คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 275

ตอน 275

ตอนที่ 275 ผีมา

“ฮ่าๆๆ คนอำเภอผี่นี่โง่กันหมดหรืออย่างไร เรื่องเหลวไหลอย่างลึงค์หดก็ยังเชื่อ” โก่วหวาหัวเราะเยาะอย่างไม่เกรงใจ

“ถ้าเจ้าไปอยู่ท่ามกลางคนที่พูดตามๆ กัน เจ้าก็คงไม่ต่างจากพวกเขานักหรอก”

เมื่อเห็นถนนภายนอกที่เดิมทีควรจะเงียบเหงากลับคึกคักขึ้นมา เขาก็วางถ้วยชาในมือลงแล้วก้าวเดินออกไปข้างนอก

“ตามมาให้หมด พกอาวุธไปด้วย อีกเดี๋ยวพวกเจ้าอยู่รอบนอกฝูงชน ช่วยข้าจับตาดูไว้ จะได้ไม่เกิดเรื่องแทรกซ้อน”

ไม่รู้ว่าหยางหงจื้อใช้วิธีใดป่าวประกาศ ที่ว่าการอำเภอผี่จึงถูกผู้คนสีหน้าหวาดหวั่นล้อมไว้จนน้ำไม่รั่วซึม บนกำแพงและหลังคาหลายแห่งก็มีคนยืนอยู่เต็มไปหมด

ผู้คนนับพันนับหมื่นเบียดเสียดกัน ส่งเสียงดังหึ่งๆ ราวกับฝูงแมลงวันขนาดใหญ่

หยางหงจื้อลอบขยับเข้ามาใกล้ข้างกายหลี่ฮั่วหวัง พลางมองไปยังเขาด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“ท่านนักพรต ท่านดูสิ เท่านี้พอหรือไม่ขอรับ แทบจะทุกครัวเรือนล้วนส่งตัวแทนมาหนึ่งคนแล้ว”

เมื่อครู่เขากลับไปดูมาแล้ว พบว่าของสำคัญของลูกชายมิได้หดเล็กลงจริงๆ จึงเชื่อคำพูดของคนผู้นี้ไปแล้วเจ็ดแปดส่วน

หลี่ฮั่วหวังมองหัวคนที่เบียดกันแน่นขนัดอยู่ด้านข้างแล้วพยักหน้า ก้าวสองสามก้าวก็เหินร่างขึ้นไปยืนบนสิงโตหินหน้าประตูที่ว่าการ

“พ่อแม่พี่น้องชาวอำเภอผี่ทุกท่าน! อย่าตื่นตระหนก! ข้ามายืนตรงนี้เพื่อจะบอกพวกท่านว่า ไม่มีผีขโมยของสำคัญอะไรทั้งนั้น พวกท่านถูกหลอกกันหมดแล้ว! ลึงค์หดโยนีหดล้วนเป็นเรื่องเท็จ! เป็นเพียงข่าวลือเท่านั้น!”

คำพูดนี้ของหลี่ฮั่วหวังทำเอาฝูงชนแตกฮือ ทุกคนพากันส่งเสียงถกเถียงอื้ออึง

“กริ๋งๆๆ!” เสียงกระดิ่งแสบแก้วหูพุ่งเข้าหูทุกคนในพริบตา ทำให้ทุกคนในที่นั้นยกมือขึ้นอุดหูโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเสียงถกเถียงถูกเสียงกระดิ่งข่มลงแล้ว หลี่ฮั่วหวังจึงหยุดสั่นกระดิ่งเต๋า แล้วโยนให้ชุนเสี่ยวหม่านที่อยู่ข้างๆ

หลี่ฮั่วหวังมองทุกคนค่อยๆ ลดมือที่อุดหูลง ใคร่ครวญครู่หนึ่งแล้วตะเบ็งเสียงอีกครั้ง “ทุกท่าน! คนทรงเจ้าที่ว่ากันว่าลึงค์หดจนตายผู้นั้น ข้ากับนายอำเภอหยางตรวจดูแล้ว! คนผู้นั้นแค่แกล้งตาย ป่านนี้หนีไปไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้!”

“อีกอย่าง พวกท่านลองคิดดูให้ดี มีใครเคยเห็นกับตาบ้างว่าของของใครหดหายเข้าไปในท้อง จำไว้ ไม่ใช่ลูกใครเล่า ไม่ใช่เพื่อนบ้านคนไหนพูด แต่ต้องเป็นพวกท่านเองที่เห็นกับตา! มีหรือไม่!!”

เมื่อได้ยินคำถามที่หลี่ฮั่วหวังเอ่ยถาม ใบหน้าของชาวอำเภอผี่ทุกคนต่างก็ปรากฏแววลังเลขึ้นมา

ทว่าในขณะที่หลี่ฮั่วหวังคิดว่าต่อจากนี้พวกเขาจะละทิ้งความหวาดผวากังวลใจนี้ไปได้ ในที่นั้นพลันมีเสียงแปลกประหลาดอื่นดังแทรกขึ้นมา

“มี!” หญิงผมหงอกครึ่งหัวผู้หนึ่งอุ้มทารกในผ้าห่อตัว เดินโซเซออกมาข้างหน้า

นางใช้มือสั่นเทาแกะผ้าห่อออกทีละชั้น ชูทารกเปลือยเปล่าขึ้นสูงอวดให้คนอื่นดูอย่างร้อนรน

“พวกเจ้าเห็นหรือไม่ ของสำคัญของลูกข้าหดหายไปแล้ว! คนผู้นี้เป็นนักต้มตุ๋น! พวกเจ้าอย่าไปเชื่อเขา!”

หลี่ฮั่วหวังพินิจสตรีตรงหน้าอย่างละเอียด เมื่อมั่นใจว่านางมิใช่คนของนิกายลวงลืมปลอมตัวมา สายตาจึงเบนไปยังเด็กในอ้อมแขนนาง

“นี่คือลูกของเจ้ารึ ถูกผีที่มองไม่เห็นขโมยของสำคัญไปอย่างนั้นรึ”

“ใช่! ท่านดูสิ! ของสำคัญของเขาหายไปไหน ไม่มีแล้ว!! ฮือๆๆ ลูกผู้อาภัพของแม่.....” หญิงผู้นั้นกอดลูกร้องไห้โฮ

“หดหายไปจริงรึ” หลี่ฮั่วหวังมองเป้าที่ว่างเปล่านั้น หัวพลันสะเทือนวูบ

ทว่าวินาทีถัดมา หลี่ฮั่วหวังก็ได้สติ เขามองนางด้วยสีหน้าพิลึกแล้วถามคำถามธรรมดาที่สุดข้อหนึ่ง

“ท่านป้า ท่านว่ามีทางเป็นไปได้หรือไม่ ที่ลูกของท่านเป็นเด็กผู้หญิง” รูปลักษณ์นั้นดูเป็นธรรมชาติเกินไป มองอย่างไรก็ไม่ใช่สิ่งที่หดเข้าไปจะทำได้

สิ้นคำนี้ หญิงผู้นั้นก็คล้ายถูกขู่ให้ตกใจ กอดลูกถอยกลับเข้าไปในฝูงชน

“เจ้าผายลม! ตอนข้าท้องท้องข้าแหลม! จะคลอดลูกสาวตัวกินเงินออกมาได้อย่างไร! ข้าคลอดลูกชายต่างหาก!”

พอหญิงผู้นั้นกล่าวจบ ก็อุ้มลูกคุกเข่าลงตรงหน้าชายชราผู้หนึ่งทันที พลางแก้ต่างด้วยสีหน้าร้อนรน “พ่อบ้าน เจ้าอย่าไปเชื่อเขานะ เรื่องนี้จะโทษข้าไม่ได้จริงๆ ข้าคลอดเด็กชายตัวอ้วนพีที่สืบทอดตระกูลได้ออกมาจริงๆ นะ! เป็นผีตนนั้นที่เอารากชีวิตของลูกไป เรื่องนี้จะโทษข้าไม่ได้จริงๆ”

คำพูดของหญิงผู้นี้ทำให้ใบหน้าทุกคนเผยความไม่สบายใจขึ้นมาอีก เสียงถกเถียงดังขึ้นเรื่อยๆ

“เพื่อไม่ให้ตัวเองโดนรังแกในบ้านสามี ถึงขั้นยืนกรานว่าลูกสาวเป็นลูกชาย ตอนเจอนิกายลวงลืมทำไมไม่ฉลาดแบบนี้บ้างนะ”

เมื่อได้ยินเสียงถกเถียงด้านล่างดังขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่หลี่ฮั่วหวังเตรียมจะคุมสถานการณ์ เสียงกรีดร้องสายหนึ่งก็ระเบิดขึ้นกลางฝูงชน

ฝูงชนที่เดิมทีควรจะเบียดเสียดกันพลันแตกฮือออกเป็นวงกว้าง ณ กึ่งกลางตรงนั้น มีขอทานสวมเสื้อผ้าขาดวิ่นคนหนึ่งยืนอยู่ มือชูดาบสั้นขึ้นสนิมเล่มหนึ่งขึ้นสูง

ท่ามกลางเสียงโหยหวนของชายผู้หนึ่ง มันเฉือนของสำคัญของอีกฝ่ายออกมาสดๆ แล้วแขวนไว้กับตัวอย่างพึงพอใจ

ขอทานคิ้วติดยืนขึ้นอย่างโงนเงน ใบหน้าประดับรอยยิ้มเยือกเย็นน่าขนลุก กวาดตามองผู้คนรอบด้านที่หน้าซีดด้วยความหวาดกลัว

“ฮิๆๆ..... ของสำคัญ... ของสำคัญเป็นของข้าทั้งหมด... มีของสำคัญแล้ว ข้าก็จะได้ไปเกิด...”

สิ้นเสียง ร่างของมันก็ลอยขึ้นราวกับวิญญาณผี แล้วโถมเข้าใส่ชายอีกคนที่อยู่ข้างๆ

“กรี๊ด!!” ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของสตรี ผู้คนทั้งหมดก็แตกตื่นโกลาหล วิ่งหนีเอาชีวิตรอดไปทุกทิศ

ขณะที่ชายผู้นั้นกำลังจะถูกโถมล้ม เล็บมือเล็บหนึ่งของหลี่ฮั่วหวังก็พุ่งมาถึงแล้ว

เสียง “เคร้ง” ดังใสกังวาน แผ่นเล็บกระทบลงบนร่างของมัน ส่งเสียงใสประดุจโลหะปะทะกัน

ท่ามกลางความโกลาหล หลี่ฮั่วหวังบุกฝ่าไปหาคนผู้นั้นสุดแรง ทว่ายามไปถึง บนพื้นก็มีชายหญิงล้มอยู่หลายคนแล้ว

“เช้ง!” หลี่ฮั่วหวังกระชากกระบี่พุ่งเข้าใส่ ฟันลงบนร่างของมันเต็มแรง

สิ่งที่หลี่ฮั่วหวังคาดไม่ถึงก็คือ กระบี่พู่ม่วงซึ่งเป็นศาสตราชั้นยอดของสายนักรบและคมกริบยิ่งนัก เมื่อฟันลงบนร่างของมันกลับไม่อาจระคายผิวแม้แต่น้อย ได้แต่ส่งเสียงกังวานใสออกมา

เมื่อเห็นหลี่ฮั่วหวังตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก คนอื่นๆ ก็กรูกันเข้ามาล้อมไว้

เกาจื้อเจียนย่ำฝีเท้าส่งเสียงหนักทึบ พุ่งตรงมาทางนี้ กระบองเขี้ยวหมาป่าในมือควงหมุนจนเกิดเสียงลมหวีดหวิว

เมื่อต่างฝ่ายต่างพัวพัน หลี่ฮั่วหวังกับอีกฝ่ายก็ผลัดกันรุกผลัดกันรับ

ทว่ายิ่งปะทะกับคนผู้นี้มากเท่าไร หลี่ฮั่วหวังก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่ชอบมาพากล ผีตรงหน้านี้ผิดปกติอย่างยิ่ง

หากสิ่งนี้เป็นผีจริง ผีตนนี้ก็พิลึกเกินไปแล้ว

ผีอะไรฟันแทงไม่เข้า แม้กระบี่สะกดสิ่งอัปมงคลยังฟันไม่ขาด ซ้ำยังมาปรากฏตัวกลางวันแสกๆ

ขณะที่หลี่ฮั่วหวังกำลังคิดหาวิธีจัดการคนผู้นี้ ไม่รู้ว่าตาฝาดไปหรือไม่ เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายมองตนแล้วขยิบตาให้ ชั่วขณะนั้นเขาคิดไปหลายตลบ

ภายใต้สายตาของชาวอำเภอผี่ทั้งเมือง พวกเขาเห็นชายสวมหน้ากากเหรียญทองแดงผู้นี้สู้กับผีตนนั้นอย่างสูสี

หัวใจของพวกเขาก็เต้นระทึกขึ้นๆ ลงๆ ไปตามสถานการณ์การต่อสู้

หลังจากยื้อยุดกันอยู่ราวหนึ่งเค่อ หลี่ฮั่วหวังก็พุ่งกระบี่แทงตรงทะลุเข้ากลางอกของคนผู้นั้น

จากนั้นเขาควักยันต์สีเหลืองออกมาแผ่นหนึ่ง แปะลงบนหน้าผากของคนผู้นั้น ทุกอย่างจึงสงบลงในที่สุด

หลี่ฮั่วหวังหอบหายใจหนักถือกระบี่กวาดตามองรอบด้าน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “พวกท่านพูดไม่ผิด ผีขโมยของสำคัญมีอยู่จริง และมันก็คือผีตนนี้! บัดนี้ มันถูกข้าสังหารแล้ว!”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 275
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 276 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 274กลับหน้าเรื่อง
ตอน 274ตอน 276