คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 264

ตอน 264

ตอนที่ 264 ตัวอำเภอ

งานสืบข่าวเช่นนี้ ปกติล้วนเป็นหน้าที่ของศิษย์พี่น้องคนอื่น ทว่าครั้งนี้ต่างออกไป เพราะสิ่งที่หลี่ฮั่วหวังจะสืบในครั้งนี้คือกองตรวจดารา

ต่อหน้าองค์กรลึกลับยากหยั่งถึงเช่นนี้ หากให้ศิษย์พี่น้องคนอื่นไปสืบ ความเสี่ยงย่อมสูงเกินไป

ส่วนตัวหลี่ฮั่วหวังเองไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ ความสามารถใหม่ที่ตนได้มานั้นได้เปรียบอย่างยิ่งในการสืบข่าว

ขอเพียงซ่อนร่างเงาที่มีสีสันของตนไว้ใต้ดิน ร่างจริงที่อยู่ข้างบนก็จะล่องหนได้โดยสมบูรณ์

ต่อให้ถูกผู้อื่นจับตาย้อนกลับมาก็ไม่ต้องกลัว ประสาทสัมผัสที่เฉียบคมขึ้นทุกทีของเขาย่อมรู้ตัวได้ล่วงหน้า

ผู้คนที่ปกติอยู่รวมกันบัดนี้กระจายไปทั่วตัวอำเภอ ราวงาขาวที่โรยอยู่บนแผ่นแป้งย่าง

ทุกคนต่างง่วนอยู่กับธุระของตน กระทั่งฟ้ามืดจึงกลับมารวมตัวกันที่โรงเตี๊ยม

“ศิษย์พี่หลี่ แพะขายหมดแล้วขอรับ พอได้ยินว่าเป็นแพะจากชิงชิว คนแย่งกันซื้อแทบคลั่ง! ข้ายังซื้อเสบียงชั้นดีมาเพิ่มด้วย กินแต่ธัญพืชหยาบทุกวัน ขนาดขี้ยังถ่ายไม่คล่องเลยขอรับ” โก่วหวาที่กอดคอจ้าวอู่มายิ้มร่ายื่นเงินหนักอึ้งในมือให้หลี่ฮั่วหวัง

“ให้จ้าวอู่เก็บไว้เถอะ ปกติเขาก็ดูแลเรื่องบัญชีอยู่แล้ว”

หลี่ฮั่วหวังที่อารมณ์ค่อนข้างหม่นหมองพูดจบก็เดินเข้าห้อง ทิ้งตัวลงบนเตียง รับรู้ถึงความเจ็บแปลบที่แล่นขึ้นมาจากเท้าทั้งสองซึ่งเดินมาทั้งวัน

หากมีสิ่งใดเลวร้ายยิ่งกว่าการถูกกองตรวจดาราจับตามอง สิ่งนั้นก็คือการหาเบาะแสของกองตรวจดาราไม่พบแม้แต่น้อย

เขารู้ดีว่าการจะหากองตรวจดาราให้เจอภายในวันเดียวคงเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ยังอดท้อใจไม่ได้

“หาแบบนี้ไม่ได้เรื่อง งมเข็มในมหาสมุทรชัดๆ ฉันต้องเปลี่ยนวิธี จะได้ติดต่อกองตรวจดาราให้เร็วที่สุด”

หลี่ฮั่วหวังนวดหน้าผาก ครุ่นคิดหาวิธีต่อไปอยู่ในห้องอันมืดมิด

มือขาวคู่หนึ่งที่งอกเล็บดำยาวแหลมคมยื่นออกมาจากใต้เตียง ถอดรองเท้าและถุงเท้าให้หลี่ฮั่วหวัง แล้วนำเท้าทั้งสองอันเหนื่อยล้าของเขาลงแช่ในน้ำอุ่น

ชั่วขณะนั้นห้องอันมืดมิดพลันเงียบสงัด ไร้เสียงใดๆ

ความเงียบนี้คงอยู่ราวครึ่งชั่วยาม ก่อนหลี่ฮั่วหวังจะเป็นผู้ทำลายมันเอง

หลี่ฮั่วหวังผุดลุกขึ้นนั่ง พูดกับพระชราตรงหน้าอย่างตื่นเต้น “เดี๋ยวก่อน เจ้าลองนึกดูว่าลามะเฒ่าผู้นั้นปรากฏตัวขึ้นเพราะอะไร! ใช่แล้ว ต้องเป็นเช่นนี้!”

“ในเมื่อกองตรวจดารามีไว้จัดการเรื่องที่ที่ว่าการจัดการไม่ได้ เช่นนั้นขอเพียงข้าเข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากเหล่านั้นให้มากที่สุด ก็จะได้พบกองตรวจดาราเร็วขึ้น!”

“พูดถูกแล้ว!” พระชราที่ยืนอยู่ข้างเผิงหลงเถิงพยักหน้าเห็นด้วยไม่หยุด

หลี่ฮั่วหวังพบว่าตนหาผิดทางมาตั้งแต่แรก ไม่ควรสืบหากองตรวจดาราโดยตรง แต่ควรสืบว่าที่ใดเกิดเรื่องประหลาดอัปมงคลอันน่าสะพรึงขึ้นบ้าง ขอเพียงมีเรื่องเช่นนี้ กองตรวจดาราย่อมต้องปรากฏตัวอีกแน่นอน

คิดได้ดังนี้ หลี่ฮั่วหวังก็สะกดกลั้นความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ ยกเท้าขึ้นจากอ่างโดยไม่สนจะเช็ดน้ำ สวมถุงเท้ารองเท้าแล้วพุ่งออกไปข้างนอก

ทว่าเพิ่งผลักประตูออก เขาก็เจอลวี่จ้วงหยวนเข้าเต็มหน้า

“ฮะๆ ท่านนักพรตน้อย กินข้าวหรือยังขอรับ” ลวี่จ้วงหยวนถามยิ้มๆ

“มีธุระอะไร” หลี่ฮั่วหวังสีหน้าเย็นลง เอามือยันกรอบประตูไว้

“คือว่า ซิ่วฉายมันเรียนเป็นอย่างไรบ้างขอรับ หากมันไม่เชื่อฟัง ท่านตีมันหนักๆ ได้เลย! ข้ารู้ดี การเรียนวิชาก็เป็นเช่นนี้ ไม่ตีไม่ได้ดี อย่าเกรงใจข้าเป็นอันขาด”

“เขาขยันมาก แต่เพราะไม่รู้หนังสือจึงเรียนได้ช้า” หลี่ฮั่วหวังตอบตามจริง

“เฮ้อ ท่านนักพรตน้อย ท่านว่าชีวิตข้าเหตุใดถึงได้ขมขื่นเพียงนี้ อุตส่าห์ได้หลานชายมาคนหนึ่ง กลับต้องมาเกิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้นอีก”

“มีเรื่องอะไรก็พูดมาตรงๆ ตอนนี้ข้ามีธุระด่วนต้องทำ” หลี่ฮั่วหวังดูออกว่าอีกฝ่ายพูดอ้อมค้อม

ตาเฒ่าผู้นี้หากไม่มีธุระก็คงไม่มาปรับทุกข์กับตน เขาไม่ใช่คนเช่นนั้น

“มีขอรับ! ท่านนักพรต ท่านลืมไปแล้วรึ ก็เรื่องยืมเงินตั้งเวทีใหม่อย่างไรเล่า วันนี้ข้าออกไปหามาทั้งวัน ที่นี่ของครบครันนัก ทั้งชุดงิ้ว กระจกทองเหลือง เครื่องดนตรี ซื้อหาได้หมด! ดังนั้นแล้ว.....”

“ท่านยังไม่ตัดใจอีกรึ” ว่ากันตามจริง หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าต่อหน้าคณะงิ้วของต้าเหลียง คณะสกุลลวี่ที่ทำได้เพียงร้องเอื้อนอี๊ๆ อ๊าๆ ไม่มีจุดเด่นใดพอจะสู้ได้แม้แต่น้อย

“คือว่า..... ตาเฒ่าอย่างข้าอยากลองดูขอรับ ข้าคิดวิธีหนึ่งได้ บางทีอาจพอเก็บเศษเดนจากคณะงิ้วพวกนั้นมาประทังชีวิตได้บ้าง” ลวี่จ้วงหยวนยังคงหัวเราะแหะๆ

“ได้ ท่านไปเบิกเงินกับจ้าวอู่เถอะ ตอนนี้เขามีเงินสดพอดี” หลี่ฮั่วหวังพูดจบก็ดันเขาออกไป แล้วเดินจ้ำอ้าวไปยังบันไดของโรงเตี๊ยม

เมื่อเทียบกับเรื่องกองตรวจดารา แผนกอบกู้คณะอันยิ่งใหญ่ของลวี่จ้วงหยวนก็ถูกหลี่ฮั่วหวังโยนทิ้งไว้หลังหัวไปทันที

ช่วงเวลาต่อมา เพื่อตามหากองตรวจดาราแห่งต้าเหลียง หลี่ฮั่วหวังทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างหนัก ออกแต่เช้ากลับค่ำทุกวัน สืบข่าวจากปากชาวเมืองในตัวอำเภอ

เรื่องคนตายสักคนสองคนหรือผีเข้า หลี่ฮั่วหวังล้วนมองข้าม เพราะรู้ดีว่าเรื่องเล็กเช่นนี้มีแต่จะดึงดูดคนทรงเจ้าหรือหมอข้าวสาร ไม่มีทางดึงดูดกองตรวจดารามาได้

อยู่ที่นี่มานาน หลี่ฮั่วหวังย่อมรู้ว่ากองตรวจดาราเป็นองค์กรเช่นไร และสนใจสิ่งใด

กองตรวจดาราสนใจแต่เรื่องใหญ่ ภัยพิบัติที่คร่าชีวิตคนได้นับหมื่น อย่างเมืองผีที่ถูกนิกายลวงลืมสังหารหมู่จนสิ้นซากเมื่อก่อน หรือไม่ก็เรื่องที่อาจสั่นคลอนกฎเกณฑ์ของทางการ

ทว่าเรื่องเช่นนี้แม้จะดึงดูดกองตรวจดาราได้ แต่ก็ไม่ได้เกิดบ่อยนัก หาไปทั่วแล้ว เรื่องประหลาดอัปมงคลไม่พบสักเรื่อง กลับได้ยินแต่ข่าวลือซุบซิบและเรื่องจุกจิกในบ้านชาวบ้านมาเต็มหู

แน่นอนว่าหากหลี่ฮั่วหวังถอดหน้ากากเหรียญทองแดงออกแล้วเปิดเผยว่าตนเป็นจิตวิสุทธิ์ ย่อมดึงสายตาของกองตรวจดารามาได้ทันที ทว่านั่นย่อมมิใช่สิ่งที่เขาต้องการ

ไป๋หลิงเหมี่ยวที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองหลี่ฮั่วหวังที่นอนคลุมโปงหลับลึกอยู่ข้างกาย ในใจพลันกังวลขึ้นมา

“หลายวันนี้ศิษย์พี่หลี่ตื่นก่อนฟ้าสางทุกวัน รอจนข้าหลับแล้วจึงกลับมา ไม่รู้ว่าไปสืบเรื่องอะไรอยู่”

“ปังๆๆ!” ทันใดนั้นประตูก็ถูกทุบจนสั่นไม่หยุด เสียงตื่นเต้นสายหนึ่งดังมาจากนอกห้อง “ท่านอาจารย์! ข้าสำเร็จแล้ว! ข้ามีอภิญญาแล้ว!”

ทันทีที่เสียงนี้ดังขึ้น หลี่ฮั่วหวังก็ลืมตาโพลง จ้องประตูห้องด้วยดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือด นั่นคือเสียงของลวี่ซิ่วฉาย

เขาลุกขึ้นนั่งทันที เลิกผ้านวมจะเดินไปที่ประตู

เพิ่งสวมรองเท้า หลี่ฮั่วหวังก็นึกบางอย่างขึ้นได้ จึงหันไปมองไป๋หลิงเหมี่ยวบนเตียง “เป็นอย่างไรบ้าง หาบ้านเจ้าเจอหรือยัง”

ได้ยินคำถามนี้ ไป๋หลิงเหมี่ยวก็พยักหน้าด้วยแววตาเจือรอยยิ้ม นางล้วงแผนที่แผ่นหนึ่งออกมาจากใต้หมอนแล้วยื่นให้

“ศิษย์พี่หลี่ ข้าหาเจอแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่ช่วงนี้ท่านออกไปข้างนอกตลอด ข้าจึงไม่มีโอกาสบอกท่าน”

หลี่ฮั่วหวังรีบคลี่แผนที่ออก ท่ามกลางเส้นสายคดเคี้ยวมากมาย มีเส้นแดงสายหนึ่งโดดเด่นเป็นพิเศษ และปลายทางของเส้นแดงนั้นก็คือเขาหนิวซิน

“พ่อค้าที่ขายแผนที่บอกว่า ถ้าไปด้วยเกวียนวัวจะช้า ต้องใช้เวลาราวหนึ่งเดือน หากขี่ม้าจะเร็วกว่ามาก น่าเสียดายที่พวกเราขี่ม้าไม่เป็นเจ้าค่ะ”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 264
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 265 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 263กลับหน้าเรื่อง
ตอน 263ตอน 265