ตอนที่ 266 ออกเดินทาง
“โรคระบาดรึ” หลี่ฮั่วหวังที่กำลังจะเดินจากไปถูกบทสนทนาของสองคนนั้นดึงความสนใจไว้ทันที สัญชาตญาณบอกเขาว่านี่อาจเป็นสิ่งที่ตนตามหาอยู่
หลี่ฮั่วหวังไม่สนใจคณะสกุลลวี่บนเวทีอีก รีบเข้าไปใกล้สองคนนั้นที่คนหนึ่งสูงคนหนึ่งอ้วน รอฟังพวกเขาพูดต่อ
ทว่าที่ทำให้หลี่ฮั่วหวังร้อนใจก็คือ ตอนบังเอิญได้ยิน อีกฝ่ายพูดฉอดๆ ไม่หยุด แต่พอเขาตั้งใจฟังจริง อีกฝ่ายกลับหุบปากเงียบ
หลี่ฮั่วหวังจึงเดินไปข้างเจ้าอ้วนนั่น เอาแขนดุนไหล่เขาเบาๆ “สหาย ขอถามสักหน่อย อำเภอผี่เกิดอะไรขึ้นรึ เหตุใดถึงเกิดโรคระบาดได้ ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินมาก่อน”
เจ้าอ้วนที่กำลังดูงิ้วสัปดนบนเวทีอย่างตั้งใจถูกถามเช่นนี้ก็หน้าบึ้งทันที “ธุระอะไรของเจ้า เจ้าเป็นใคร”
ทว่าพอเจ้าอ้วนเห็นเศษเงินสองก้อนที่หลี่ฮั่วหวังยื่นมา ดวงตาก็เบิกค้าง คำพูดไม่เกรงใจที่จ่ออยู่ริมปากถูกกลืนกลับลงคอไป
“รบกวนช่วยเล่าสักหน่อยเถิด ลุงแท้ๆ ของข้าอยู่ที่อำเภอผี่ พอได้ยินว่าที่นั่นเกิดโรคระบาด ในใจก็ร้อนรนยิ่งนัก จึงได้เสียมารยาทเช่นนี้”
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเชื่อเรื่องที่หลี่ฮั่วหวังกุขึ้นหรือไม่ อย่างน้อยเห็นแก่เงินแล้ว เขาก็ดูยินดีช่วยเหลือเป็นอย่างยิ่ง
“โธ่ พ่อหนุ่ม เรื่องนี้ทำไมไม่บอกแต่แรก ข้านึกว่าเรื่องอะไร” มืออ้วนป้อมที่ซุกอยู่ในแขนเสื้อยื่นออกมารับเศษเงินสองก้อนนั้นไป
“วางใจเถอะ ลุงเจ้าไม่เป็นอะไรหรอก อำเภอผี่ไม่ได้เกิดโรคระบาด ยังมีชีวิตกันอยู่ทุกคน” พูดถึงตรงนี้ เจ้าอ้วนที่สวมหมวกแตงโมก็ชะงักไปเล็กน้อย
“แต่ว่านะพ่อหนุ่ม หากเจ้ารักลุงเจ้าจริงๆ ก็รีบรับเขาออกมาจากอำเภอผี่เสียดีกว่า ฮวงจุ้ยที่นั่นไม่ดี”
พูดถึงตรงนี้ เสียงของเขาก็เบาลงโดยไม่รู้ตัว ราวกับกลัวว่าจะมีบางสิ่งได้ยิน
“ข้าจะบอกให้ คราวก่อนข้าไปค้าขายที่นั่น เห็นว่าคนที่อยู่ที่นั่นท่าทางเพี้ยนๆ สีหน้าก็ไม่ดี ไม่รู้ไปโดนอะไรมา สภาพผีๆ แบบนั้นก็ไม่แปลกที่คนจะลือกันว่าอำเภอผี่เกิดโรคระบาด สีหน้าแย่ยิ่งกว่าคนติดโรคเสียอีก”
“คนทั้งอำเภอท่าทางเพี้ยน สีหน้าไม่ดีรึ”
หลี่ฮั่วหวังยืนนิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามต่อ “นอกจากนี้แล้ว อำเภอผี่ยังมีเรื่องผิดปกติอื่นอีกหรือไม่”
แม้ในโลกนี้จะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่แปลก แต่มีเพียงสองข้อนี้ก็ยังตัดสินไม่ได้ว่าคนในอำเภอผี่เจอกับอะไรกันแน่
“อันนี้ข้าไม่รู้แล้ว ข้าแค่ผ่านไป อยู่ได้ไม่นานก็กลับ ถ้าห่วงนักก็ไปดูที่อำเภอผี่เองสิ ไม่ไกลหรอก เดินทางสิบกว่าวันเท่านั้น ไม่มีอะไรหรอก เจ้าดูข้าสิ ยังกลับมาได้เลยมิใช่รึ”
“เดินทางสิบกว่าวันรึ” หลี่ฮั่วหวังคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันหลังเดินกลับโรงเตี๊ยม
เมื่อแผนที่ของไป๋หลิงเหมี่ยวคลี่ออกตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังก็หาที่ตั้งของอำเภอผี่เจอในไม่ช้า มันอยู่บนเส้นทางเดียวกับเขาหนิวซินพอดี
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายหลี่ฮั่วหวังก็ตัดสินใจจะไปดูที่นั่น
คนทั้งอำเภอมีพฤติกรรมประหลาดไปหมด มองอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องเล็ก โอกาสที่ไปแล้วจะได้พบกองตรวจดารามีสูงมาก
อีกทั้งตอนนี้นี่ยังเป็นทางเลือกเดียวของเขา ไม่มีแผนสำรองแม้แต่แผนเดียว
ตอนนั้นเอง ลวี่ซิ่วฉายก็วิ่งพรวดเข้ามาอย่างคึกคัก เพิ่งจะอ้าปาก หลี่ฮั่วหวังก็เงยหน้าบอกเขา “ไปบอกพ่อเจ้า แสดงวันนี้จบแล้วก็ไม่ต้องแสดงอีก พรุ่งนี้เราออกเดินทางต่อ”
ลวี่ซิ่วฉายที่ถือเหรียญทองแดงอยู่ในมือพยักหน้ารัวๆ แล้ววิ่งพรวดออกไป
การที่หลี่ฮั่วหวังจะออกเดินทางกะทันหัน คนอื่นๆ ต่างชินเสียแล้ว พวกเขาเตรียมเกวียนวัวกับรถม้าที่เพิ่งซื้อมาใหม่ให้พร้อม แล้วขนของที่ต้องใช้ขึ้นไป
ส่วนหลี่ฮั่วหวังจะไปไหน ไปทำอะไร พวกเขาก็ขี้เกียจถาม หรือไม่ก็ไม่กล้าถาม ขอเพียงตามไปก็พอ
หากจะมีอะไรต่างไปจากครั้งก่อน ก็คือคณะสกุลลวี่ที่เคยคอตกมาตลอด บัดนี้เปลี่ยนเป็นคนละคน
ทุกคนหน้าตาแดงเปล่งปลั่ง กำลังใจที่เคยถูกคนร่วมอาชีพบดขยี้จนแหลกกลับคืนมาหมดแล้ว
“ฮิๆๆ~ ท่านนักพรตน้อย ท่านนักพรตน้อย~ ตามที่เราตกลงกันไว้ นี่เป็นส่วนของท่าน นี่เป็นส่วนของข้า”
ลวี่จ้วงหยวนกอบเหรียญทองแดงปนเศษเงินกำหนึ่งยื่นมาตรงหน้าหลี่ฮั่วหวังอย่างดีใจ
หลี่ฮั่วหวังมองลวี่จ้วงหยวนที่ยิ้มจนหน้าบานเป็นดอกเบญจมาศ “อะไรกัน ได้เงินรางวัลมามากถึงเพียงนี้เชียวรึ”
เขารู้ดีว่าคณะสกุลลวี่แต่ก่อนที่ร้องเอื้อนอี๊ๆ อ๊าๆ อย่างเดียว ไม่เคยได้เงินรางวัลมากขนาดนี้
“หึๆๆ อย่างไรเสียที่นี่ก็คือต้าเหลียงขอรับ คนพวกนั้นมีเงินกันทั้งนั้น มีเงินกันทั้งนั้น~”
ลวี่จ้วงหยวนพูดพลางหัวเราะร่า วางเหรียญกับเงินในมือลงบนเกวียนวัว
จ้าวอู่ที่คุมเกวียนเห็นหลี่ฮั่วหวังไม่ปฏิเสธ ก็หยิบด้ายเส้นหนาออกมา ร้อยเหรียญทองแดงที่กระจัดกระจายเหล่านั้นเข้าด้วยกันทีละเหรียญ
หลี่ฮั่วหวังย่อมไม่ปฏิเสธ เงินเหล่านี้แม้ไม่มาก แต่ก็เป็นดั่งสายน้ำที่ไหลรินไม่ขาด จะได้ไม่ต้องเสียเวลากับเรื่องจุกจิกประจำวันเหล่านี้อยู่บ่อยๆ
อีกทั้งอย่างน้อยมีเงินนี้แล้ว คนอื่นๆ ก็จะได้กินดีขึ้นบ้าง “คืนนี้เอาหมูเค็มตากแห้งนั่นออกมา ทำข้าวอบหมูเค็มกัน”
เพิ่งพูดจบ เสียงกลืนน้ำลายดังอึกก็ลอยเข้าหูหลี่ฮั่วหวัง ตามหลักแล้ว ตอนอยู่บนทุ่งหญ้าชิงชิวก็ได้กินเนื้อมากมาย ไม่น่าจะตะกละถึงเพียงนี้
“เสียงใครกัน วันนี้ไม่ได้กินข้าวรึ”
หลี่ฮั่วหวังหันไปมอง กลับพบว่าคนผู้นั้นไม่ใช่คนของตน แต่เป็นคนรับจ้างเกี่ยวข้าวผมหงอกแซม ร่างผอมเกร็ง ข้างกายมีเด็กหนุ่มหน้าตาซื่อๆ ติดตามมาด้วยคนหนึ่ง
ดูท่าทั้งสองคงจะร่วมทางมาด้วยพอดี
ราวกับรู้ตัวว่าอีกฝ่ายกำลังมอง คนรับจ้างเกี่ยวข้าวเฒ่าก็แสร้งทำไม่สนใจ หันไปมองนาข้าวที่เกี่ยวเสร็จแล้วอีกฝั่ง
“โครก~” เสียงท้องร้องดังขึ้น คนรับจ้างเกี่ยวข้าวเฒ่าปล่อยสองมือจากคานหาบบนบ่า จับเชือกปอที่คาดเอวกางเกงไว้ข้างละมือ แล้วรัดให้แน่นขึ้นอีก
หลี่ฮั่วหวังมองเสื้อผ้าเก่าปะชุนของทั้งสองแวบหนึ่ง แล้วหันกลับมาเดินทางต่อ
ตลอดทาง นอกจากโก่วหวาที่ปากพล่อยไปบ้าง ก็ไม่มีใครพูดจา
ยามตะวันคล้อยไปทางตะวันตก ล้อเกวียนวัวก็ค่อยๆ หยุดลง ทุกคนแบ่งหน้าที่กันทำมื้อเย็นเหมือนเช่นเคย
“ศิษย์พี่หลี่ ดูเร็วเจ้าค่ะ! ริมทางมีผักโผวผอติงขึ้นอยู่ด้วย ทำน้ำแกงผักป่าไว้แก้เลี่ยนหมูเค็มได้พอดีเลยเจ้าค่ะ!”
หลี่ฮั่วหวังที่กำลังดูแผนที่ไม่ได้ยินด้วยซ้ำว่าใครพูด
ตอนนี้สมาธิทั้งหมดของเขาอยู่ที่แผนที่ในมือ ใครจะรู้ว่ามาตราส่วนของแผนที่ถูกต้องหรือไม่ หากเดินผิดทางขึ้นมาคงต้องเสียเวลาไปอีกหลายวัน
ไม่นานมื้อเย็นก็เสร็จ มื้อเย็นวันนี้คือข้าวอบหมูเค็มกับน้ำแกงผักป่า
มองข้าวมันวาวชามใหญ่ตรงหน้า กับหมูเค็มสีแดงสลับขาวที่แทรกอยู่ในเม็ดข้าว หลี่ฮั่วหวังก็เงยหน้ามองคนรับจ้างเกี่ยวข้าวสองคนที่นั่งยองๆ อยู่ไกลออกไปอีกครั้ง
พวกเขากำลังกินหมั่นโถวธัญพืชหยาบที่หยิบออกมาจากห่อผ้า แกล้มน้ำดิบเย็นๆ ที่เพิ่งตักจากลำธาร
คนรับจ้างเกี่ยวข้าวหนุ่มจ้องข้าวในมือหลี่ฮั่วหวังตาไม่กะพริบ แต่ไม่นานก็ถูกคนเฒ่ากดหัวลงไป
“ไปตักข้าวสองชาม เอาไปให้พวกเขา” หลี่ฮั่วหวังบอกไป๋หลิงเหมี่ยวข้างกาย
“เจ้าค่ะ” ไป๋หลิงเหมี่ยวพยักหน้ารับ หันกายเดินตรงไปยังข้างหม้อข้าว
กำลังโหลดความเห็น...