คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 257

ตอน 257

ตอนที่ 257 หมู่บ้านใหญ่

หลี่ฮั่วหวังเดินตามรถม้าไปพลาง ครุ่นคิดถึงสารที่ลามะผู้นั้นสื่อออกมาไปพลาง

“อย่าให้มีครั้งต่อไปอันใดกัน” ในหัวของหลี่ฮั่วหวังแวบภาพตำหนักระบำสิงห์ รวมถึงหานฝูที่ตายไปขึ้นมา ดูเหมือนตนเองจะทำเพียงสองเรื่องนี้เท่านั้นในชิงชิว

ไป๋หลิงเหมี่ยวส่ายหน้าด้วยสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย “ข้าไม่รู้เจ้าค่ะ เขาบอกเพียงว่าอย่าให้มีครั้งต่อไป เรื่องอื่นมิได้กล่าวอันใดเลย”

ท้ายที่สุดแล้วหลี่ฮั่วหวังก็ยังคงไม่รู้สาเหตุว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงจากไปกะทันหันเช่นนั้น

เมื่อเทียบกับเรื่องนี้แล้ว ความจริงเขาใส่ใจฐานะของอีกฝ่ายมากกว่า

“อย่าให้มีครั้งต่อไป... อย่าให้มีครั้งต่อไป..... เขาเป็นคนของกองตรวจดาราแห่งชิงชิวงั้นเหรอ ที่แท้นี่ก็คือกองตรวจดาราสินะ...”

สำหรับที่ว่าการซึ่งเคยได้ยินแต่เพียงชื่อแห่งนี้ หลี่ฮั่วหวังเริ่มมองมันด้วยสายตาใหม่โดยสิ้นเชิง เขาแทบมั่นใจได้ว่าภายในกองตรวจดาราที่ว่านี้ จะต้องมีคนพิลึกกึกกือเช่นลามะดำผู้นี้อยู่อีกมากมายเป็นแน่

เพียงแต่เขายังไม่รู้ว่าสำหรับตนเองแล้ว ข่าวนี้ถือเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกันแน่

หลี่ฮั่วหวังที่ได้สติกลับมาแหงนหน้ามองดวงตะวันเหนือศีรษะแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยกับคนอื่นๆ “พักผ่อนกันเถิด ข้าจะเฝ้ายามเอง”

เมื่อได้ยินคำนี้ ทุกคนต่างพากันดึงผ้านวมลงมาจากเกวียนวัว โยนลงบนพื้นแล้วทิ้งตัวลงนอนทันที ส่งเสียงกรนดังสนั่น

วิ่งหนีพลางอกสั่นขวัญแขวนมาตลอดทาง ร่างกายย่อมทนรับไม่ไหวแล้วจริงๆ

หลี่ฮั่วหวังก็เหนื่อยล้าเช่นกัน ทว่าเขาทำได้เพียงฝืนทนไว้ แม้ลามะผู้นั้นจะบอกว่าอย่าให้มีครั้งต่อไป แต่เขาก็ไม่อาจไว้ใจคนพรรค์นี้ได้ลงคอ

ยามที่รู้สึกว่าทนไม่ไหวจริงๆ ก็จะใช้อุปกรณ์ทรมานสร้างความเจ็บปวดขึ้นมาเพื่อกระตุ้นตนเอง เรื่องเช่นนี้หลี่ฮั่วหวังช่ำชองจนเจนจัดแล้ว

ทุกคนหลับยาวรวดเดียวจนถึงพลบค่ำ ครั้นพวกเขาเตรียมจะไปทำมื้อเย็น หลี่ฮั่วหวังก็เอนกายลงบนเกวียนวัวแล้วหลับตาลง

ด้วยความเหนื่อยล้า หลี่ฮั่วหวังจึงผล็อยหลับไป ทว่าเขากลับนอนหลับไม่สนิทนัก ความฝันไร้หัวนอนปลายเท้าสารพัดผุดขึ้นมาในหัวของเขาไม่ขาดสาย

ทันใดนั้น หลี่ฮั่วหวังที่อยู่ในห้วงนิทราก็สะดุ้งลุกขึ้นนั่งพรวด “ไม่ถูก กลิ่นอายบนร่างลามะผู้นั้น ข้าเคยสัมผัสมาแล้วที่นครหยกขาว ร่างพระโพธิสัตว์สีขาวองค์นั้นอบอวลไปด้วยมันทั้งสิ้น! นั่นคือไอมรณะ!”

สิ้นคำพูดนี้ ร่างของหลี่ฮั่วหวังก็อ่อนยวบ ทอดกายนอนลงไปอีกครั้งอย่างไร้สุ้มเสียงท่ามกลางสายตาของทุกคน

ล้อเกวียนค่อยๆ บดหมุนไปบนถนนดิน ต้นไม้และไร่นารายรอบเป็นเครื่องยืนยันว่าพวกเขาได้ออกพ้นชิงชิวโดยสมบูรณ์ และก้าวเข้าสู่เขตแดนของต้าเหลียงอย่างแท้จริงแล้ว

เรื่องนี้ยังทำให้ทุกคนอารมณ์ดีขึ้นมาก อย่างน้อยในต้าเหลียงก็ไม่มีลามะประหลาดพิลึกเช่นนั้น

ยามที่รับรู้ได้ว่ากำลังจะกลับคืนสู่มาตุภูมิของตน ผู้ที่ยินดีปรีดาที่สุดย่อมหนีไม่พ้นไป๋หลิงเหมี่ยว

นางวนเวียนอยู่รอบกายหลี่ฮั่วหวัง เล่าเรื่องราวบ้านเกิดของตนไม่หยุดปาก ตั้งแต่บิดามารดาไปจนถึงพี่น้อง ตั้งแต่เพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงไปจนถึงห่านตัวโตที่ชอบหมอบอยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน

ทว่าหลี่ฮั่วหวังกลับมีท่าทีใจลอยอยู่ตลอดเวลา เขายังคงคิดถึงลามะชุดดำผู้นั้นอยู่

“ไม่ผิดแน่ บนร่างเขามีไอมรณะแบบเดียวกับที่นครหยกขาว คนที่ใช้กระถางสำริดยักษ์ใบนั้นสังเวยความตายอยู่ใต้ดินก่อนหน้านี้ ต้องเป็นสำนักของพวกเขาแน่!”

แม้จะไม่ทราบนามของสำนักนี้ แต่อีกฝ่ายถึงขั้นสามารถใช้พลังแห่งความตายได้ ฝีมือย่อมไม่ธรรมดาเป็นแน่แท้

ยังดีที่ท้ายที่สุดตนเองมิได้ปะทะกับเขา มิฉะนั้นแม้จะเอาชนะได้ ตนก็คงต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างสาหัสสากรรจ์

“ศิษย์พี่หลี่ ข้าคุยกับท่านอยู่นะเจ้าคะ มัวคิดอันใดอยู่” ไป๋หลิงเหมี่ยวมองหลี่ฮั่วหวังที่ไม่แยแสนางแม้แต่น้อยด้วยสายตากึ่งตัดพ้อ

“หืม เจ้าว่ากระไรนะ” หลี่ฮั่วหวังหันไปมองนาง

“ข้าบอกว่า พวกเรามีเงินมากมายถึงเพียงนี้แล้ว สามารถสร้างเรือนหลังใหม่ได้แล้วเจ้าค่ะ! พวกเราจะได้มีที่อยู่ของตนเองเสียที!”

“อ้อ เช่นนั้นก็ดียิ่ง” ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังตอบส่งเดช เขาก็พลันสังเกตเห็นว่าดวงตาของนางไม่ได้ปิดผ้าไว้อีกแล้ว จึงดึงแถบผ้าไหมออกจากมือนางทันที

หลังจากปิดตาให้ไป๋หลิงเหมี่ยวแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็กุมฝ่ามือของนางไว้แน่น

“บอกไปกี่ครั้งแล้ว ยามที่แดดแรงต้องปิดตาไว้ หากเจ้ายังใช้ดวงตาเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ ประเดี๋ยวก็ตาบอดหรอก”

สิ้นคำกล่าว หลี่ฮั่วหวังก็หันไปมองคนอื่นๆ โดยรอบ

ตั้งแต่เมื่อครู่แล้วที่เขาสังเกตเห็นว่าบนถนนมิได้มีเพียงพวกเขา ยังมีบุรุษร่างผอมเกร็งผิวคล้ำอีกหลายคน ชายเหล่านั้นใช้คานหาบผ้านวมไว้ข้างหนึ่งและเสบียงแห้งไว้อีกข้างหนึ่ง เดินร่วมทางกันมา

เห็นได้ชัดว่าคนพวกนั้นค่อนข้างหวาดกลัวคนกลุ่มนี้ที่สวมงอบสีดำและไม่รู้หัวนอนปลายเท้า ถึงขั้นไม่กล้าเหลือบมองมาทางนี้

หากมิใช่เพราะมีคนท่าทางปกติอย่างคณะสกุลลวี่อยู่ด้วย พวกเขาคงเผ่นหนีไปนานแล้ว

หลี่ฮั่วหวังครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปข้างกายลวี่จ้วงหยวนที่กำลังกล่อมหลานชายอยู่ แล้วกระซิบบอกเขาไม่กี่ประโยค

“ได้เลยขอรับ ท่านนักพรตน้อย วางใจได้เลย” ลวี่จ้วงหยวนที่รู้สึกว่าตนเองมีประโยชน์ หนีบกล้องยาสูบไว้ใต้รักแร้ แล้วเดินยิ้มร่าเข้าไปหาบุรุษกลุ่มนั้น

เมื่อหลี่ฮั่วหวังดึงก้อนขนแพะออกจากหู เสียงสนทนาของพวกเขาที่อยู่ไกลออกไปก็ลอยเข้าสู่โสตประสาทของเขาอย่างแจ่มชัด

“ฮะๆ พวกท่านทั้งหลาย นี่จะไปที่ใดกันรึ”

“ไปลานนวดข้าว”

“อ้อ”

“ใกล้ฤดูเก็บเกี่ยวแล้วมิใช่รึ พวกเราเป็นคนรับจ้างเกี่ยวข้าว ตระเวนไปตามลานนวดข้าวทั้งหลาย”

จากบทสนทนาของพวกเขา หลี่ฮั่วหวังจึงได้รู้ว่าคนรับจ้างเกี่ยวข้าวเหล่านี้ล้วนเป็นชาวนาเช่าที่ไม่มีที่ดินทำกินของตนเองมากนัก อาศัยจังหวะช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงนี้รับจ้างเกี่ยวข้าวให้ผู้อื่นเพื่อหาเงินอีแปะเล็กๆ น้อยๆ

ลวี่จ้วงหยวนสมกับเป็นหัวหน้าคณะรุ่นเก๋าที่รอนแรมไปทั่วสารทิศ เพียงสองสามประโยคก็ล้วงสิ่งที่ตนอยากรู้ออกมาจากปากของชายซื่อๆ ผู้นั้นได้หมด

“ท่านนักพรตน้อย เขาบอกว่าข้างหน้าไปไม่ไกลมีหมู่บ้านใหญ่อยู่แห่งหนึ่ง เลยหมู่บ้านนั้นไปอีกหน่อยก็จะถึงตัวอำเภอแล้วขอรับ”

“ได้ยินว่าตัวอำเภอนั้นใหญ่โตยิ่งนัก ชาวชิงชิวไม่น้อยก็ต้อนแพะไปขายที่นั่น”

เมื่อมองดูใบหน้าเปื้อนยิ้มของลวี่จ้วงหยวน หลี่ฮั่วหวังก็พยักหน้า “แล้วพวกเขารู้หรือไม่ว่าเขาหนิวซินอยู่ที่ใด”

หลี่ฮั่วหวังไม่เคยลืมว่า เหตุผลสำคัญประการหนึ่งที่ตนยอมลำบากลำบนมาถึงแคว้นเหลียง ก็เพื่อส่งไป๋หลิงเหมี่ยวกลับบ้าน

“เอ่อ เรื่องนี้พวกเขาไม่รู้จริงๆ ขอรับ ได้ยินว่าแถบชายแดนติดชิงชิวยังเป็นที่ราบ ไม่ค่อยมีภูเขา ยิ่งลึกเข้าไปด้านในภูเขาก็ยิ่งมาก”

ต่อเรื่องนี้ สีหน้าของหลี่ฮั่วหวังมิได้แสดงความผิดหวังออกมาแม้แต่น้อย ราวกับคำพูดของอีกฝ่ายอยู่ในความคาดหมายของเขาแต่แรกแล้ว

“ในเมื่อพวกเขาเป็นคนท้องถิ่น เช่นนั้นพวกเราก็ตามพวกเขาไปจะได้ไม่หลงทาง รอถึงตัวอำเภอซื้อแผนที่แคว้นเหลียงได้แล้ว พวกเราค่อยตัดสินใจว่าจะมุ่งไปทางใดต่อ”

“เอ้ ได้เลยขอรับ!” ลวี่จ้วงหยวนที่รู้สึกว่าตนได้ทำประโยชน์เดินกลับไปพลางหัวเราะร่า

เดินลัดเลาะไปตามทางสายดินโคลนเส้นนี้จนกระทั่งถึงช่วงบ่าย เมื่อพวกเขามุดพ้นออกมาจากป่าไผ่ ภาพตรงหน้าก็พลันเปิดกว้างขึ้นในทันใด

รวงข้าวสีทองอร่าม ข้าวฟ่างเมล็ดเล็ก และต้นข้าวฟ่างสูงชะลูดทอดยาวต่อกันเป็นผืนเดียว ประหนึ่งท้องสมุทรสีทองที่กระเพื่อมเป็นระลอกคลื่นตามแรงลมโชย

จุดดำเล็กๆ ขนาดเท่ามดจำนวนหนึ่ง กำลังกวัดแกว่งเคียวในมือเก็บเกี่ยวผืนแผ่นดินสีทองตรงหน้าอย่างต่อเนื่องอยู่ไกลออกไป

“ดินของต้าเหลียงนี้ช่างอุดมสมบูรณ์แท้ๆ หากเป็นบ้านเกิดของพวกเรา เกรงว่าหลายปีก็คงมิอาจพบเจอผลผลิตที่ดีถึงเพียงนี้” เมื่อมองดูทุกสิ่งตรงหน้า แววตาของลวี่จ้วงหยวนก็เปี่ยมล้นไปด้วยความอิจฉา

ไม่ว่าผู้อื่นจะคิดเห็นเช่นไร อย่างไรเสียคนรับจ้างเกี่ยวข้าวเหล่านั้นเมื่อแลเห็นภาพนี้ก็ราวกับได้เห็นค่าจ้างก้อนโต พากันลงทุ่งไปหาเจ้าของนาเพื่อต่อรองราคา

“ผลผลิตดีก็ดีเหมือนกัน เช่นนี้พวกเราซื้อเสบียงจะได้ราคาถูกลงบ้าง” แส้เส้นเล็กฟาดลงบนสะโพกวัว ล้อเกวียนค่อยๆ บดหมุนมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านใหญ่แห่งนั้น

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 257
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 258 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 256กลับหน้าเรื่อง
ตอน 256ตอน 258