ตอนที่ 259 สตรี
ราวกับจะแสดงให้เห็นความดุเดือดของสนามรบ ขุนพลหน้าแดงผู้นี้ยามถูกทหารเลวหลายคนล้อมกรอบ ก็กระโดดขึ้นไปบนโต๊ะที่มีเพียงสามขา เหยียบขอบโต๊ะหมุนตัวไม่หยุด
“เช้งๆๆๆ~” การหมุนตัวคลอเสียงดนตรีนี้กินเวลานานหลายอึดใจ ทั้งยังยืนอยู่บนโต๊ะสามขา ฝีมือนับว่าร้ายกาจจริงๆ
ภาพบนเวทีถึงกับทำให้หลี่ฮั่วหวังเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “งิ้วใหญ่ของต้าเหลียงนี้ต้องฝีมือสูงถึงเพียงนี้เชียวรึ”
“เช้ง~ เช้ง~ ตึง~” ขุนพลที่ปักธงเต็มหลังบนเวทีตีลังกากลับหลังลงสู่พื้นอย่างมั่นคง
ทหารเลวรอบด้านล้มลงกับพื้นอย่างรู้จังหวะ ขุนพลผู้นั้นตั้งท่าแล้วอวดโฉมอย่างฉับพลัน เสียงโห่ร้องชมเชยและเสียงปรบมือใต้เวทีก็ดังกระหึ่มไม่ขาดสาย
ในเสียงปรบมือนั้นมีของหลี่ฮั่วหวังรวมอยู่ด้วย เขาพบว่าตนคิดผิดไปแล้ว เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าคณะงิ้วกับคณะงิ้วจะต่างกันได้มากถึงเพียงนี้
แม้แต่คนที่ไม่ค่อยประสีประสาเรื่องงิ้วอย่างเขา ก็ยังมองออกถึงความยอดเยี่ยมในนั้น
ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังดูอย่างเคลิบเคลิ้ม ร่างของขุนพลบนเวทีพลันชะงักนิ่ง ขนนกหางไก่ฟ้ายาวสองเส้นบนศีรษะสั่นไหวอย่างรวดเร็วเป็นจังหวะถี่กระชั้นตามการส่ายศีรษะของเขา “หืม~ ผู้มา~ เป็นใครกัน~”
สิ้นเสียงขุนพลผู้นี้ โคมไฟบนเวทีก็ดับวูบลงในพริบตา สรรพสิ่งรอบด้านแปรเปลี่ยนเป็นมืดมิดสนิท
ขณะที่ความสงสัยเพิ่งผุดขึ้นมาในใจของหลี่ฮั่วหวัง ทันใดนั้นโคมไฟก็สว่างขึ้น ทว่าแสงสว่างภายในโคมครั้งนี้มิใช่สีแดงอีกต่อไป หากแต่กลายเป็นสีเขียวอันชวนขนลุก
เวทีที่เมื่อครู่มีเพียงขุนพลผู้เดียว กลับมีอีกคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน
นั่นคือสตรีผู้หนึ่ง นางหันหลังให้ผู้อื่น แขนเสื้อระบำอันยาวเหยียดบนมือทั้งสองสั่นไหวไม่หยุดดั่งสายน้ำตก
เสียงดนตรีหยุดลงตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจทราบได้ เสียงเดียวบนเวทีคือเสียงหอบหายใจอันหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ชนิดหนึ่ง
“ฮิๆ...” เสียงกระซิบแผ่วเบาชวนขนหัวลุกสายหนึ่งพลันดังขึ้นข้างหูของหลี่ฮั่วหวัง ขนทั่วร่างของเขาลุกชันขึ้นมาในพริบตา
“ตัวบัดซบอะไรอีก! ที่นี่มันจะสงบได้สักวันหรือไม่!” หลี่ฮั่วหวังสีหน้าบิดเบี้ยวดุร้ายขึ้นในพริบตา มือข้างเดียวกุมกระบี่ สองเท้ายันกระเบื้องใต้ร่าง หมายจะพุ่งขึ้นไปบนเวทีงิ้ว
ในตอนนั้นเอง ไป๋หลิงเหมี่ยวใช้สองแขนกอดเขาไว้แน่น ร้องอย่างร้อนรน “ศิษย์พี่หลี่ นั่นของปลอมเจ้าค่ะ! เขาแสดงกันอยู่เจ้าค่ะ!”
“ของปลอมรึ” หลี่ฮั่วหวังมองไปอย่างลังเล ขุนพลบนเวทีย่างเท้าแบบงิ้ว เดินวนรอบสตรีที่หันหลังผู้นั้นอย่างระแวดระวังรอบแล้วรอบเล่า
ทันใดนั้น สตรีผู้นั้นก็หันขวับกลับมา ในเวลาเดียวกันกระจกทองเหลืองสองบานถูกชูขึ้นที่สองฟากเวที แสงเทียนสว่างจ้าที่สะท้อนจากกระจกสาดลงบนใบหน้าที่ไร้หน้าตาของนางในพริบตา
ภาพอันน่าสะพรึงกลัวนี้ทำให้ผู้คนทั้งหมดในที่นั้นตกใจจนสะดุ้งสุดตัวในพริบตา เด็กๆ จำนวนไม่น้อยถึงกับร้องไห้โฮออกมาด้วยความหวาดกลัว
ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับถอนหายใจโล่งอก มันเป็นของปลอมจริงๆ สายตาอันเฉียบคมทำให้เขาเห็นว่าศีรษะนั้นเป็นเพียงของประกอบฉาก ศีรษะจริงของนางกำลังหดซุกอยู่ในเสื้อผ้า
หลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ละมือจากกระบี่ ทรุดตัวลงนั่งบนหลังคาอีกครั้ง “คณะงิ้วต้าเหลียงของพวกเจ้าเล่นกันพิสดารถึงเพียงนี้เชียวรึ ร้องงิ้วยังใส่ความสยองขวัญเข้าไปได้อีก”
“ศิษย์พี่หลี่ ความสยองขวัญคืออันใดหรือเจ้าคะ งิ้วนี้ก็ร้องกันเช่นนี้มาตลอด ร้องสืบกันมากว่าร้อยปีแล้ว เล่าขานกันว่าแม่ทัพเย่ว์เคยพบสิ่งนี้ในสนามรบมาแล้วเจ้าค่ะ”
เมื่อมองเวทีงิ้วอันวังเวงน่าสะพรึงอยู่ไกลออกไป หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าหากเป็นเรื่องจริง เหตุการณ์ในวันนั้นย่อมโหดร้ายและน่ากลัวกว่านี้มากนัก
ในตอนนั้นเอง หลี่ฮั่วหวังเห็นขุนพลบนเวทีเหวี่ยงคทาฟาดลงมา ผ่าศีรษะของสตรีผู้นั้นหลุดร่วงได้อย่างง่ายดาย นางล้มตึงลงบนเวทีราวกับตายไปจริงๆ
ใครจะคาดคิด สตรีผู้นั้นเพิ่งล้มลง ชายหน้าดำที่แปะกระดาษรูปเหรียญอีแปะไว้ที่แก้มทั้งสองข้างก็เชิดหน้าเดินส่ายอาดๆ ขึ้นมาบนเวที
“วูฮ่าๆๆๆ~~~”
เขี้ยวแหลมทีละซี่ๆ ถูกพ่นเข้าออกจากปากของเขาเป็นวงเกลียว คลอไปกับเสียงฆ้องแสบแก้วหู ประกายไฟพุ่งพรายออกมาจากปากเขา เด่นสะดุดตายิ่งนักในค่ำคืนอันมืดมิด
“หึๆ” ไป๋หลิงเหมี่ยวได้ยินเสียงหัวเราะของหลี่ฮั่วหวัง จึงหันไปมองเขาในความมืดอย่างฉงน “ศิษย์พี่หลี่ ท่านหัวเราะอันใดหรือเจ้าคะ งิ้วนี้ไม่สนุกหรือ”
“สนุกสิ ข้าไม่ได้หัวเราะคนร้องงิ้วบนเวทีหรอก แต่หัวเราะหัวหน้าลวี่ต่างหาก คราวนี้เขาดีดลูกคิดผิดเสียแล้ว ด้วยฝีมืองูๆ ปลาๆ ของเขา เกรงว่าในต้าเหลียงคงหาเงินไม่ได้สักอีแปะ” หลี่ฮั่วหวังมองใบหน้าที่บูดบึ้งขึ้นทุกทีของลวี่จ้วงหยวนที่อยู่ไกลออกไปพลางเอ่ย
“ว่าไปแล้วต้าเหลียงก็ไม่เหมือนที่อื่นจริงๆ ไม่ว่าความสุขทางกายหรือทางใจ ล้วนดีกว่าที่อื่นไม่รู้กี่เท่า สมแล้วที่เป็นแคว้นที่แข็งแกร่งที่สุด”
ในค่ำคืนนั้น ทุกคนต่างรับชมกันอย่างเพลิดเพลินใจยิ่ง ซึ่งรวมถึงหลี่ฮั่วหวังด้วย
คณะงิ้วนี้ก็ได้เงินรางวัลไปเต็มกระเป๋า การที่พวกเขาเลือกออกมาร้องงิ้วในช่วงนี้ย่อมมีเหตุผล เพราะเป็นฤดูเก็บเกี่ยว เจ้าที่ดินต่างมีเงินในกระเป๋า ควักจ่ายกันใจป้ำยิ่งนัก
ลวี่จ้วงหยวนเดินกลับมาอย่างหมดอาลัยตายอยาก ในเวลานี้เขาหมดสิ้นความฮึกเหิมก่อนหน้านี้ไปนานแล้ว ศักดิ์ศรีที่ร้องงิ้วมาหลายสิบปีของเขาถูกทุบทำลายจนแหลกละเอียด
เขาไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่ถกกันอย่างออกรส พอพาลูกชายทั้งสองเข้ามาในห้อง ก็นั่งคุดคู้อยู่ตรงมุมผนังไม่พูดไม่จา
“ท่านพ่อ คนเขาพ่นไฟออกจากปากได้เชียวนะ! พวกเราจะเอาอะไรไปเทียบเล่า” ลวี่ซิ่วฉายทำลายความเงียบขึ้น
“เหตุใดจะเทียบไม่ได้! ไอ้เหล่าเซิงคนสุดท้ายนั่นร้องยังสู้ข้าไม่ได้ด้วยซ้ำ!” ลวี่จ้วงหยวนเชิดคอเถียงข้างๆ คูๆ
ทว่าพอเขาพูดจบ ก็ฟุบแฟบลงประหนึ่งถุงลมรั่ว เขาอวดเก่งได้ แต่ไม่อาจชดเชยช่องว่างของฝีมือระหว่างคณะงิ้วได้
เขายัดกล้องยาสูบเข้าปาก เดินหลังค่อมไปยังมุมห้องที่ไป๋หลิงเหมี่ยวกำลังปูผ้านวมอยู่
“ฮะๆๆ~ แม่นางไป๋เอ๋ย ตาเฒ่าอย่างข้าขอถามอะไรสักหน่อยได้หรือไม่ งิ้วอย่างที่แสดงวันนี้ คณะงิ้วต้าเหลียงแสดงได้กันทุกคณะเลยรึ”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ทั้งมิได้มีเพียงชุดนี้ชุดเดียว พวกเขาแสดงได้ตั้งหลายชุด วันนี้ยังมิใช่ชุดที่เด็ดที่สุดเสียด้วยซ้ำ!”
ลวี่จ้วงหยวนค่อมหลังลงลึกยิ่งกว่าเดิม เดินโซซัดโซเซตรงไปยังบุตรชายไร้ประโยชน์ทั้งสองของตน
คืนนั้นลวี่จ้วงหยวนแทบไม่ได้นอนทั้งคืน พลิกตัวไปมาครุ่นคิด “หากคณะสกุลลวี่ตั้งเวทีไม่ได้ เช่นนั้นข้าก็กลับไปเป็นคนกินแรงเปล่าๆ อีกแล้วมิใช่รึ”
ทว่าคนที่แทบไม่ได้นอนในคืนนั้นมิได้มีเพียงเขา ยามไก่ในหมู่บ้านเริ่มขัน ลวี่ซิ่วฉายที่ตื่นแต่เช้าก็เห็นโก่วหวายิ้มกระลิ้มกระเหลี่ยกอดหงเอ๋อร์มุดออกมาจากป่าละเมาะแห่งหนึ่ง
ทั้งสองคลอเคลียกันอย่างหวานฉ่ำ หยอกเย้าหัวเราะคิกคักพูดอะไรกันไม่รู้
ครั้นโก่วหวาเห็นลวี่ซิ่วฉายกำลังตักน้ำอยู่ริมบ่อ ดวงตาก็เป็นประกายวาบ เขาไล่หงเอ๋อร์ไปแล้วเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง
“ฮิๆๆ~ เจ้าหนู เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมื่อคืนข้าไปทำอะไรมา ฮิๆๆ~”
ลวี่ซิ่วฉายไม่เอ่ยคำใด หิ้วถังน้ำมุ่งหน้าเดินเข้าไปในเรือน หากแต่โก่วหวากลับไม่ยอมปล่อยเขาไป เดินวนเวียนพล่ามไม่หยุดรอบตัวเขา
“โอ๊ย~ รสชาตินั่นน่ะ โอ๊ย~ รสชาตินั่น~ ฮิๆๆ~”
ท่าทางเช่นนั้นประกอบกับหน้าตาหลุกหลิกเจ้าเล่ห์ของโก่วหวา ช่างทุเรศทุรังอย่างที่สุด
กำลังโหลดความเห็น...