ตอนที่ 274 คุ้นเคย
หลี่ฮั่วหวังมองคนเหล่านั้นที่หมอบอยู่บนพื้นราวสุนัขตรงหน้า ความเข้าใจที่เขามีต่ออำเภอผี่เริ่มสั่นคลอน
ผีขโมยของสำคัญ วิธีรักษาที่หยามศักดิ์ศรีคนถึงเพียงนี้ ไหนจะพริกป่นในขั้นสุดท้ายอีก ทั้งหมดนี้ช่างเหลวไหลเกินไปแล้ว
แม้คนทั้งเมืองต่างพูดกันว่ามีผีขโมยของสำคัญ มีลึงค์หดโยนีหด
ทว่าใครจะรับรองได้ว่าสิ่งที่พวกเขาพูดมิใช่เรื่องเท็จ บางทีสิ่งเช่นนั้นอาจไม่มีอยู่จริงแต่แรกก็ได้
เมื่อนึกเชื่อมโยงถึงเสี่ยวเอ้อร์ที่ผูกคอตายกับทุกสิ่งที่ได้เห็นในอำเภอผี่ หลี่ฮั่วหวังก็ซักถามคนที่หมอบอยู่บนพื้น “พวกเจ้าเอาแต่พูดว่าลึงค์หดโยนีหด แล้วพวกเจ้าเคยเห็นกับตาบ้างหรือไม่ว่าใครหดจริงๆ”
คนเหล่านั้นมองหลี่ฮั่วหวัง แล้วหันมองหน้ากันเอง ไม่มีใครเอ่ยปาก
ในที่สุดก็เป็นมือปราบคนหนึ่งที่เปิดปากพูดขึ้นมาก่อน “พ่อข้าบอกมา! เขาเห็นคนลึงค์หดกับตาตัวเองเลยนะ!”
“ข้าไม่ได้ถามถึงพ่อเจ้า ข้าถามตัวเจ้าเอง! ตัวเจ้าเคยเห็นกับตาหรือไม่”
สายตาคมกริบดั่งกระบี่ของหลี่ฮั่วหวัง ทำให้อีกฝ่ายอึกอักอ้ำอึ้งจนพูดไม่ออก
หลี่ฮั่วหวังหันไปมองหยางหงจื้อนายอำเภอผี่อีกครั้ง “ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าของลูกชายเจ้าหดเล็กลง จำต้องใช้แม่กุญแจเงินล็อกไว้ แต่ของเด็กเดิมทีก็เล็กอยู่แล้ว เป็นไปได้หรือไม่ว่าลูกชายเจ้าไม่ได้เป็นอะไรเลยตั้งแต่แรก มีเพียงตัวเจ้าเองที่หวาดระแวงไปเอง”
“เรื่องนี้ เจ้าไม่เคยสงสัยเลยสักนิดหรืออย่างไร”
“เช่นนั้นรึ แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน! คนผู้นั้นบอกไว้อย่างชัดเจนว่า-”
“คนผู้นั้นเป็นใครกัน! ตอนนี้เขาอยู่ที่ใด!” จู่ๆ หลี่ฮั่วหวังก็ขึ้นเสียงดัง ตวาดถามอีกฝ่าย
ไม่ว่าคนผู้นี้จะเป็นใคร ย่อมต้องมีความเกี่ยวข้องอย่างยิ่งยวดกับเรื่องราวอันพิลึกกวนประสาททั้งหมดนี้เป็นแน่
“ขะ-เขา..... เขา... เขาตายแล้ว เพราะเขาบอกเรื่อง... นั้นกับคนอื่น ก็เลยถูกลึงค์หดจนตาย”
“เหอะ!” หลี่ฮั่วหวังแค่นยิ้มเย็นชา ข้อสันนิษฐานในใจยิ่งชัดเจนขึ้น
ไม่มีผีขโมยของสำคัญอะไรทั้งนั้น และไม่มีวิธีขับไล่ผีอะไรทั้งสิ้น ทุกอย่างล้วนเป็นของปลอม!
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ตัวตนของคนผู้นั้นก็แทบจะปรากฏออกมาเองแล้ว
เมื่อศัตรูประจันหน้าดวงตาย่อมลุกโชนด้วยไฟแค้น เมื่อนึกถึงสิ่งที่พวกมันเคยทำไว้กับตน หลี่ฮั่วหวังก็กำหมัดแน่นจนกระดูกลั่นกร๊อบ สีหน้าบิดเบี้ยวถมึงทึงพลางกัดฟันกรอดเอ่ยขึ้นมาว่า “นิกายลวงลืม!”
หลี่ฮั่วหวังปลดฆ้องทองแดงที่คล้องคอออกทันที แล้วฟาดทุ่มลงบนพื้นอย่างรุนแรง
เขาถีบหัวหน้ามือปราบที่ขวางทางอยู่ตรงหน้าจนกระเด็น พุ่งตรงเข้าไปข้างกายนายอำเภอหยาง ใช้สองมือกระชากร่างอีกฝ่ายจนลอยหวือขึ้นมา
ในยามนี้เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าความรู้สึกคุ้นเคยประหลาดในหัวนั้นมาจากที่ใด นี่คือความรู้สึกของการถูกนิกายลวงลืมหลอกลวง ก่อนหน้านี้เขาเคยติดกับมาแล้วครั้งหนึ่ง!
เขาถีบเข้าที่อกของอีกฝ่ายเต็มแรง กระบี่ยาวในมือกรีดใต้คางของอีกฝ่ายจนเปิดออก
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวนของหยางหงจื้อ หลี่ฮั่วหวังเลิกหนังหน้าของเขาขึ้นมุมหนึ่ง
ทว่าใต้หนังหน้าของคนผู้นี้ไม่ได้มีใบหน้าซ้อนอยู่หลายชั้น เขาไม่ใช่คนของนิกายลวงลืม มือปราบคนอื่นก็ไม่ใช่เช่นกัน พวกเขาเพียงถูกนิกายลวงลืมหลอกเท่านั้น
สิ่งที่ทำร้ายคนผ่านการบอกเล่าปากต่อปากได้ หาใช่ผีขโมยของสำคัญอันใด หากแต่เป็นข่าวลืออันพิลึกที่นิกายลวงลืมจงใจปล่อยไว้ในอำเภอผี่
นิกายลวงลืมอาศัยเพียงข่าวลือ ก็ปั่นหัวคนทั้งอำเภอผี่เหมือนเล่นกับคนโง่ไปรอบหนึ่ง
“ใครเป็นคนบอกวิธีรักษาโรคลึงค์หดเหล่านี้แก่เจ้า คนพวกนั้นอยู่ที่ใด”
หากในอำเภอผี่ยังมีคนของนิกายลวงลืมอยู่ ก็ต้องหาตัวมันให้พบ
ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดของหลี่ฮั่วหวังทำเอาหยางหงจื้อที่บาดเจ็บไม่กล้าปิดบังสิ่งใดแม้แต่น้อย
หากจะกล่าวว่าหลี่ฮั่วหวังมีศัตรูคู่อาฆาต นิกายลวงลืมย่อมมีชื่ออยู่ในบัญชีนั้นแน่นอน
“คนทรงเจ้าคนหนึ่ง! ที่บอกให้ใช้กุญแจล็อกของสำคัญไว้ก็เป็นเขา! แต่เพราะเปิดเผยความลับสวรรค์ เมื่อสองเดือนก่อนเขาก็เลยถูกลึงค์หดจนตาย”
นายอำเภอหยางพยายามข่มใจให้สงบแล้วรีบตอบละล่ำละลัก
“อย่างนั้นรึ พอปล่อยข่าวลือออกมาก็ถูกลึงค์หดจนตายสินะ ช่างบังเอิญเกินไปหน่อย ศพของมันล่ะ ข้าจะเปิดโลงตรวจศพ!”
ด้วยฐานะคนของกองตรวจดารา ประกอบกับท่าทีแข็งกร้าวของหลี่ฮั่วหวัง ในที่สุดหยางหงจื้อก็ยอมทำตาม
ท่ามกลางเสียงเอี๊ยดอ๊าด ตะปูตอกฝาโลงสีดำก็ถูกงัดถอนออกมาอีกครั้ง
หลี่ฮั่วหวังปิดจมูกเดินเข้าไป เมื่อเห็นว่าในโลงไม่มีศพ มีเพียงไพ่นกกระจอกตัว หกวั่น วางอยู่ เขาก็รู้ว่าตนเดาไม่ผิด
นี่คือฝีมือของนิกายลวงลืม เพียงแต่นิกายลวงลืมตัวจริงจากไปนานแล้ว คนทั้งอำเภอผี่เป็นเพียงของเล่นที่นิกายลวงลืมเล่นจนเบื่อแล้วโยนทิ้งไปเท่านั้น
หลี่ฮั่วหวังไม่ได้รู้สึกผิดหวังมากนัก เป้าหมายของเขาในคราวนี้คือการเข้าร่วมกับกองตรวจดารา มิใช่การใช้กำลังเพียงลำพังเพื่อต่อกรกับนิกายลวงลืม
ครั้นกระจ่างแจ้งแล้วว่าทั้งอำเภอผี่ต้องเผชิญกับสิ่งใดมา หลี่ฮั่วหวังก็คิดหาวิธีรับมือได้เช่นกัน
“เข้ามาดูกันให้หมด ดูให้ชัดๆ! นี่แหละคนทรงเจ้าที่พวกเจ้าว่า!”
หลี่ฮั่วหวังเก็บกระบี่เข้าฝักแล้วกล่าวกับคนอื่นๆ ที่หลบไปอยู่เสียไกล
ทว่าท่าทีบ้าคลั่งของหลี่ฮั่วหวังเมื่อครู่ทำให้พวกเขาขวัญหนีดีฝ่อ นายอำเภอหยางกุมแผลที่คางไว้ ทุกคนไม่กล้าเข้าใกล้
“ข้าบอกให้เข้ามาให้หมด ไม่ได้ยินรึ!” เมื่อน้ำเสียงของหลี่ฮั่วหวังดุดันขึ้น คนอื่นๆ จึงพากันขยับเข้าไป
ครั้นได้เห็นโลงที่ว่างเปล่า ทุกคนพลันเบิกตากว้าง พวกเขาจำได้แม่นว่าฝังคนผู้นี้ลงไปแล้วแท้ๆ
หลี่ฮั่วหวังมองพวกเขา ใคร่ครวญถ้อยคำอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดช้าๆ “พวกเจ้าถูกหลอก ไม่มีลึงค์หดอะไรทั้งนั้น มันเป็นเพียงข่าวลือ ไม่จำเป็นต้องหวาดผวาอีกต่อไป”
“นี่... เป็นไปได้อย่างไร” สีหน้าของหยางหงจื้อเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง ความหวาดผวาที่ครอบงำผู้คนมาเนิ่นนานถึงเพียงนี้ ที่แท้เป็นเพียงการขู่ตัวเองให้กลัวไปเองหรือนี่
“ความจริงก็อยู่ตรงหน้า พวกเจ้ายังไม่เชื่ออีกรึ ไปรวบรวมคนทั้งอำเภอผี่มา ข้ามีเรื่องจะพูดกับพวกเขา”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ฮั่วหวัง สีหน้าของคนผู้นั้นก็ลังเลใจอย่างยิ่ง เขายืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยสีหน้าแปรเปลี่ยนไปมา พลางขบคิดอะไรบางอย่าง
“ทำไม อย่าลืมฐานะของข้า หรือเรื่องพรรค์นี้บัณฑิตหนอนหนังสืออย่างเจ้าจะรู้ดีกว่ากองตรวจดารา”
คำพูดนี้ทำให้หยางหงจื้อยอมคล้อยตามในที่สุด เขากุมแผลที่คางพลางเดินออกไป “ใต้เท้าโปรดรอสักครู่ ข้า..... ข้าขอไปดูลูกก่อน”
กล่าวจบ เขาก็นำพาเหล่ามือปราบแยกย้ายกันไป ส่วนหลี่ฮั่วหวังก็สอดกระบี่เปื้อนเลือดกลับเข้าฝักแล้วหันหลังเดินมุ่งหน้ากลับไปยังโรงเตี๊ยม
ครั้นมาถึงโรงเตี๊ยม หลี่ฮั่วหวังก็บอกเล่าความจริงที่ว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงข่าวลือให้เกาจื้อเจียนที่ยังคงอกสั่นขวัญแขวนได้รับรู้
“ไม่เป็นไรแล้ว นี่เป็นเพียงกลุ่มคนน่าเวทนาที่โดนหลอก ประเดี๋ยวอธิบายให้กระจ่างก็สิ้นเรื่อง”
หลี่ฮั่วหวังนั่งลงที่โต๊ะแปดเซียนแล้วกล่าวกับร่างสูงใหญ่ตรงหน้า
เมื่อรู้ว่าทุกอย่างเป็นเพียงกลลวง และอำเภอผี่ไม่มีภยันตรายใดมาแต่แรก หลี่ฮั่วหวังก็ผ่อนคลายลงมาก ไม่ตึงเครียดอีกต่อไป
การช่วยคนเหล่านี้ให้หลุดพ้นจากการล่อลวงของนิกายลวงลืมก็เป็นเรื่องหนึ่ง ทว่าหลี่ฮั่วหวังยังคงไม่ลืมจุดประสงค์ที่ตนมายังสถานที่แห่งนี้เช่นกัน
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะส่งคนของกองตรวจดาราคนไหนมา ขอเพียงตนช่วยสะสางปัญหาล่วงหน้าให้อีกฝ่ายแล้ว ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็จำต้องติดต่อข้องแวะกับตนอย่างไม่อาจเลี่ยงได้
ทุกสิ่งย่อมยากเพียงก้าวแรก ขอแค่เชื่อมโยงสายสัมพันธ์กับกองตรวจดาราได้ เรื่องราวหลังจากนั้นก็จะง่ายดายขึ้นมากโข
กำลังโหลดความเห็น...