ตอนที่ 263 ท่านอาจารย์
“ไอ้เฒ่ากระดูกผุ! คอยดูเถอะ สักวันเจ้าก็ต้องมีวันที่ขยับตัวไม่ได้.....” ลวี่ซิ่วฉายที่ก้มเก็บฟืนพึมพำเสียงต่ำด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม
โก่วหวาเดินเข้ามาเอาศอกกระทุ้งเขาทีหนึ่ง “เฮ้ เจ้าหนูนี่ใจกล้าจริงๆ กล้าขโมยกระบี่ของศิษย์พี่หลี่”
ลวี่ซิ่วฉายปรายตามองเขาอย่างดูแคลน “น่าขัน แค่จับกระบี่เล่มเดียวจะเป็นอะไรไป ทำไม เจ้าไม่กล้ารึ”
“ไม่กล้าๆ กระบี่เล่มนั้นกลิ่นคาวเลือดคลุ้งปานนั้น แค่เข้าใกล้ข้าก็ไม่สบายไปทั้งตัวแล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้นของอีกฝ่าย สีหน้าของลวี่ซิ่วฉายก็ยิ่งลำพองใจขึ้นไปอีก
“ข้าจะกลัวเรื่องแค่นี้รึ บอกให้รู้ไว้ ตอนนั้นข้าเห็นว่ามันมีกลิ่นคาวเลือดแรงถึงได้ไปชักมันออกมา ขอเพียงข้าอยาก ตอนนี้ข้าก็ยังกล้า!”
“ไอ้หยา เก่งๆ”
ระหว่างคุยกัน ทั้งสองก็วางฟืนที่อุ้มมาไว้ข้างกระทะเหล็ก แล้วหันหลังจะไปตักน้ำต่อ
“ซิ่วฉาย เจ้ามานี่หน่อย” หลี่ฮั่วหวังซึ่งนั่งอยู่บนตอไม้เดียวกับลวี่จ้วงหยวนมองไปยังเด็กหนุ่มร่างผอมที่อยู่ไกลออกไป
ภายใต้สายตาสมน้ำหน้าของโก่วหวา ลวี่ซิ่วฉายก้มหน้าเดินเข้าไปหา
ลวี่ซิ่วฉายเงยหน้ามองชายหนุ่มตาเดียวตรงหน้าแวบหนึ่ง ในใจพลันหวั่นไหว จึงก้มลงมองรองเท้าฟางที่เท้าตนอีกครั้ง
“อย่าก้มหน้า เงยหน้ามองข้า”
ได้ยินอีกฝ่ายพูดเช่นนั้น สุดท้ายลวี่ซิ่วฉายก็เงยหน้าขึ้น
“ช่วงนี้รู้สึกอย่างไรบ้าง นิสัยยังเป็นเช่นนั้นอยู่หรือไม่” หลี่ฮั่วหวังถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
ลวี่ซิ่วฉายส่ายหน้า “ดีขึ้นมากแล้วขอรับ แทบจะเหมือนตอนก่อนจับกระบี่แล้ว”
ในตอนนั้นเอง โก่วหวาก็เดินยิ้มระรื่นมาข้างกายหลี่ฮั่วหวัง แล้วเล่าบทสนทนาเมื่อครู่ของทั้งสองให้ฟังอย่างละเอียดทุกถ้อยคำ
ได้ยินว่าลูกชายพูดเช่นนั้น ลวี่จ้วงหยวนก็ถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยใจ กล้องยาสูบที่จุดไว้ในมือยกขึ้นแล้วก็วางลง
“ไอ้สารเลว! เจ้า.....”
ลวี่ซิ่วฉายเพิ่งจะอ้าปากด่าโก่วหวา ฝ่ามือหนึ่งก็ฟาดลงบนหน้าเขาเสียแล้ว
ผู้ตบคือหลี่ฮั่วหวัง เมื่อเห็นลวี่ซิ่วฉายจ้องตนด้วยสายตาราวจะกินเลือดกินเนื้อ เขาก็หันไปพูดกับลวี่จ้วงหยวน “หัวหน้าลวี่ ผ่านมาหลายวันแล้ว เขายังไม่เปลี่ยนแปลงเลย ดูท่าผลกระทบนี้คงจะติดตัวเขาไปชั่วชีวิต”
“ท่านนักพรต ไม่มีหนทางเลยจริงๆ รึขอรับ” ลวี่จ้วงหยวนพูดอย่างไม่ยอมตัดใจ
แม้จะรังเกียจว่าลูกชายคนเล็กโง่เง่าขี้ขลาดมาตลอด แต่เมื่อเทียบกับลูกชายตรงหน้าแล้ว ลูกชายคนเดิมดีกว่าไม่รู้กี่เท่า
“หากท่านกลัวว่านิสัยดุร้ายของลวี่ซิ่วฉายจะก่อเรื่องใหญ่ในภายหน้า ก็ตัดไฟเสียแต่ต้นลมตอนนี้เลยก็ได้”
วาจานี้ทำให้ไม่เพียงลวี่ซิ่วฉายที่สะดุ้ง แม้แต่ลวี่จ้วงหยวนก็สะดุ้งไปด้วย แววตาของทั้งสองฉายความหวาดกลัวออกมาพร้อมกัน
“มะ-ไม่..... ไม่ถึงขั้นนั้นหรอกขอรับ ไม่ถึงขั้นนั้นจริงๆ”
ลวี่จ้วงหยวนฝืนยิ้มออกมา แล้วลากลูกชายคนเล็กออกห่างจากหลี่ฮั่วหวัง
แม้ลวี่ซิ่วฉายจะทำหน้ารังเกียจยามพ่อเข้ามาใกล้ แต่พอเห็นกล้องยาสูบในมืออีกข้างของพ่อ เขาก็ไม่กล้าสะบัดมือออก
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินจากไป เสียงหนึ่งก็ร้องเรียกพวกเขาไว้จากด้านหลัง
“เดี๋ยวก่อน ข้าเพิ่งนึกวิธีหนึ่งออก อาจทำให้ลวี่ซิ่วฉายกลับเป็นเหมือนเดิมได้ แต่ขึ้นอยู่กับว่าพวกท่านกล้าเสี่ยงหรือไม่”
เมื่อลวี่ซิ่วฉายกับลวี่จ้วงหยวนหันกลับมาพร้อมกัน ก็เห็นหลี่ฮั่วหวังถือแผ่นหนังแพะที่เขียนอักษรไว้เต็มหลายแผ่น
สิ่งในมือหลี่ฮั่วหวังมิใช่อื่นใด หากคือมุทราสะกดนครเซียน เคล็ดวิชาบังคับกระบี่เหรียญทองแดงที่เขาเค้นมาจากปากทารกปฐมกำเนิดของหานฝูนั่นเอง
หากหลี่ฮั่วหวังคาดไม่ผิด ความสามารถของทุกสำนักล้วนเป็นการใช้สิ่งใดสิ่งหนึ่งทั้งสิ้น
ในเมื่อตอนนี้ลวี่ซิ่วฉายถูกไอสังหารแทรกเข้าสู่ร่าง ก็ยืมวิชาบำเพ็ญของลัทธิหลัวมาชะล้างเสียพอดี
ไม่ต้องสนว่าลัทธิหลัวบำเพ็ญสิ่งใด ฝึกแล้วจะดูดซับอะไรเข้าไป ขอเพียงแทนที่ไอสังหารในร่างเขาตอนนี้ได้ก็พอ
อีกประการ ลวี่ซิ่วฉายยังช่วยทดสอบให้ได้ว่าวิชานี้มีกลลวงแอบแฝงหรือไม่ นับเป็นยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
ขณะที่ลวี่จ้วงหยวนยังลังเลอยู่ ลวี่ซิ่วฉายที่ตื่นเต้นก็คุกเข่าลงตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังทันที โขกหน้าผากลงกับดินดังสนั่นสามครั้ง
เมื่อลวี่ซิ่วฉายเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยดินแดงบนหน้าผาก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกระหายพลัง
“ท่านอาจารย์! โปรดรับการคารวะจากศิษย์! ข้าอยากเรียนอภิญญาขอรับ!!”
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้ามองลวี่จ้วงหยวน รอคำตอบจากเขา
มองลูกชายที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ลวี่จ้วงหยวนลังเลอย่างยากลำบากครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า
เมื่อมีหวังว่าลูกชายจะกลับมาเป็นปกติ ลวี่จ้วงหยวนจึงตัดสินใจเสี่ยงสักตั้ง ท่านนักพรตก็บอกแล้วว่าความเสี่ยงไม่สูง
อีกทั้งหากสำเร็จขึ้นมา ลูกชายคนเล็กที่ไร้ค่าของตนก็จะได้ก้าวหน้าเหินฟ้าจริงๆ
“ได้ เช่นนั้นก็ลองดูเถิด เผื่อจะได้ผล”
ภายใต้สายตาร้อนแรงของลวี่ซิ่วฉาย หลี่ฮั่วหวังยื่นแผ่นหนังแพะในมือไปให้
ลวี่ซิ่วฉายพอรับมาก็อ่านอย่างกระหายราวคนหิวโซ
ทว่าเห็นท่าทางของเขาแล้ว หลี่ฮั่วหวังกลับถอนหายใจอย่างหมดแรง ใช้นิ้วนวดหว่างคิ้วที่ตึงปวด พูดอย่างจนใจ “ซิ่วฉาย เจ้าไม่เห็นรึว่าเจ้าถือกลับหัว”
“ท่านอาจารย์ ข้าไม่รู้หนังสือนี่ขอรับ” ลวี่ซิ่วฉายประคองหนังแพะปึกนั้นไว้ในมือ มองหลี่ฮั่วหวังอย่างงุนงง
“เฮ้อ..... สมกับชื่อซิ่วฉายที่แปลว่าบัณฑิตเสียจริง”
หลี่ฮั่วหวังดึงหนังแพะกลับมา แล้วแปลให้อีกฝ่ายฟังทีละประโยค
งานนี้เหนื่อยยิ่งนัก ยิ่งต้องสอนคนไม่รู้หนังสือที่แม้แต่ชื่อตัวเองยังเขียนไม่เป็นด้วยแล้ว
ทว่ายังดีที่ช่วงนี้หลี่ฮั่วหวังไม่มีธุระอื่น ส่วนลวี่ซิ่วฉายก็มุ่งมั่นในอภิญญายิ่งนัก ต่อให้เหนื่อยยากเพียงใดก็กัดฟันทนได้
กระทั่งวันที่พวกเขามาถึงตัวอำเภอ ลวี่ซิ่วฉายก็เพิ่งเรียนจบบทเริ่มต้นพอดี
แม้คณะของหลี่ฮั่วหวังจะมีคนมาก แต่ชาวนาเช่าจากหมู่บ้านอื่นที่แบกของไปขายในตัวอำเภอก็มีไม่น้อย ถนนดินเรียบๆ จึงคึกคักขึ้นมา
มองลวี่ซิ่วฉายข้างกายที่ท่องเคล็ดวิชาจนลืมกินลืมนอน หลี่ฮั่วหวังก็ถามเขา “เจ้าไม่อยากฆ่าข้ารึ”
“ท่านอาจารย์ พูดอะไรเช่นนั้นขอรับ เหตุใดข้าต้องฆ่าท่านด้วย”
ลวี่ซิ่วฉายพูดอย่างเปิดเผย หลี่ฮั่วหวังดูออกว่าเขาไม่ได้โกหก มิเช่นนั้นด้วยความตื้นเขินของเจ้าหนุ่มนี่ คงเผยพิรุธไปนานแล้ว
“ก่อนหน้านี้ข้าก็เคยซ้อมเจ้า ทั้งยังคิดจะเกลี้ยกล่อมให้พ่อเจ้าฆ่าเจ้าทิ้ง นิสัยเจ้าตอนนี้กลับไม่ผูกใจเจ็บ ข้าแปลกใจจริงๆ”
“ข้าแค่อารมณ์ร้ายขึ้นนิดหน่อย ไม่ได้กลายเป็นคนบ้าเสียหน่อย อีกอย่างท่านยังสอนอภิญญาให้ข้า หักลบกันไปนานแล้ว” ลวี่ซิ่วฉายพูดราวเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด
หลี่ฮั่วหวังพยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วตบก้นวัวที่ลากเกวียนทีหนึ่ง
“มอ~” วัวเงยหน้าร้องเสียงยาว ลากเกวียนมุ่งหน้าไปยังประตูเมือง
ตอนเข้าเมือง ทหารยามยืนกรานจะตรวจเกวียนวัวที่ขังไท่ซุ่ยดำไว้ จึงเสียเวลาไปพักใหญ่ ยังดีที่ลวี่จ้วงหยวนผู้เจนโลกใช้เศษเงินจำนวนหนึ่งช่วยไว้ สุดท้ายก็ผ่านเข้ามาได้โดยสวัสดิภาพ
ได้เหยียบพื้นหินเขียวอีกครั้ง มองตลาดร้านรวงอันคึกคักในเมือง ทุกคนต่างราวกับได้กลับมามีชีวิตอีกหน
ตามธรรมเนียม พวกเขาหาโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง กินมื้อใหญ่จนอิ่มหนำ เข้าพักเรียบร้อยแล้วต่างคนก็แยกย้ายไปทำธุระ
ไป๋หลิงเหมี่ยวซึ่งเป็นคนท้องถิ่นพาชุนเสี่ยวหม่านไปหาแผนที่และสืบหาที่ตั้งของเขาหนิวซิน
ส่วนโก่วหวา จ้าวอู่ และเกาจื้อเจียนไปขายฝูงแพะ และซื้อเสบียงไว้ให้พอกิน
ส่วนหลี่ฮั่วหวังออกไปตามหาร่องรอยของกองตรวจดาราที่อาจมีอยู่ในตัวอำเภออันคึกคักแห่งนี้
กำลังโหลดความเห็น...