ตอนที่ 271 ผี
ผ่านไปไม่นาน เสี่ยวเอ้อร์ก็เคาะประตูห้องพักของหลี่ฮั่วหวังเบาๆ พอเขาเข้ามา ก็เห็นแขกผู้สวมหน้ากากเหรียญทองแดงบนใบหน้า นั่งดื่มชาอยู่ตรงที่นั่งประธานของโต๊ะกลม
“นายท่าน ได้ยินว่าท่านเรียกหาข้าน้อยหรือขอรับ” เขาค่อมหลังเดินมาข้างโต๊ะกลม พลางเอ่ยถามด้วยความระมัดระวัง
“นั่งสิ” หลี่ฮั่วหวังถือกาชาด้วยมือเดียว เทชาลงในจอกตรงหน้าอีกฝ่ายหนึ่งจอก
“อย่าเลยขอรับ ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว ข้าน้อยยืนเอาก็พอ นายท่าน ท่านเรียกข้าน้อยมามีเรื่องอันใดจะสั่งการหรือขอรับ โรงเตี๊ยมแห่งนี้มีสิ่งใดดูแลไม่ทั่วถึงหรือไม่”
เมื่อได้คลุกคลีกันมานานถึงเพียงนี้ ยามนี้เสี่ยวเอ้อร์ก็ไม่ได้หวาดกลัวคนต่างถิ่นเหล่านี้มากนักแล้ว
“ก๊อก” ตำลึงทองขนาดเท่านิ้วก้อยถูกวางลงตรงหน้าเสี่ยวเอ้อร์ หลี่ฮั่วหวังเอ่ยว่า “มีบางเรื่องอยากถามเจ้า ขอเพียงเจ้าตอบได้ ทองนี้ก็เป็นของเจ้า”
ยังไม่ทันที่เสี่ยวเอ้อร์จะคิดออกว่านี่เป็นเรื่องอะไร หลี่ฮั่วหวังก็ถามตรงเข้าประเด็น “เหตุใดคนในอำเภอจึงกลัวลึงค์หดปานนั้น สิ่งใดกันแน่ที่ทำให้เกิดลึงค์หดกับโยนีหด”
เมื่อได้ยินคำนี้ เสี่ยวเอ้อร์ที่เมื่อครู่ยังมีรอยยิ้มฝืนๆ บนใบหน้าก็พลันหน้าถอดสี รีบหมุนตัวจะวิ่งหนีออกไปข้างนอกทันที
ทว่าเพิ่งจะหันตัว ศีรษะของเขาก็ชนเข้ากับแผ่นหินบนหน้าอกของเกาจื้อเจียนเข้าอย่างจัง พลันเห็นดาวพรายตาและล้มหงายหลังไปอย่างไร้เรี่ยวแรง
ครั้นได้สติกลับมาอีกครั้ง เขาก็พบว่าแขนขาของตนถูกมัดแน่นด้วยเอ็นวัวอันเหนียวหนึบ ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย ชายร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งยืนจ้องเขม็งอยู่ข้างๆ ราวพยัคฆ์จ้องเหยื่อ
“แกรกกราก” พร้อมด้วยเสียงโลหะกระทบกัน ห่อเครื่องทรมานของหลี่ฮั่วหวังก็ค่อยๆ คลี่กางออกตรงหน้าเสี่ยวเอ้อร์
เมื่อเห็นคราบเลือดสีแดงคล้ำซึมเกาะอยู่บนอาวุธมีคมเหล่านี้ เสี่ยวเอ้อร์ก็พลันสะท้านเยือกไปทั้งร่าง
“ขออภัยด้วย ข้ามันคนปากหนัก พูดจาไม่เป็น อยากรู้อะไรก็ได้แต่ใช้วิธีที่ตนถนัดที่สุด ให้เจ้าขำเสียแล้ว มาอยู่โลกนี้เรื่องอื่นข้าเรียนรู้ได้ไม่มากนัก แต่วิธีทรมานคนสารพัดแบบกลับชำนาญทุกกระบวนท่า” ถ้อยคำราบเรียบของหลี่ฮั่วหวังทำให้เสี่ยวเอ้อร์รู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง
“ของชิ้นนี้เอาไว้ควักลูกตา จะบอกอะไรให้ ความจริงลูกตาไม่รู้สึกเจ็บหรอก ไม่เชื่อเจ้าลองถ่างเปลือกตาแล้วเอานิ้วแตะดู ที่รู้สึกเจ็บนั้นล้วนเป็นเนื้อรอบลูกตาทั้งสิ้น”
ขณะที่เหล็กกลมเกลี้ยงชิ้นนั้นลากผ่านขอบใบหน้าของเสี่ยวเอ้อร์ ขนทั่วร่างของเขาก็ลุกชันขึ้นพร้อมกัน
ดูเหมือนเสี่ยวเอ้อร์จะถูกคำพูดของหลี่ฮั่วหวังขู่จนขวัญกระเจิง ทว่าทั้งที่หน้าซีดไร้สีเลือด เขากลับเม้มปากแน่น ยังไม่คิดจะตอบคำถาม
เมื่อเห็นว่าไม่ได้ผล หลี่ฮั่วหวังก็วางคีมเหล็กกลมในมือลง แล้วหยิบกระสวยปั่นด้ายเหล็กอันหนึ่งขึ้นมาชูให้ดูตรงหน้าเสี่ยวเอ้อร์
“เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่คืออะไร ของชิ้นนี้ไม่ได้มีไว้พันด้าย แต่มีไว้พันลำไส้”
“ใช้งานง่ายมาก แค่กรีดแผลตรงสะดือเจ้าสักแผล แล้วดึงปลายลำไส้ออกมาเกี่ยวไว้กับกระสวยนี้ จากนั้นก็สาวไปเรื่อยๆ สาวไปเรื่อยๆ.....”
“รู้หรือไม่ว่านั่นจะเป็นความรู้สึกอย่างไร เจ้าหลับตาลงแล้วลองคิดดูให้ดีสิ”
“ไม่อยากคิดก็ไม่เป็นไร อีกเดี๋ยวเจ้าก็ได้สัมผัสเอง ขอบอกใบ้ไว้ก่อน รสชาตินั้นทรมานนัก รู้สึกเหมือนร่างกายกลวงโบ๋ไปหมด”
สิ้นเสียง แคว่ก! เสื้อของเสี่ยวเอ้อร์ก็ถูกหลี่ฮั่วหวังฉีกขาด เผยให้เห็นหน้าท้องแฟบตอบ เมื่อนิ้วทั้งห้าของหลี่ฮั่วหวังแตะลงบนสะดือ เสี่ยวเอ้อร์ก็สติแตกในที่สุด
“ข้าบอก! ข้าบอก!!” กลิ่นฉี่ฉุนกึกค่อยๆ ซึมออกมาจากใต้ร่างของเขา
เกาจื้อเจียนที่อยู่ข้างๆ เกาท้ายทอย เขารู้สึกว่าศิษย์พี่หลี่พูดจาเก่งนัก แค่พูดอย่างเดียวก็ขู่คนจนเป็นเช่นนี้ได้
มือของหลี่ฮั่วหวังค่อยๆ ละออกจากท้องของอีกฝ่าย “พูดมา! แท้จริงแล้วคนในอำเภอผี่เกิดลึงค์หดกับโยนีหดเพราะสาเหตุใดกันแน่”
“มีผี! มีผีขอรับ!” เสียงของเสี่ยวเอ้อร์โหยหวนยิ่ง สภาพก็น่าเวทนาพอกัน น้ำมูกน้ำตาไหลเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า
“มีพวกผีไร้ญาติอยากไปเกิดใหม่เป็นผู้ชาย ก็เลยมาเอาจากโลกมนุษย์!! พวกมันจึงจะมาแย่งของของพวกเราไป!”
คำพูดของเสี่ยวเอ้อร์ทำให้หลี่ฮั่วหวังรู้สึกว่าเหลวไหลสิ้นดี “นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน”
นี่ไม่ตรงกับที่เขาคาดไว้ เดิมทีเขาคิดว่าอาการลึงค์หดโยนีหดของที่นี่เกิดจากสิ่งอัปมงคลบางอย่าง
“หรือพวกเขาจะเข้าใจผิดคิดว่าสิ่งอัปมงคลบางอย่างคือผี เป็นสิ่งอัปมงคลพิสดารสักชนิดที่จู่โจมพวกเขางั้นเหรอ ถ้าเป็นแบบนี้ กองตรวจดาราก็น่าจะส่งคนมาแล้วสิ”
หลี่ฮั่วหวังที่ขมวดคิ้วแน่นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมองไปยังเสี่ยวเอ้อร์แล้วเอ่ยถามอีกครั้ง “เจ้าเคยเห็นสิ่งที่เรียกว่าผีนั่นหรือไม่ มันมีรูปร่างหน้าตาอย่างไร เป็นแบบที่เอามือแตะต้องได้ หรือว่าเป็นแบบที่แตะต้องไม่ได้”
ถามให้กระจ่างเสียในยามนี้ หากพบเจออีกตนจะได้เตรียมตัวไว้
เมื่อได้ยินคำนี้ ศีรษะของเสี่ยวเอ้อร์ก็พลันส่ายไปมาเหมือนกลองป๋องแป๋งทันที “ไม่เคย! คนเรามองไม่เห็นผีหรอกขอรับ! สุดท้ายแล้วมันก็จะทำให้คนหดจนตายกันหมด!”
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสามารถพูดคุยดีๆ ได้แล้ว หลี่ฮั่วหวังก็แก้มัดให้เสี่ยวเอ้อร์ จากนั้นเขาก็พยุงอีกฝ่ายที่ตื่นตระหนกให้ลุกขึ้นนั่งบนเก้าอี้
เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ น้ำเสียงของหลี่ฮั่วหวังในยามนี้ดูอ่อนโยนขึ้นมาก
“เอาเถอะ ก็แค่ถามอะไรเจ้าสักหน่อยมิใช่รึ จำเป็นต้องปิดบังซ่อนเร้นปานนั้นด้วยรึ ก่อนหน้านี้เหตุใดเจ้าจึงไม่ยอมบอกข้า ไม่ว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่ พวกข้ามาช่วยพวกเจ้าจริงๆ”
พอได้ยินหลี่ฮั่วหวังเอ่ยเช่นนี้ เสี่ยวเอ้อร์ก็พลันเอามือปิดหน้าร้องไห้โฮออกมาทันที เขาดูหวาดผวายิ่งนัก ในน้ำเสียงแฝงความสิ้นหวังไว้จางๆ
“พูดไม่ได้นะขอรับ! พูดออกมาแล้วทั้งท่านทั้งข้าจะต้องถูกผีตามรังควานเอาน่ะสิขอรับ!”
เมื่อได้ยินคำนี้ หลี่ฮั่วหวังก็พลันรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง เขาจับด้ามกระบี่ด้วยมือเดียว แล้วกวาดตามองไปรอบด้านด้วยความระแวดระวังทันที
หน้าต่าง ประตูไม้ ใต้เตียง หลี่ฮั่วหวังกวาดตามองทุกสิ่งในห้องจนทั่ว ทว่าไม่พบสิ่งใด ทุกอย่างดูปกติเสียเหลือเกิน
เมื่อนึกย้อนถึงสิ่งอัปมงคลสารพัดที่เคยประสบมา นี่นับเป็นครั้งแรกที่หลี่ฮั่วหวังได้ยินถึงสิ่งพิกลถึงเพียงนี้ ถึงกับแพร่กระจายผ่านการบอกเล่าปากต่อปากได้!
แม้คำพูดของเสี่ยวเอ้อร์จะมีช่องโหว่อยู่มาก ทว่าหลี่ฮั่วหวังในยามนี้ยอมเชื่อว่ามี ดีกว่าเชื่อว่าไม่มี
หลี่ฮั่วหวังเงยหน้าขึ้นกล่าวกับเกาจื้อเจียนที่เฝ้าประตูอยู่ทันที “อีกเดี๋ยวออกไปแล้ว จำไว้ว่าอย่าพูดเรื่องนี้กับคนอื่นเด็ดขาด!”
เกาจื้อเจียนพยักหน้าอย่างแรง เขาก็ไม่อยากส่งต่อภยันตรายไปให้พวกพ้องเช่นกัน
หลี่ฮั่วหวังไม่นำพาต่อภยันตราย ยื่นมือไปแกะมือทั้งสองของเสี่ยวเอ้อร์ลงมา แล้วจ้องใบหน้าอันสิ้นหวังของอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเคร่งขรึมยิ่ง
“คำพูดเหล่านี้ใครเป็นคนบอกเจ้า ใครบอกเจ้าว่าหากบอกคนอื่นแล้วจะถูกผีตามรังควาน เขาเคยบอกหรือไม่ว่ามีวิธีใดรับมือกับสิ่งชั่วร้ายชนิดนี้”
แม้บนหลังของเขาจะสะพายกระบี่สะกดสิ่งชั่วร้ายไว้สองเล่ม หากแต่สิ่งที่พบเจอในครานี้กลับดูพิลึกพิลั่นยิ่งนัก
“ขะ-ข้า..... ข้าไม่รู้! คนอื่นเขาพูดกันอย่างนี้ทั้งนั้น!” พูดจบ เสี่ยวเอ้อร์ก็ไม่สนว่าหลี่ฮั่วหวังอยู่ข้างกาย ปลดสายรัดเอวกางเกงออก แล้วก้มมองเข้าไปด้านในด้วยความอกสั่นขวัญแขวน
พริบตาถัดมา เสี่ยวเอ้อร์ผู้นี้ก็คล้ายถูกอัสนีบาตฟาดใส่ แข็งค้างอยู่กับที่ไปในทันที...
กำลังโหลดความเห็น...