คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 262

ตอน 262

ตอนที่ 262 ความเปลี่ยนแปลง

เมื่อได้ยินว่าบุตรชายคนเล็กของตนถูกจับมัดแขวนอยู่นานถึงเพียงนี้แล้ว ยังบังอาจเอ่ยวาจานอกรีตอกตัญญูเช่นนี้ออกมาอีก ลวี่จ้วงหยวนก็โมโหจนควันออกหูขึ้นมาทันควัน

“เจ้าลูกเนรคุณ-!” ขณะที่ลวี่จ้วงหยวนเงื้อหวายหมายจะฟาดลงบนหน้าเขา หลี่ฮั่วหวังที่เดินเข้ามาก็คว้ามือไว้ได้ทัน

หลี่ฮั่วหวังรู้จักเจ้าหนุ่มลวี่ซิ่วฉายผู้นี้มานานพอสมควร ย่อมเข้าใจนิสัยเขาอยู่บ้าง

เท่าที่เขารู้ เจ้าหนุ่มนี่นิสัยอ่อนปวกเปียกมาตลอด ไม่มีทางพูดเช่นนี้ออกมาได้ เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำเป็นแน่

หลี่ฮั่วหวังก้าวเข้าไปพินิจลวี่ซิ่วฉายที่ห้อยหัวอยู่ตรงหน้าอย่างละเอียด ดวงตาที่เบิกโพลงคู่นั้นอัดแน่นด้วยความเคียดแค้นและจิตสังหาร ไม่ต่างจากสัตว์ป่าที่บาดเจ็บ

ผ่านเรื่องราวมามากมายปานนี้ หลี่ฮั่วหวังนับว่าผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก แววตาเยี่ยงนี้ไม่มีทางเป็นของเด็กหนุ่มซื่อบื้อคนหนึ่งได้

ไม่รู้เพราะเหตุใด ยามมองดวงตาคู่นี้ หลี่ฮั่วหวังกลับรู้สึกคุ้นเคยยิ่งนัก

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ฮั่วหวังก็หันขวับไปมองศพสตรีไร้ศีรษะร่างสูงใหญ่ที่อยู่ด้านหลัง

เผิงหลงเถิง เขาพลันนึกออก ลวี่ซิ่วฉายในสภาพนี้ก็คือเผิงหลงเถิงตัวน้อยชัดๆ

หลี่ฮั่วหวังยกกระบี่พู่ม่วงขึ้นมาตรงหน้าแล้วพินิจดูด้วยสีหน้าประหลาดใจอยู่บ้าง

ลวี่ซิ่วฉายกลายเป็นเช่นนี้ เพียงเพราะได้ใช้กระบี่เล่มนี้แค่ครั้งเดียว

แม้กระบี่เล่มนี้จะใช้ดี ทว่าหลี่ฮั่วหวังประเมินผลข้างเคียงของมันต่ำไปมาตลอด เพียงเพราะตนเป็นจิตวิสุทธิ์จึงไม่รู้สึกถึงมันแม้แต่น้อย

“ตอนนั้นซือไท่เคยบอกว่าของของสายนักรบแม้จะมีไอสังหาร แต่ไอสังหารนี้ก็พัดความสับสนของจิตวิสุทธิ์ให้สลายไม่ได้ ทว่านางไม่ได้บอกฉันนี่ว่าถ้าคนธรรมดาไปแตะอาวุธพวกนี้เข้าจะเกิดอะไรขึ้น”

และบัดนี้ลวี่ซิ่วฉายก็ช่วยไขข้อข้องใจนี้ให้หลี่ฮั่วหวังแล้ว ว่าคนธรรมดาที่แตะต้องอาวุธนี้จะต้องพบกับผลเช่นไร

เขาหันกลับไปมองลวี่ซิ่วฉายอีกครั้ง พินิจดวงตาที่อัดแน่นด้วยไออำมหิตคู่นั้นใหม่

“หรือว่าเผิงหลงเถิงแต่เดิมก็ไม่ได้เป็นแบบนั้น แต่เหมือนลวี่ซิ่วฉาย คือถูกอะไรบางอย่างครอบงำจนกลายเป็นแบบนี้”

หลี่ฮั่วหวังพยายามนึกย้อนถึงรายละเอียดทุกอย่างของเผิงหลงเถิง หากลบรอยสักสีเขียวลายมังกรเหินหงส์ร่อนบนใบหน้าออกไป ดูจากหน้าตาเพียงอย่างเดียว นางก็เป็นเพียงสาวน้อยบริสุทธิ์ที่รอวันออกเรือนคนหนึ่งเท่านั้น

ทว่าสตรีเช่นนี้เองที่เข่นฆ่าผู้คนไปนับพันโดยไม่กะพริบตาสักครั้ง

จากความเปลี่ยนแปลงของลวี่ซิ่วฉาย หลี่ฮั่วหวังเข้าใจสายนักรบลึกซึ้งขึ้นอีกขั้น

เห็นได้ชัดว่าคนจำพวกเผิงหลงเถิงในอดีตก็เคยเป็นคนธรรมดา

ทว่าเพื่อแลกกับพลังอันแข็งแกร่ง ไม่ว่าจะด้วยการบำเพ็ญหรือวิธีอื่นใด ร่างกายของพวกเขาถูกบีบให้รับบางสิ่งเข้ามา และสิ่งเหล่านั้นเองคือต้นเหตุที่ทำให้นิสัยของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

หลี่ฮั่วหวังนึกถึงสิ่งที่เหล่าภิกษุแห่งวัดเจิ้งเต๋อกระทำร่วมกับพระโพธิสัตว์เนื้อหนัง รวมถึงอารามอันฉือที่กลิ่นเหม็นเน่าคลุ้งตลบแห่งนั้น

“ดูเหมือนไม่ว่าพวกเขาจะฝึกแบบไหน สุดท้ายก็ต้องดูดซับอะไรบางอย่างเข้าไป แล้วมันก็ส่งผลต่อนิสัยกับการกระทำของพวกเขาเอง”

“ของพวกซือไท่คือความเน่าเปื่อย ของพวกพระคือราคะ แล้วของสายนักรบคืออะไร ความโหดเหี้ยม ความกระหายเลือด หรือการเข่นฆ่า”

เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังยืนขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ตรงนั้น หัวหน้าลวี่ก็รู้สึกได้ชัดว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาไม่มีกะจิตกะใจจะโกรธอีก ใบหน้าชราฉายแววกังวลขึ้นมา

ดูท่าลูกชายคนเล็กของตนคงไม่ใช่แค่ดื้อด้าน เรื่องดูจะยุ่งยากกว่านั้นมากนัก

ต่อให้ลวี่ซิ่วฉายจะตบตีและด่าทอตน แต่ไม่ว่าอย่างไร นั่นก็คือลูกชายแท้ๆ ของตน

“ท่านนักพรตน้อย ลูกชายข้าเป็นอันใดไป หรือว่าจะถูกผีเข้า ท่านพอจะมีหนทางรักษาเขาได้หรือไม่”

หลี่ฮั่วหวังที่ถูกคำถามดึงสติกลับมาพินิจลวี่ซิ่วฉายอีกรอบ แล้วหันไปบอกความจริงกับลวี่จ้วงหยวน

“อาการของลวี่ซิ่วฉายข้าเองก็ไม่รู้แจ่มแจ้งนัก แต่ดูโดยรวมแล้ว หากนิสัยเขาค่อยๆ อ่อนลงได้บ้าง ก็น่าจะยังพอมีทางรอด หากไม่เป็นเช่นนั้น หัวหน้าลวี่ ข้าว่าท่านเตรียมใจไว้เถิด”

คำพูดของหลี่ฮั่วหวังมาถึงตรงนี้ ความหมายย่อมชัดเจนโดยไม่ต้องอธิบาย

ข่าวนี้ราวสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ ร่างของหัวหน้าลวี่เซถลาจนแทบยืนไม่อยู่

ก่อนที่ใครจะทันตั้งตัว ลวี่จ้วงหยวนก็คุกเข่าลงตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง

หลี่ฮั่วหวังเบี่ยงกายหลบการโขกศีรษะของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว คิ้วขมวดเล็กน้อย “หัวหน้าลวี่ ท่านทำเช่นนี้จะทำให้ข้าอายุสั้นเอา”

“ไม่ๆๆ!” ลวี่จ้วงหยวนลุกขึ้นโบกมือเป็นพัลวัน พูดอย่างลนลาน “ท่านนักพรต ทั้งหมดนี้โทษข้าเอง หากข้าไม่ทำเป็นตัวอย่างก่อน เขาคงไม่หน้ามืดตามัวคิดไปขโมยกระบี่ของท่าน!”

ผู้คนที่มามุงดูต่างเงียบฟังลวี่จ้วงหยวนพูด บรรยากาศหนักอึ้งขึ้นทุกที

หลี่ฮั่วหวังเหลือบมองลวี่ซิ่วฉายที่ห้อยหัวอยู่อีกครั้ง ถอนหายใจเบาๆ แล้วหันไปหาไป๋หลิงเหมี่ยวข้างกาย “หรือเจ้าจะลองดูหน่อย”

“ตึง ตึง ตึง~” เสียงกลองดังขึ้นเป็นจังหวะ

“ตะวันลับทิวเขาเอย~ ฟ้ามืดมิด~ ทุกบ้านทุกเรือนลั่นดาลประตู นกสาลิกากาดำบินคืนรังบนไม้ใหญ่ นกกระจอกค้างคาวมุดซุกชายคา ทางใหญ่ไร้คนเดินทางช้างเผือกพราว เรือนน้อยปิดทางสัญจรยากลำเค็ญ สิบเรือนลั่นดาลไปเก้า เหลือเพียงเรือนเดียวประตูยังมิได้ปิด.....”

เพลงเชิญวิญญาณดังขึ้น ตระกูลเปยถูกอัญเชิญลงมา ธูปที่ปลายคุแดงหม่นถูกเสียบลงไปในลำคอของเขา ทว่าลวี่ซิ่วฉายกลับไม่รู้สึกอันใดแม้แต่น้อย

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านเซียนบอกว่าลวี่ซิ่วฉายปกติดีเจ้าค่ะ”

หลี่ฮั่วหวังแค่นเสียงอย่างเย็นชา ท่านเซียนก็มีดีเพียงเท่านี้ ทรมานคนกันเองมีลูกเล่นสารพัด พอเจอเรื่องยากเข้าจริงกลับเป็นได้แค่ของประดับ

ลวี่จ้วงหยวนที่ทั้งเศร้าทั้งแค้นหันกลับไปด้วยร่างสั่นเทา แล้วตบหน้าลวี่ซิ่วฉายฉาดใหญ่

“มันสมควรแล้ว! เรื่องนี้โทษท่านไม่ได้ มันสมควรโดน! โตป่านนี้แล้วยังลักเล็กขโมยน้อย!! นี่คือกรรมของมันเอง!!”

เสียงด่าทอของลวี่ซิ่วฉายยิ่งดังลั่นขึ้นไปอีก

แม้คืนนั้นจะมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้น แต่ทางก็ยังต้องเดินต่อ

ตอนกลางวันลวี่ซิ่วฉายยังคงถูกมัดอยู่ เพียงแต่ไม่ได้ห้อยหัวบนต้นไม้แล้ว หากถูกมัดไว้บนเกวียนวัวแทน

แม้ใบหน้าของทุกคนในคณะสกุลลวี่จะหม่นหมองไปหมด แต่สำหรับหลี่ฮั่วหวังผู้ผ่านศึกมานับร้อย ต่อให้ลวี่ซิ่วฉายตายไปก็ไม่นับเป็นเรื่องใหญ่

ตัวหลี่ฮั่วหวังเองก็มีปัญหามากพออยู่แล้ว ไม่มีแก่ใจจะไปห่วงเรื่องของผู้อื่น

เดินทางไปวันแล้ววันเล่า ทุกคนก็ค่อยๆ ชินกับความเปลี่ยนแปลงของลวี่ซิ่วฉาย

ในที่สุดลวี่ซิ่วฉายก็ถูกปลดเชือก เพราะเขาไม่ใช่หลี่ฮั่วหวัง ตราบใดที่คนผู้หนึ่งอ่อนแอพอ ความเคียดแค้นของเขาก็ดูน่าขันเพียงนั้น

นิสัยที่เปลี่ยนไปไม่ได้ทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นเท่าใด ว่ากันจริงๆ เขายังคงเป็นเพียงเด็กหนุ่มผอมแห้ง ต่อหน้ากล้องยาสูบของลวี่จ้วงหยวนกับกำปั้นของพี่ชาย สุดท้ายเขาก็ทำได้เพียงเดินทางไปอย่างว่าง่าย

หัวหน้าลวี่พบว่า แม้ลูกชายคนเล็กจะอารมณ์ร้ายขึ้นมาก แต่ในเรื่องอื่นๆ กลับไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าใด

อย่างเช่นเขายังคงเล่นมุกสัปดนกับโก่วหวา ยังคงหยอกล้อซิ่วเอ๋อร์หลานสาวของตน เพียงแต่เสียงดังขึ้นกว่าเดิมมาก

ทว่าเรื่องที่พ่อแท้ๆ จับตนแขวนห้อยหัวเฆี่ยนตี เขายังคงไม่ยอมปล่อยผ่าน จ้องแผ่นหลังของอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นเยียบอยู่ตลอด

ทว่าเขาจ้องเพียงลวี่จ้วงหยวนเท่านั้น ส่วนหลี่ฮั่วหวังที่เคยถีบเขาเช่นกัน เขากลับไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบมองสักแวบ

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 262
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 263 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 261กลับหน้าเรื่อง
ตอน 261ตอน 263