คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 276

ตอน 276

ตอนที่ 276 กองตรวจดารา

หลี่ฮั่วหวังกระชากผมของคนผู้นั้น ยกศพขึ้นมาทั้งร่างแล้วชูให้ชาวอำเภอผี่รอบด้านได้เห็น

“พวกเจ้าดูให้ดี! ผีถูกข้ากำจัดแล้ว! มันดับสูญทั้งร่างและวิญญาณแล้ว! ต่อไปในอำเภอผี่จะไม่มีเรื่องลึงค์หดโยนีหดเกิดขึ้นอีก!”

เสียงของหลี่ฮั่วหวังดังก้องไปทั่วฟ้าเหนืออำเภอผี่ ครู่ต่อมา เสียงโห่ร้องยินดีของชาวอำเภอผี่ก็ระเบิดขึ้นกึกก้อง แทบจะพลิกฟ้าเหนืออำเภอให้คว่ำลง

ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างหลั่งน้ำตาด้วยความปีติยินดี สีหน้าหม่นหมองผิดปกติบนใบหน้าของทุกคนพลันมลายหายไปจนสิ้น

หลายคนล้วงมือเข้าไปในเสื้อ ควักเชือกและโซ่ที่ใช้มัดออกมาแล้วโยนขึ้นฟ้าสูงลิ่วตรงนั้นเอง

อีกมากมายคุกเข่าลงกับพื้น กราบไหว้หลี่ฮั่วหวังที่เมื่อครู่ยังถูกพวกเขากังขาไม่หยุด ปากพร่ำเรียกเขาว่าผู้มีพระคุณดั่งพ่อแม่ผู้ให้ชีวิตใหม่

นายอำเภอหยางที่อยู่ด้านข้างยิ่งนำมือปราบหลายนายรุดหน้าเข้ามา พวกเขาใช้กระบองยาวในมือหาบศพของผีตนนั้นขึ้นมา แล้วเริ่มแห่ประจานไปตามท้องถนน

เมื่อคนเหล่านี้กลับไปบอกคนในครอบครัว ข่าวนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งอำเภอผี่อย่างรวดเร็ว

จากนั้นฐานะของคนต่างถิ่นอย่างพวกหลี่ฮั่วหวังก็สูงขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ไม่ว่าจะเดินไปที่ใดก็มีคนยัดผักยัดของกินใส่อกเสื้อ อีกทั้งยังมีคนชราผมขาวโพลนจำนวนมากที่พอเห็นพวกเขาก็จะคุกเข่ากราบไหว้ขอบคุณ กล่าวว่าขอบคุณที่ช่วยชีวิตหลานชายของตนไว้

ในค่ำวันนั้น นายอำเภอหยางได้เหมาหอเฟิ่งหยางซึ่งเป็นเหลาสุราที่ดีที่สุดในอำเภอผี่ เพื่อใช้จัดงานเลี้ยงรับรองแขกผู้มีเกียรติ

ในฐานะผู้กอบกู้อำเภอผี่ทั้งอำเภอ หลี่ฮั่วหวังจึงได้รับเชิญให้นั่งตรงตำแหน่งประธาน ผู้คนที่มีหน้ามีตาในอำเภอผี่ต่างทยอยกันเข้ามาคารวะสุรา ราวกับว่าการได้คารวะสุราให้หลี่ฮั่วหวังเป็นเกียรติยศอันสูงส่งประการหนึ่ง

ความอึดอัดกดดันที่ปกคลุมอยู่บนร่างของชาวอำเภอผี่ทุกคนมลายหายไปสิ้น อำเภอผี่ที่เดิมทีควรจะเงียบสงัดดั่งป่าช้ากำลังค่อยๆ เปลี่ยนกลับมาเป็นอำเภอตามปกติ ท้องถนนที่เคยเงียบเหงากลับกลายเป็นคึกคักอย่างยิ่ง

บนชั้นสูงสุดของเหลาสุราที่อึงอลไปด้วยเสียงผู้คน โก่วหวาและเกาจื้อเจียนกับคนอื่นๆ กำลังกินอาหารรสเลิศที่สุดของเหลาสุรา แต่ละคนแทบอยากจะกลืนลิ้นตัวเองลงไปด้วย

แม้จะเป็นของอย่างเดียวกัน ทว่าของที่ตนทำกินเองลวกๆ กับฝีมือพ่อครัวที่ดีที่สุดของอำเภอผี่ย่อมเทียบกันไม่ได้

“ซิ่วฉาย วันหน้าเจ้าต้องตั้งใจเรียน ได้ยินหรือไม่! ต้องตั้งใจเรียนเท่านั้น ภายหน้าเจ้าจึงจะผดุงธรรมแทนฟ้าได้เหมือนท่านนักพรตน้อย เสร็จงานแล้วยังมีคนเชิญเจ้ามากินเลี้ยงใหญ่โตเช่นนี้!”

ลวี่จ้วงหยวนปากมันแผล็บ สวาปามอาหารอย่างตะกละตะกลาม ทว่าก็ไม่ลืมสั่งสอนลูกชายคนเล็กแม้แต่น้อย

“ไอ้กระดูกเฒ่า เจ้าจะไปรู้อะไร มีของกินยังอุดปากเจ้าไม่อยู่!” ซิ่วฉายวางไก่ในมือลง แล้วยกสุราชั้นดีข้างตัวขึ้นหมายจะรินใส่จอกตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง

ยังไม่ทันได้ริน ไป๋หลิงเหมี่ยวที่อยู่ข้างๆ ก็ยื่นมือหยิบจอกสุราไปเสียก่อน “ศิษย์พี่หลี่ไม่ดื่มสุรา เขาเมาง่ายมากเจ้าค่ะ”

พูดจบ นางก็ตักซุปหูฉลามที่ใสกระจ่างดั่งแก้วผลึกมาวางตรงหน้าหลี่ฮั่วหวัง “ศิษย์พี่หลี่ ทานซุปวุ้นเส้นสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ท่านลงมือช่วยคนทั้งเมือง เหนื่อยแย่แล้ว”

หลี่ฮั่วหวังฉีกมุมปากเป็นรอยยิ้มฝืนๆ แล้วหยิบน่องไก่ชิ้นใหญ่โยนลงใต้โต๊ะ ทันใดนั้นก็มีเสียงหมั่นโถวเคี้ยวกลืนดังขึ้น

เมื่อสัมผัสได้ถึงหางของหมั่นโถวที่กระดิกเคาะหน้าแข้งของตนไม่หยุด อารมณ์ของหลี่ฮั่วหวังก็แจ่มใสขึ้นมาเล็กน้อย

หลี่ฮั่วหวังมองความคึกคักตรงหน้า ยกซุปหูฉลามขึ้นซดจนหมดในอึกเดียวแล้วลุกขึ้น ชี้ไปยังหยางหงจื้อที่เมาแอ๋อยู่ไกลๆ “คอยดูเขาไว้หน่อย อย่าให้ดีใจจนดื่มตัวเองตายไปเสียล่ะ”

ท่ามกลางเสียงหัวเราะเริงร่า หลี่ฮั่วหวังเดินลงจากเหลาสุราที่สว่างไสวด้วยแสงโคม เมื่อเทียบกับเหลาสุราที่คึกคัก ท้องถนนของอำเภอผี่ก็ไม่น้อยหน้ากัน

เสียงประทัดดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เคล้าคลอไปกับเสียงระเบิดเปรี๊ยะปร๊ะ เศษกระดาษสีแดงปลิวกระจัดกระจายไปทั่ว ย้อมให้ตรอกซอกซอยกลายเป็นสีแดงมงคล

เสียงเปรี๊ยะปร๊ะเพิ่งสงบ ควันดินปืนยังไม่ทันจาง เด็กกลุ่มหนึ่งที่สวมเสื้อผ้าชุดใหม่ก็พากันกรูเข้ามา นั่งยองๆ หัวเราะคิกคักพลางเก็บประทัดที่ยังไม่ระเบิด

พวกเขาอาจจะไม่ค่อยเข้าใจนักว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ พวกเขารู้เพียงแค่ว่า ตนเองไม่ต้องทนทุกข์ทรมานจากการเอาเหล็กทิ่มแทงเนื้อหนังอีกต่อไปแล้ว อีกทั้งยังได้กินของอร่อยที่ยามปกติไม่มีทางได้กิน

ที่สุดปลายถนน ชายผู้หนึ่งสวมหัวตุ๊กตาหัวโตปากแดงแก้มแดง ชูลูกแพรขึ้นสูง นำขบวนมังกรเชิดสีเขียวเดินเข้ามา

ด้านหลังของมังกรเชิด มีเสียงเป่าปี่ซัวน่าเป็นท่วงทำนองรื่นเริงเบิกบานใจ

ขบวนใหญ่โตเช่นนี้ดึงดูดเด็กๆ ทุกคนได้ในทันที พวกเขาไม่สนใจเก็บประทัดอีกต่อไป ต่างกระโดดโลดเต้นวิ่งวนรอบมังกรเชิดอย่างร่าเริง

ภาพเหตุการณ์เช่นนี้มีให้เห็นเกลื่อนกลาดทั่วทั้งอำเภอผี่ วันธรรมดาวันหนึ่งกลับถูกพวกเขาเฉลิมฉลองราวกับเป็นวันขึ้นปีใหม่

หลี่ฮั่วหวังผู้มีสีหน้าเย็นชาเดินฝ่าไปท่ามกลางฝูงชนเช่นนี้ จึงดูแปลกแยกขัดตายิ่งนัก

ทว่าผู้ที่ดูแปลกแยกขัดตาท่ามกลางบรรยากาศรื่นเริงเช่นนี้ หาได้มีเพียงหลี่ฮั่วหวังคนเดียวไม่

ยังมีลานบ้านบางหลังที่หน้าประตูติดคำโคลงสีเขียว แขวนผ้าขาว และมีเสียงร่ำไห้กระซิกดังแว่วออกมา คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่ถูกผีตนนั้นฆ่าตายในวันนี้ อีกทั้งยังตายด้วยสภาพที่น่าเวทนายิ่ง

หลี่ฮั่วหวังปรายตามองลานบ้านอันน่าเวทนานั้นคราหนึ่ง ก่อนจะก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

ท่ามกลางความแปลกแยกที่คอยเป็นเพื่อนร่วมทางนี้ ในที่สุดเขาก็มาถึงห้องเก็บศพของที่ว่าการอำเภอ

แม้ภายนอกจะครึกครื้นเพียงใด สถานที่เช่นนี้ย่อมต้องมีคนคอยเฝ้ายามข้ามคืนอย่างแน่นอน

แต่หม้อดินเนื้อหมาที่ควันกรุ่นอยู่บนโต๊ะ กับไหสีดำที่แปะอักษร สุรา ไว้ ก็บอกได้ว่าทางอำเภอไม่ได้ทอดทิ้งพวกเขา

พอเห็นหลี่ฮั่วหวังเดินเข้ามา เจ้าพนักงานชันสูตรกับมือปราบชุดเขียวก็รีบเอาเท้าลงจากโต๊ะ แล้วกวักมือเรียกให้เขามาร่วมกินด้วย

“พวกเจ้าออกไปให้หมด ผีตนนี้บำเพ็ญมานับพันปีไม่ธรรมดานัก ข้าจะทำพิธีขจัดภัยให้สิ้นซาก”

ได้ยินอีกฝ่ายกล่าวเช่นนั้น คนพวกนี้ไหนเลยจะกล้าพูดมาก รีบผงกศีรษะค้อมเอวเดินออกไปทันที

ภายในเรือนเก็บศพอันเงียบเหงาวังเวง ศพแต่ละร่างถูกคลุมด้วยผ้าขาว จัดวางเรียงรายอยู่บนพื้นอย่างเป็นระเบียบ

หลี่ฮั่วหวังเดินผ่านศพอันเย็นชืดทีละร่าง จนมาหยุดข้างศพร่างสุดท้าย คว้าผ้าขาวที่คลุมอยู่แล้วเปิดออก ขอทานที่ถูกผีสิงผู้นั้นก็ปรากฏตรงหน้าเขา

คนผู้นี้หนวดเครารุงรัง เสื้อผ้าขาดวิ่น ทว่าที่น่าแปลกคือเนื้อตัวเขาไม่สกปรกแม้แต่น้อย ไม่มีกลิ่นเหม็นสาบที่ขอทานพึงมี

หน้าตาของเขาธรรมดาสามัญ จัดเป็นประเภทที่โยนเข้าฝูงชนแล้วหาไม่เจอ จุดเด่นที่สุดคือคิ้ว ซึ่งเป็นคิ้วติดที่ทั้งหนาและดกดำ

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังพินิจคนผู้นี้อย่างละเอียด ศพนั้นก็ลืมตาโพลงขึ้นมาทันใด สบตากับหลี่ฮั่วหวังพอดี

เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังกอดอกถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เขาก็ยกมือดึงยันต์เหลืองที่แปะอยู่บนหน้าผากของตนออก

“น่าสนใจ น่าสนใจ ยันต์ที่เจ้าแปะนี่คือยันต์อะไร มีสรรพคุณอย่างไร”

“ข้าก็ไม่รู้ แปะมั่วๆ ไปอย่างนั้น คนอื่นวาดไว้” คำตอบของหลี่ฮั่วหวังเยือกเย็นผิดปกติ ราวกับไม่แปลกใจแม้แต่น้อยที่คนผู้นี้ฟื้นขึ้นมา

ขอทานคิ้วติดพลิกตัวลงจากแผ่นไม้ สะบัดฝุ่นบนตัว ทั่วร่างส่งเสียงโลหะกระทบกันดังกริ๊งกร๊างกังวานใส

“ท่านนักพรตท่านนี้ จะให้เรียกขานว่าอย่างไร” เขาคารวะหลี่ฮั่วหวัง แววตาเปิดเผยยิ่งนัก

“ลัทธิอ่าวจิ่ง เอ่อร์จิ่ว”

หลี่ฮั่วหวังไม่อยากเปิดเผยชื่อแซ่ จึงแจ้งชื่อแฝงในลัทธิอ่าวจิ่งของเจียงอิงจื่อที่ตายไปนานแล้วออกไป “หากข้าเดาไม่ผิด ท่านคงเป็นคนของกองตรวจดารากระมัง”

คนคิ้วติดไม่ปฏิเสธ เอ่ยว่า “ถูกต้อง ข้าน้อยเป็นเพียงเบี้ยตัวเล็กๆ ของกองตรวจดาราจริงๆ ท่านนักพรตช่างปราดเปรื่องนัก ก่อนหน้านี้ข้าเพียงส่งสายตาให้ทีเดียว ท่านก็รับไม้ต่อได้ทันที”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 276
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
ตอน 277 ยังไม่เปิดให้อ่านบนเว็บ
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 275กลับหน้าเรื่อง
ตอน 275ตอนล่าสุด