ตอนที่ 273 วิธีการ
ออกจากโรงเตี๊ยมได้ไม่นาน หลี่ฮั่วหวังก็มาถึงที่พำนักของผู้มีอำนาจสูงสุดในอำเภอผี่อีกครั้ง ณ ประตูที่ว่าการอำเภอซึ่งมีสิงโตหินคู่หนึ่งกับกลองใบใหญ่ตั้งอยู่หน้าประตู
คราวนี้หลี่ฮั่วหวังไม่คิดจะลอบเข้าไป หากแต่เดินไปยังหน้าประตูอย่างเปิดเผย ให้คนด้านในเข้าไปรายงานนายอำเภอ
หากเป็นผู้อื่นทำเช่นนี้ อาจจะถูกขับไล่ออกมาราวกับเป็นพวกอันธพาลที่มาก่อกวนอย่างไร้เหตุผล
ทว่าเมื่อหลี่ฮั่วหวังผู้สะพายกระบี่ยาวสองเล่มไว้บนหลัง สวมหน้ากากเหรียญทองแดงบนใบหน้า และสวมชุดนักพรตสีแดงกล่าวออกไปตรงๆ ว่าตนสามารถแก้ไขปัญหาลึงค์หดและโยนีหดของคนทั้งอำเภอผี่ได้ เขาก็ได้รับการเชื้อเชิญเข้าไปด้านในด้วยความเคารพทันที
หยางหงจื้อนายอำเภอแห่งอำเภอผี่ยกถ้วยชาลายครามขึ้นมา ใช้ฝาถ้วยปัดใบชาที่ลอยอยู่เหนือน้ำเบาๆ แล้วจิบลงไปอย่างระมัดระวังหนึ่งคำ
อาศัยจังหวะจิบชา เขาพินิจคนประหลาดตรงหน้าอีกครั้ง การแต่งกายของอีกฝ่ายแปลกประหลาดยิ่งนัก จนเขาเดาที่มาที่ไปไม่ออก
จากข่าวคราวที่มือปราบหลัวไปสืบมา คนผู้นี้เดินทางมายังอำเภอผี่พร้อมกับคณะงิ้วที่ร้องงิ้วสัปดน หากดูจากทิศทางแล้ว ก็น่าจะเดินทางมาจากทางฝั่งชิงชิว
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ คนผู้นี้บอกว่าสามารถแก้ไขอาการลึงค์หดและโยนีหด ซึ่งเป็นความทุกข์ทรมานที่รบกวนจิตใจเขามาเนิ่นนานถึงเพียงนี้ได้
บุตรชายของตนยังคงต้องทนทุกข์อยู่ แม้จะมีความเป็นไปได้เพียงเศษเสี้ยวก็ต้องลองดู
ในขณะที่หยางหงจื้อกำลังลอบสังเกตหลี่ฮั่วหวัง หลี่ฮั่วหวังเองก็จับตาทุกสีหน้าท่าทางของอีกฝ่ายไว้เช่นเดียวกัน
หลังจากวิเคราะห์ความหมายเบื้องหลังสีหน้าของคนผู้นี้อย่างละเอียดแล้ว หลี่ฮั่วหวังก็มีความคิดขึ้นมาในใจ และรู้ว่าก้าวต่อไปตนควรทำอย่างไร
“นายอำเภอหยาง เล่ามาเถิดว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ทางกองยังมีงานล้นมือ ไม่มีเวลามาเสียเปล่า” หลี่ฮั่วหวังเป็นฝ่ายเปิดปากทำลายบรรยากาศพิลึกระหว่างคนทั้งสองก่อน
เพื่อจะรู้รายละเอียดของสิ่งอัปมงคลที่ทำให้เกิดลึงค์หดให้เร็วที่สุด และเพื่อให้ได้ความร่วมมือจากที่ว่าการอำเภอผี่ทั้งหมด พูดอย่างอื่นล้วนเลื่อนลอย ซ้ำยังอาจไม่ได้ผล หลี่ฮั่วหวังจึงตั้งใจแอบอ้างเป็นคนของกองตรวจดาราไปตรงๆ
ในสถานการณ์เช่นนี้ อีกฝ่ายในฐานะขุนนางผู้เป็นพ่อแม่ราษฎรแห่งอำเภอ เมื่อต้องเผชิญกับปัญหาใหญ่โตถึงเพียงนี้ ย่อมไม่มีทางที่จะไม่แจ้งไปยังกองตรวจดาราเป็นแน่
ในเมื่อปัญหายังคงอยู่ เช่นนั้นกองตรวจดาราคงยังไม่ได้มา หรือไม่ก็ส่งคนมาแล้วแต่แก้ไขปัญหานี้ไม่ได้ ตนจึงอาศัยช่องว่างนี้มาบรรลุเป้าหมายของตนได้พอดี
ทันทีที่ได้ยินหลี่ฮั่วหวังเอ่ยถึงคำว่าในกอง นายอำเภอหยางก็สะดุ้งจนถูกน้ำชาในมือลวก เขารีบร้อนวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ ประสานมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน แล้วค้อมคำนับหลี่ฮั่วหวังด้วยความตื่นเต้นระคนตื้นตันเป็นล้นพ้น
“สวรรค์ทรงโปรด! ในที่สุดกรมพิธีการก็ส่งพวกท่านมาเสียที โอยๆๆ ข้ารอจนแทบขาดใจ ข้าส่งพิราบสื่อสารไปไม่ต่ำกว่าร้อยฉบับแล้ว! ทุกครั้งล้วนบอกให้ข้าประคองขวัญราษฎรไว้ แล้วรอฟังข่าวดี ขนาดใจของข้าเองยังประคองไม่อยู่ แล้วจะไปประคองขวัญราษฎรได้อย่างไรเล่า!”
เมื่อเห็นหยางหงจื้อเอาแต่พร่ำบ่นระบายความทุกข์กับตน หัวใจที่แขวนลอยอยู่ของหลี่ฮั่วหวังก็ผ่อนคลายลงไปบ้าง พอเห็นว่าอีกฝ่ายเชื่อสนิทใจ เขาก็โยนข้ออ้างอีกชุดที่ตระเตรียมไว้ในใจทิ้งไปทันที
“เอาเถอะ นายอำเภอหยาง ไม่มีเวลามาคุยสัพเพเหระหรอก เจ้าจงเล่าต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้มาให้ข้าฟังตั้งแต่ต้นจนจบ สิ่งที่เรียกว่าลึงค์หดนี้แท้จริงแล้วเกิดขึ้นมาได้อย่างไร แล้วมันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อใดกันแน่”
เมื่อเทียบกับเสี่ยวเอ้อร์คนนั้นแล้ว นายอำเภอผู้นี้ย่อมต้องรู้เรื่องมากกว่าอย่างแน่นอน เพื่อที่จะรับมือกับผีที่มองไม่เห็นจับต้องไม่ได้ซึ่งกำลังหมายหัวตนอยู่นั้น ตนจำเป็นต้องรู้ข้อมูลให้มากกว่านี้
“เฮ้อ! เรื่องนี้ต้องเล่าย้อนไปตั้งแต่วันสารทผีปีนี้ ที่เนินคนตายห่างจากอำเภอไปทางตะวันออกห้าลี้ มีคนเคาะยามคนหนึ่ง เขาน่ะ-”
ครั้นกล่าวถึงตรงนี้ นายอำเภอหยางพลันนึกบางสิ่งขึ้นมาได้ ปากที่กำลังอ้ากว้างอยู่ก็หุบฉับลงทันควัน ใบหน้าเผยแววหวาดผวาอย่างยิ่งยวด
“พูดต่อสิ มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่” หลี่ฮั่วหวังโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยแล้วเอ่ยเค้นถามอีกฝ่าย
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการซักถามของหลี่ฮั่วหวัง นายอำเภอกลับเริ่มเปลี่ยนเรื่อง สีหน้าเต็มไปด้วยความกลืนไม่เข้าคายไม่ออกขณะประสานมือคารวะหลี่ฮั่วหวังอีกครา
“ท่านยอดคน ท่านต้องช่วยชาวบ้านแห่งอำเภอผี่นี้ด้วยเถิด! นี่มันเกี่ยวพันถึงชีวิตของทุกคนเลยนะ!”
หลี่ฮั่วหวังกำลังจะเอ่ยถามซ้ำอีกครั้งแต่ก็ชะงักไปกะทันหัน เขาเข้าใจแล้วว่าอีกฝ่ายกำลังกังวลเรื่องอันใด คนผู้นี้กังวลเรื่องเดียวกับเสี่ยวเอ้อร์ที่เพิ่งตายไปไม่มีผิด
“เจ้ากลัวว่าหากตนเปิดปากพูดแล้วผีตนนั้นจะมาเอาเรื่องเจ้ารึ วางใจเถิด เจ้าเพียงแค่พูดออกมาอย่างกล้าหาญ ในเมื่อข้ามาถึงแล้ว ย่อมต้องช่วยเจ้าจัดการให้เรียบร้อยได้อย่างแน่นอน”
ใครจะรู้ว่าเมื่อนายอำเภอหยางได้ยินเช่นนี้ สีหน้าไม่เพียงไม่เผยความยินดี กลับสะดุ้งโหยงตัวลอย แล้วรีบวิ่งหนีห่างจากหลี่ฮั่วหวังราวกับหลบเทพโรคระบาด
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็พามือปราบชุดเขียวหลายนายกลับมา ในมือทุกคนถือฆ้องทองแดงใบเล็ก ด้านหลังฆ้องแต่ละใบมีห่อผ้าแดงผูกติดอยู่
พวกเขาล้อมหลี่ฮั่วหวังไว้แล้วตีฆ้องไม่หยุด ปากของนายอำเภอหยางก็พึมพำไม่ขาดสาย “มีสิ่งใดอย่าถือสา คนทำการมิได้ตั้งใจ! มีสิ่งใดอย่าถือสา คนทำการมิได้ตั้งใจ!!”
หลี่ฮั่วหวังมองการกระทำอันน่าขันของอีกฝ่ายด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่นอย่างยิ่ง “เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ หรือว่าวิธีนี้จะสามารถจัดการกับผีที่มองไม่เห็นนั่นได้รึ”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ฮั่วหวัง นายอำเภอหยางก็ผงกศีรษะรัวๆ ไม่หยุด
ยามนี้เองหลี่ฮั่วหวังจึงสังเกตเห็นว่า ในมือของพวกเขาทุกคนต่างถือคีมเหล็กขนาดใหญ่ไว้ คีบหนีบนิ้วกลางของตนเองเอาไว้อย่างแน่นหนา แม้นิ้วกลางจะถูกหนีบจนเขียวช้ำไปหมดแล้วก็ยังไม่ยอมปล่อย
มือปราบนายหนึ่งที่ตีฆ้องจนเหงื่อท่วมหัวหันมามองหลี่ฮั่วหวังแล้วพูดเสียงร้อนรน “เร็วเข้า! เจ้าถูกสิ่งนั้นหมายหัวแล้ว! หากไม่อยากลึงค์หดจนตาย! รีบทำตามพวกเรา! พวกเราอยู่เรือลำเดียวกัน ข้าจะทำร้ายเจ้าไปทำไม”
คำพูดนี้ทำให้ร่างของหลี่ฮั่วหวังเกร็งขึ้นทันที เขายื่นมือไปรับฆ้องทองแดงมา แล้วเริ่มเดินวนพลางตีฆ้องตามไปด้วย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด เรื่องราวสารพัดที่เกิดขึ้นในอำเภอผี่แห่งนี้ กลับทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก เป็นความรู้สึกที่ทั้งคุ้นเคยแต่ก็น่ารังเกียจชิงชังเหลือเกิน
ในขณะที่เขากำลังขบคิดอยู่นั้น คนอื่นๆ ที่ล้อมรอบตัวเขาก็เริ่มเปลี่ยนท่วงท่าใหม่อีกครั้ง
พวกเขาใช้เชือกแดงคล้องฆ้องไว้ที่คอ ห้อยลงบนแผ่นหลังราวกับกระดองเต่า จากนั้นก็ลงคลานสี่ขาวนรอบโต๊ะกลม
ภาพเหตุการณ์ตรงหน้านี้ทั้งวิปริตพิกลและน่าขันสิ้นดี และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นคือ คนอื่นๆ กำลังส่งสายตาเว้าวอนร้อนรนมายังเขา เพื่อเร่งเร้าให้เขาทำตามไปด้วย
“แบบนี้ได้ผลจริงเหรอ พวกเขารู้มาจากไหนว่าวิธีนี้ใช้กับผีขโมยของสำคัญได้”
ในขณะที่หลี่ฮั่วหวังนำฆ้องทองแดงมาแขวนไว้ที่คอของตน คนอื่นๆ พลันอ้าขาออกราวกับสุนัขกำลังปัสสาวะ
พวกเขาไม่ได้ปัสสาวะ หากแต่ถอดกางเกงลง แล้วกอบพริกป่นสีแดงจากห่อหลังฆ้องขึ้นมากำหนึ่งโรยใส่ของสำคัญ
แม้จะเผ็ดแสบจนต้องแยกเขี้ยวแสยะปาก คนเหล่านี้ก็ไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย ยังคงแบกฆ้องทองแดงคลานไปบนพื้นต่อไป พลางคลานพลางซัดพริกป่นใส่
“ท่านนักพรต ท่านรีบมาเร็วเข้า! รีบทำตามข้าโดยไว! หากท่านไม่ทำตาม ประเดี๋ยวก็จะไม่มีชีวิตรอดแล้ว!!”
เมื่อเห็นภาพอันพิลึกกวนประสาทและน่าขันสิ้นดีตรงหน้า หลี่ฮั่วหวังที่ขมวดคิ้วแน่นจึงเดินเข้าไป ย่อตัวลงช้าๆ แล้วยื่นมือไปกอบพริกป่นขึ้นมากำหนึ่ง
หลังจากลังเลอยู่ชั่วครู่ เขาก็ค่อยๆ คลายมือออก มองดูผงพริกป่นสีแดงสดโปรยปรายจากมือตนร่วงลงสู่พื้น
“ทำไมฉันรู้สึกว่ามันปลอมเกินเหตุนะ ต่อให้โลกนี้จะบ้าไปแล้ว แต่นี่มันก็เกินไปหน่อยมั้ย บ้าเอ๊ย เหมือนเล่นขายของชัดๆ!!”
กำลังโหลดความเห็น...