงแห่งอารามลมใสในคราวนั้น
เขาไม่ใช่ช่างตีเหล็กเสียหน่อย อีกทั้งสะพายกระบี่ถึงสามเล่มก็ออกจะหนักเกินไป
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังยังตัดสินใจไม่ได้ ลวี่ซิ่วฉายที่มีใบไม้เขียวติดผมอยู่ก็พรวดพราดเข้ามา
ครั้นเห็นหลี่ฮั่วหวังอยู่ลำพัง เขาก็คุกเข่าลงตรงหน้าอย่างกระตือรือร้น โขกศีรษะดังโป๊กๆ สามครั้ง “ท่านนักพรต! ข้าขอกราบท่านเป็นอาจารย์! ท่านสอนอภิญญาให้ข้าเถิด!”
“หืม” หลี่ฮั่วหวังมองเขาอย่างฉงน ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน ดูงิ้วจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง “ไม่ต้องโขก ข้าสอนไม่ได้”
หลี่ฮั่วหวังพูดตามจริง ไม่ว่าอีกฝ่ายอยากเรียนความสามารถเคลื่อนเหลื่อมของตน หรือวิธีใช้บันทึกมหาภพ ตนก็ล้วนสอนไม่ได้ทั้งสิ้น
สิ่งที่ตนสอนผู้อื่นได้ นอกจากวิชาหลอมโอสถแบบครึ่งๆ กลางๆ ก็มีเพียงฝีมือทรมานคนอันช่ำชอง ซึ่งคงมิใช่สิ่งที่เจ้าหนูนี่ต้องการ
“ท่านนักพรตสอนข้าเถิด! หากท่านไม่สอน ขะ-ข้า..... ข้าก็จะไม่ลุก!” ลวี่ซิ่วฉายโขกศีรษะลงไปอย่างแรงอีกครั้ง
“เช่นนั้นก็โขกไปเถอะ” หลี่ฮั่วหวังหันกลับไปพิจารณากระบี่สามเล่มบนพื้นอีกครั้ง
ในตอนนั้นเอง ชุนเสี่ยวหม่านผู้เหลือแขนข้างเดียวก็เดินเข้ามาจากข้างนอก
เมื่อเห็นสตรีที่มีขนดำขึ้นเต็มตัวผู้นี้ หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วหยิบกระบี่คมกริบที่อยู่คู่กายตนมานานที่สุดขึ้นมา โยนไปให้นางทันที
กำลังโหลดความเห็น...