คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาส ตอนที่ 272

ตอน 272

ตอนที่ 272 ความตาย

“เล็กลงแล้ว...” น้ำเสียงสั่นเทาของเสี่ยวเอ้อร์ทำให้ทั่วทั้งห้องถูกปกคลุมไปด้วยบรรยากาศพิลึกพิลั่นในพริบตา

เขาสติแตกจนไม่ทันผูกสายรัดเอวกางเกง คุกเข่าลงกับพื้นแล้วโขกศีรษะไปรอบทิศอย่างหวาดผวาไม่หยุด

“ท่านปู่ผีเจ้าขา!! ข้าไม่ได้อยากพูดจริงๆ นะขอรับ เขาบังคับให้ข้าพูด!! ความแค้นย่อมมีต้นเหตุ หนี้ย่อมมีเจ้าหนี้ ท่านอย่าได้ขโมยของสำคัญของข้าไปเลยนะขอรับ!!”

“หากของสำคัญของข้าถูกท่านแย่งไป ท่านได้ไปเกิดใหม่ แต่ข้าก็ไม่ได้ไปเกิด ต้องกลายเป็นผีไร้ญาติแทน!!”

คำพูดนี้ทำเอาเกาจื้อเจียนตกใจรีบเอาสองมือปิดเป้าของตนไว้ ขณะเดียวกันหลี่ฮั่วหวังก็ก้มลงมองโดยไม่รู้ตัว

“หรือว่าผีขโมยของที่ว่านี่มาแล้วจริงๆ” หลี่ฮั่วหวังสีหน้าย่ำแย่ยิ่ง กวาดตามองรอบห้องอย่างรวดเร็วอีกครา

ด้วยประสาทสัมผัสอันเฉียบแหลมของหลี่ฮั่วหวังในยามนี้ หากในห้องนี้มีสิ่งใดกำลังจ้องมองตนอยู่จริงๆ เขาย่อมต้องสัมผัสได้แน่นอน

ทว่าบัดนี้เขากลับไม่รู้สึกถึงสายตาของผู้ใด นั่นหมายความได้สองประการ หากผีตนนี้ไม่จงใจเมินเขา ก็แปลว่ามันไม่มีดวงตามาแต่แรก

“สิ่งอัปมงคลที่มองไม่เห็นงั้นเหรอ หรือจะเป็นแบบเดียวกับเมื่อสิบแปดค่ำเดือนสิบสองอีก” เมื่อต้องเผชิญศัตรูนิรนามที่โผล่มาอย่างกะทันหัน หลี่ฮั่วหวังไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

ในสถานที่บัดซบแห่งนี้ หลี่ฮั่วหวังไม่เชื่อว่าสิ่งอัปมงคลที่ก่อภัยไปทั่วทั้งถิ่น จะทำได้เพียงค่อยๆ ขโมยของของผู้อื่นไปทีละน้อย

ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่มีผู้ใดในห้องสังเกตเห็น ร่างเงาที่มีสีสันกับร่างจริงที่ล่องหนของหลี่ฮั่วหวังได้แยกออกจากกันอย่างเงียบเชียบแล้ว และมือขวาของเขาก็กุมด้ามกระบี่ด้านหลังไว้แน่น

บรรยากาศในห้องเริ่มกดดันขึ้นจนผิดปกติ ขณะที่หลี่ฮั่วหวังรวมสมาธิทั้งหมดไปยังความว่างเปล่ารอบทิศ

เสี่ยวเอ้อร์ที่หมอบอยู่บนพื้นก็พลันลุกพรวดขึ้น แล้วพุ่งตรงไปยังประตูที่อยู่ข้างๆ

“หรือว่าสิ่งนี้จะเข้าสิงสู่ร่างได้ด้วย!”

ในจังหวะที่หลี่ฮั่วหวังยกกระบี่ขึ้นแทงแผ่นหลังของเสี่ยวเอ้อร์ตามสัญชาตญาณ เกาจื้อเจียนที่อยู่ข้างๆ ก็ยกแผ่นหินบนอกขึ้นมา เคร้ง! ขวางกระบี่ของหลี่ฮั่วหวังเอาไว้

เพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น เสี่ยวเอ้อร์ก็วิ่งเตลิดพ้นประตูไปแล้ว

แววตาเปี่ยมจิตสังหารของหลี่ฮั่วหวังพลันเบนจากเสี่ยวเอ้อร์มาหยุดอยู่ที่ตัวเกาจื้อเจียนในทันใด

“ของคราวนี้รับมือยากขนาดนี้เลยเหรอ ยึดร่างเกาจื้อเจียนได้เร็วขนาดนี้”

ส่วนเกาจื้อเจียนที่ถือแผ่นหินอยู่ เมื่อเห็นดวงตาเปี่ยมไอสังหารของหลี่ฮั่วหวังจ้องเขม็งมาที่ตน ก็โบกมือปฏิเสธพัลวัน “ขะ-ข้า..... คะ-คือข้าเอง ขะ-ขะ-ขะ-ข้า..... ข้าคือจื้อเจียน”

ทว่าในเพลานี้หลี่ฮั่วหวังมิได้ปักใจเชื่ออีกฝ่ายอย่างสมบูรณ์ เขายังคงจ้องมองใบหน้าซื่อทื่อนั้นเขม็ง “เจ้าบอกว่าใช่ก็ใช่รึ ดูการกระทำไม่ดูเจตนา เกาจื้อเจียนไม่มีทางขวางกระบี่ของข้าเด็ดขาด! เจ้าเป็นใครกันแน่”

“ศะ-ศะ-ศิษย์พี่หลี่ คนผู้นั้นมะ-มะ-มะ-ไม่ได้ถูกสิ่งอัปมงคล..... สะ-สะ-สิงร่าง!”

“หากเขาไม่ได้ถูกสิง เหตุใดจึงวิ่งหนีไปกะทันหันเล่า”

หลี่ฮั่วหวังมองเกาจื้อเจียนที่ดวงตายังคงกระจ่างใส ครั้นใคร่ครวญอย่างรวดเร็วแล้ว เขาก็ใช้กระบี่ในมือชี้ออกไปด้านนอก “ก็ได้ ในเมื่อเจ้าบอกว่าตนเองคือเกาจื้อเจียนตัวจริง เช่นนั้นก็โยนคัมภีร์สวรรค์ในมือเจ้าทิ้งไปเสีย เจ้าเดินนำหน้าไปตามหาเสี่ยวเอ้อร์ผู้นั้น”

พฤติกรรมที่เกิดขึ้นกะทันหันของอีกฝ่ายพิลึกพิลั่นยิ่งนัก ไม่ว่าเขาจะถูกสิ่งชั่วร้ายสิงสู่หรือไม่ ตนก็ต้องสืบให้รู้กระจ่างชัดว่านี่มันเรื่องอันใดกันแน่

เมื่อเกาจื้อเจียนโยนสิ่งของทั้งหมดบนตัวทิ้งไว้ในห้องแล้ว เขาก็เดินออกจากห้องไปตามหาเสี่ยวเอ้อร์ที่จู่ๆ ก็วิ่งหนีไปภายใต้การคุมเชิงของหลี่ฮั่วหวัง

การจะตามหาอีกฝ่ายนั้นง่ายดายยิ่งนัก ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งถูกหลี่ฮั่วหวังขู่จนปัสสาวะราดกางเกง เพียงแค่เดินตามรอยคราบปัสสาวะบนพื้นไปก็พบแล้ว

น้ำปัสสาวะนี้มิได้หยดไปไกลนัก วกวนอยู่แต่ในโรงเตี๊ยม สุดท้ายหลี่ฮั่วหวังก็พบเสี่ยวเอ้อร์ที่ไม่ได้สวมกางเกงอยู่บนขื่อในโรงครัวของโรงเตี๊ยม

เชือกป่านหยาบกร้านพันรอบคอของเขา แขวนร่างเขาลอยเคว้งขึ้นไป ร่างกายทั้งร่างส่ายไกวไปมาซ้ายขวาเบาๆ พร้อมกับเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด

ดูจากฟักเขียวครึ่งซีกที่ล้มเอียงอยู่บนพื้น ก็เห็นได้ชัดว่าเขาลงมือเอง

เนื่องจากถูกแขวนคอตาย ลิ้นของเสี่ยวเอ้อร์จึงแลบยาวออกมา ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ จ้องมองหลี่ฮั่วหวังตาไม่กะพริบด้วยสภาพน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

“ขะ-เขา..... เขา..... เขา.....” เกาจื้อเจียนชี้ไปยังเสี่ยวเอ้อร์ที่แกว่งไกวอยู่กลางอากาศด้วยความตกตะลึง ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะพูดอะไรดี

เมื่อครู่ยังเป็นคนดีๆ อยู่แท้ๆ จู่ๆ ก็ผูกคอตายเสียแล้ว เรื่องนี้เกิดขึ้นกะทันหันเกินไปจริงๆ

หลี่ฮั่วหวังพิจารณาดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังของเสี่ยวเอ้อร์ผู้นั้น รวมถึงสองมือที่ยังคงกุมของตนเองไว้แน่น ก่อนจะหันไปมองเกาจื้อเจียนที่อยู่ด้านข้าง

“เจ้าพูดไม่ผิด เขาไม่ได้ถูกสิ่งชั่วร้ายควบคุม เจ้าหมอนี่ตัดสินใจชิงไปผุดไปเกิดเสียก่อนในตอนที่ของตนเองยังอยู่ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตนเองต้องตกนรกไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดหลังความตาย”

จะว่าไปแล้ว สิ่งที่สังหารเขาหาใช่ผีขโมยของสำคัญอันใดไม่ หากแต่เป็นความหวาดกลัวของตัวเขาเอง

หลี่ฮั่วหวังที่ถือกระบี่ไว้ค่อยๆ ยืนหมุนตัวไปรอบๆ ภายในโรงครัว เพื่อมองหาสิ่งที่เรียกว่าผีตนนั้น

ในอดีตเขาเคยเผชิญสิ่งอัปมงคลมามากมาย ทว่าไม่เคยมีครั้งใดที่ไร้หนทางลงมือเช่นครั้งนี้

แม้แต่หน้าตาก็ยังไม่ทันได้เห็น กลับมีคนต้องมาตายไปแล้วคนหนึ่ง

หลี่ฮั่วหวังเลื่อนสายตาลงต่ำ มองไปยังของสำคัญของเสี่ยวเอ้อร์ แล้วพบว่ามันค่อนข้างเล็ก

“นักพรต คราวนี้จะทำอย่างไร แม้แต่อีกฝ่ายอยู่ที่ใดยังไม่รู้ คราวนี้เจ้าคงต้องพลาดท่าแล้ว!” พระชรามีสีหน้าตื่นตระหนกยิ่ง คล้ายกำลังร้อนอกร้อนใจแทนหลี่ฮั่วหวังอย่างแท้จริง

หลี่ฮั่วหวังปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “อย่าตื่นตระหนกไป ในเมื่อสิ่งนั้นแพร่กระจายผ่านการพูดคุย เช่นนั้นยามนี้มันก็เพ่งเล็งมาที่ข้ากับเกาจื้อเจียนเพียงสองคน คนอื่นๆ ยังคงปลอดภัยชั่วคราว อีกทั้งด้วยร่างกายของข้านี้ คิดจะหดจนข้าตายยังเร็วไปมากนัก ส่วนเกาจื้อเจียน... เกาจื้อเจียนเขาก็ไม่เป็นไร”

“ศะ-ศิษย์..... ศิษย์พี่หลี่ พะ-พะ-พวกเราจะทำอย่างไรดี”

เกาจื้อเจียนที่มักจะตอบสนองช้ากว่าผู้อื่นอยู่เสมอ ยามนี้กลับดูกระวนกระวายใจอยู่บ้างแล้ว เขาดึงกางเกงของตนอ้าออก ยื่นมือเข้าไปคว้าจับไว้อย่างอกสั่นขวัญแขวน ด้วยกลัวเหลือเกินว่าสิ่งนั้นจะหดหายเข้าไปในท้องโดยไม่ทันระวัง

หลี่ฮั่วหวังยืนนิ่งกวาดตามองรอบด้าน โรงครัวที่ควรจะธรรมดาสามัญ บัดนี้ในสายตาของเขากลับน่าสะพรึงกลัวยิ่ง พริก มีดทำครัว เขียง ฟืน ราวกับเบื้องหลังของทุกสิ่งล้วนซ่อนภยันตรายเอาไว้

หลี่ฮั่วหวังดึงกางเกงอ้าออกแล้วก้มลงมองเข้าไปด้านใน พลันลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ชั่วคราวนี้ยังไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ

ดูท่าแล้วอาการลึงค์หดเช่นนี้คงไม่ได้เกิดขึ้นในคราวเดียว หากแต่มีลำดับขั้นตอนอย่างค่อยเป็นค่อยไป ตนยังพอมีเวลาคิดหาหนทาง

“อย่าตื่นตระหนก ขอเพียงพวกเรารู้ถึงต้นตอว่าสิ่งนี้แท้จริงแล้วมีที่มาอย่างไร มีจุดอ่อนอันใดกันแน่ ย่อมต้องคลี่คลายสถานการณ์ได้เป็นแน่!”

หลี่ฮั่วหวังเสียบกระบี่ยาวในมือกลับไว้ด้านหลัง แล้วหมุนกายเดินกลับเข้าตัวโรงเตี๊ยม

“เกาจื้อเจียน เจ้าคอยเฝ้าอยู่ที่โรงเตี๊ยม! ให้คนอื่นๆ อยู่กันอย่างสงบเสงี่ยม อย่าวิ่งเพ่นพ่าน เรื่องนี้ห้ามบอกผู้ใดเป็นอันขาด ข้าจะไปคิดหาหนทางลากไอ้ตัวที่หลบซ่อนอยู่นั่นออกมาให้สิ้นซาก!”

“นักพรต เจ้าจะไปไหน” พระชราที่ร่างครึ่งหนึ่งติดอยู่ในกำแพงถามอย่างฉงน

“ในเมื่อรู้แล้วว่าผู้คนทั้งอำเภอผี่ล้วนเป็นผู้เคราะห์ร้ายเช่นเดียวกัน เช่นนั้นยามนี้พวกเขาก็อยู่ฝ่ายเดียวกับพวกเรา เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังซ่อนเร้นอีกต่อไป เพื่อรับมือกับสิ่งนั้น ข้าต้องการให้นายอำเภอแห่งอำเภอผี่ช่วยข้า!”

เต๋าพิสดาร เซียนวิปลาสจบตอน 272
ตอนนี้แปลโดยชิเมโจได๋ติดตาม
อ่านตอน 273 ต่อ ☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 271กลับหน้าเรื่อง
ตอน 271ตอน 273