ตอนที่ 265 งิ้วสัปดน
เมื่อได้ยินคำพูดของไป๋หลิงเหมี่ยว หลี่ฮั่วหวังก็พยักหน้า
“ไม่เป็นไร ช้าก็ช้า ตอนนี้พวกเรายังเหลือไหอัฐิอีกกี่ใบ”
“เรื่องเล็กเหล่านี้ท่านไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ ข้ากับพี่เสี่ยวหม่านไปสำนักคุ้มภัยมาแล้ว ฝากผู้คุ้มกันส่งไหอัฐิของศิษย์พี่ศิษย์น้องชุดสุดท้ายกลับไปแล้วเจ้าค่ะ”
ได้ยินเช่นนี้ ใจของหลี่ฮั่วหวังก็เบาลงอย่างบอกไม่ถูก
“ปังๆๆ!” เสียงทุบประตูอย่างร้อนรนขัดจังหวะบทสนทนาของทั้งสอง “ท่านอาจารย์ รีบเปิดประตูเถิดขอรับ! ข้าฝึกสำเร็จจริงๆ แล้ว!”
หลี่ฮั่วหวังวางแผนที่ในมือลง แล้วเดินตรงไปที่ประตู
“เอี๊ยด~” ประตูเปิดออก ลวี่ซิ่วฉายที่ขอบตาดำคล้ำทั้งสองข้างแต่ท่าทางคึกคักเต็มที่ยืนอยู่ข้างนอก ในมือประคองเหรียญทองแดงเหรียญหนึ่ง ซึ่งหลี่ฮั่วหวังปลดออกจากกระบี่เหรียญทองแดงให้เขาไว้ฝึก
“ท่านอาจารย์ ข้าฝึกสำเร็จจริงๆ ขอรับ! เมื่อครู่เหรียญมันขยับแล้ว!”
พูดจบ ลวี่ซิ่วฉายก็ไม่รอให้หลี่ฮั่วหวังเอ่ยปาก วิ่งพรวดเข้าไปในห้อง วางเหรียญทองแดงลงบนโต๊ะ แล้วหันเข้าหา
เหรียญนั้นพลางกระทืบเท้าตั้งมุทรา “โอม ต๋า หมู่ เป่า จ้า หนาน เอ๋อร์!”
ยิ่งท่องคาถาซ้ำไปซ้ำมา เสียงของลวี่ซิ่วฉายก็ยิ่งดังขึ้น เส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผาก ท่าทางราวกับจะเขมือบเหรียญทองแดงนั้นเข้าไปทั้งเหรียญ
เมื่อท่องซ้ำไปหลายสิบหน ในที่สุดเหรียญทองแดงก็สั่นขึ้นมา
ลวี่ซิ่วฉายที่เหนื่อยจนเหงื่อท่วมหัวเห็นภาพนี้ก็หันไปมองหลี่ฮั่วหวังที่ประตูอย่างตื่นเต้น “ท่านอาจารย์ ดูสิขอรับ ข้าฝึกสำเร็จแล้ว!”
จากนั้นลวี่ซิ่วฉายก็เห็นหลี่ฮั่วหวังเดินเข้ามา มองตนทีหนึ่ง มองเหรียญบนโต๊ะอีกทีหนึ่ง แล้วเอ่ยกับตน “สำเร็จแล้วรึ แล้วร่างกายเจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนบ้างหรือไม่”
“ไม่มีเลยขอรับ! สบายดีเหลือเกิน ข้ามีชีวิตมาจนป่านนี้ ไม่เคยมีวันไหนสุขใจเท่าวันนี้ ข้าก็นับว่าเป็นครึ่งเซียนแล้ว! ฮ่าๆๆ!”
หลี่ฮั่วหวังพินิจลวี่ซิ่วฉายตรงหน้าพลางครุ่นคิด “ดูเหมือนทารกปฐมกำเนิดของหานฝูจะไม่ได้หลอกฉัน แต่นี่เพิ่งจะเริ่ม ข้างหลังอาจมีหลุมพรางก็ได้ ชีวิตมีครั้งเดียว รอบคอบไว้ก่อนดีกว่า”
“เช่นนั้นเจ้าก็ฝึกต่อไป อย่าหยุด ตอนนี้กลับไปก่อน พรุ่งนี้ข้าจะสอนคาถาท่อนต่อไปให้”
ได้ยินดังนั้น ลวี่ซิ่วฉายก็พยักหน้าหนักๆ แล้วหันหลังเดินออกไป
หลี่ฮั่วหวังหันกลับมาสบตาไป๋หลิงเหมี่ยวแล้วยิ้มให้กัน จากนั้นก็เดินไปปิดประตูให้เรียบร้อย แล้วกลับมานอนบนเตียงอีกครั้ง
“ดูเหมือนซิ่วฉายจะดีขึ้นมากแล้วนะเจ้าคะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวกระซิบเบาๆ ข้างหูของหลี่ฮั่วหวัง
“หึๆ ดีขึ้นรึ ข้ากลับดูไม่ออก เขาไม่เหมือนเมื่อก่อนราวกับเป็นคนละคน หวังว่าการฝึกวิชานี้จะช่วยให้เขากลับมาเป็นปกติได้” หลี่ฮั่วหวังพูดจบก็ค่อยๆ หลับตา ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอ
“ศิษย์พี่หลี่ หลายวันนี้ท่านยุ่งอยู่กับเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ”
ได้ยินเสียงข้างหมอน หลี่ฮั่วหวังก็หลับตาตอบ “ไม่ได้ยุ่งอะไร อย่าร้อนใจ อีกสองสามวันก็ออกเดินทางแล้ว ไม่ทำให้เจ้ากลับบ้านช้าหรอก”
เพิ่งพูดจบ หลี่ฮั่วหวังก็รู้สึกถึงมืออ่อนนุ่มคู่หนึ่งกุมมือขวาของตนไว้ “ศิษย์พี่หลี่ ข้าไม่ได้ห่วงเรื่องกลับบ้านเจ้าค่ะ ข้าห่วงท่านต่างหาก”
“ห่วงข้ารึ ข้ามีอะไรให้ห่วง มีไท่ซุ่ยดำแล้ว ข้าจะไม่จมอยู่ในภาพหลอนอีก ตาซ้ายที่เคยถูกบีบแหลกตอนนี้ก็เริ่มรับรู้แสงได้บ้างแล้ว อีกสักระยะคงงอกกลับมาใหม่”
“อีกอย่างข้างกายก็ไม่มีใครไล่ล่าอีกแล้ว ข้าสบายดีนัก ไม่เคยดีเท่านี้มาก่อน”
หลี่ฮั่วหวังที่หลับตาอยู่รู้สึกถึงร่างอ้อนแอ้นร่างหนึ่งโผเข้ามาทาบบนตัว สองแขนโอบเอวของเขาไว้แผ่วเบา
นั่นคือไป๋หลิงเหมี่ยว นางเข้าใจหลี่ฮั่วหวังดีเกินกว่าจะเชื่อคำพูดเมื่อครู่ของเขาแม้เพียงครึ่งคำ
หลี่ฮั่วหวังรับรู้ความห่วงใยของนางจากท่าทีนั้น เขาถอนหายใจเบาๆ ลืมตาขึ้น ตะแคงมองภาพหลอนทั้งสามที่มีรูปร่างต่างกันอยู่ข้างกาย
หลี่ฮั่วหวังตบหลังไป๋หลิงเหมี่ยวเบาๆ แล้วเอ่ยแผ่วเบา “วางใจเถอะ เรือถึงหัวสะพานย่อมตรงไปเอง ต้องมีทางออกสักทาง”
วันเวลาผ่านไปทีละวัน หลี่ฮั่วหวังเดินจนแทบทั่วตัวอำเภอที่ไม่ใหญ่นักแห่งนี้ แม้จะรู้ทิศทางแล้ว แต่ก็ยังคว้าน้ำเหลว
หลี่ฮั่วหวังที่ซ่อนสีสันของร่างไว้ใต้ดิน นั่งอยู่บนสันกำแพงมองถนนที่ผู้คนสัญจรขวักไขว่
รถม้าเกวียนวัวผ่านไปมาไม่ขาดสาย หางวัวยกขึ้นทีหนึ่ง มูลวัวร้อนกรุ่นก้อนหนึ่งก็ร่วงลงพื้น ทว่าไม่นานก็ถูกเด็กๆ ถือตะกร้ามาแย่งกันเก็บไป
แย่งมูลวัวกันเสร็จ พวกเขาก็จับกลุ่มสองสามคนไปยืนหน้าแผงขายแป้งทอด สูดกลิ่นหอมของน้ำมันอย่างเคลิบเคลิ้ม
มองบรรยากาศชีวิตชาวบ้านอันคึกคักตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังลอบคิดในใจ “หรือที่นี่จะเล็กเกินไป ขนาดบ้านนายอำเภอที่ชอบกินเต้าหู้นั่นยังหาเบาะแสอะไรไม่ได้เลย บางทีไปหาที่ที่ใหญ่กว่านี้อาจได้ผล”
“จะอยู่ที่นี่นานเกินไปก็ไม่ได้ ในเมื่อที่นี่หาไม่เจอ ก็ไปหาที่อื่น ตราบใดที่ยังหาต่อไป ต้องมีสักวันที่เจอ วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว”
หลี่ฮั่วหวังเอามือข้างเดียวยันสันกำแพงแล้วกระโดดลงมา เดินไปยังโรงน้ำชาข้างๆ
ที่นั่นคือแหล่งข่าวที่ไวที่สุด ตามหลักแล้วข่าวคราวเล็กใหญ่ในอำเภอล้วนต้องแพร่อยู่ที่นั่น
หลี่ฮั่วหวังเพิ่งมาถึงหน้าประตูโรงน้ำชา ชายกลุ่มหนึ่งในเสื้อคลุมยาวก็เดินออกมาจากข้างในอย่างกระตือรือร้น
“เร็วเข้า ทางโน้นมีคณะงิ้วสัปดนมาเปิดวิก! งิ้วเขาสนุกกว่าคนเล่านิทานในโรงน้ำชานี่มากนัก”
คณะงิ้วรึ หลี่ฮั่วหวังมีสีหน้าลังเล หากเขาเดาไม่ผิด คณะงิ้วในตัวอำเภอนี้น่าจะมีเพียงคณะสกุลลวี่
ขณะที่คิดอยู่นั้น ร่างกายก็ก้าวเข้าโรงน้ำชาไปแล้ว ทว่าข้างในนอกจากคนเล่านิทานกับคนรินชาที่นั่งคุยกันอยู่ข้างๆ ก็ไม่เหลือผู้ใดอีก
“เฮอะ เช่นนี้ยังจะสืบอะไรได้” หลี่ฮั่วหวังหันหลังจะกลับโรงเตี๊ยม
ทว่าเพิ่งยกเท้าขวาขึ้น ราวกับผีบังตา เท้ากลับก้าวตามคนกลุ่มเมื่อครู่ไป
เขาอยากเห็นนักว่าลวี่จ้วงหยวนเล่นลูกไม้อะไร ถึงดึงคนดื่มชาในโรงน้ำชาไปได้หมดเกลี้ยง
เวทีงิ้วที่คณะสกุลลวี่ตั้งขึ้นมาอยู่ไม่ไกล พอดีอยู่ตรงตีนกำแพงเมืองฝั่งตะวันตก ใต้เวทีงิ้วมีผู้คนเนืองแน่นจนมืดฟ้ามัวดิน บ้างแทะเมล็ดแตง บ้างแทะถั่วแระ บ้างคุยสัพเพเหระ ครึกครื้นอย่างยิ่ง
เมื่อหลี่ฮั่วหวังเข้าไปใกล้ บนเวที ลวี่จวี่เหรินที่แต่งหน้าแต่งชุดงิ้วกำลังว่าบทกับภรรยาของตน
“เอ้~ ข้า~ ชั้นเลิศก็ไม่เอา ชั้นเลวก็ไม่เอา ข้าเอาเพียง~ เพียงแค่~ ข้าเอาเพียงจุดแดงในใจของพี่สาวเท่านั้นหนา~”
ฮือ! ใต้เวทีพลันมีเสียงหัวเราะและเสียงโห่ฮาดังขึ้น
“บทนี่มันแปลกๆ หรือเปล่า” หลี่ฮั่วหวังมองลวี่จวี่เหรินบนเวทีอย่างกังขา
ขณะที่เขากำลังคิดเช่นนี้ ลวี่ซิ่วฉายบนเวทีก็เริ่มขับร้องคลอไปกับเสียงดนตรี
“ยื่นมือลูบปลายจมูกน้อยของพี่สาว~ กลิ่นหอมระรวยโชยออกมา”
“ยื่นมือลูบริมฝีปากน้อยของพี่สาว~ ดวงตาหยีแย้มยิ้มละไม”
“ยื่นมือลูบปลายคางของพี่สาว~ ปลายคางนั้นชิดอยู่หน้าอก”
“ยื่นมือลูบข้างใบหูของพี่สาว~ ต่างหูแกว่งไกวดั่งชิงช้า.....”
แรกๆ ยังปกติดี แต่ยิ่งร้องก็ยิ่งสัปดน เสียงหัวเราะและเสียงโห่ใต้เวทีก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ
ถึงตอนนี้หลี่ฮั่วหวังจึงเข้าใจว่าเหตุใดคนเหล่านั้นจึงเรียกงิ้วนี้ว่างิ้วสัปดน และเหตุใดใต้เวทีจึงมีแต่บุรุษ ไม่มีสตรีแม้สักคน
ต่อหน้าไม้เด็ดสารพัดของคณะงิ้วอื่น ตาเฒ่าผู้นี้ยังดิ้นรนหาทางรอดจนได้ สมแล้วที่เป็นนักแสดงงิ้วเฒ่าที่เล่นงิ้วมาหลายสิบปี
เมื่อคลายข้อสงสัยแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็ส่ายหน้า หันหลังเดินจากเวทีงิ้วอันครึกครื้นนี้
ทว่าขณะกำลังจะไป เสียงซุบซิบจากข้างๆ ก็แว่วเข้าหูเขา
“นี่สนุกกว่างิ้วสัปดนของอำเภอผี่มากนัก”
“ไม่ใช่ว่าทางนั้นเกิดโรคระบาดอยู่หรอกรึ เจ้ายังกล้าไปอีก”
กำลังโหลดความเห็น...