ตอนที่ 258 งิ้ว
“แป้งขาวไม่มี มีแป้งข้าวฟ่างกับแป้งข้าวโพด จะเอาไหมเล่า”
ชายชราผอมกะหร่องที่นั่งยองๆ อยู่บนก้อนหินเหลี่ยมใหญ่ ในมือถือชามกระเบื้องใบโต เอ่ยกับลวี่จ้วงหยวนที่มาถามหาซื้อเสบียง
“ในนานั่นมิใช่มีแต่รวงข้าวหรอกรึ เหตุใดจึงไม่มีแป้งขาว พวกข้าจ่ายเงิน มิได้มาปล้นเจ้าเสียหน่อย” ลวี่จ้วงหยวนดูท่าจะยังไม่ยอมง่ายๆ
แม้ธัญพืชหยาบจะพอกินประทังชีวิตได้ ทว่าอย่างไรก็มิได้เอร็ดอร่อยเทียบเท่าธัญพืชชั้นดี ยิ่งไปกว่านั้นก็มิได้ควักเงินตนเองจ่าย จะต้องประหยัดไปไย
ชายชราผอมกะหร่องส่ายหน้าดิกราวกลองป๋องแป๋ง “มิได้หรอก แป้งขาวต้องเก็บไว้ส่งเป็นเสบียงหลวง หากส่งไม่ครบ ทางการจะมาลากลูกชายข้าไปเป็นแรงงานเกณฑ์”
“ท่านนักพรตน้อย เรื่องนี้ท่านว่า.....”
ลวี่จ้วงหยวนหันไปส่งสายตาเชิงถามหลี่ฮั่วหวังที่กำลังลูบหัวหมั่นโถวอยู่
ครั้นเห็นอีกฝ่ายพยักหน้า ลวี่จ้วงหยวนจึงหันกลับไปพูดกับชายชราผู้นั้น “เอาเถอะๆ ธัญพืชหยาบก็ธัญพืชหยาบ พวกข้าซื้อมากถึงเพียงนี้ เจ้าต้องลดราคาให้บ้าง”
กระสอบเสบียงถูกยกขึ้นรถม้าทีละกระสอบ จนล้อรถจมลงไปในดินเล็กน้อย
ทว่าการซื้อมากมายถึงเพียงนี้ก็มีข้อดี อย่างน้อยอีกฝ่ายก็ยอมให้ยืมยุ้งฉางว่างสองหลังไว้ให้พวกหลี่ฮั่วหวังได้พักค้างแรม
แม้เสบียงที่ซื้อมาทั้งหมดจะมีเพียงธัญพืชหยาบ ทว่าหยางเสี่ยวไหก็ยังคงสามารถพลิกแพลงทำออกมาได้อย่างน่ากิน
ก้อนแป้งธัญพืชรวมเหนียวหนึบถูกแปะนาบไปรอบกระทะเหล็กสีดำ จนย่างออกมาเป็นแผ่นแป้งสีเหลืองเกรียมทีละแผ่น
กลางกระทะที่มีแผ่นแป้งแปะอยู่โดยรอบคือน้ำแกงที่เคี่ยวจากกระดูกแพะเหลือเมื่อวาน แผ่นแป้งสีเหลืองกับน้ำแกงกระดูกแพะจึงกลายเป็นมื้อเย็นของพวกเขา
แม้จะเป็นของเรียบง่าย ทว่ารสชาตินั้นกลับดียิ่งนัก
“ท่านนักพรตน้อย ที่นี่คนพลุกพล่าน ตกค่ำพวกเราต้องส่งคนไปเฝ้าแพะเพิ่มอีกสักสองสามคนขอรับ มิเช่นนั้นไม่แน่ว่าจะมีไอ้ชาติชั่วที่ไหนมาลักของพวกเรา”
ลวี่จ้วงหยวนถือชามในมือ เอ่ยเตือนหลี่ฮั่วหวังที่กำลังกินแป้งย่างอยู่
“ไม่เป็นไร กลางคืนให้หมั่นโถวนอนในฝูงแพะก็พอแล้ว หากมีคนมาขโมยแพะมันก็จะเห่าเอง”
หลี่ฮั่วหวังโยนกระดูกแพะที่ไม่เหลือเนื้อติดสักนิดลงบนพื้น หมั่นโถวที่หมอบอยู่ใต้ม้านั่งของเขาก็พุ่งพรวดเข้าไปทันที คาบมันแล้วลากกลับไป
มันใช้ขาหน้าเหยียบปลายด้านหนึ่งไว้แน่น แล้วจึงแทะเคี้ยวกร้วมๆ อย่างเอร็ดอร่อย
“หมาตัวเดียวยังไม่พอ เอาเช่นนี้ ข้าจะให้ลูกชายคนเล็กไปเฝ้าพร้อมกับหมา เมื่อครู่ข้าไปสืบราคามาแล้ว พ้นชิงชิวมาแพะพวกนี้ราคาดีนักขอรับ”
เมื่อเห็นว่าหลี่ฮั่วหวังไม่ปฏิเสธ ลวี่จ้วงหยวนก็เผยรอยยิ้มพอใจ ในใจอดกระหยิ่มมิได้ “เฮอะ คณะสกุลลวี่ของพวกเราได้ทำประโยชน์อีกแล้ว!”
“ลูกสะใภ้เจ้าคลอดลูกเองกลางทางเช่นนั้น ไม่เป็นอันใดแน่รึ จะหาหมอตำแยในหมู่บ้านนี้มาดูให้สักหน่อยหรือไม่”
“ไม่เป็นไรขอรับ ไม่เป็นอันใด นางเคยคลอดมาแล้วครั้งหนึ่ง คลอดครั้งที่สองก็ไม่ต่างอันใดกับไปถ่ายหนัก เอ่อ.....ท่านนักพรตน้อย ขออภัยขอรับ เวลากินข้าวไม่ควรพูดเรื่องนี้”
ขณะที่คนกลุ่มนี้กำลังนั่งกินข้าวกันอยู่ในยุ้งฉางซอมซ่อ พวกเขาก็พลันได้ยินเสียงเอะอะจอแจแว่วดังมาจากด้านนอก
โก่วหวาที่นั่งยองๆ อยู่ตรงประตูเอี้ยวคอกลับมามองหลี่ฮั่วหวังที่อยู่ในห้องแวบหนึ่ง ก่อนจะควักแผ่นแป้งสีเหลืองจากกระทะยัดใส่ปาก แล้วถือชามเดินสอดรู้สอดเห็นออกไปข้างนอก
ภายในห้องเงียบสงบลง นอกจากเสียงซดน้ำแกงดังซู้ดซ้าดแล้ว ก็เหลือเพียงเสียงเคี้ยวอาหารดังแจ๊บๆ แป้งที่ผสมแป้งข้าวโพดค่อนข้างเหนียวติดฟัน จึงกินเร็วเกินไปมิได้ จำต้องค่อยๆ เคี้ยวกลืนอย่างช้าๆ เท่านั้น
ผ่านไปไม่นาน โก่วหวาก็ถือชามเปล่าเดินยิ้มหน้าระรื่นกลับเข้ามาจากด้านนอก “เฮ้! พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าไปเห็นอะไรมา”
คนอื่นๆ ชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตากินมื้อเย็นของตนต่อไป ไม่คิดจะสนใจไยดีเขาสักนิด
เมื่อแลเห็นว่าไม่มีใครต่อปากต่อคำ เพื่อมิให้สหายของตนต้องหน้าแตก ลวี่ซิ่วฉายจึงเอ่ยถามขึ้นมาได้จังหวะพอดี “เจ้าเห็นอะไรมารึ”
โก่วหวาวางชามลง ปรบมือเข้าหากันอย่างตื่นเต้น “เมื่อครู่ข้าเห็นคณะเล่นงิ้วใหญ่กลุ่มหนึ่ง! มีทั้งชายทั้งหญิง! ตอนนี้พวกเขากำลังตั้งเวทีกันอยู่ที่หัวหมู่บ้านแน่ะ!”
พอกล่าวคำนี้ออกมา หลี่ฮั่วหวังและพวกพ้องยังมิได้มีปฏิกิริยาอันใด หากแต่คนในคณะสกุลลวี่ทุกคนต่างพากันผึ่งหูขึ้นมาทันที
หากจะกล่าวว่า สิ่งใดในโลกหล้าคือความเกลียดชังอันโจ่งแจ้งไร้การเสแสร้ง คนในวงการอาชีพเดียวกันย่อมถูกนับเป็นหนึ่งในนั้นอย่างแน่นอน
“เอ้ เย่ ฮ้า~!” ลวี่จ้วงหยวนวางชามในมือลงกับพื้น ใช้แขนเสื้อปาดปากทั้งด้านหน้าด้านหลัง แผ่นหลังที่ค่อมงอมาตลอดพลันยืดตรงขึ้น แล้วเดินอาดๆ ออกไปข้างนอกประหนึ่งไก่ชนตัวผู้
“ไป! ไปดูกัน ข้าอยากรู้นักว่างิ้วของต้าเหลียงเขาร้องกันอย่างไร!”
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามองแผ่นหลังที่เดินไกลออกไปของเขา แล้วก้มหน้ากินแผ่นแป้งสีเหลืองอันหอมนุ่มของตนต่อไป
ลวี่จ้วงหยวนผู้นี้เรื่องอื่นใดไม่ค่อยใส่ใจ แต่ยามใดได้พบคนร้องงิ้วร่วมอาชีพ กลับคึกคักราวถูกฉีดเลือดไก่ ใส่ใจเป็นพิเศษยิ่งนัก
หลี่ฮั่วหวังไม่ใส่ใจเรื่องพวกนี้นัก ทว่าสำหรับคนอื่นแล้วมันมีแรงดึงดูดมหาศาล วันๆ เอาแต่เร่งเดินทาง ไม่เคยมีโอกาสได้ผ่อนคลายแม้สักครั้ง
ครั้นได้ยินว่ามีคนร้องงิ้ว คนอื่นๆ ต่างก็นั่งไม่ติดที่ พากันกินอย่างตะกรุมตะกราม พอกินเสร็จก็วางชามแล้วเดินกรูกันออกไปข้างนอก
“ศิษย์พี่หลี่ พวกเราก็ไปดูกันเถิดเจ้าค่ะ”
“จริงด้วย นักพรต พวกเราก็ไปดูกันเถอะ ข้าชอบดูคนร้องงิ้วที่สุดเลย”
“ไม่ไป”
“ศิษย์พี่หลี่ อย่าเพิ่งปฏิเสธเลยเจ้าค่ะ พวกเราไปกันเถอะ สนุกมากจริงๆ นะเจ้าคะ เมื่อก่อนข้าชอบให้ท่านย่าอุ้มยืนดูงิ้วอยู่ท่ามกลางผู้คนที่สุดเลย” ไป๋หลิงเหมี่ยวดึงแขนของหลี่ฮั่วหวังพลางเขย่าเบาๆ น้ำเสียงราวกับเจือความออดอ้อนอยู่สายหนึ่ง
“นั่นสิ ไปเถอะๆ นักพรต ข้าขอร้องเจ้าล่ะ” พระชราในจีวรขาดวิ่นขยับเข้ามาชิดอีกข้างหนึ่งของหลี่ฮั่วหวัง แววตาเต็มไปด้วยความอยาก
หลี่ฮั่วหวังมองพระชราตรงหน้า ริมฝีปากขยับเล็กน้อย สุดท้ายก็ฝืนกลืนคำด่าที่จุกอยู่ในปากลงคอไปจนได้
เขาวางชามแล้วสาวเท้าออกไปข้างนอก ด้านหลังพลันมีเสียงโห่ร้องดีใจของไป๋หลิงเหมี่ยวกับพระชราดังขึ้น
ครั้นเขาออกมาถึงข้างนอก หัวหมู่บ้านที่เมื่อครู่ยังโล่งเตียนก็กลับแออัดยัดเยียด บนกำแพงและต้นไม้มีคนเกาะอยู่เต็มไปหมด ดูจากจำนวนแล้ว เกรงว่าคนทั้งหมู่บ้านจะพากันมาจนหมด คนของคณะสกุลลวี่ก็ปะปนอยู่ในนั้นด้วย
หลี่ฮั่วหวังจูงไป๋หลิงเหมี่ยวเพียงสองสามก้าวก็กระโดดขึ้นไปบนหลังคา นั่งลงบนกระเบื้องแข็งๆ มองไปยังเวทีงิ้วที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟอยู่ไกลออกไป
อีกฝ่ายแขวนโคมไฟไว้บนเวทีไม่น้อยเพื่อให้ผู้คนมองเห็นได้อย่างชัดเจน ส่งผลให้ทั่วทั้งเวทีกลายเป็นจุดที่สว่างไสวที่สุดในบริเวณนี้
“เช้ง เช้ง เช้ง เช้ง~” เคล้าคลอไปกับเสียงดนตรีอันเป็นเอกลักษณ์ของอุปรากร ขุนพลหน้าแดงผู้หนึ่งซึ่งปักธงหกผืนไว้ด้านหลัง บนศีรษะมีขนนกยาวสองเส้นประดับอยู่ ก็ก้าวเดินขึ้นสู่เวทีตามจังหวะก้าวย่าง
เขาร่ายรำคทาคู่สีขาวในมือตามเสียงดนตรีสองสามครา ครั้นตั้งท่าอวดโฉมอย่างฉับพลัน เสียงดนตรีก็หยุดลง จากนั้นเขาก็เริ่มขับร้อง น้ำเสียงหนักแน่นห้าวหาญและเปิดเผยยิ่งนัก
“ได้ยินกลองศึกกระหึ่มก้องสะท้าน~!! ปลุกข้า~ ให้ทลายประตูฟ้าด้วยปณิธานเหิมหาญ~ หวนนึกปีนั้นควบอาชาเขียว~ ออกศึกองอาจสง่างาม! ตราบยังมีลมหายใจต้องทำหน้าที่ให้ถึงที่สุด! แผ่นดินแม้เพียงคืบไฉนจะยอมยกให้ผู้อื่น!!”
“เยี่ยม!!”
เมื่อได้ยินไป๋หลิงเหมี่ยวข้างกายปรบมือไปพร้อมกับเสียงร้องชมของพระชรา หลี่ฮั่วหวังหันไปมองเสี้ยวหน้าอันเบิกบานของนางก่อน แล้วจึงเงยหน้ามองนักแสดงบนเวที
ฟังจากคำร้องแล้ว ดูเหมือนจะพรรณนาความในใจของขุนพลผู้หนึ่งแห่งต้าเหลียงก่อนออกศึก ทว่าหลี่ฮั่วหวังก็ไม่รู้ว่านี่เป็นงิ้วตอนใด ขุนพลผู้นี้เป็นใคร และจะไปรบที่ใด
ทว่าแต่เดิมเขาก็ถูกคะยั้นคะยอให้มา จึงไม่ได้ใส่ใจเนื้อเรื่องอันใด เพียงนั่งดูไปอย่างงงงวยพร้อมคนอื่นๆ
ทีแรกหลี่ฮั่วหวังนึกว่างิ้วนี้คงไม่ต่างจากงิ้วของหัวหน้าลวี่ อย่างมากก็แค่ทำนองเอื้อนอี๊ๆ อ๊าๆ ไม่เหมือนกัน แต่ในไม่ช้าเขาก็พบจุดที่แตกต่างเข้าจนได้
กำลังโหลดความเห็น...